३० जुलै, २०२३

नुकताच माझा डोळा लागला होता. तितक्यात मला एका कुत्र्याच्या रडण्याचा आवाज ऐकू आला. हा आवाज ऐकून थोडासा सावध झालेलो मी, हे तर दररोजच आहे, असं म्हणून पुन्हा झोपायचा प्रयत्न करू लागलो. तितक्यात तो आवाज मला आणखीनच भेसूर व जास्त प्रमाणात ऐकू येऊ लागला. मग मात्र माझ्या मनात भितीची आणि शंकेची पाल एकत्रच चुकचुकली. कारण मी जिथं राहतो, तिथं फारतर फक्त पाळीव कुत्रीच आहेत, भटक्या कुत्र्यांची संख्या फारच कमी, जवळपास नसल्यागतच. पण आज कानावर एकसारखा पडणारा हा भेसूर आवाज वेगळाच वाटत होता. दोन दिवसांपासून रिमझिम पावसाची एकसारखी रिपरिप सुरूच होती. मस्त गारेगार वातावरणात मी उबदार वाकळ घेऊन झोपलो होतो, पण आज या कुत्र्यांनी का कुणास ठाऊक पण एकच कल्लोळ माजवला होता. म्हणून मग नेमकं झालंय तरी काय, ते पाहण्यासाठी मी नाईलाजाने अथरूणातून बाहेर पडलो. अजूनही पावसाची रिपरिप कानावर येतच होती. चुकून घरात शिरलेला आणि कुठंतरी दडून बसलेला रातकिडा त्याची ड्युटी इमानेइतबारे निभावत होता. त्यातच अधेमध्ये एखाद्या बेडकाचा येणारा आवाज तो बेडूक नेमका किती मोठा असेल, या विचाराने हैराण करून जात होता. अंथरूण सोडल्यावर पहिल्या प्रथम मी लाईटच्या बटनाकडे वळलो, पण काय आश्चर्य.! संपूर्ण घर फिरलो तरी आज मला लाईटची बटणं सापडलीच नाहीत. तसा मी आणखीनच जास्त घाबरलो. मनाला सहज वाटून गेलं की, आज नक्कीच काहीतरी वेगळं घडतं आहे आपल्यासोबत. बाहेर कुत्र्यांच्या रडण्याचा आवाज जास्तच वाढत चालला होता. तो आवाज माझ्या विचारशक्तीला खीळ बसवत होता. तितक्यात मला माझ्या मोबाईलची आठवण आली. तसा मी पुन्हा चाचपडत चाचपडत अंथरूणाजवळ आलो. मोबाईल नेहमीच माझ्या अंथरूणाच्या उजव्या बाजूला ठेवलेला असायचो. एकदाचा मोबाईल हाताला लागला तसा मला थोडं हायसं वाटलं. Sensorला बोटं लावून मी लॉक काढलं आणि एका तीव्र झटक्याने मी मोबाईल हातातून खाली फेकून दिला. कारण लॉक काढताच मोबाईलची पुर्ण स्क्रीन पांढरीफटक पडली आणि त्यातूनही कुत्र्यांचा तोच भेसूर रडण्याचा आवाज ऐकू येऊ लागला. आता मात्र मी पुरता घाबरून गेलो होतो आणि थरथरत घामाने पुर्ण भिजून गेलो होते. बाहेर तो कुत्र्यांच्या रडण्याचा भेसूर आवाज,ती पावसाची रिपरिप, तो बेडकाचा आवाज आणि ती रातकिड्याची किरकिर या सा-यात माझं अस्तित्व मला अगदीच शून्य वाटत होतं. काय करावं काहीच सुचत नव्हतं. आजूबाजूला फक्त आणि फक्त अंधार होता. पुन्हा एकदा हिंमत करून मी बाहेर नेमकं काय चाललंय ते खिडकीतून तरी पहावं, म्हणून खिडकीकडे आलो, पण काही केल्या खिडकी उघडतच नव्हती. रागारागाने खिडकीच्या काचेला मी दोन चार