गोंदण... ❤️‍🩹🫂

कालचा तो टमटमचा प्रवास माझ्यासाठी केवळ एका ठिकाणाहून दुसऱ्या ठिकाणी जाणे नव्हता, तर तो मानवी मनाच्या अथांग डोहात डोकावून पाहणारा एक प्रवास ठरला. रोजच्या धावपळीत आपण अनेक चेहरे पाहतो, अनेक माणसांना ओलांडून पुढे जातो, पण कधीकधी एखादा अनोळखी चेहरा आपल्या अंतर्मनाला असा काही स्पर्श करून जातो की आपण थबकतो. त्या टमटम चालकाने गर्दीतही मला जागा करून दिली, ही त्याची केवळ व्यावसायिक गरज नव्हती, तर ती त्याच्यातील जिवंत माणसाची संवेदनशीलता होती. त्याच्या शर्टाच्या उघड्या बटणांमधून डोकावणारे त्याच्या पत्नीचे नाव हे केवळ गोंदण (टॅटू) नव्हते, तर तो त्याच्या प्रामाणिक आणि उघड्या-नागड्या प्रेमाचा उघड जाहीरनामा होता. आजच्या या दिखाऊ जगात जिथे नाती सोशल मीडियाच्या स्टेटसवर मोजली जातात, तिथे त्या चालकाने आपल्या छातीवरच आपल्या संसाराचे गर्दीतही उठून दिसणारे 'स्टेटस' कोरले होते. बायकोचे नाव छातीवर म्हणजे नक्कीच लव मॅरेज.? या माझ्या सहज विचारलेल्या प्रश्नावर त्याने दिलेले उत्तर काळजात थेट घर करून गेले. "लव्ह मॅरेज करण्याची आमची कुठे ताकद.?" त्याचे हे साधे वाक्य आपल्या समाजातील एका खूप मोठ्या आणि कटू वास्तवावर अगदी सहज बोट ठेवून गेले. आर्थिक गरिबी माणसाला केवळ भौतिक सुखांपासून वंचित ठेवत नाही, तर ती कधीकधी स्वतःच्या आवडीचे आयुष्य निवडण्याच्या, म्हणजेच प्रेम करण्याच्या हक्कावरही मर्यादा आणते, अशी भीती त्याच्या मनात असावी. स्वतःच्या अस्तित्वासाठी रोजचा संघर्ष करणाऱ्या त्या हातांना 'प्रेम' ही कदाचित श्रीमंतांची किंवा ताकदवानांची जहागीर वाटत असावी. पण तिथून उतरताना मी त्याला जे सांगितले, ते माझ्या अनुभवातून आलेले सत्य होते. प्रेम करायला/टिकवायला बाहुबळाची किंवा पैशांच्या ताकदीची गरज नसते. त्यासाठी गरज असते ती एका खंबीर मनाची. सर्वात महत्त्वाचे म्हणजे 'भारी नशिबाची'. दोन जिवांचे सूत जुळणे आणि जगाच्या विरोधात जाऊन ते नाते लग्नाच्या बेडीत यशस्वीपणे रूपांतरित होणे, हा केवळ योगायोग नसून यात नशिबाचाही मोठा भाग असतो. त्या टमटम चालकाने अरेंज मॅरेज केले असले तरी त्याच्या छातीवर कोरलेले ते नाव सांगत होते की नशिबाने त्याला दिलेली जोडीदार त्याच्यासाठी लव्ह मॅरेजपेक्षाही कितीतरी पटीने श्रेष्ठ ठरली आहे.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂 

बालहट्ट... ❤️‍🩹🫂

या सुट्टीच्या दिवशी मनाला इतर कामात गुंतवण्याचा खूप प्रयत्न करतो, पण हे मन काही केल्या ऐकतच नाही. अगदी आपल्या घरातील एखाद्या लहान मुलासारखं हट्टी झालं आहे हे मन. लहान मुलाला आपण एखादी गोष्ट करू नको म्हटली की ते नेमकी तीच गोष्ट करतं, ज्या दिशेला जाऊ नको म्हणावं तिकडेच धाव घेतं. माझं मनही आज अगदी असंच काहीसं वागत आहे. मी त्याला वर्तमानात आणू पाहतोय, पण ते सारखं मागं धावतंय. या मनाच्या अशा बालिश आणि हट्टी वागण्यामुळे कधीकधी खूप त्रास होतो. एरवी सहज निघून जाणारा इनमिन चोवीस तासांचा हा दिवस आज मात्र मला एखाद्या जन्मठेपेच्या शिक्षेसारखा वाटू लागला आहे. वेळेचा एक-एक सेकंद जणू थांबल्यासारखा वाटतोय आणि ही शांतता मला खायला उठते आहे. का कुणास ठाऊक, माझ्या या वेड्या मनाला आज काय झालंय..? त्याला आजच्या वास्तवाचा विसर पडला आहे. या बालिश मनाला काळाच्या पडद्याआड गेलेल्या आणि विस्मृतीत चाललेल्या जुन्या आठवणींना कुरवाळत बसण्यातच फार सुख मिळत आहे. ज्या गोष्टी, जी माणसं आणि जे प्रसंग आता कधीच परत येणार नाहीत, त्यांच्याच विश्वात रेंगाळायला याला आवडतंय. भूतकाळाच्या पाऊलखुणा शोधत हे मन जुन्या आठवणींचे कप्पे उघडत बसले आहे. त्यातल्या काही सुखाच्या तर काही दुःखाच्या छटा पुन्हा जिवंत करत आहे. मनाला आवर घालणं किती कठीण असतं, याचा अनुभव आज मला पावलोपावली येतोय. जितकं मी त्याला थांबवण्याचा प्रयत्न करतोय, तितकंच ते अधिक वेगाने भूतकाळाच्या गर्द झाडीत हरवून जातंय. कदाचित मनालाही कधीकधी थकवा येत असावा, आणि म्हणूनच ते विश्रांतीसाठी किंवा सुखाच्या शोधासाठी जुन्या आठवणींचा आसरा घेत असावं. मनाचं हे बालपण सांभाळत आजचा हा दिवस ढकलणं, हेच आता माझ्या हातात उरलं आहे.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

'शो-पीस' 💔

आजकालची बरीचशी नाती ही केवळ आणि केवळ एका मुखवट्या सारखी झाली आहेत. आपण समोरच्याला अगदी मनापासून आपलं मानतो, त्याच्या सुखात खरोखर आनंदी होतो. पण कालांतराने एक गोष्ट प्रकर्षाने जाणवू लागते की, त्या व्यक्तीच्या आयुष्यात आपलं स्थान काय आहे..? तर फक्त त्याच्या यशाचा, त्याच्या सुखाचा आणि त्याच्या तथाकथित 'प्रगतीचा' एक मूक प्रेक्षक असणं..! त्यांना त्यांच्या आयुष्यात आपण हवे असतो, पण ते आपल्यावरील प्रेमापोटी किंवा आपुलकीपोटी नव्हे, तर फक्त त्यांचं आयुष्यं किती छान, किती 'परफेक्ट' चाललं आहे, हे आपल्याला दाखवण्यासाठी. आपण त्यांच्या त्या झगमगाटी दुनियेला कौतुकाची दाद द्यावी, एवढ्यापुरताच आपला वापर केला जातो. त्या पलीकडे जाऊन जेव्हा आपल्या मनाचा, आपल्या अस्तित्वाचा किंवा आपल्या सुख-दुःखाचा विचार येतो, तेव्हा तिथं फक्त एक शून्य उरलेलं असतं. आपण मात्र वेड्यासारखे समोरच्याला आपल्या आयुष्याचं केंद्रस्थान बनवून ठेवतो. पण त्यांच्यासाठी आपण फक्त एक 'शो-पीस' किंवा त्यांच्या सुखाच्या प्रदर्शनात टाळ्या वाजवणारे एक माध्यम असतो. ज्या क्षणी त्यांच्या आयुष्यातील तो देखावा संपतो किंवा त्यांना नवीन प्रेक्षक मिळतात, त्या क्षणी आपलं असणं, ना असणं त्यांच्यासाठी एकसारखं होऊन जातं. हे जेव्हा आपल्याला उमजतं, तेव्हा मनाला होणाऱ्या वेदना खूप खोल असतात. आपण ज्यांच्यासाठी उपलब्ध राहिलो, त्यांनी आपल्याला फक्त एक पर्याय म्हणून वापरलं, ही जाणीव मनाला आतून पोखरून काढते. पण या सगळ्या आभासी नात्यांच्या जत्रेत एक गोष्ट मात्र नक्की शिकायला मिळते, ती म्हणजे प्रत्येकावर भरभरून प्रेम करताना स्वतःचं अस्तित्व गहाण ठेवायचं नसतं. जोपर्यंत आपण दुसऱ्यांच्या आयुष्यात केवळ त्यांच्या सुखाचे साक्षीदार बनून राहू, तोपर्यंत आपली किंमत कधीच होणार नाही. म्हणूनच, अशा मुखवटे घातलेल्या लोकांपासून योग्य अंतरावर राहून, स्वतःच्या शांततेला आणि स्वाभिमानाला प्राधान्य देणं, हेच एक चांगल्या प्रकारचं #आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂 आहे, असं म्हटलं तर वावगं ठरणार नाही.!🎭

शेवटचा निरोप... ❤️‍🩹🫂

कधीकधी आयुष्यात नाईलाजाने एका अशा वळणावर यावं लागतं, जिथे कित्येक वर्षांपासून काळजात जपलेल्या एखाद्या जिवलगाचा, एखाद्या आवडत्या स्वप्नाचा हात ही नाईलाजाने का होईना, पण सोडावाच लागतो. ते स्वप्न पूर्ण न झाल्याच्या दुःखापेक्षा, त्या आभासी दुनियेतून बाहेर पडायला आपण खूप उशीर केला, ही जाणीव मनाला आतून पोखरत राहते. स्वप्नाचा पाठलाग करताना निसटून गेलेला वेळ आणि गमावलेले सुवर्णक्षण आता कधीच परत येणार नाहीत, ही रुखरुख शेवटच्या श्वासापर्यंत कायम राहील. पण जुनी स्वप्नं धुळीस मिळाली असली, तरीही थबकलेलं आयुष्य पुन्हा सुरू करावंच लागतं. आता इथून पुढे माझ्या त्या एकमेव स्वप्नाला फक्त डोळे मिटल्यावर येणाऱ्या आठवणीं पुरतंच मर्यादित ठेवून, वास्तवाच्या या खडतर जमिनीवर पुन्हा एकदा नव्याने उभं राहण्याची हिंमत मला गोळा करायची आहे, करावीच लागणार आहे.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

माणूस..? 💔

कित्ती विचित्र गोष्ट आहे ना, प्रत्येक वर्षी 'जनावरं' माणसांना कमी आणि 'माणसं' जनावरांना जास्त खातात. नेमकं जनावर आहे तरी कोण.? कधी कधी हा विचार माझ्या मनाला सुन्नं करून जातो की आपण खरंच माणूस आहोत काय.? माणूस म्हणून घेण्याच्या लायक आहोत काय.? खरंच हा विषय जातीपातीच्या, चालीरीती, रूढी परंपरा यांच्या भिंती ओलांडून विचार करण्याजोगा आहे. ज्यांना आपण श्वापदं किंवा हिंस्त्र पशू वगैरे म्हणतो, ते तर फक्त स्वतःची भूक शमवण्यासाठी किंवा स्वसंरक्षणासाठी शिकार करतात. पण आपण, ज्यांना निसर्गातील सर्वात बुद्धिमान आणि संवेदनशील प्राणी मानलं जातं, त्यांनी मात्र केवळ जिभेचे चोचले पुरवण्यासाठी आणि व्यापारासाठी करोडो निष्पाप मुक्या जीवांना अन्न बनवून ठेवलं आहे. दरवर्षी कोट्यवधी प्राण्यांची कत्तल केली जाते, केवळ माणसाची भूक भागवण्यासाठी. अशावेळी मनात विचार येतो की, निसर्गाने ज्यांना विचार करण्याची ताकद दिली नाही, ती मुकी जनावरं जास्त हिंस्त्र..? की ज्याला बुद्धी, भावना आणि विवेक दिला आहे तो माणूस जास्त क्रूर..? जंगलातले प्राणी कधीही गरजेपेक्षा जास्त शिकार करत नाहीत, की कुणाचा अमानुष छळ करत नाहीत. याउलट, माणूस हा स्वतःला सुसंस्कृत म्हणवतो, पण त्याच्याकडून होणारा प्राण्यांचा संहार हा कोणत्याही राक्षसी वृत्तीपेक्षा कमी नाही. आज माणसाने स्वार्थापोटी पृथ्वीवरील इतर जीवांचा जगण्याचा हक्कच हिरावून घेतला आहे. दया, करुणा आणि संवेदनशीलता हे माणसाचे गुण जर लोप पावत असतील आणि तो केवळ वासनेपोटी, स्वतःच्या जीभेचे चोचले पुरवण्यासाठी, आत्मिक समाधानासाठी व सुखासाठी इतर जीवांचा बळी घेत असेल, तर खऱ्या अर्थाने 'जनावर' कोण हा प्रश्न पडणे अगदी स्वाभाविक आहे. निसर्गाचा समतोल बिघडवून स्वतःला श्रेष्ठ समजणारा माणूसच आज सर्वात मोठा हिंस्त्र प्राणी बनला आहे, यात मला तीळमात्र ही शंका नाहीये.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

