दिवसभर घराचं घरपण, घरात डांबून ठेवलेलं असतं. बंद घराचा आतल्या आत गोंधळ सुरू असतो. सकाळचे काही क्षण सोडले, तर नंतर घर त्या कोंडमा-याला वैतागून गेलेलं असतं. संध्याकाळ कधी होणार.? घरात माणसं कधी परतणार.? या विचाराने घर सतत घड्याळाची टिकटिक मोजत असतं. झालं हं... आणखी थोडासा वेळ.., आत्ता एवढ्यात माणसं येतील.., अशी समजूत घालत भिंती घराला आधार देत असतात. आणि घरालाही तहान भूक असतेच हो, ती म्हणजे माणसांची.! 🎭
#आयुष्य_वगैरे
#अडगळ
एक अतिशय सामान्य #मिरजकर माणूस... जो तुमच्या माझ्या मनातले विचार मांडतो..! #आयुष्य_वगैरे ❤️🩹🫂
शनिवार, २७ मे, २०२३
ओढ १६/०५/२०२३
बेरंग... ❤️🩹🫂
आणि शेवटी आज मी तिला तो मेसेज पाठवलाच. हो... इंग्रजीत.! मला मुळात इंग्रजीत बोलायला किंवा त्या भाषेत व्यक्त व्हायला अजिबात आवडत नाही. पण इतकी...
-
आता सारं काही जवळपास संपल्यातच जमा होतं. तरीही का कुणास ठाऊक, पण त्यादिवशीच्या तुझ्या हसण्यामागचं कोडं काही केल्या मला सुटत नव्हतं. त्यादिवश...
-
टाळ, मृदंग आणि तबल्याची जुगलबंदी एकसारखी सुरूच होती. सोबतीला ढगांचा ढोलही ताल धरू लागला होता. या सर्वांच्या तालावर वीज आणि वारा सुसाट वेगान...