लाथा बुक्क्या घातल्या, तरीही काचेला काहीच झालं नाही. म्हणून मग पुन्हा चाचपडत मी घरभर फिरू लागलो, पण सगळं घर मोकळं भासत होतं. कुठेच कशाचाही अडथळा वाटत नव्हता. घरातलं सगळं सामान आणि बाजूच्या भिंती सोडल्या तर बाकी भिंती गेल्या कुठं.? मला हेच कळत नव्हतं. तितक्यात एक दरवाजा माझ्या हाताला लागल्याचं मला जाणवलं. तो दरवाजा उघडायचा मी प्रयत्न करू लागलो आणि तो उघडला ही. दरवाजा उघडताच सर्वात आधी मी माझे कान माझ्या हातांनी अगदी घट्ट बंद करून टाकले. कारण तो कुत्र्यांच्या रडण्याचा आवाज आता काही केल्या मला सहन होत नव्हता. मी जितके घट्ट माझे कान बंद करत होतो, तो आवाज तितकाच जास्त तीव्र वाटत होता. नकळत माझ्या हातांचे तळवे मला ओलसर जाणवले, तसा मी कानावरचा एक हात काढून तपासलं, तर मला ते माझ्या कानातून एकसारखं वाहत असलेलं रक्त वाटलं आणि ते रक्तच होतं. नेमकं कधीपासून वाहत आहे, ते माझं मलाच ठाऊक नव्हतं. तितक्यात मला जाणवलं की, माझा शर्ट घामाने नाही, तर माझ्याच रक्ताने पुर्ण माखून गेलाय. अचानक एक वीज अगदी जोरदार अशी चमकली. त्या काही क्षणांच्या लख्ख प्रकाशात, मी कित्तीतरी वेळाने, स्वतःला आणि आजूबाजूच्या परिसराला नीट पाहत होतो. मला माझे हात पाय उलटे असल्याचे दिसले, मला डोळा ही एकच उरला होता, अंधारात इतका वेळ माझं स्थिर वाटणारं मस्तक, मला माझ्याच डाव्या हातात धरलेलं दिसलं. घरातच लपून बसावं, म्हणून मी मागं फिरलो, तर मागं घरही दिसतं नव्हतं. हळूहळू पाणी वाढत जात असल्याचा मला भास होत होता. पावसाचा जोरही वाढला होता. माझ्या कानातून एकसारखं फक्त वाहतच होतं. आता मी चालताना मला खूपच विचित्र वाटत होतं, कारण माझं हात पाय उलटे, माझं कापलेलं मस्तक माझ्याच हातात. नेमकं काय करावं, ते काहीच कळत नव्हतं.‌मी फक्त पुढे पुढे जात होतो. हळूहळू पाणी वाढत आता माझ्या गुडघ्यापर्यंत आले होते. अधेमध्ये सतत लख्ख चमकणा-या वीजा काही क्षणांपुरत्या माझ्या आसपासच्या भीषण वास्तवाशी माझा सामना घडवून आणत होत्या. ते सगळं पाहून माझा थरकाप उडाला होता. मला पडलेल्या काही प्रश्नांची उत्तरं, मला काही केल्या मिळतच नव्हती. पावसाची एकसारखी रिपरिप सुरू असताना आकाशात चंद्र कसा.? नेमकी वीज चमकल्यावरच तो कसा काय दिसतो आहे.? अंधार पडल्यावर चंद्राचं अस्तित्व कुठं हरवून जात आहे.? चंद्रावर ती कुत्र्यासारखी आकृती कशी काय दिसते आहे.? माझ्या आसपासच्या झाडाझुडुपांना कुत्री कशी काय लटकलेली दिसत आहेत.? झाडांच्या फांद्या कुठे गेल्या.? झाडाचं धड म्हणजे खोड, तेही कुत्र्याच्या शरीरासम कसं काय.? मी कुठे चाललोय.? माझं पुढं काय होणार.? 🎭
क्रमशः