शेवटी सगळं काही फक्त आपल्या माणसांसाठी... ❤️‍🩹

आयुष्याच्या या धावत्या गाडीत कधी कधी आपण नेमके कोण आहोत, हाच प्रश्न पडू लागतो. आपण या प्रवासाचे प्रवासी आहोत की फक्त एक कंडक्टर..? प्रवासी तरी निदान आपल्या सोयीने उतरू शकतात, थांबून विश्रांती घेऊ शकतात. पण आपली अवस्था त्या कंडक्टरसारखी झाली आहे, ज्याला प्रवासाचा प्रचंड थकवा आलाय. रोजची तीच धावपळ, तोच कोलाहल आणि तोच कंटाळवाणा रस्ता. आता तर पार वैतागून गेलोय आपण. मनातून सगळं काही नको नकोसं झालंय. असं वाटतं की याच क्षणी सगळं काही थांबवावं, कुठेतरी शांत बसून राहावं आणि या जगाच्या गतीतून स्वतःला मुक्त करून घ्यावं. पण आपल्याला थांबण्याची परवानगी नाही, कारण या गाडीत अनेकजण आपल्या आशेवर बसले आहेत. त्यांनी आपला चेहरा पाहून, आपल्यावर विश्वास ठेवून हा प्रवास सुरू केला आहे. त्यांना वाटतंय की हा माणूस आपल्याला सुरक्षितपणे आपल्या ध्येयापर्यंत पोहोचवेल. त्यांच्या डोळ्यांतील ती निष्पाप आशा आणि विश्वास आपल्याला थांबून देत नाही. जेव्हा स्वतःचे पाय थकलेले असतात, मन विषण्ण झालेलं असतं आणि आतून माणूस पूर्णपणे रिकामा झालेला असतो, नेमक्या त्याच वेळी इतरांसाठी चेहऱ्यावर एक खोटं हसू आणून पुढे सरकावं लागतं. हा उरलेला प्रवास आता आनंदासाठी उरलेला नाही, तर तो केवळ एका कर्तव्यासाठी, एका जबाबदारीसाठी सुरू आहे. आपण स्वतः वैतागलो आहोत हे मान्य, पण आपल्यामुळे इतरांचा प्रवास सुकर व्हावा, हाच एक एकमेव हेतू आता उरला आहे. निदान त्यांच्या आशेचा गळा घोटला जाऊ नये, म्हणून का असेना, पण आपल्याला रोज उठून या प्रवासाला सामोरं जावंच लागतं. हा प्रवास कठीण आहे, थकवणारा आहे, पण तो अपूर्ण सोडता येणार नाही. कारण आपल्याला नको नकोसे वाटत असलेले काही प्रवास हे आपल्यासाठी नसतातच, तर ते असतात आपल्या माणसांच्या आनंदासाठी, त्यांच्या चेहऱ्यावरच्या निखळ हास्यासाठी, त्यांच्या आनंदासाठी.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

बे'रंग' अंतरीचे... ❤️‍🩹

इथं तिथं मी व्यक्त होतो, ते फक्त माझ्या मनाचं ओझं हलकं करण्यासाठी. माझ्या लेखणीला कधीच कोणत्याही टाळ्यांची किंवा प्रसिद्धीची हाव नव्हती आणि कधी असणारही नाही. माझं लिहिणं म्हणजे जगाला दाखवण्यासाठी सजवलेली कोणती कलाकृती नव्हे, तर ती माझ्या अंतरंगाची आर्त हाक आहे. बालपण कसं असतं..? सवंगड्यांनी वेढलेलं, हसणारं, खेळणारं... पण माझ्या वाट्याला आलं ते फक्त एकटेपण आणि उपेक्षित नजरा. त्यानंतर शाळा अन् कॉलेजात ही हेच वाट्याला आलं. कुणी साधी विचारपूस ही करत नसायचं, त्यामुळे समजून सांभाळून घेणं वगैरे तर फारच दूरची गोष्ट. तो काळ सुखाचा नव्हता, पण बहुतेक तोच माझा पाया ठरला. तेव्हा मनात साचणाऱ्या प्रश्नांना वाट नव्हती, म्हणून मी एका कोपऱ्यात बसून असं का..? या एकाच विचारात स्वतःला हरवून बसायचो. काळ बदलला, वय वाढलं, पण अवतीभवतीची परिस्थिती आणि लोकांची वागणूक आजही फारशी बदलली नाही. आजही तीच रीत, तोच एकांत कायम आहे. पण आता एक मोठा फरक पडलाय. आता मी त्या एकांतात रडत किंवा विचार करत बसत नाही, तर त्या शांततेला शब्दांचं रूप देतो. माझं दुःख, माझा आनंद, माझी उपेक्षा आणि माझं जगणं... हे सगळं तेव्हा कागदावर उतरतं. हे सगळं लिहिल्यावर मनावरचा एक प्रचंड भार हलका होतो. माझ्यासाठी हे लिहिणं कोणती मोठी प्रेरणा किंवा छंद नाही, तर ती माझ्या जगण्याची आणि श्वास घेण्याची गरज आहे. शब्दांच्या या विश्वात मी स्वतःला शोधतो, तिथे मला कोणाच्या मान्यतेची गरज नसते, कुणी मला स्वीकारण्याची गरज नसते अथवा सगळ्यांनी मला नाकारलं, झिडकारलं आहे, याची जाणीवही नसते. हे माझे शब्द आहेत, हे माझे मित्र आहेत, हे माझे विश्व आहेत, हे माझं मन आहेत. आणि म्हणूनच हेच माझं संपूर्ण अस्तित्त्व आहेत.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

शब्दछळ... ❤️‍🩹

कसं काय कुणास ठाऊक, पण माणसाचं मन आणि समोरच्याची उत्सुकता यांचा कधीच मेळ बसत नाही. आपण ज्या गोष्टीपासून, ज्या आठवणीपासून किंवा ज्या विषयापासून चार हात लांब पळू पाहतो, नेमका तोच विषय आपल्या आसपासच्या लोकांच्या चर्चेचा केंद्रबिंदू बनतो. जणू काही आपल्या मनाच्या जखमांवर बोट ठेवल्याशिवाय समोरच्याच्या संभाषणाला पूर्णत्वच येत नाही. आपल्याला त्या गोष्टीचा, त्या प्रश्नांचा कित्ती त्रास होतोय, हे कदाचित त्यांना मनोमन माहीतही असतं, तरीही एका सुप्त कुतूहलापोटी किंवा निव्वळ सवयीपोटी ते पुन्हा पुन्हा त्याच संवेदनशील विषयाला कुरवाळत राहतात. अशा वेळी आसपास गर्दी असूनही मनात कमालीचा एकटेपणा जाणवू लागतो. आपण चेहरा हसता ठेवून विषय बदलण्याचा प्रयत्न करतो, शब्दांचे खेळ करतो, पण समोरची माणसं मात्र त्याच नकोशा वळणावर येऊन थांबतात. हा मानसिक छळ उघड नसला, तरी आतल्या आत माणसाला पोखरून काढणारा असतो. आपल्याला शांतता हवी असते, त्या नकोशा विषयापासून थोडी सुटका हवी असते, पण जग मात्र आपल्याला त्याच वर्तुळात गोलगोल फिरवत ठेवतं. समोरच्याची ती सांत्वनाची खोटी पांघरूणं किंवा उपदेशाचे डोस आपल्या त्या जखमेला आणखीनच जास्त चुरचुरत ठेवतात. माणसांना दुसऱ्याच्या वेदनेचा अंदाज नसतो असं नाही, पण दुसऱ्याच्या भावनांचा आदर करण्यापेक्षा त्यांना स्वतःची बोलण्याची हौस भागवण्यात जास्त रस असतो, हेच या मनस्थितीचं दुर्दैवी सत्य आहे. शेवटी, 'आपल्याला काय वाटतंय' यापेक्षा 'त्यांना काय विचारायचंय' यालाच लोक प्राधान्य देतात आणि आपण मात्र एका मूक असह्यतेत अडकून पडतो.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

थलापती... ❤️‍🩹

मी कोणी पडद्यावरचा 'थलापती' नाही, न माझा तसा रुबाब आहे, न ती शरीरयष्टी. वाढत्या वयासोबत निसर्गाच्या नियमाप्रमाणे माझेही केस आणि दाढी आता पांढरी होऊ लागली आहे. मी त्याला रंगांचा खोटा मुलामा देऊन लपवण्याचा प्रयत्न केला नाही, इतकंच काय ते माझे वेगळेपण. पण माझी ही 'सॉल्ट अँड पेपर' स्टाईल पाहून ऑफिसमधील सहकारी आणि मित्रपरिवार मला आजकाल गंमतीने 'थलापती' म्हणून हाका मारतात. त्यांच्यासाठी ती केवळ एक रोजची थट्टा असते, चेष्टेचा एक सहज क्षण असतो, आणि त्याचं मला विशेष काही वाईट वगैरे वाटतं असंही काही नाही. पण त्यांच्या त्या एका शब्दासरशी माझ्या मनाचा कोपरा तीव्रतेने पेटून उठतो. चित्रपटामधल्या थलापतीच्या सोबतीला नेहमीच त्याची 'त्रिशा' असते, आणि ती ख-या आयुष्यात ही त्याच्या सोबतीला उभी असते. पण माझ्या आयुष्यातून मात्र माझी 'त्रिशा' कायमची दूर निघून गेली आहे, याची जाणीव मला त्या प्रत्येक क्षणी अत्यंत तीव्रतेने आणि वेदनादायी पद्धतीने होते. लोकांना माझ्या पांढऱ्या केसांत एक स्टार दिसतो, पण मला त्यात फक्त माझ्या एकाकीपणाची चाहुल लागते. जेव्हा जेव्हा 'थलापती' अशी हाक कानावर पडते, तेव्हा तेव्हा भूतकाळातील सोनेरी पाने डोळ्यांसमोरून सरकतात. 'ती' अजूनही सोबत असती, मला असं एकाकी सोडून निघून गेली नसती, तर कदाचित मला माझ्या या पांढऱ्या होत जाणाऱ्या केसांचेही कौतुक वाटलं असतं. पण आता त्या दोघीही माझ्या आयुष्याचा भाग उरलेल्या नाहीत, हे कटू सत्य मला रोज स्वीकारावं लागतं. जगासमोर हसताना आणि मित्रांच्या थट्टेत सामील होताना आतून मात्र मन त्या दोघींच्या आठवणीने सतत व्याकुळ होत राहतं. हा पांढरा रंग वयाचा जितका नाही, तितका तो त्या दोघींच्या विरहाच्या छायेचा वाटू लागतो. शेवटी, पडद्यावरचा थलापती सिनेमा संपला की त्याच्या ख-या आयुष्यात त्याच्या त्रिशाला पुन्हा भेटू शकतो, पण माझ्या या खऱ्या आयुष्याच्या खेळातून माझ्या त्या दोघीही मात्र कधीच्या निघून गेलेल्या आहेत, आणि ते सुद्धा कायमस्वरूपी. अन् हे दुःख घेऊनच मला रोज जगावे लागते, आणि जगतच रहावे लागणार आहे.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

