सांजवेळ

दिवसभराचा तो धावपळीचा काळ म्हणजे एक प्रकारचा मुखवटाच असतो, जो मी जगासाठी चढवलेला असतो. पोटापाण्याच्या विवंचनेत आणि कामाच्या व्यापात मी स्वतःला इतकं गुंतवून घेतो की, तुझी आठवण काळजाच्या एका कोपऱ्यात बंदिस्त करून ठेवण्याशिवाय माझ्याकडे पर्याय नसतो. पण जशी संध्याकाळ ढळू लागते आणि मी घराची वाट धरतो, तसा तो बांध हळूहळू कमकुवत होऊ लागतो. कामाचा तो शेवटचा ताण उतरला की, माझ्या मनात साठलेल्या तुझ्या आठवणी एकाएकी उसळी मारून वर येतात. त्या क्षणी मला जगाचं भान उरत नाही, मी त्या आठवणींना इतक्या आवेगाने मिठी मारतो की जणू काही तू स्वतः माझ्या डोळ्यांसमोर उभी आहेस. त्या एकांतात तुझ्याशी होणारी ती भेट इतकी जिवंत असते की, माझा थकवा कुठल्या कुठे पळून जातो. तुझा तो भास, ते हसणं त्या आठवणींचा स्पर्श मला नव्याने जगण्याचं बळ देऊन जातो. खरंच, तुझी आठवण म्हणजे केवळ भूतकाळ नाही तर माझ्या वर्तमानाचा सर्वात सुंदर आणि हळवा भाग आहे.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