#आयुष्य_वगैरे
#अडगळ

व्हेंटिलेटर

दोन दिवसांपासून मी व्हेंटिलेटरवर आहे.
ते लावलेलं आहे, म्हणूनच मी जिवंत आहे, नाहीतर खेळ खल्लास, असे शब्द अधेमध्ये सतत माझ्या कानावर येत आहेत. मला अॅडमिट केल्यापासून माझी बायको एकदाही हॉस्पिटलमध्ये आलेली नाही. माझा लहान मुलगा एमबीबीएस करतो आहे, तो सुद्धा अगदी हाकेच्या अंतरावर शिकत असून अद्याप आलेला नाही. मोठी मुलगी तर नांदायला गेल्यापासून आपल्याला एक बाप आहे, हेच विसरून गेली आहे. मी खूप दारू पितो, खूप म्हणजे खूप. आजही घरी बसून मी खूप खूप खूप प्यायलो. तशी दारू आता माझ्या तब्येतीला आणि पर्यायाने जीवनाला घातक असं डॉक्टरांनी ब-याचदा सांगितलंय, पण तरीही मी पितोच. मरण्यासाठी नाही तर जगण्यासाठी पितो. पण आज त्रास जरा जास्तच झाला. माझ्या बडबडण्याचा आवाज ऐकून शेजारचा एक ओळखीचा गृहस्थ घरी आला.‌ आतून कडी होती म्हणून पुर्ण ताकदीने दार ढकलून कडी तोडून तो आत आलाच. तेव्हा मी जमीनीवर निपचित पडलो होतो. माझा श्वास अगदी मंदगतीने सुरू होता. सुसाट रेल्वे स्थानकावर थांबताना कशी आवाज करत हळूहळू थांबते ना, तसं मला वाटतं होतं, बहुतेक सारं काही संपलय आता. हा आपला शेवटचा दिवस आणि बहुतेक शेवटचा श्वास ही जवळ आलाय. त्यानं हे सारं पाहून मला तातडीने अॅडमिट केलं.

मला एक सख्खा भाऊ. तो सहकुटुंब कोल्हापूर येथे असतो. सरकारी नोकरी, ते ही टपाल खात्यात. सध्या काहीतरी कोट्याधीश वगैरे आहे तो. त्याला दोन मुलं. एकाचं शिक्षण पूर्ण झालाय, तर एक अजूनही शिकतोय. मला अॅडमिट करण्याआधी त्या भल्या गृहस्थाने माझ्या भावाला फोन केला होता. माझी तब्येत खूपच खालावल्याचं आणि अत्यवस्थ असल्याचं कळवलं होतं. पण अजूनही तो सुद्धा आलेला नव्हता. तो भला गृहस्थच माझी देखभाल करत होता. तितक्यात मला व्हरांड्यातून माझ्या भावाच्या बोलण्याचा आवाज ऐकू आला. तो त्या भल्या गृहस्थाशी वाद घालत होता की, इथं कशाला अॅडमिट केलंत.? सरकारी दवाखान्यात अॅडमिट करायचं नाही काय.? वगैरे वगैरे..! तितक्यात भाऊ थेट आत आला. डॉक्टर स्टेटमेंट तपासून पाहत होते. भावाने डॉक्टरांना थेटच प्रश्न केला की, आणखी किती आयुष्य आहे याचं.? सध्या वाचायचे काही चान्सेस आहेत काय.? आणि नसतील तर मग उगाच हे व्हेंटिलेटर लावून आमचा खर्च का वाढवत आहात.? हे ऐकून मला अॅडमिट केलेला तो भला गृहस्थ खाली मान घालून गुपचूप निघून गेला. व्हेंटिलेटर काढा.. असं म्हणत भावाचा आवाज खूपच चढला होता. त्याला डॉक्टरांनी स्पष्ट नकार दिला. त्यावर भावाने आम्हाला इथं आमचं पेशंट ठेवायचं नाही, आम्ही सरकारी दवाखान्यात जाणार आहोत, असा रेटा लावला. हॉस्पिटल सारख्या ठिकाणी वाढलेला गोंधळ पाहून, नाईलाजास्तव डॉक्टरांनी पेशंट घेऊन जायची परवानगी दिली, पण सरकारी दवाखान्यात अॅडमिट होईपर्यंत पेशंट व्हेंटिलेटरवरच राहणार, हे भावाला बजावून सांगितलं. भाऊ लागलीच तयार झाला. मी अजूनही निपचित अवस्थेत हे ऐकत होतो.