पुन्हा भेटूच.. ❤️‍🩹

आज एका मित्राने सहज प्रश्न केला की, आपण दररोज तर भेटतो. आज भेटलो, उद्याही भेटणार, परवाही भेटणार आणि तिथून पुढेही भेटतच राहणार.‌ पण असं असूनही प्रत्येकवेळी तू आमचा निरोप घेत असताना हे 'पुन्हा भेटूच' असं का म्हणतोस.? त्यावर मी त्याला म्हणालो की, निरोप घेणं ही मानवी आयुष्यातील एक कधीही न टाळता येण्यासारखी गोष्ट आहे. प्रत्येक प्रवासाला जसा अंत असतो, तसाच प्रत्येक भेटीलाही एक निरोप असतो. पण हा निरोप आपण कोणत्या शब्दांनी घेतो, यावरच त्या नात्याची वीण आणि पुढच्या भेटीची उत्सुकता पुर्णपणे अवलंबून असते. आजकालच्या या धावपळीच्या युगात आपण अगदी सहज 'टाटा' किंवा 'बाय-बाय' म्हणून मोकळे होतो. पण खरे पाहता हे शब्द जितके इंग्रजी धाटणीचे आहेत, तितकेच ते एकाएकी नाते संपल्याची जाणीव करून देणारे आहेत. निदान मलातरी यांच्यात एक प्रकारचा साचेबद्धपणा आणि कोरडेपणा जाणवतो. जणू काही एका क्षणात आपण समोरच्या व्यक्तीला आपल्या विश्वातून बाजूला करत आहोत. याच्या अगदी उलट, जेव्हा आपण एखाद्या व्यक्तीचा निरोप घेत असताना 'पुन्हा भेटूच' असं म्हणतो, तेव्हा त्या निरोपाचे स्वरूप पूर्णपणे बदलून जाते. 'पुन्हा भेटूच' या दोन शब्दांत केवळ निरोप नसतो, तर तो एका नव्या सुरुवातीचा पूल असतो. 'पुन्हा भेटूच' हा शब्दप्रयोग नात्यामध्ये एक आश्वासक चैतन्य आणि Positive Note भरतो, असं मला वाटतं. हा निरोप शेवट मानत नाही. 'पुन्हा भेटूच' यामध्ये समोरच्या व्यक्तीबद्दल वाटणारा आदर, जिव्हाळा आणि पुन्हा एकत्र येण्याची आर्त इच्छा स्पष्टपणे दिसून येते. आपल्यात येणारा हा तात्पुरता दुरावा हा कायमचा नसून, आपण लवकरच पुन्हा एकत्र येणार आहोत, हा विश्वास हे शब्द देतात. हे शब्द मनाला एक अनामिक दिलासा देऊन जातात की, आपल्या सगळ्यांचा प्रवास जरी वेगळा झाला तरी आपली दिशा मात्र एकच आहे. म्हणूनच, नाते कोणतेही असो, तिथून बाहेर पडताना अंतःकरणात एक आशेचा किरण जिवंत ठेवणारं 'पुन्हा भेटूच' हे वाक्य मला खरंच खूप खूप भारी आणि मनाला सुखावणारं वाटतं.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

शर्यत... ❤️‍🩹

रोज सकाळी उठल्यापासून ते रात्री झोपेपर्यंत आयुष्याची एक न संपणारी शर्यत सुरू असते. ऑफिसचे टार्गेट्स, कामाचा अवाढव्य लोड, वेळेत पोहोचण्याची घाई आणि त्याअनुषंगाने होणारी प्रचंड चिडचिड. आणि हे सगळं काही बाकी सर्वांच्या प्रमाणे माझ्याही पाचवीला पुजलेलं आहे. मी काही मोकळा किंवा सर्व सुखांनी न्हाऊन निघालेला 'वेल सेटल्ड' वगैरे माणूस नाहीये. तर याच व्यवस्थेत रोज चहूबाजूंनी भरडला जाणारा एक अतिशय सामान्य नोकरदार आहे. रोजच्या प्रवासातील तो जीवघेणा गोंगाट, लोकांची ती निरर्थक, विनाकारण चाललेली बडबड ऐकून माझेही डोके भणभणून जाते. त्यात भर म्हणून कधीकधी कोणतीही चूक नसताना, केवळ समोरच्याच्या अहंकारापोटी होणारा अपमान काळजाला आतपर्यंत खोलवर जखम करून जातो, ते वेगळंच. या सगळ्याचा एक सुप्त राग, एक अस्वस्थता माझ्याही मनात धुमसत असते. पण, जेव्हा मी लिहायला बसतो, तेव्हा हे संपूर्ण जग मागे सुटते. हे लेखन म्हणजे माझ्यासाठी कोणती हौस किंवा टाईमपास नाही, तर तो माझ्या मनाचा श्वास आहे. दिवसभराच्या कोलाहलात हरवलेला 'मी' मला या कोरड्या कागदावर किंवा मोबाइलच्या स्क्रीनवर पुन्हा सापडतो. जगाने मला कितीही नाकारले, अपमानित केले, तरी माझे शब्द मला कधीच झिडकारत नाहीत. उलट, ते मला अत्यंत प्रेमाने जवळ घेतात, मला कुरवळतात, माझ्यावर जीवापाड प्रेम करतात, आणि मी जसा आहे, अगदी तसाच ते माझा स्वीकार करतात. लेखनाच्या या काही क्षणांमध्ये मला ती शांतता आणि आनंद मिळतो, जो मला संपूर्ण जगात कुठेच शोधून सापडत नाही. म्हणूनच, कितीही थकलो, कितीही उद्विग्न झालो, तरी मी लिहीत राहतो. कारण हीच ती एकमेव जागा आहे जिथे मी खऱ्या अर्थाने जगत असतो, आणि मुक्तपणे श्वास घेऊ शकतो.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

करार... ❤️‍🩹

डोळे मिटले की आजही सगळ्यात आधी समोर येतो तो फक्त आणि फक्त तुझाच चेहरा. अगदी लख्ख, हसरा आणि जसा मनात कोरला गेलाय अगदी तसाच. त्या प्रत्येक क्षणी मला असं वाटतं की धावत यावं, तुला घट्ट मिठी मारावी आणि मनामध्ये साठलेलं सगळं काही एका दमात सांगून टाकावं. पण जसे डोळे उघडतात, तसं वास्तवाचं चटके देणारं ऊन अंगावर पडतं. हात नकळत फोनकडे जातो, स्क्रीनवर तुझं नाव टाईप होतं, पण तिथून पुढे बोटं थांबतात. एक मेसेज करून किंवा कॉल करून मन हलकं करावं असं तीव्रतेने वाटतं, पण नेमका त्याच वेळी आपल्या दोघांमधील तो 'अबोल्याचा करार' आडवा येतो. तो अबोला, जो आपण दोघांनी कदाचित परिस्थितीमुळे किंवा एकमेकांच्या स्वाभिमानासाठी स्वीकारला आहे. तो करार जो मला रोज आठवण करून देतो की, आता माझा तुझ्यावर तो जुना हक्क उरलेला नाही. मनात शब्दांचा पूर आलेला असतो, प्रत्येक आठवण डोळ्यांतून वाहून जाण्यासाठी धडपडत असते, पण ओठांवर मात्र एक सक्तीचं मौन बाळगावं लागतं. किती विचित्र आहे ना हे.? ज्या व्यक्तीला आपण स्वतःपेक्षा जास्त ओळखतो, जिच्याशी आपण तासनतास बोलल्याशिवाय कधी दिवस मावळत नव्हता, आज त्याच व्यक्तीला एक साधा Hi असा मेसेज पाठवण्यासाठी हजार वेळा विचार करावा लागतो आहे. हा अबोला फक्त शांतता नाही, तर ती एक अशी शिक्षा आहे जी मी रोज स्वतःलाच देतोय. समोर फोन असतो, तुझं ऑनलाईन असणं दिसत असतं, पण आपल्यातील अंतराची भिंत एवढी मोठी झालीये की, ती ओलांडण्याची हिंमतच होत नाहीये. हृदय सांगतं की मी तुझ्यावर हक्क गाजवावा, पण मन ठामपणे बजावतं की नियमांचे उल्लंघन करू नये. हा कोंडमारा, ही घुसमट आणि या आठवणींमधील जगणं म्हणजेच कदाचित #आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂 असतं. डोळे मिटून तुला पाहणं जितकं सुखावह आहे, तितकंच डोळे उघडून तुझ्याशी बोलता न येणं हे मरणयातना देणारं आहे. पण तरीही, या अबोल्याच्या करारातही तुझं माझ्या मनात असणं, हेच माझ्या जगण्याचं एकमेव कारण बनलं आहे.!🎭

मनातलं... ❤️

माझ्या प्रिय बंधूंनो आणि (एक सोडून) बाकी सगळ्या भगिनींनो...

                               मी इथं व्यक्त होणं हा माझ्यासाठी केवळ एक संवाद आहे, स्वतःशी आणि तुमच्याशी साधलेला. माझ्या मनात येणारे विचार, भावनांचे तरंग मी शब्दांत उतरवतो. कारण या शब्दांशिवाय इतर कुणीही मला इतक्या मायेनं आणि प्रेमाने जवळ घेतलेलं नाहीये. या शब्दांशिवाय मला माझ्या मनाचा कोपरा रिकामा वाटतो. इथं लिहीत असताना माझे विचार प्रत्येकाला पटतील किंवा आवडतीलच असं नाही, कारण प्रत्येकाचा दृष्टिकोन वेगळा असतो. पण एक गोष्ट मात्र अगदी मनापासून खरी आहे की, माझ्या या लहानशा, अगदीच किरकोळ अशा लिखाणामागे कोणाच्याही भावना दुखावण्याचा किंवा कोणाला त्रास देण्याचा माझा हेतू कधीच नसतो. हे तर निव्वळ मनाच्या गाभाऱ्यातून आलेलं #आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂आहे, जे मला इथं मांडायला आवडतं. नकळतपणे कधी माझे शब्द चुकले, तर ती माझी मानवी मर्यादा समजा. माझ्या या प्रवासात जर काही उणिवा जाणवल्या, तर मोठ्या मनाने मला समजून घ्या आणि सांभाळून घ्या.!🎭

जय हिंद.. जय महाराष्ट्र

घुसमट... ❤️

होय, मला वेडा होण्याची ही मुभा नाहीये. कारण माझं वेडेपण तिच्यासाठी तिच्या बदनामीचं निमित्त बनून जाईल. होय, मला भीती वाटते त्या क्षणाची, जेव्हा माझा माझ्या मनावरचा ताबा सुटेल आणि माझ्या सदसद्विवेकबुद्धीचे सगळे बांध फुटून जातील. जर मी खरोखरच कधीतरी वेडा झालो, तर माझ्या या बेभान ओठांवर सर्वात आधी आणि फक्त तिचेच नाव येईल. माझ्या अवखळ जिभेला मग जगाच्या चौकटींचं आणि रीतीरिवाजांचं काहीच भान उरणार नाही. मी भरचौकात, गर्दीत किंवा शांततेतही फक्त तिच्याच नावाचा जप करायला लागेन. आणि हे जग..? हे जग तर अत्यंत क्रूर आहे. जे माझ्या वेडेपणाची, माझ्या वेड्या प्रेमाची किंमत तिच्या चारित्र्याकडून वसूल करेल. माझ्या वेड्या मनातलं माझ्या सर्वात जास्त आवडीचं तिचं नाव जेव्हा समाजातील लोकांच्या कानांवर पडेल, तेव्हा ते तिच्याकडे संशयाने आणि कुत्सितपणे पाहू लागतील. आणि तिच्या निष्पाप अस्तित्वावर माझ्या वेड्या प्रेमाचे शिंतोडे उडालेले मला कधीच सहन होणार नाही. तिच्या शांत आणि सुंदर आयुष्यात माझ्यामुळे वादळ यावं, असं मला स्वप्नातही वाटत नाही. म्हणूनच, मला स्वतःला सांभाळावं लागेल, प्रत्येक क्षणी शहाणपणाचा आव आणावा लागेल. माझ्या आत भावनांचा कितीही मोठा कल्लोळ उसळला, तरी चेहऱ्यावर एक खोटं हसू ठेवून मला जगावं लागेल. माझं तिच्यावरचं प्रेम एवढं ही स्वार्थी नाही की जे तिच्या सन्मानाला ठेच पोहोचवेल. तिच्या नावाभोवती मी माझ्या मौनाचा एक मजबूत तट उभारला आहे, जेणेकरून जगाची नजर तिथपर्यंत कधीच पोहोचू नये. मला माझ्या भावनांना दाबून ठेवावं लागेल, माझ्या अश्रूंना डोळ्यांच्या कडांआडच अडवून ठेवावं लागेल. मी वेडा होऊ शकत नाही, कारण माझं शहाणं राहणंच तिच्या सुरक्षिततेची हमी आहे. मी हे दुःख, ही घुसमट आणि हा विरह हसतमुखानं सहन करेन. तिच्या नावाचं रक्षण करण्यासाठी मला आयुष्यभर या शहाणपणाचा मुखवटा घालूनच जगावं लागेल, कारण तिची बदनामी होण्यापेक्षा माझं आतल्या आत मरणं मला मंजूर आहे.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

आभाळ... ❤️

व्यक्त होता येणं हे खरोखरच निसर्गाने मानवाला दिलेलं सर्वात श्रेष्ठ आणि सुंदर वरदान आहे. आपल्या मनात साचलेलं सुख-दुःख, प्रेम, विरह किंवा एखादी सल जेव्हा शब्दांच्या रूपात बाहेर पडते, तेव्हा मनावरचा खूप मोठा भार हलका होतो. अनेकदा आपण जगासमोर हसतमुख राहतो, पण आतून मन एखाद्या जखमेवर फुंकर घालण्यासाठी कोणाची तरी सोबत शोधत असतं. अशा वेळी जेव्हा आपण लिहितो किंवा व्यक्त होतो, तेव्हा आपण स्वतःशीच संवाद साधत असतो आणि स्वतःलाच धीर देत असतो. हे व्यक्त होणं म्हणजेच मनाला मिळालेलं एक वरदायिनी मलम असतं, जे आपल्याला पुन्हा नव्याने जगण्याची, सावरण्याची ताकद देतं. आयुष्याच्या या रंगमंचावर आपण प्रत्येक जण आपापली भूमिका निभावत असतो, जिथे कधी हसावं लागतं तर कधी आसवांना लपवून जगासमोर उभं राहावं लागतं. पण जेव्हा आपण या साऱ्या भावनांना वाट करून देतो, तेव्हाच आपल्याला माणसाच्या जगण्याचा खरा अर्थ समजतो. म्हणूनच, व्यक्त होत राहणं गरजेचं आहे. कारण जोपर्यंत मनातील भावना जिवंत आहेत आणि त्या व्यक्त करण्याची कला आपल्याकडे आहे, तोपर्यंत हे सुंदर आयुष्य कितीही कठीण वाटलं तरी त्यात जगण्याची एक वेगळीच उमेद कायम राहते.

मनात साचलेल्या भावनांना,

शब्दांचे सुंदर कोंदण मिळावे...

आभाळभर असणाऱ्या या आयुष्यात,

फक्त मनसोक्त व्यक्त होता यावे..! 🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

डोह आठवणींचा... ❤️

माणसाचं मन हे जगातील सगळ्यात अजब रसायन आहे. माणसाच्या या मनाच्या अथांग डोहात काही आठवणी अशा काही स्थिरावतात की, कितीही सुसाट वादळ वारं आलं तरी त्या आपली जागा सोडत नाहीत. आपण ज्या गोष्टी विसरण्यासाठी जीवाचा आकांत करतो, नेमक्या त्याच गोष्टी मनाच्या भिंतीवर अधिक गडद होत जातात. कितीही प्रयत्न केले, स्वतःला कामात कितीही गुंतवून ठेवलं, किंवा आभासी आनंदाचे कितीतरी रंगबिरंगी मुखवटे चढवले, तरीही शांततेच्या एका क्षणात त्या जुन्या आठवणी पुन्हा जिवंत होतात. कधीकधी वाटतं की विसरणं सोप्पं असतं, पण काही माणसं, त्यांनी दिलेले सुखाचे क्षण किंवा त्यांनीच मागे ठेवलेले दुःखाचे घाव काळजाच्या इतके आरपार गेलेले असतात की, तिथे त्या सर्वव्यापी काळाचा मलमही निष्प्रभ ठरतो. आपल्या आयुष्यात कितीही अडचणी आल्या, समोर संकटांचे डोंगर उभे राहिले आणि परिस्थितीने आपल्याला पार बदलून टाकलं, तरीही भूतकाळातील ते विशिष्ट प्रसंग मनात एखाद्या दीपगृहासारखे जळत राहतात. खरंच, काही गोष्टी विसरता येत नाहीत, कारण त्या केवळ आठवणी नसतात, तर त्या आपल्या अस्तित्वाचा, आपल्या जगण्याचा एक अविभाज्य भाग बनलेल्या असतात. आपण त्या आठवणींसोबत जगायला शिकतो, हसायला शिकतो आणि कधीकधी रडायलाही शिकतो. पण त्यांना मनातून पूर्णपणे काढून टाकणं आपल्याला कधीच शक्य होत नाही. शेवटी न विसरता येणाऱ्या याच गोष्टी माणसाला संवेदनशील ठेवतात, त्याच्यातलं माणूसपण जिवंत ठेवतात, आणि त्याच्या जगण्याला एक वेगळा अर्थ देतात.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

नियती निमित्त... ❤️

आयुष्याच्या वाटेवर काही नाती अशी अचानक भेटतात, की ज्यांचा प्रवास तर खूप छोटा असतो, पण मनावर उमटलेला त्यांचा ठसा मात्र कधीच न मिटणारा असतो. आपल्या दोघांमधील तो प्रवास ही इतका घाईघाईत संपला की, आपल्याला नीट सावरताही आलं नाही. नियतीने किंवा परिस्थितीने खेळलेला तो खेळ इतका अजब होता की, आपण एकत्र चाललो खरं, पण तो रस्ता कधी संपला हे कळलंच नाही. आज मागे वळून पाहताना सगळ्यात जास्त काय सलत असेल, तर ते म्हणजे आपल्याकडे आपली हक्काची अशी एकही आठवण आपण डिजिटल पडद्यावर जतन केलेली नाही. सगळे म्हणतात आजकालच्या जगात फोटोशिवाय आठवणींना काय अर्थ.? पण त्यांना काय माहीत, कॅमेऱ्याच्या लेन्समध्ये जे कैद होऊ शकलं नाही, ते माझ्या मनाच्या कोपऱ्यात कायमचं कोरलं गेलंय. आपण दोघं एकदाच भेटलो, एकत्र फिरलो, एकत्र हसलो, एकत्र बोललो, तो प्रत्येक क्षण माझ्या डोळ्यांसमोर अगदी आजही जसाच्या तसा जिवंत आहे. कधी कधी वाटतं, आपल्या त्या भेटीचा आपण एखादा फोटो घेतला असता तर निदान जगाला दाखवायला किंवा स्वतःचं मन रमवायला तरी तो कामी आला असता. पण आता तर फक्त आणि फक्त तुझा चेहरा, तुझा आवाज माझ्या शांत रात्रींचा सोबती बनून राहिला आहे. आपला हा प्रवास अधुरा राहिला, आपलं नातं अपूर्ण राहिलं आणि आता त्या अपूर्णतेमध्येच मी आपल्या दोघांचा शोध घेत असतो. आपल्या दोघांचा एकत्र असा एक फोटोही नसणं, ही कदाचित त्या विधात्याचीच एक युक्ती असेल, जेणेकरून मी तुला कधीच विसरू शकणार नाही आणि तुझी उणीव नेहमीच जाणवत राहील. शेवटी एक गोष्ट मात्र खरी की, हे #आयुष्य_वगैरे असंच असतं. इथं नेहमीच आपल्या मनासारखं घडत नाही, इथं सगळंच पूर्ण मिळत नाही. बहुतेक काही गोष्टी अशा अधुऱ्या राहण्यातच त्यांचं खरं सौंदर्य दडलेलं असतं.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

वणवा... ❤️‍🩹

यंदाच्या उन्हाळ्याने शरीराची लाहीलाही केली आहे आणि असह्य उकाड्यामुळे घराबाहेर पाऊल टाकणे देखील अशक्य झाले आहे. पंखा आणि कुलरच्या हवेत बसूनही अंगाची आग शमत नाही, अशी भयानक परिस्थिती आहे. मात्र गेल्या काही दिवसांपासून आकाशात जमा होणारे काळेभोर ढग उन्हाच्या तडाख्यापेक्षा जास्त छळत आहेत. ते ढग पाहून दररोज मनात आनंदाची लहर उमटते आणि वाटते की, आता तरी मुसळधार पाऊस पडेल आणि या त्रासातून सुटका होईल. पण प्रत्येक संध्याकाळ फक्त एका कोरड्या आशेवर संपते आणि पावसाचा एक थेंबही जमिनीवर पडत नाही. निसर्गाचा हा खेळ पाहून खरोखरच असे वाटत आहे की, हा पाऊस सुध्दा खूप माणसाळला आहे. या पावसाला सुध्दा माणसाच्या 'फक्त आणाभाका घ्यायच्या आणि वेळप्रसंगी हुलकावणी द्यायची' या वाईट सवयीची लागण आता या पावसालाही झाली आहे. तो रोज आशेचे नवे जाळे विणतो, आपल्याला झुलवत ठेवतो आणि शेवटी आपल्या पदरात निराशा टाकून निघून जातो. आता या कोरड्या ढगांच्या गर्दीने त्या अंगाची लाही लाही करणा-या उन्हापेक्षाही जास्त मनाला थकवून सोडले आहे, जिथे रोज आशेचा अंकुर फुटतो आणि रोजच तो कोमेजून जातो.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

नातं मैत्रीचं... ❤️

आपल्या या तथाकथित प्रगतीशील समाजाने नात्यांचे वर्गीकरण करण्यासाठी फक्त नर आणि मादी एवढे दोनच कप्पे तयार करून ठेवले आहेत. त्यापलीकडे जाऊन माणसाला निव्वळ 'माणूस' म्हणून पाहण्याची, समजून घेण्याची ना या समाजाची इच्छा आहे, ना त्यांची मानसिक कुवत. दोन भिन्न लिंगाच्या व्यक्तींमध्ये शारीरिक आकर्षणापलीकडेही एक वैचारिक, भावनिक आणि निखळ बंध असू शकतो, हे स्वीकारायला ही संकुचित मानसिकता तयारच होत नाही. मैत्रीसारखं अत्यंत पवित्र, सुंदर आणि अपेक्षाविरहित नातं सुद्धा या दळभद्री मानसिकतेच्या विळख्यातून सुटू शकलेलं नाही, हे या काळाचं सर्वात मोठं दुर्दैव आहे. जेव्हा जेव्हा एखादा मुलगा आणि मुलगी केवळ जीवाभावाचे मित्र म्हणून एकमेकांचा हात धरतात, तेव्हा हा समाज त्यात निखळ मैत्री शोधण्याऐवजी आपल्या विकृत नजरेने वासना आणि संशयाचे रंग भरू लागतो. समोरच्या व्यक्तीच्या भावनांची खोली मोजण्याची ताकद नसलेली ही माणसं, प्रत्येक नात्याला फक्त लिंगाच्या चौकटीतच तोलतात. अशा या बौद्धिक दारिद्र्य असलेल्या समाजात, नात्यांमधील निखळता टिकवून ठेवण्यासाठी मनाचा जो मोठेपणा लागतो, तो या गर्दीत हरवून गेला आहे, हेच आजकालच्या या so called पुढारलेल्या समाजाचे कटू वास्तव आहे.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

घरटं... ❤️

आपल्या लेकरांचं आयुष्य सुखात जावं म्हणून स्वतःचं संपूर्ण आयुष्य हसतमुखानं झिजवणारे आई-वडील, एका ठराविक वयानंतर फक्त आणि फक्त आपल्या लेकरांच्या प्रेमासाठी, त्यांच्या सहवासात राहण्यासाठी आसुसलेले असतात. त्या वयात त्यांना ना पैशाची हाव असते, ना कोणत्या भौतिक सुखाची, त्यांना हवी असते ती फक्त आपल्या मुलांची आश्वासक सोबत. आपल्या लेकरांनी त्यांच्या दिवसभराच्या धावपळीतून त्यांच्यासाठी काढलेला काही वेळ, त्यांच्या खांद्यावर ठेवलेला विश्वासाचा हात, आणि "मी आहे ना" हा एक शब्दही त्यांच्यासाठी जगातील सर्वात मोठं सुख ठरतो. आपण कितीही मोठे झालो तरी आपल्या आईवडिलांसाठी आपण त्यांची तीच लहान लेकरं असतो. म्हणूनच आपल्याशी रोज गप्पागोष्टी करणं, आपल्यासोबत वेळ घालवणं, आपल्याला प्रेमानं खाऊ घालणं, काय हवं नको ते विचारणं, जुन्या आठवणींना उजाळा देणं आणि त्यांच्या दिवसभराच्या गोष्टी सांगणं, आपल्या दिवसभराच्या गोष्टी ऐकणं, यातच त्यांचा जीव रमत असतो. आपल्या पोटापाण्याच्या व्यापातून हे सगळं दररोज करणं आपल्याला शक्य होईल अथवा न होईल, पण जेव्हा कधी असा योग घडून येतो, आणि जेव्हा त्यांच्या सुरकुतलेल्या हातांना आपल्या संवादाची ऊब मिळते, तेव्हा त्यांचं मन तारुण्यासारखं ताजेतवाने होते, रसरसून उठतं. उतारवयात जेव्हा त्यांचं शरीर थकू लागतं, तेव्हा इतर कोणत्याही औषधांपेक्षा आपल्या लेकरांचे दोन गोड शब्द त्यांच्यासाठी संजीवनीसारखे काम करतात. त्यांच्या आयुष्याच्या या संध्याकाळी, आपल्या धावपळीच्या वेळापत्रकातील, आपण त्यांना दिलेला हा वेळ हेच त्यांच्या थकलेल्या शरीराच्या इंजिनाला धावतं करणारं सर्वात मोठं आणि पवित्र इंधन असतं. म्हणूनच, आजच्या या धकाधकीच्या, धावपळीच्या जगात आपण कितीही व्यस्त असलो तरी आपल्या या हक्काच्या माणसांना कधीही एकटं पाडू नये, कारण त्यांच्या समाधानातच आपल्या आयुष्याचं खरं सार्थक असतं.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