थोड्याच वेळात एका अॅम्बुलन्स मधून माझा प्रवास सरकारी दवाखान्याकडे सुरू झाला. आतमध्ये एक बॉय आणि माझा भाऊ बसले होते. बॉय अॅम्बुलन्सच्या खिडकीतून टक लावून बाहेर पाहण्यात हरवला होता. भावाची एकट्याची सुरू असलेली बडबड माझ्या कानी येत होती. पावसाचं दिवस आहेत, स्मशानभूमी लांब आहे, खड्डा काढून ठेवायला सांगायला हवं, पटकन सगळं काही सोपस्कार आवरून कोल्हापूर गाठायला हवं वगैरे. भावाला मी लवकर मरत का नाहीये, हे कोडं पडलं होतं. भावाने एक दोनदा त्या बॉयला ही आमिष दाखविले की, ते व्हेंटिलेटर तेवढं काढा याचं, पाचशे रुपये देतो. यावर त्या बॉयने तुम्ही सख्खं भाऊ आहात ना.!?? हा भावाला विचारलेला प्रश्न ऐकून भाऊ पुढे काहीच बोलला नाही.

एव्हाना आम्ही सरकारी दवाखान्याजवळ आलो होतो. मी आतल्या आत पार खचून गेलो होतो. मला घाईघाईने अॅम्बुलन्स मधून बाहेर काढलं, आत बेडवर नेऊन झोपवलं. डॉक्टर येऊन पाहणी करत होतेच, तितक्यात मी माझा शेवटचा श्वास घेतला. डॉक्टरांनी फॉर्मेलिटी म्हणून पुन्हा एकदा तपासणी केली आणि मग मला मृत घोषित केलं. भावाने सुटकेचा निःश्वास टाकला. लगेचच त्याने बाकीच्या फॉर्मेलिटीझ आवरून माझी बॉडी ताब्यात घेतली. बिल खूपच झालं, बिल खूपच झालं असं म्हणत भाऊ अजूनही रिसेप्शन काउंटरवर वाद घालत होता. पांढ-या कपड्यात बांधून गुंडाळून ठेवलेला मी अॅम्बुलन्समध्ये निवांत पडून होतो.

शेवटी एकदाचा भाऊ अॅम्बुलन्स जवळ आला. खिशातून फोन बाहेर काढला आणि मला अॅडमिट केलेल्या, माझ्या शेजारच्या त्या भल्या गृहस्थाला फोन केला की, बॉडी घेऊन आम्ही घराकडे येत आहोत, एक दोन माणसं बोलावून बॉडी तेवढी आत ठेवून घ्या. हे ऐकून तो अॅम्बुलन्स मधील बॉय बोलला की, मी आणि ड्रायव्हर दोघं मिळून बॉडी आत ठेवून देतो, एक तीनशे रुपये जादा द्या. यावर पुन्हा भाऊ वाद घालू लागला की, मूळ चार्जेस ५००/- रूपये आहेत, त्यात होतं असेल तर करा, मी एक रूपया ही जास्त देणार नाही. शेवटी एकदाची माझी बॉडी घराजवळ आली. तो भला गृहस्थ तेवढाच मला गलबलून आल्यासारखा दिसत होता. त्याचे डोळे पाणावले होते. एव्हाना आई बाबा कधीचे घरी येऊन बसले होते. माझी बॉडी आत ठेवून तो बॉय आणि तो भला गृहस्थ जात होते तितक्यात माझी आई बोलली की, आमच्यात असं झोपवत नाहीत, तिकडं तोंड करून भिंतीला टेकवून बसवा त्याला. ठीक आहे असं म्हणून त्या दोघांनी मला तसं बसवलं.