ही तुझी आठवण टाळली पाहिजे... ❤️‍🩹

काळाचा महिमा किती अजब आहे ना.! एकेकाळी रात्री डोळे मिटताना आणि सकाळी डोळे उघडताच मनात फक्त तिचाच विचार असायचा. रात्रभर स्वप्नातही फक्त आणि फक्त तीच धुमाकूळ घालायची. तेव्हा वाटायचं की, ती श्वासासारखी सोबत राहावी, तिने कधीच माझ्या नजरेआड होऊ नये, आणि तिच्याशिवाय या जगण्याला काही अर्थच नाही. पण आज, मनातल्या भावनांचं ते साम्राज्य पार 

उध्वस्त झालंय. ज्या व्यक्तीच्या अस्तित्वासाठी मी कधीकाळी देवाकडे साकडं घालायचो, माझ्या प्रत्येक प्रार्थनेत मी ज्या व्यक्तीचं सुख मागायचो, ज्या व्यक्तीसाठी मी जातीधर्माच्या भिंती ओलांडून प्रत्येक देवासमोर हात पसरले, आज तिच्याच आठवणींचा एखादा काजवा मनात क्षणभर जरी चमकून गेला तरीही अंगावर काटा येतो. मन आता इतकं थकलंय आणि दुखावलं गेलंय की, तिची सावलीही पुन्हा आयुष्यात येऊ नये असं वाटत आहे. हा तिरस्कार नाहीये, माझं तिच्यावर जीवापाड प्रेम होतं अन् अजूनही खूप खूप खूप प्रेम आहे, पण तिच्याकडून माझ्या वाट्याला सतत येणारी उपेक्षा आता मला सहन होत नाहीये. स्वतःला अधिक तुटण्यापासून वाचवण्याचा हा माझा एक प्रामाणिक आणि केविलवाणा प्रयत्न आहे. आणि प्रेम जिथे पराकोटीचं असतं, तिथेच दुरावा ही सुखाचा वाटू लागतो. म्हणून आता ती पुन्हा पुन्हा सतत समोर आली, तर त्या जुन्या जखमा पुन्हा ताज्या होतील, आणि त्या वेदना झेलण्याची ताकद आता माझ्यात उरलेली नाही. म्हणूनच, तिचं माझ्यापासून दूर असणंच आता नाईलाजाने माझ्या जगण्याचा एकमेव आधार बनलं आहे..!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

का गं..? ❤️

ज्या सवयीने कधीकाळी जगण्याला अर्थ दिला, आज तीच सवय श्वास घेणं कठीण करतेय. तू तर अगदी सहज मागे वळून भूतकाळात पाहिलंस आणि कालांतराने लगेचच पुन्हा स्वतःचा वर्तमानाचा रस्ता निवडलास, पण माझ्या पावलांना मात्र अजूनही तुझ्याच सावलीची ओढ लागून राहिली आहे. तुझ्यासाठी हा दुरावा कदाचित शांतता असेल, आणि तुला हवाहवासा ही असेल, पण माझ्यासाठी मात्र तो एक न संपणारा कोलाहल आहे. विरहाच्या या गर्द काळोखात आता माझ्यासाठी फक्त एकच प्रश्न उरला आहे की, ज्या नात्याची सुरुवात इतकी सुंदर मात्र खूपच उशीराने झाली, त्याचा शेवट इतका जाणीवपूर्वक, इतक्या लवकर आणि इतका वेदनादायी असा का असावा गं..?🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

अशी कशी गं तू... ❤️

मी तिला पहायला नको म्हणून बहुतेक घाईघाईत तिने सेटिंग्ज बदलले, आणि मला तिला पाहण्यापासून रोखण्याचा प्रयत्न केला. पण तिला हे ठाऊक नाही की स्क्रीनवरचा तिचा तो छोटासा डीपी म्हणजे तिचं अस्तित्व नव्हे. तिने बदललेल्या प्रायव्हसी सेटिंग्जमुळे कदाचित तिचा चेहरा आता माझ्या फोनवर दिसणार नाही, आणि दिसतही नाहीये, पण माझ्या काळजाच्या गॅलरीत तिचे असे कितीतरी 'अनफिल्टर्ड' फोटो आजही जतन केलेले आहेत. त्या वेडाबाईला कदाचित विसर पडला असेल, की एकेकाळी तिनेच प्रेमाने पाठवलेले तिच्या आठवणींचे अगणित क्षण आजही माझ्या आठवणींच्या सुरक्षित लॉकरमध्ये बंदिस्त आहेत. अगं वेडाबाई, हे तुला माझ्यापासून लांब ठेवू शकेल गं, पण माझ्या मनातल्या त्या फोटोंना डिलीट करण्याची, मला हवं तेव्हा तुला डोळेभरून पाहण्यापासून अडवण्याची ताकद कोणत्याच सेटिंगमध्ये नाही. तुझं दिसणं जरी थांबलं असलं, तरी तुझं असणं आजही तिथेच आहे, अगदी सुरक्षित आणि कायमस्वरूपी..!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

सावर रे...❤️

दिवसरात्र मनामध्ये फक्त तुझाच विचार गोंधळ घालतोय. प्रत्येक क्षण आणि अगदी अगदी रात्रीची शांतता सुद्धा मला तुझीच आठवण करून देतेय. या आठवणी आता केवळ आठवणी उरल्या नसून, तो एक न थांबणारा छळ झाला आहे. मनात एकच अनामिक हुरहूर आणि तगमग सतत चाललेली असते की, मी इथे या अवस्थेतून जात असताना, तिथे तुला माझी थोडीतरी जाणीव असेल का, हा प्रश्न मला आतून पोखरतोय. माझ्या मनाची ही अवस्था, ही अस्वस्थता तुझ्यापर्यंत पोहोचत असेल का? की तू तुझ्या विश्वात अगदी सुखात आणि माझ्या विचारांशिवाय जगत आहेस? भावनांचा हा कल्लोळ आणि ही वेदना कधीतरी तुला कळेल, याच एका आशेवर मी रोज स्वतःला सावरत आहे.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

तुझ्या सुखासाठी... ❤️

तुझ्या सुखासाठी मी स्वतःला तुझ्या आयुष्यातून वजा केलं खरं, पण या वजाबाकीने माझ्या मनातील तुझी जागा शतपट वाढवली आहे. एक एक पाऊल मागे घेताना वाटलं होतं की, विरहाची ही शांतता मला सांभाळून घेईल, पण उलट तुझ्या आठवणींचा कोलाहल आता अधिकच तीव्र झाला आहे. आता तर स्वतःच्याच सावलीची भीती वाटू लागली आहे, कारण डोळे मिटले तरी समोर फक्त तुझाच चेहरा येतो. घरात वावरताना, आई किंवा ताईशी बोलताना अचानक गळ्यात शब्द अडकतात, अन् भीती वाटते की माझ्या ओठांवरून नकळतपणे तुझं नाव निसटून जाईल आणि माझं हे गुपित जगासमोर उघड होईल. हाच थरकाप लपवण्यासाठी मी आता शब्दांना कुलूप लावलं आहे, अगदी अबोल झालो आहे. पण बाहेरून पसरलेलं हे मौन माझ्माया आतल्या वादळाला कसं शमवणार? ओठ शांत आहेत, पण मनाच्या गाभाऱ्यात मात्र अखंड, एकसुरी फक्त तुझ्याच नावाचा जप सुरू आहे. मी जितका तुझ्यापासून दूर पळण्याचा प्रयत्न करतोय, तितकाच अधिक तुझ्या आठवणींच्या गर्द विळख्यात अडकत चाललो आहे. हे कसलं अंतर आणि हा कसला विरह, जिथे तू सोबत नसूनही श्वासाश्वासात फक्त तुझीच उपस्थिती जाणवते आहे.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

काहीतरी वेगळं..

हा असह्य, अंगाची लाहीलाही करणारा कडक उन्हाळा म्हणजे निसर्गाच्या एका महाभयंकर बदलाची संथ सुरुवात आहे. विज्ञानाच्या नियमांनुसार, अतिउष्णतेचा हा कळस म्हणजेच एका नव्या, शांत आणि गोठवणाऱ्या हिमयुगाची साक्षात नांदी आहे. पण आपल्या या पिढीचं आणि आपल्यानंतर येणाऱ्या हजारो पिढ्यांचं हे केवढं मोठं दुर्दैव आहे ना, आपण रोज निसर्गाचा हा रौद्र अवतार सोसत आहोत, घामाच्या धारा गाळत आहोत. पण पृथ्वीचं ते शांत, पांढरेशुभ्र रूप पाहायला आपण या जगात नसू. सृष्टीचा हा अदभुत चक्राकार बदल अनुभवायला आपलं आयुष्य फारच छोटं आणि मर्यादित आहे. जेव्हा ही धरती बर्फाची चादर पांघरून सुखाची झोप घेईल, तेव्हा आपण फक्त धुळीचे कण बनून कुठेतरी विरून गेलो असू. हा विचारच मनाला एका अनामिक हताशतेने आणि हुरहुरीने भरून टाकतो. आपण एका अशा प्रवासाचे प्रवासी आहोत, ज्याचा शेवटचा नितांत सुंदर टप्पा आपल्या नशिबातच नाही. या उष्णतेच्या छळाला सोसताना, त्या येणाऱ्या शीतल हिमयुगाची केवळ कल्पनाच आपण करू शकतो, हीच मानवी अस्तित्वाची सर्वात मोठी शोकांतिका आहे.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

न सुटलेलं कोडं... ❤️

कधी कधी माणसाचं मौन हे शब्दांपेक्षाही जास्त धारदार असतं, याची प्रचिती मला रोज येत आहे. मी मनातील भावनांचा एकेक तुकडा करून कागदावर उतरवतो, आणि ती ते सगळं अगदी सहज वाचते आणि नेहमीसारखीच मौन राहते. माझ्या शब्दाशब्दांतून वाहणारी तगमग, रात्रभर चालणारी माझ्या मनाची तडफड आणि तिच्यासाठी चाललेली ही माझी तळमळ तिला स्पष्ट दिसत असेलच. तरीही तिच्या चेहऱ्यावर, तिच्या वागण्यात एक संभ्रमी शांतता कशी काय असू शकते.? एका निष्पाप मनाच्या वेदना पाहूनही तिच्या मनात ममतेचा एकही पाझर का बरं फुटू नये, याचं मला अतोनात आश्चर्य वाटतं. हे परमेश्वरा, एखादी व्यक्ती इतकी कठोर, इतकी निष्ठूर कशी काय बनू शकते.? जिच्यावर मी जीवापाड प्रेम केलं, ती माझ्याशी इतकी क्रूर आणि निष्ठर कशी वागू शकते.? मी तिच्या एका शब्दासाठी, एका आपुलकीच्या नजरेसाठी आसुसलो आहे, आणि हे सगळं माहीत असूनही ती माझ्या या विनाशाकडे अत्यंत तटस्थपणे पाहत आहे. माझ्या निस्सीम प्रेमाची परिणती आज फक्त उपेक्षेत झाली आहे. तिची माझ्याबद्दलची ही कमालीची उदासीनता माझ्या अस्तित्वाला रोज आतून पोखरत चालली आहे. कदाचित माझं अथांग प्रेमच तिच्यासाठी एक सवय बनलंय, म्हणूनच माझ्या अश्रूंचं तिला आज काहीच वाटत नाहीये, त्याचं काही मोलही उरलेलं नाहीये.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

१४ मे,२०२१ ❤️

१४ मे २०२१. हा दिवस माझ्या आयुष्यातील एक सोनेरी पान बनून आला होता, ज्याने माझ्या आयुष्याच्या उजाड वाळवंटात सुखाची पहिली सर आणली होती. या दिवशी ती स्वतःहून माझ्या आयुष्यात आली होती, आणि बघता बघता तिच्यामुळे माझे संपूर्ण जगच बदलून गेले होते. त्यानंतरची ती दीड-दोन वर्षे म्हणजे माझ्या आयुष्यातील सर्वात सुंदर आणि आनंदी असा काळ होता. तेव्हा एकही दिवस असा गेला नाही, जेव्हा आमचे बोलणे झाले नाही किंवा आम्ही एकमेकांच्या संपर्कात नव्हतो. याच वर्षीची २०२१ ची ती दिवाळी तर तिने माझ्यासाठी कायमची संस्मरणीय करून ठेवली. तेव्हा ती दिवाळीसाठी माहेरी आली होती, आणि आम्हा दोघांचं फोनवर बोलणं सुरु असतानाच अचानक तिचे वडील तिच्यासमोर आल्यावर जवळपास अर्धा पाऊण तास तिने माझ्याशी 'अहो' म्हणून बोलणं सुरूच ठेवलं होतं. त्यावेळी तिने मला 'अहो' म्हणून मारलेली ती हाक माझ्या काळजात कायमची कोरली गेली आहे. तिची ती जवळीक, ते कौतुक आणि तिचे माझ्याशी प्रेमळ, खट्याळ वागणे मला एका वेगळ्याच दुनियेत घेऊन गेले होते. पण मला हे हवंहवंसं वाटणारं सुख इतक्या लवकर संपेल, असं मला कधी स्वप्नातही वाटलं नव्हतं. कालांतराने काळाच्या ओघात सगळच बदललं, आणि तिच्या ज्या प्रेमाने मला जगवले, त्याच प्रेमाने मला अचानक एकाएकी परके करून टाकलं. तिने जाणूनबुजून, मुद्दामहून मला स्वतःपासून दूर केलं आणि नंतर तिने तशी कबुलीही दिली. 

आज ती तिच्या नव्या जगात, नव्या माणसांमध्ये अगदी सुखाने आणि आनंदाने हरवून गेली आहे, आणि या गोष्टीचा मला खूप खूप आनंद आहे. कारण ती जेव्हा माझ्या आयुष्यात आली होती, तेव्हा ती खूप एकाकी पडल्याचं आणि उदास असल्याचं मला जाणवलं होतं. पण आता ती माझ्या आयुष्यातून निघून गेल्यावर तिला कदाचित तिने मागे सोडलेल्या वादळाची तिला पुसटशी जाणीवही नसावीच बहुतेक. पण मी? मी मात्र ती माझ्या आयुष्यात येण्यापूर्वी जितका एकटा आणि उद्ध्वस्त होतो, आज त्याच्या कैकपटीने अधिक उद्ध्वस्त झालो आहे. मन अगदी छिन्नविच्छिन्न झाले आहे. ती माझ्या आयुष्यात आली तेव्हाची वेळ आणि आत्ताची वेळ यात तसा काहीच बदल झालेला नाहीये, पण का कुणास ठाऊक, आता मात्र सतत तिच्या बोलण्यात असुरक्षितता वाटत असल्याची जाणीव होत होती. आणि कधीकधी तर ती स्वतः तसं बोलूनही दाखवायची. असं अचानक नेमकं काय झालं होतं, ते मात्र ती काहीच सांगत नव्हती. का कुणास ठाऊक, पण आता तिला मी अगदी नको नकोसा झालो आहे, माझी सावलीही कदाचित तिला नको असेल, हे मला पूर्णपणे ठाऊक आहे. पण तरीही माझं हे वेडं मन मात्र अजूनही तिच्याच प्रेमात आकंठ बुडालेले आहे. ज्या व्यक्तीने मला जगण्याची नवी उमेद दिली, तिनेच आज मला अशा वळणावर आणून सोडलं आहे, जिथे फक्त अंधार आहे. आता पुढे काय होईल, काय होणार, कसं व्हायचं माझं, या प्रश्नांची नेमकी आणि समाधानकारक अशी उत्तरं ही माझ्याकडे नाहीयेत. माझ्या अंतरात आत केवळ तिच्या आठवणींची जळती जखम आणि डोळ्यांत न सुकणारे अश्रू घेऊन मी रोज स्वतःशीच लढतो आहे. मला माझं हे आयुष्य आता फक्त एक ओझं वाटू लागलं आहे.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

जीव हा... ❤️

माझा प्रत्येक दिवस केवळ तिच्याच आठवणींच्या सावलीत सुरू होतो आणि त्याच आठवणींच्या गर्द अंधारात संपतो. रात्रभर कित्तीतरी उशीरापर्यंत मी तिच्या आठवणीत या कुशीवरून त्या कुशीवर होत तळमळत राहतो. माझ्या मनाचा प्रत्येक कोपरा फक्त तिच्याच विचारांनी व्यापून गेला आहे. पण कधीकधी अचानक मनात एक शंका दाटून येते की, जशी ती माझ्या श्वासाश्वासात भिनलेली आहे, तशीच कधी माझीही आठवण तिच्या मनात डोकावत असेल का.? मी ज्या तीव्रतेने तिच्यासाठी तळमळतो, त्या तीव्रतेचा एक छोटासा अंश तरी ती कधी अनुभवत असेल काय.? हाच एक विचार माझ्या शांत चाललेल्या दिवसाला अचानक अस्वस्थ करून सोडतो, आणि जीव विनाकारण व्याकुळ होतो. तिच्या मनात माझ्याबद्दल काय चालले असेल, हा प्रश्न एखाद्या न सुटणाऱ्या कोड्यासारखा मला रात्रंदिवस सतावत राहतो. आणि उत्तर मला माहीत असूनही, तिने माझी आठवण काढावी ही एकच वेडी आशा मनाच्या कुठल्यातरी कोपऱ्यात जिवंत राहते, आणि मला अधिकच हतबल करून जाते.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

शेवटी एकतर्फीच.. ❤️‍🩹🫂

एकटाच बसून मोबाईलच्या स्क्रीनकडे तासन्तास बघत राहतो, बोटं मेसेज टाईप करायला जातात पण एक अनामिक भीती तिथेच थांबवून धरते. मनात विचारांचा नुसता कल्लोळ माजलाय, की माझा एक साधा मेसेज तिला आनंद देईल की तिचा राग आणखी वाढवेल? मला काय हवंय हे माझं मला स्पष्ट ठाऊक आहे, आणि कदाचित माझ्या मनातली ही तगमग तिच्यापर्यंत केव्हाच पोहोचली आहे. पण सगळ्यात जास्त मन तिथे खातं, जिथे मला जाणीव होते की माझं तिच्यावर असणारं प्रेम आणि तिची मला असणारी ओढ कदाचित एकतर्फीच आहे. मी जितका तिच्या जवळ जाण्याचा प्रयत्न करतोय, तितकीच ती माझ्यापासून लांब पळतेय असं मला वाटत राहतं. माझी हीच हतबलता मला आतून पोखरतेय, कारण तिला गमावण्याची भीती आणि तिला मिळवण्याची तीव्र इच्छा या दोन्हीच्या कात्रीत माझा जीव अडकला आहे. शेवटी तिच्यासाठी टाईप केलेला तो मेसेज तिला न पाठवता तसाच डिलीट करतो आणि एका शांत, न बोललेल्या संवादाची वेदना मनात घेऊन पुन्हा गप्प बसतो.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

हवाहवासा अवकाळी... ❤️

आता आमच्यात कायमस्वरूपी अबोला असला तरीही तिच्या आठवणींचा गारवा माझ्या मनात आजही तसाच जिवंत आहे. या उन्हाळ्याच्या सुट्टीत ती माहेरी येईल की नाही, हे मला ठाऊक नाही. पण तिच्या येण्याशी जोडलेलं या अवकाळी पावसाचं गणित माझ्या मनाला अजूनही वेड लावतं. आमची ओळख झाल्यापासूनचा हा एक अजब नियमच बनलाय. ती आली की किंवा ती येईल त्या दिवशी हमखास पाऊस येतोच. म्हणूनच आज जरी आमचा संवाद तुटलेला असला, तरी तिची वाट पाहण्यात एक वेगळीच नशा आहे, मजा आहे. ती आल्यावर नेहमीप्रमाणे लपून-छपून तिला पाहणं आणि त्या जुन्या, सुंदर दिवसांच्या आठवणींमध्ये हरवून जाणं मला आजही हवंहवंसं वाटतं. तो उन्हाळा, तो अवकाळी पाऊस आणि तिच्या आठवणींचा तो सुगंधी सडा.! या सगळ्यात चिंब भिजून स्वतःला विसरून जाण्यात जी मजा आहे ना, ती मला जगातील इतर कोणत्याही संवादापेक्षा कितीतरी पटीने अधिक मोठी आहे.!🎭
#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

बंधन..

आज पाच वर्षे झाली, पण काळ जणू त्याच क्षणावर थिजून राहिला आहे. मनाच्या एका कोपऱ्यात आजही तिचीच प्रतीक्षा सुरू आहे, जिथं आमची शेवटची भेट झाली होती. मी पावलांनी अजूनही तिथेच थांबलोय, पण ती मात्र मनानं खूप खूप दूर निघून गेलीय. मी तिला अनेक विनवण्या केल्या, हाका मारल्या, पुन्हा कधी भेटशील गं.? असंही सतत विचारत राहिलो, पण तिच्याकडून पुन्हा कधीच सकारात्मक प्रतिसाद मिळाला नाही. कदाचित ती आता त्या नात्याच्या बंधनातून मुक्त झाली आहे. पण मी मात्र त्या भेटीच्या आठवणींचे ओझे वाहत त्याच जागी उभा आहे, आणि ती मागे न पाहता कधीची कायमची पुढे निघून गेली आहे. बहुतेक हेच ते #आयुष्य_वगैरे जिथं एक जण कायमस्वरूपी तिथेच थांबतो आणि दुसरा मात्र प्रवासात हरवून जातो. माझ्या भूतकाळाच्या त्या एकमेव सोनेरी पानावर माझे आयुष्य अडकून पडले आहे, तर तिने तिचे तेच पुस्तक पुन्हा नव्याने सुरू केले आहे. तिच्या विरहाच्या या वेदनेत एक अनामिक तळमळ आहे, जी मला रोज तिथेच नेऊन उभी करते. मी आजही तिच्या वाटेकडे डोळे लावून बसलोय, कदाचित कधीतरी ती मागे वळून बघेल या आशेवर. पण वास्तव बहुतेक हेच आहे की, ती आमची पहिली आणि शेवटची भेट होती. तिची ती पावलं बहुतेक पुन्हा कधीच माझ्यासाठी मागे फिरणार नाहीयेत. काही माणसं आयुष्यात फक्त एक सुंदर वळण म्हणून येतात, आणि सरळ रेषेत पुढे पुढे निघून जातात, आणि मागे उरतो तो फक्त आठवणींचा धूर आणि कधीही न मिटणारा एक एकांत. आता या थांबलेल्या प्रवासाला कोणती दिशा द्यायची, हेच मला समजेनासे झाले आहे.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

आठवणींचा चक्रव्यूह...

आतल्या आत सगळं संपलंय, आपण पूर्ण कोलमडलोय याची स्पष्ट जाणीव असूनही मन त्याच त्या दुखऱ्या जागेवर जाऊन थांबतं. कधी नकळत तर कधी मुद्दाम, आपण स्वतःच आपल्या जखमा ओरबाडत राहतो. जो विषय काळजाला जिव्हारी लागलाय, ज्याने आयुष्य उद्ध्वस्त केलंय, त्याचाच विचार पुन्हा पुन्हा करणे हा एक मानसिक छळ बनला आहे. हे माहीत असूनही की यामुळे फक्त वेदनाच वाढणार आहेत, आपण त्या कटू आठवणींच्या चक्रातून स्वतःला बाहेर काढू शकत नाही. कदाचित त्या दुःखाची आता इतकी सवय झाली आहे की, त्या वेदनेमध्येच मन स्वतःचे अस्तित्व शोधू पाहते. स्वतःला अजून किती त्रास द्यायचा हे समजत नाही, पण त्या जुन्या जखमांना सतत हात लावण्याची ही सवय मनाला एका न संपणाऱ्या अंधारात ढकलत चालली आहे.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

माझ्यासाठी प्रेम म्हणजे फक्त तू ❤️

तू समोरून कोणताही प्रतिसाद न देणं, माझ्या भावनांकडे साफ दुर्लक्ष करणं किंवा पूर्णपणे अबोल राहणं, यामुळे माझं प्रेम कधीच कमी होणार नाही. कारण माझं तुझ्यावर असणारं प्रेम हे तुझ्या वागण्यावर किंवा तुझ्या उत्तरावर अवलंबून नाहीच मुळी. ते तर पूर्णपणे माझं स्वतःचंच आहे, जे मी अगदी मनापासून फक्त तुलाच वाहिलंय. तू कशीही वागलीस तरी माझं हे वेडं मन तुझ्याभोवतीच घुटमळत राहील, कारण माझ्या आयुष्यात तुझ्याशिवाय दुसऱ्या कोणाला जागाच नाही. तू माझं पहिलं, शेवटचं आणि एकमेव प्रेम आहेस, ज्याची जागा जगातील कोणतीच गोष्ट घेऊ शकत नाही. तुझा हा अबोलपणा, तुझी ही शांतता माझ्या प्रेमाची परीक्षा घेऊ शकत नाही, उलट ती मला तुझ्या आणखी जवळ घेऊन जाते. म्हणूनच सांगतोय वेडाबाई, तू कितीही दूर जाण्याचा प्रयत्न केलास, तरी माझ्या हृदयात धडधडणारं प्रत्येक स्पंदन फक्त आणि फक्त तुझ्यासाठीच असेल.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

अदृश्य धागा.. 👩‍❤️‍👨

अगं.. ऐकलंस का..? उगाच असा रागाराग करू नकोस. 