अजूनही माझी पोरं, बायको यांचा कुणाचाही पत्ता नव्हता. सगळं घर कसं शांत शांत वाटत होतं. तसंही ते नेहमी शांतच असायचं, कारण इथं मी तसा एकटाच. पण आज मी इथून कायमचा निघून जात असताना ही कुणालाच त्याचं काहीच सोयरसुतक वाटत नव्हतं. माझा कोट्याधीश भाऊ अजूनही त्या अॅम्बुलन्स वाल्यांशी पैशांच्या देवाणघेवाणी वरून वाद घालण्यात मग्न होता. तितक्यात भावाची दोन मुलं आणि बायको ही आली. मोठ्ठं पोरगं मोबाईल मध्ये हरवलं होतं, तर बारकं पोरगं गाणी ऐकण्यात गुंग होतं. थोड्या वेळाने आत आल्यावर त्यांनी ती यंत्र गुंडाळून खिशात ठेवली. आता त्या खोलीत फक्त मी, माझे निवडक कुटुंबिय आणि तो भला गृहस्थ इतकेच उरलो होतो. माझ्या मनाला किती आणि काय काय वाटून जात होते, मला खूप खूप काही बोलायचे होते, पण जिथं जिवंतपणी आपली दखल घेतली गेली नाही, तिथं मेल्यावर आपली दाद घेणार तरी कोण.?? हळूहळू तिथली स्मशान शांतता पाहून मला स्मशानाची कल्पना ही करवत नव्हती, पण आता मला तिकडचं जायचं होतं., कायमस्वरूपी.!🎭
#आयुष्य_वगैरे
#अडगळ

पाऊस

पाऊस
नुसता पाऊस
सगळीकडं पाऊस
पडलेला पाऊस
पडणारा पाऊस
पडतोय पाऊस
पडणार पाऊस
चिखलातला पाऊस
झाडातला पाऊस
पानातला पाऊस
फुलातला पाऊस
खोडातला पाऊस
बुंध्यातला पाऊस
मुळातला पाऊस
मातीतला पाऊस..!

पाऊस..
नुसता पाऊस..
पाऊसातला पाऊस
पाण्यातला पाऊस
चिखलातला पाऊस
डबक्यातला पाऊस
नदीतला पाऊस
नाल्यातला पाऊस
ओंजळीतला पाऊस
ओघळणारा पाऊस
भिजणारा पाऊस
भिजवणारा पाऊस
ओला चिंब पाऊस..!!

पाऊस..
नुसता पाऊस..
घरातला पाऊस
छपरावरचा पाऊस
कौलातला पाऊस
पत्र्यातला पाऊस
गळका पाऊस
ओलसर पाऊस
निसरडा पाऊस
खळखळून वाहणाऱ्या
पाण्यातला पाऊस
हवेतला पाऊस
मनातला पाऊस
आठवणीतला पाऊस..!

पाऊस..
नुसता पाऊस..
शेतातला पाऊस
बांधावरचा पाऊस
पाटातला पाऊस
पीकातला पाऊस
चिवचिवणारा पाऊस
चोचीतला पाऊस
चोच पाऊस
ऊडणारा पाऊस
थव्यातला पाऊस
पंखातला पाऊस
पंख पाऊस..!!

पाऊस..
नुसता पाऊस..
डोळ्यातला पाऊस
झाडाला लटकलेला पाऊस
सुन्या कपाळावरचा पाऊस
अनाथ पाऊस
उघडा पाऊस
दुथडी भरून
वाहणारा पाऊस
कोरडाठक्क पाऊस
राजकीय पाऊस
जातीय पाऊस
रंगांचा पाऊस
रंग पाऊस
बेरंग पाऊस
पाऊस
नुसता पाऊस..!!🎭
#आयुष्य_वगैरे
#अडगळ

वचन

कधी कधी ना मी इतका निराश होतो की, काहीच कळत नाही. वाटतं की, बस्सं झालं आता, एकदाचं मोकळं होऊयात वाटतं या सा-यातून. तेव्हा नको नको ते विचार मनात येऊन जातात, तेव्हा आपलं बोलणं जेव्हा नुकतंच सुरू झालं ना, तेव्हा मी तुला दिलेली वचनं मला आठवतात, आणि मग कुठं मन शांत होतं, तेव्हा वाटतं की, निदान आपल्या माणसांसाठी, जो आपल्याला आपलं मानतो त्याच्यासाठी, त्याला दिलेल्या वचनासाठी तरी आपण जगलचं पाहिजे...

खूपदा जगण्याला माझ्या
मी खूप कंटाळतो..
मग तुझी आठवण येता
मरण्याचा विषय टाळतो..!🎭

माझी थोडीशी लिहायची हौस, आणि दररोज श्रावणसरीं सारखा तुझ्या आठवणींचा पाऊस.! हळूहळू हेच जीवन बनत चाललयं.

#आयुष्य_वगैरे 

#अडगळ
#त्याच्या_मनातलं
#वचन
#गंध_आठवणींचा

aal izz well

दिवसभर सोबत घेऊन फिरलेला हा सगळा मनातला पसारा आहे. घरात लय पसारा झाला की तो आपण आवरतो, घर साफ होत, आणि मी मनात लय पसारा झाला की तो मोबाईलच्या Notes मध्ये उतरवतो, मन हलकं होतं.

आईच्या पोटातून बाहेर आल्यावर आपण जे रडतो ना, ते काही उगाच नसतं. ती तर फक्त सुरूवात असते. जन्माला येतो तेव्हा नाव नसतं, आणि जेव्हा आपण मरतो तेव्हा फक्त नावच राहतं. मुळातच आपल्याला माणसाचा जन्म मिळालेला आहे परिक्षा द्यायला, निर्णय घ्यायला. आणि हे सारं करता करता आपली जी काही वाटचाल सुरू असते, त्याला आपण जगणं म्हणतो. चढ उतार येत असतात आणि आपला प्रवास सुरू असतो. आपल्या आयुष्यात एक झालं की एक, एक झालं की एक काही तरी problem सतत सुरू असतात. आपण त्याला कर्माची फळ किंवा भोग म्हणून सोसत असतो. कुणी जिंदादिल त्याला "जीना इसीका नाम है" म्हणून पाठीवर टाकून पुढं जातो, तर कुणी "नकळता असे ऊन मागून येते, सुखाची पुन्हा दुःख चाहूल घेते" या भावनेने सदैव त्यासाठी तयार असतो. 

एखादी गोष्ट आवडल्यावर लहान मुलं कसं कंटाळा येईपर्यंत त्या वस्तू सोबत खेळत असतं आणि मग मन भरलं, कंटाळा आला की ती गोष्ट टाकून देतं आणि पुन्हा त्या गोष्टी कडे ढुंकूनही पाहत नाही. आपल्या बरोबर असंच काहीसं देव करत असतो. देवानं दिलेला हा जन्म लोखंडासारखा आहे आणि हे जग एक तप्त भट्टी आणि देव लोहार. कठीण परिस्थिती आणून सतत आपल्याला तापवायचं, सतत घणाचे घाव घालायचे आणि आपली सहनशीलता पहायची, निर्णय क्षमता पहायची. आणि मस्तपैकी आपली मजा पहायची हेच काय ते देवाचं आवडतं काम. पण परिक्षा तर द्यायलाच लागणार. कारण पृथ्वीवर मोजताही येणार नाही एवढ्या प्रजातीत बोलता येणारी, विचार करणारी, एवढी विकसित एकच प्रजाती ती म्हणजे आपणच. So don't worry, संघर्ष है जारी.!!

( सौजन्य :- अध्यक्ष अखिल भारतीय aal izzz welll संघटना )