तुझी मनस्थिती मी समजू शकतो, पण प्रेम लादता येत नाही आणि त्याची सक्तीही करता येत नाही, हे वास्तव स्वीकारणं जितकं शहाणपणाचं तितकंच ते वेदनादायी ही आहे गं. आज आपण दोघंही अशा एका धूसर छायेत उभे आहोत, जिथे ना ओढ स्पष्ट आहे, ना दुरावा. तुझ्या मनात माझ्यासाठी नेमकं काय आहे, हे कोडं मला सुटत नाहीये आणि कदाचित तुलाही ते उमजत नसावं. तू मला पूर्णपणे आपलंसं करत नाहीस आणि कायमचं परकं करून दूरही ढकलत नाहीस. तुझ्या वागण्यात प्रेमाचा ओलावा ही नाही आणि तिरस्काराची धारही नाही. तरीही कुठेतरी एक अदृश्य धागा आहे जो तुला माझ्यापासून दूर जाऊ देत नाहीये. हे नसलेलं नातं आणि ही संदिग्धता आता मला खूप खूप व्याकुळ करते आहे. तू मला का धरून ठेवलंयस हे माहीत नाही, पण या मी तुला 'हवं असण्याच्या' आणि 'नको असण्याच्या' हिंदोळ्यावर माझं मन मात्र पुरतं अडकून पडलंय गं.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

अनुत्तरित प्रश्न..

तिला माझ्या भावनांची, माझ्या प्रेमाची आणि तिच्याशिवाय माझं आयुष्य अपूर्ण असल्याची पूर्ण जाणीव आहे. तरीही तिच्या बोलण्यातला हा कोरडेपणा आणि वागण्यातलं अंतर माझं मन रोज आतून पोखरत असतं. कधी कधी वाटतं की ती माझी परीक्षा तर घेत नाही ना, की तिच्या मनात काही वेगळीच घालमेल सुरू आहे जी ती मला सांगू शकत नाहीये? तिच्या या अशा वागण्याने माझ्या प्रेमावर संशय येत नाही, पण तिच्या मनात नक्की काय चाललंय हे न समजल्यामुळे एक अनामिक भीती नक्कीच वाटते. विश्वासाच्या या उंबरठ्यावर उभं राहून तिच्या एका शब्दासाठी, एका आपुलकीच्या नजरेसाठी माझं मन रोज आसुसलेलं असतं. हे कसं कोडं आहे माहित नाही, पण तिच्या या मौनाने आणि तुटकपणाने मला उत्तरांपेक्षा जास्त प्रश्न दिले आहेत, जे मला रात्रं-दिवस सतावत राहतात.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

अबोला..

प्रिय प्रेयसी.. ❤️

पत्रास कारण की, तुझी खूप खूप आठवण येते आहे गं, अगदी प्रत्येक क्षणाला तुझाच विचार मनात घोळत असतो. पण माझ्या या अनावर ओढीमुळे तुला कोणताही मानसिक त्रास होऊ नये, तुझ्या रोजच्या आयुष्यात अडथळा येऊ नये, म्हणूनच मी स्वतःला थांबवतो. दररोज सकाळी उठल्यापासून ते रात्री डोळे मिटेपर्यंत माझ्या या वेड्या मनाला आवर घालावा लागतो. तुझ्याशी बोलण्याची, तुला पाहण्याची, तुला अगदी घट्ट कडकडून मिठीत घेण्याची तीव्र इच्छा मनात दाबून ठेवताना आतल्या आत खूप घालमेल होते गं. पण तुझ्या सुखासाठी आणि तुझ्या शांततेसाठी हा विरह सोसणे मला भाग आहे. तुझ्या भावनांचा आदर करण्यासाठी मी माझ्या भावनांना कुलूप लावून ठेवले आहे. जरी मी तुझ्यापासून दूर असलो, तरी माझ्या मनातली तुझी जागा आणि तुझ्याप्रती माझे असलेले प्रेम कधीच कमी होणार नाही. तुला त्रास न देता, तुझी आठवण काढत राहणे हाच आता माझ्या जगण्याचा एक मूक भाग बनला आहे.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

फक्त तुझाच @psychosrd

प्रेयसी ❤️

आयुष्याच्या प्रवासात काही नाती नाव न घेताच आपल्या सोबतीला राहतात. एक असंच नातं म्हणजे आपल्या प्रेयसीचं.! ती केवळ प्रेमिका नसते, तर तो एक असा कोपरा असतो जिथे आपण जगाचे सगळे मुखवटे काढून शांतपणे श्वास घेऊ शकतो. पत्नी म्हणून तिला घराच्या उंबरठ्यात स्थान देता येत नसले, तरी मनाच्या गाभाऱ्यात तिचेच अस्तित्व कायम असते. तिच्याशी असलेले नाते हे समाजाने दिलेल्या व्याख्ये पलीकडले असते, जिथे शब्दांपेक्षा शांतता जास्त बोलते. अशा प्रेमाचे रूपांतर लग्नात न होणे, ही कदाचित त्या नात्याची शोकांतिका असेल, पण तोच त्या आपल्या पुरुषांचा सर्वात मोठा आणि न तुटणारा आधार असतो. कधीही पूर्ण न होणाऱ्या त्या अपूर्णतेतच त्या नात्याचे सर्वात सुंदर सत्य दडलेले असते.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

माझीही गोष्ट हीच आहे...

काल माझी एक पोस्ट वाचून इथल्या एका मित्राने कमेंट केली की, फार काही फरक नाही, आपल्या दोघांची गोष्ट जवळपास एकसारखीच आहे. आणि तेव्हा सहज मनात एक विचार येऊन गेला की, खरंच तर आहे, आपण सगळीजण सामान्य माणसं, आणि सामान्य माणसाचं आयुष्य थोड्याफार फरकाने अगदी एकसारखंच तर असतं. आपण वरवर कितीही वेगळे दिसत असलो, तरी आपल्या सर्वांच्या संघर्षाचा आणि आनंदाचा गाभा मात्र एकच असतो. त्याच मध्यमवर्गीय स्वप्नांची गोळाबेरीज, रोजची धावपळ आणि संध्याकाळी घराकडे वळताना मनावर असणारं उद्याच्या चिंतेचं थोडंसं ओझं. कधीतरी वाटतं की आपण एकटेच हे सगळं भोगतोय, पण जेव्हा कुणी म्हणतं ना, 'माझीही गोष्ट हीच आहे', तेव्हा जाणवतं की आपण एकाच अथांग प्रवासाचे सहप्रवासी आहोत. हे 'सारखेपण' आपल्याला एकमेकांशी जोडून ठेवतं आणि हीच सामान्यता आपल्या जगण्याला एक वेगळीच सुरक्षितता अन् ऊब देते. अखेरीस सामान्य माणसाच्या साध्या गोष्टीतच आयुष्याचं खरं तत्त्वज्ञान दडलेलं असतं. बरोबर ना.!?🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

निष्ठा

१० मे. आजचा हा दिवस माझ्या आयुष्यातील एक अशी जखम आहे जी कधीच भरून येणार नाही, असं मला वाटलं होतं. कारण आजच्याच दिवशी माझं तुला आपलं करण्याचं स्वप्न काचेसारखं विखुरलं होतं. तुझ्यापासून दूर होण्याच्या त्या क्षणी माझ्या जगाचा अंत झाला असं वाटलं होतं, पण त्याच अंधारात मला माझ्या प्रेमाच्या खऱ्या शक्तीची जाणीव झाली. तू माझी होऊ शकली नाहीस, हे वास्तव स्वीकारताना माझ्या मनाने एक वेगळीच उंची गाठली. माझं तुझ्यावरचं प्रेम हे तुला मिळवण्यासाठी नव्हतंच, तर ते केवळ तुझ्या अस्तित्वाचा उत्सव साजरा करण्यासाठी होतं. तू माझी झाली नाहीस म्हणून माझं तुझ्यावरचं प्रेम कमी होईल इतकं ते तकलादू नक्कीच नव्हतं. उलट, तुला न मिळवताही तुझ्यावर तितक्याच निष्ठेने प्रेम करत राहण्यात एक वेगळं समाधान मला गवसलं. प्रेम म्हणजे केवळ हक्क गाजवणं नसतं, तर समोरच्या व्यक्तीच्या आनंदात आपला आनंद शोधणं असतं, हे मला त्या दिवशी उमजलं. म्हणूनच आज तू जिथे कुठे असशील, तिथे सुखात असावीस हीच माझी एकमेव प्रार्थना असते, आणि यातच माझ्या प्रेमाचं सार्थक आहे. तुझे आनंदाचे क्षण हेच माझ्या जगण्याचे आधार बनले आहेत. तुझ्या सुखातच माझं सुख मानणं, हीच माझ्या प्रेमाची सर्वोच्च पायरी आहे, आणि ती मी आयुष्यभर जपणार आहे.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

विसावा..

दिवसाच्या त्या लख्ख प्रकाशात जगाला हवं तसं वागण्यासाठी आपण सगळेच आपल्या चेहऱ्यावर एक अदृश्य मुखवटा चढवून फिरत असतो. कोणासाठी तरी हसणं, कोणाच्या तरी अपेक्षा पूर्ण करणं आणि स्वतःला सिद्ध करण्याच्या या शर्यतीत आपण स्वतःलाच कुठेतरी हरवून बसतो. पण जसजशी संध्याकाळ होते आणि हळूहळू अंधार दाटून येतो, तसं आपल्या मनावरचं ते ओझं अलगद हलकं व्हायला लागतं. रात्रीचा तो गर्द अंधार भीतीदायक नाहीतर, एका जुन्या मित्रासारखा वाटायला लागतो, जो आपल्याला आपण जसे आहोत तसे स्वीकारायला नेहमीच तयार असतो. त्या शांततेत आपल्याला कोणालाही काही स्पष्टीकरण द्यावं लागत नाही की खोटं हसावं लागत नाही. त्या काळोखात आपण आपले डोळे मिटून स्वतःच्या मनाशी संवाद साधू शकतो. ती गर्द अंधारी रात्र म्हणजे केवळ विश्रांतीची वेळ नाही, तर ती स्वतःला पुन्हा मिळवण्याची एक संधी असते. तिथे आपण आपल्या जखमा, आपले अश्रू आणि आपले खरे विचार मुक्तपणे मांडू शकतो. शेवटी, हाच तो काळ असतो जेव्हा आपण जगासाठी 'कोणीतरी' असण्यापेक्षा स्वतःसाठी 'स्वतः' असतो. पुन्हा एकदा नव्या दिवसाचा एक नवा मुखवटा चढवण्यासाठी लागणारी ताकद ही गर्द अंधारी रात्रच आपल्याला तिच्या मायेच्या उबदार मिठीत देत असते.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

शेवट की सुरुवात..? 💔❤️‍🩹

१० मे. आजचा हा दिवस माझ्या आयुष्यातील एक अशी जखम आहे जी कधीच भरून येणार नाही, असं मला वाटलं होतं. कारण आजच्याच दिवशी माझं तुला आपलं करण्याचं स्वप्न काचेसारखं विखुरलं होतं. तुझ्यापासून दूर होण्याच्या त्या क्षणी माझ्या जगाचा अंत झाला असं वाटलं होतं, पण त्याच अंधारात मला माझ्या प्रेमाच्या खऱ्या शक्तीची जाणीव झाली. तू माझी होऊ शकली नाहीस, हे वास्तव स्वीकारताना माझ्या मनाने एक वेगळीच उंची गाठली. माझं तुझ्यावरचं प्रेम हे तुला मिळवण्यासाठी नव्हतंच, तर ते केवळ तुझ्या अस्तित्वाचा उत्सव साजरा करण्यासाठी होतं. तू माझी झाली नाहीस म्हणून माझं तुझ्यावरचं प्रेम कमी होईल इतकं ते तकलादू नक्कीच नव्हतं. उलट, तुला न मिळवताही तुझ्यावर तितक्याच निष्ठेने प्रेम करत राहण्यात एक वेगळं समाधान मला गवसलं. प्रेम म्हणजे केवळ हक्क गाजवणं नसतं, तर समोरच्या व्यक्तीच्या आनंदात आपला आनंद शोधणं असतं, हे मला त्या दिवशी उमजलं. म्हणूनच आज तू जिथे कुठे असशील, तिथे सुखात असावीत हीच माझी एकमेव प्रार्थना आहे, आणि यातच माझ्या प्रेमाचं सार्थक आहे. तुझे आनंदाचे क्षण हेच माझ्या जगण्याचे आधार बनले आहेत. तुझ्या सुखातच माझं सुख मानणं, हीच माझ्या प्रेमाची सर्वोच्च पायरी आहे आणि ती मी आयुष्यभर जपणार आहे.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

#प्रेम_आई ❤️

मदर्स डे आला की वाटतं, निदान आजच्या दिवशी तरी आईने फक्त 'आई' असावं, 'सुगरण' किंवा 'गृहिणी' नको. पण सकाळच्या चहापासून रात्रीच्या ताटापर्यंत तिचं अस्तित्व घराच्या कोनाकोपऱ्यात असं विणलं गेलंय की, तिला कामापासून वेगळं करणं केवळ अशक्य होऊन बसतं. मी तिला विश्रांती द्यायचा कितीही प्रयत्न केला, तरी तिचं मन मात्र घराच्या रहाटगाडग्यातच अडकलेलं असतं. कदाचित तिची ही अखंड सेवाच तिचं आपल्या कुटुंबावर प्रेम व्यक्त करण्याची पद्धत आहे. म्हणूनच अगदी फार फार लहानपणापासूनच, मी दररोज आणि विशेषकरून आजच्या या दिवशी तिला तिच्या या नेहमीच्या आवडत्या रहाटगाड्यापासून दूर न करता, तिला तिच्या कामात थोडासा हातभार लावून 'आम्हीही आहोत तुझ्यासोबत' ही जाणीव सतत करून देत असतो. पण तरीही वाटत राहतं की, एका लेकीची आपल्या आईवर असलेली माया मात्र काही औरच असते, आणि ती माया माझ्या आईच्या वाट्याला नियतीने लिहिलेली नाहीये, म्हणून तिला तिची कमतरता कधीच न भासू देणं हा प्रामाणिक प्रयत्न सुध्दा सुरूच असतो.!