Time Machine

Time Machine चा अजून जरी शोध लागला नसला आणि Teleportation वर संशोधकांच काम सुरू असलं तरी एक नैसर्गिक Time Travel device तर म्हणता येणार नाही त्याला पण System शब्द शोभेल असं एक Time Travel System ते म्हणजे वास. मग तो घाण असो वा चांगला. (टिप :- मी फक्त चांगल्या वासाबद्दल 😅 बोलतोय.) त्यातल्या त्यात भजी तळताना येणारा आणि  "कांदा-कोथिंबीर-टोमॅटो" यांचा एकत्रित मस्त सुवास जेव्हा येतो ना, तेव्हा तो आपल्याला एका क्षणात किती तरी जुन्या आठवणी आणि ठिकाणांना फिरवून आणतो. यांचं combination म्हटलं की पहिला डोळ्यासमोर येणारा पदार्थ म्हणजे भेळ.! मला तर भेळ तयार होत असताना मधेच हातावर थोडा नुसता कच्चा कांदा आणि कोथिंबीर खायला आवडतं. तोंडापासून पोटापर्यंत सगळीकडे मस्त दवंडी पिटली जाते – थोडं थांबा … भेळ येतेय !! ह्या सगळ्या गोष्टी एकत्र करताना, त्यात अधूनमधून पाहिजे त्या प्रमाणात चिंचेची चटणी आणि मिरचीचा ठेचा अथवा लाल तिखट टाकताना, भांड्यात मोठा चमचा वाजवत भेळवाले जो आवाज करतात तो ऐकत रहावा असं वाटतं. तो आवाज अजूनही घुमतोय ना कानात आणि मनात.? मग भेळवाले थोडी भेळ प्लेटमधे घेऊन त्यावर छान पिवळया रंगाची बारीक शेव आणि अगदी बारीक चिरलेली हिरवीगार कोथिंबीर असा साज चढवतात ! ती प्लेट हातात आल्यावर मग आपले हात आणि तोंड सुरू होतात. एक घास, अजून एक , अजून एक घास असं करत बघता बघता त्या चटकदार भेळेची पहिली प्लेट रिकामीही होते. आणि मग शेवटी शेव-चिरमुरा अथवा एखादी मसाला पुरी खाणं म्हणजे स्वर्गसुखच..!! आता भज्याचंही तसंच. असं वाटतं की या भजी तळताना येणा-या वासाची प्रवास क्षमता तपासून पहावी, येवढ्या लांब लांबून तो दरवळत येत असतो. आणि संततधार पाऊस, थंड हवा, एखादी छोटीशी टपरी, तिथं निव्वळ आपल्यासाठी त्या उकळत्या तेलात उड्या टाकणारे ते मिरची, कांदा, बटाटे, पाव, तळलेल्या मिरच्या यांचा सुवास आणि या सर्वांचा आस्वाद घेत अधेमधे वाफाळत्या चहाचा एक एक घोट जगात भारी राव.

कुरकुरीत कांदा-भजी आणि बाहेर धो-धो कोसळणारा पाऊस म्हणजे ( like लोकशाही ) पोटशाहीचा घात न करता वर्षानुवर्षे चालत आलेली कधीही न तुटणारी युतीच.

माझं तर हा कोरोना आल्यापासून रतीब चुकलाय नाहीतर एक दिवस असा जात नाही की वडापाव किंवा भजी खाल्ली नाहीत. 

ऋतु कोणताही असो

आवडतं नेहमी खावं..

पोटाची काळजी करताना कधी कधी

जिभेचंही लाड पुरवावं..

एकदाच मिळत आयुष्य,

मनमुराद मस्तीत जगावं.. 

चहा कॉफी भजी खात,

सोबत पावसात पण भिजावं..!

😇☕🌧️🌨️

( सौजन्य :- अध्यक्ष ऐसेच मन को वाट्या तो लिख डाल्या रे संघटना )

#आयुष्य_वगैरे

०५ जुलै, २०२३

तुम्ही भोगलेलं शेवटपर्यंत ऐकताना डोळ्यात पाणी आणि हुंदका दाटून आला होता राव.! 

खूप वाईट आहे हे सारं.. 

"बाईची ती वेदना, आणि पुरूषाचं ते रडगाणं" हाच न्याय आहे आजकालच्या समाजाचा.