#MothersDay #प्रेम_आई ♥️ #आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

सांजवेळ

दिवसभराचा तो धावपळीचा काळ म्हणजे एक प्रकारचा मुखवटाच असतो, जो मी जगासाठी चढवलेला असतो. पोटापाण्याच्या विवंचनेत आणि कामाच्या व्यापात मी स्वतःला इतकं गुंतवून घेतो की, तुझी आठवण काळजाच्या एका कोपऱ्यात बंदिस्त करून ठेवण्याशिवाय माझ्याकडे पर्याय नसतो. पण जशी संध्याकाळ ढळू लागते आणि मी घराची वाट धरतो, तसा तो बांध हळूहळू कमकुवत होऊ लागतो. कामाचा तो शेवटचा ताण उतरला की, माझ्या मनात साठलेल्या तुझ्या आठवणी एकाएकी उसळी मारून वर येतात. त्या क्षणी मला जगाचं भान उरत नाही, मी त्या आठवणींना इतक्या आवेगाने मिठी मारतो की जणू काही तू स्वतः माझ्या डोळ्यांसमोर उभी आहेस. त्या एकांतात तुझ्याशी होणारी ती भेट इतकी जिवंत असते की, माझा थकवा कुठल्या कुठे पळून जातो. तुझा तो भास, ते हसणं त्या आठवणींचा स्पर्श मला नव्याने जगण्याचं बळ देऊन जातो. खरंच, तुझी आठवण म्हणजे केवळ भूतकाळ नाही तर माझ्या वर्तमानाचा सर्वात सुंदर आणि हळवा भाग आहे.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

परिचित अनोळखी...

तिचं माझा प्रत्येक शब्द वाचणं आणि त्यावर तिचं हे निशब्द राहणं, आता मला एखाद्या कधीही न सुटणाऱ्या कोड्यासारखं वाटतंय. जर माझ्या शब्दांतल्या संवेदना तिच्या काळजाला भिडत नसतील, तर मग त्या काळजातल्या शाईला आणि कागदावरच्या शब्दांच्या वाट्याला येतो, तो फक्त कोरेपणाच. प्रतिसादाशिवाय केलेलं वाचन म्हणजे शब्दांची केवळ एक औपचारिक ओळख ठरतेय. माझ्या भावनांच्या प्रदर्शनापेक्षा मला तिच्या एका शब्दाची, एका खुणेची जास्त ओढ आहे. कारण तिच्या प्रतिसादाशिवाय माझं हे मांडलेलं सगळं "शब्दजग" आता मलाच परकं वाटू लागलं आहे.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

तू माझा सांगाती...

एरव्ही तसा कुणीशीही फारसा न बोलणारा असा मी, पण मनात मात्र खूप सा-या शब्दांचा पसारा घेऊन फिरत राहतो. या मनातल्या पसा-याचं रूपांतर हळूहळू जेव्हा अडगळीत होऊ लागतं, तेव्हा मग नाईलाजाने मनातलं सगळं काही कागदावर रितं करावं लागतं. खरंच.. आपल्या मनातलं जेव्हा कोणाशीही बोलता येत नाही, तेव्हा माणूस स्वतःमध्येच एक जग शोधू लागतो. मनातले शब्द कागदावर उमटू लागतात, आणि त्यातूनच एक नवा 'स्वसंवाद' सुरू होतो. अगदी सुरुवातीच्या काळात जो केवळ माझ्या मनाचा एकांत होता, तो हळूहळू लेखणीच्या रुपाने माझा सोबती बनला आहे. आज माझं हे लिखाण केवळ माझा छंद उरलेला नाही, तर ती माझ्या अस्तित्वाची एक गरज झाली आहे. वाढत्या वयानुसार ही सवय आता माझ्या भावनांना वाट करून देणारा एक सुरक्षित आणि विश्वासार्ह मार्ग बनली आहे. बाहेरच्या जगाने मला दिलेली शांतता, नाकारलेपण, कमीपणाची भावना आता या शब्दांच्या गराड्यात पार हरवून गेली आहे. माझ्या या शब्दांच्या जगात मी स्वतःशीच मांडलेल्या या संवादाने मला केवळ सावरलेच नाही, तर माझ्या भरकटलेल्या, वेड्या मनाला शब्दांची एक अनमोल साथ मिळवून दिली आहे.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

लहानपण देगा देवा...

माझ्या गरिबीची, माझ्या अवस्थेची, माझ्या दिसण्याची किंवा माझ्या परिस्थितीची पर्वा न करता, तिच्या केवळ एका नजरेसाठी आणि स्मितहास्यासाठी, तिला दररोज निदान एकदातरी डोळे भरून पाहण्यासाठी मी जे कष्ट घ्यायचो, जी धडपड करायचो, जी पायपीट करायचो, ते फक्त माझं मलाच ठाऊक. पण त्यावेळी माझ्या त्या बालमनाला, माझं ते प्रेम शब्दांत व्यक्त करता आलं नाही. परंतु माझ्या डोळ्यांतील ती आर्तता आणि तिच्याविषयीच्या अबोल भावना ह्या जगातील कोणत्याही भाषेतून व्यक्त होणाऱ्या प्रेमापेक्षा नक्कीच श्रेष्ठ अशा होत्या.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

जाणीवा..

आजच्या धावपळीच्या जगात 'प्रेम' हा शब्द प्रत्येकाच्या ओठांवर सहज येतो, पण तो हृदयापर्यंत पोहोचतोच असं नाही. आजकाल नाती ही केवळ सामाजिक गरज किंवा वरवरचे प्रदर्शन म्हणून निभावली जातात, जिथे भावनांपेक्षा तडजोडींना जास्त महत्त्व असते. खरं प्रेम म्हणजे केवळ शब्दांचा खेळ नव्हे, तर दुसऱ्याच्या अस्तित्वाचा आणि सुखाचा आदर करणारी एक निखळ वृत्ती आहे. जेव्हा एखाद्याच्या अंतरात खरोखर प्रेम असतं, तेव्हा तिथे अपेक्षांचा डोंगर नसून नि:स्वार्थ त्यागाची आणि अथांग विश्वासाची सावली असते. प्रेमात तर सगळेच आहेत, पण सगळ्यांच्या अंतरात प्रेम वसलेलं असेलच असं नाही. म्हणूनच, गर्दीत दिसणारी सगळीच नाती प्रेमाची नसतात. प्रेमाची खरी जाणीव तर शांतपणे एकमेकांच्या सुख-दु:खात सहभागी होणाऱ्या त्या कोमल अंतकरणातच वसलेली असते.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

जगण्याची आशा...

ज्या सवयीने कधीकाळी जगण्याला अर्थ दिला, आज तीच सवय श्वास घेणं कठीण करतेय. तू तर अगदी सहज मागे वळून भूतकाळात पाहिलंस आणि कालांतराने लगेचच पुन्हा स्वतःचा वर्तमानाचा रस्ता निवडलास, पण माझ्या पावलांना मात्र अजूनही तुझ्याच सावलीची ओढ लागून राहिली आहे. तुझ्यासाठी हा दुरावा कदाचित शांतता असेल, आणि तुला हवाहवासा ही असेल, पण माझ्यासाठी मात्र तो एक न संपणारा कोलाहल आहे. विरहाच्या या गर्द काळोखात आता माझ्यासाठी फक्त एकच प्रश्न उरला आहे की, ज्या नात्याची सुरुवात इतकी सुंदर आणि अगदी नकळत झाली, त्याचा शेवट इतका जाणीवपूर्वक आणि वेदनादायी का असावा गं..?🎭
#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

शब्दसखा

मनात येणारे विचार जसेच्या तसे कागदावर उतरवणं म्हणजे स्वतःच्या आत्म्याशी संवाद साधण्यासारखं आहे. तिथे शब्दांना व्याकरणाचं बंधन नसतं की विचारांना साच्यात बसवण्याची ओढ, असतो तो फक्त एक मुक्त प्रवाह. त्यात कधी दिवसभराचा थकवा असतो, तर कधी भविष्याची स्वप्नं आणि वर्तमानातील संभ्रम. हे असं #मनात_येईल_ते लिहिणं म्हणजे मनाचा आरसा साफ करण्यासारखं आहे, जिथे प्रत्येक शब्दासोबत मनावरचं ओझं हलकं होत जातं. जेव्हा जग आपल्याला समजून घेऊ शकत नाही, तेव्हा हे आपलेच शब्द आपल्याला शांतपणे साथ देतात.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

आभाळमाया

मी रोज माझ्या काळजाचा तुकडा शाईच्या रूपाने कागदावर उतरवतो. हे सगळं या आशेने की कधीतरी माझ्या या शब्दांच्या लाटा तिच्या मनाच्या किनाऱ्याला स्पर्श करतील. पण दुर्दैवाने वास्तव हेच आहे की, माझे शब्द तिच्यापर्यंत पोहोचण्याआधी वाटेतच विरून जातात. मी तिच्यासाठी शब्दांचं आभाळ उभं केलं, पण तिला मात्र साध्या सावलीचाही पत्ता लागला नाही. कदाचित तिला माझ्या भावनांची भाषा, त्यातील प्रेम, माझ्या मनाची तडफड, तगमग कळतच नसावी, आणि बहुतेक तिची मला समजून घेण्याची ओढ यात खूप मोठं अंतर असावं. माझं हे सगळं काही लिहिणं, लिहितच राहणं, हे आता केवळ तिच्यासाठी उरलं नसून, ते माझ्या मनाचं ओझं हलकं करण्याचं एक साधन बनलं आहे. कारण समोरून तिचा काहीच प्रतिसाद नसला तरीही, माझे हे शब्दच आता माझे सोबती झाले आहेत.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

ओढ

हे हवं तेव्हा, हव्या त्या ठिकाणी अगदी तप्त्परतेने

उपस्थित होता न येणं, कधीकधी किती त्रासदायक असतं ना. 

म्हातारी म्हातारी गावकडे राहत होते. दोन्हीं मुलं आपापल्या बायका पोरांसोबत कामाच्या ठिकाणी मोठ्या शहरात मुक्कामी. त्यांनी कितीही या या म्हटलं तरीही आई बापाची आपल्या राहत्या घराची ओढ काही सुटत नव्हती, आणि शेवटच्या श्वासापर्यंत सुटली ही नाही. आपल्या बापाला असं अचानक काहीतरी होईल असं त्या लेकरांना कधीही वाटलं नव्हतं, आणि बापाच्या जाण्याच्या धक्क्याने आईही अचानक जाईल, असा विचार तर स्वप्नातही केला नसेल. पण बहुतेक आयुष्य #आयुष्य_वगैरे जे काही म्हणतात ना, ते हेच असावं. इथल्या या आयुष्याच्या पटकथेत कधी, कुठं, कसं आणि काय घडेल, हे साक्षात ईश्वराला ही ज्ञात नसावेच, आणि आपण पडलो हाडामांसाची सामान्य माणसं.!🎭