तुम्हाला ऐकत असताना कुठंतरी मी माझ्या एका मित्राला तुमच्यात पाहत होतो. तुमच्या इतके वाईट अनुभव नाही आले त्याला, पण गेली तीन वर्षे कोर्टकचेरी करतोच आहे. साधासुधा किरकोळ मेडिकल problem आहे त्याच्या बायकोचा, तो लपवून ठेवून त्याचं तिच्याशी लग्न केलं. संपूर्ण खर्च घालून तो तिला बरी करतो असं म्हणत असताना, ती व तिच्या माहेरचे तयार नाहीत. तिच्या त्या problem मुळे ती आधीपासूनच खूपच अशक्त आहे, पटपट कामही होत नाहीत. तिचा सदरचा problem त्याला लग्नाच्या दोन वर्षांनंतर समजला, तरीही तो तिला व तिच्या माहेरच्यांना समजून घेऊन, ते सांगतील ते औषधोपचार करत होता, पण काहीच फरक पडत नसल्याने त्याने शस्त्रक्रियेचा हट्ट धरला असता, ती माहेरी जाऊन राहिली आहे आणि त्याच्यावर, त्याच्या संपूर्ण कुटुंबावर आणि लग्नातल्या मध्यस्थांवर कौटुंबिक हिंसाचाराचा फौजदारी खटला दाखल केलाय. कोर्टाने कित्येकदा समुपदेशन करूनही ती नांदायला येत नाहीये. आता गेल्या वर्षभरापासून त्याने सुद्धा शस्त्रक्रियेचा हट्ट सोडलाय, जशी आहेस तशी ये, तुझं जेवढं आयुष्य असेल तेवढं जग, असं सांगूनही नांदायला तयार नाहीये. घटस्फोट मागितला असता, घटस्फोट ही देत नाहीये. नांदायला यायला सुध्दा पन्नास हजार द्या, एक लाख द्या, असे पैसे मागते आहे. ते घेऊन ही तिला ठीक वाटलं तर सासरी राहणार, नाहीतर पुन्हा माहेरी निघून जाणार असं बोलते आहे. महिन्याकाठी दोन तीन तारखा असतात. त्यात अंतरीम पोटगी ही तिला सुरूच आहे. तो एका सामान्य मध्यमवर्गीय कुटुंबातील. खूप ओढाताण होते. गल्लीत सगळ्यांच्या सहानुभूती पुर्ण नजरा त्याला खूप बोचतात हो. कामाच्या ठिकाणी ही कळत नकळत सतत याच विषयाला हात घालून त्याची थट्टामस्करी केली जाते. सगळं हसून सोडून द्यावं लागतं, पण एकांत खूप छळतो, जाळतो. कित्ती कित्ती आणि काय काय आठवून जातं. किती साधी सोपी स्वप्नं उराशी बाळगून त्यानं लग्न केलं होतं, पण सगळं व्यर्थ. कोर्टात सुध्दा खटल्यांचा अक्षरशः ढीग लागलाय. न्यायाधीश प्रत्येक वेळी फक्त तारखा देऊन मोकळे होतात. कधी कधी तो सुद्धा मरण्या मारण्याच्या गोष्टी करीत असतो, पण आम्ही मित्र लोक त्याला कायमच या नैराश्यातून बाहेर काढायचा प्रयत्न करतो, पण लग्नाआधीचा तो, आता वाटत नाही. चेहऱ्यावर तर काही दिसत नाही, पण त्याच्या मनातली वादळं ही फक्त त्याची त्यालाच ठाऊक.

वकील साहेबांची फी आणि तिची पोटगी भरण्यात वर्षे निघून जात आहेत, पण अजूनही हाती काहीच लागत नाहीये. फक्त तारीख पे तारीख... तारीख पे तारीख..

४ जुलै, २०२१

प्रत्येक आवडीला कारण असतंच असं नाही. 

कित्येकदा आपण अमुक गोष्ट किंवा तमुक व्यक्ती का आवडते याच काही कारणं सांगू शकत नाही. पण आवडते हे मात्र नक्की.

मग बरेचदा प्रश्न पडतो की कारणं काहीच नाही तर मग त्या भावनेला अर्थ काय.? आणि खरंच आपल्याला त्याचं कारण माहित नसतं, आणि कारणांची गरजही नसते.?

कधी कधी आपण मनापासून बोललेलं सगळं खरं खरं समोरच्याला खोटं वाटून जातं. आपल्या भावने बद्दल संशय घेतला जातो. तेव्हा आपल्याला वाईट वाटतं. अशा वेळी बुद्धांनी सांगितलेला संदेश आठवतो, ‘फूल आवडतं तेव्हा स्वत:साठी तुम्ही ते तोडून घेता, पण जेव्हा तुमचं फुलावर प्रेम असतं तेव्हा तुम्ही ते तोडत नाही तर त्याची निगा राखता.’ आपली ही भावना आपण सदैव स्मरणात ठेवायची. आणि म्हणूनच प्रेमाचं नाणं वाजवावं लागत नाही. ते वाजतंच! आणि ते वाजलेलं जगाला कळत नाही, पण ज्याला ऐकू यायचं त्याला ऐकू येतंच, अगदी भगवंतासारखंच. आवड म्हणजे प्रेम की प्रेम म्हणजेच आवड.? मग ते काहीही असो. निस्वार्थी मनाने केलेली प्रत्येक गोष्ट अमर असते. ते बंध कायमचे असतात. नेहमी आपल्याला पुढे नेतात, कधीच मागे खेचत नाहीत.!

#आयुष्य_वगैरे