आईबापाची माया

साहेब, एक गोष्ट लक्षात घ्या की, कोणतंही आईबाप कधीच आपल्या मुलाबाळांचं वाईट चिंतत नाहीत. पण दुर्दैवं हे की मुलं ही गोष्ट कधीच लक्षात घेत नाहीत. मला दोन मुली आणि एक मुलगा. माझं मुलींवर प्रेम नव्हतं आणि नाही, असं काही नाही. पण त्या दोघींच्या पाठीवर हा जन्माला आला होता, त्यामुळे याच्यावर विशेष जीव होता. पण यानं मात्र कधीच आमचं ऐकलं नाही. पण मुली मात्र आधीपासूनच समजूतदार आणि प्रापंचिक होत्या. नीट राहिल्या, चांगलं शिकल्या आणि कष्टाने प्रतिकूल परिस्थितीतही शिक्षण पुर्ण करुन एक पोलिसांत भरती झालीय, तर एक इंजिनिअर झालीय. पण पोरगा मात्र नेहमीच सगळ्या गोष्टीत मागं राहिला. तरीही आम्ही आईबापानी आशा सोडली नव्हती, आणि प्रयत्न करतच होतो. आपल्या मुलींप्रमाणे आपल्या मुलाचं ही चांगलं रुटीन बसवून द्यावं, असं आम्हाला सतत वाटत होतं. आज ना उद्या कुठंतरी पैसे देऊन तरी याला कुठंतरी चिकटवू आणि याच्या आयुष्याच्या भाकरीची सोय करू, यासाठी आम्ही हळूहळू जमेल तसं एकेक नोट साठवून, फक्त आमच्या झोपायच्या गादीखालीच अडीच लाख रुपये साठवलं होतं. आमचं पोरगं अंगापिंडाने तसं अगदी मजबूत होतं, पण शाळेत वगैरे कधीच नीट लक्ष न दिल्यामुळे सगळं अवघड झालं होतं. आम्हां आईबापांना नेहमीच वाटायचं की, पोरींना शाळा शिकवून काय उपयोग? त्या तर आज ना उद्या सासरी निघून जाणार. तरीही आम्ही त्यांना भरपूर शिकवलं, आणि त्या सत्कर्माची चांगली फळं आत्ता भोगतो आहे. आम्ही जर पोरींना शिकवलं नसतं, तर आम्ही आमच्या जिल्ह्याची हद्द ही कधी ओलांडली नसती. पण आता पोरींनी नाव काढल्यामुळे वरचेवर सारखं मुंबईला येणं जाणं होतं. तिथं तरी पोरीनं असा फ्लॅट घेतला आहे की, चारी बाजूला फक्त गार्डनच गार्डन आहे. बघावं तेव्हा तिथं चार पाच कामगार साफसफाई करतच असतात. पोरगीच ट्रॅव्हल्सच तिकीट बुक करती, न्यायला ही येती, आल्या आल्या धावत येऊन गळ्यात पडती, जाताना डोळ्यांत पाणी आणती. पण साहेब, हे सगळं काही आनंदाश्रू वगैरे. सगळं चांगलं सुरू आहे साहेब. चांगलं दिवस आल्यात, आणि त्या सासरी जाऊनही अजूनही आमचा सगळा प्रपंच पाहण्यात हातभार लावत आहेत. त्यांच्या एकुलत्या एका लहान भावाला ही चांगलं सांभाळलं आहे. कधी कधी वाटतं की, आम्ही जर पोरींना शिकवलं नसतं आणि त्यांनीही जिद्दीने, कष्टाने शिक्षण पूर्ण केलं नसतं, तर एक दोन एकराची पाऊस पाण्यावर अवलंबून असलेली शेती, आम्हां नवराबायकोची मजुरी, आणि आमचं चार खोल्यांचं कौलारू घर, यातच आमचं जगणं गुरफटून राहिलं असतं.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

हंबरडा

तिनं प्रेमविवाह केल्याचं कळालं, त्याच दिवशी तिच्या बापाने सगळा समाज बोलावून जाहीरपणे तिचं श्राद्ध घातलं होतं. तिच्या सगळ्या आठवणी, तिच्या वस्तू, सगळं सगळं काही अंगणात आणून पेट्रोल ओतून पेटवलं होतं, आणि तेराव्या दिवशी तर मोबाईलवर तेराव्याचा स्टेटस ही ठेवला होता. आता जवळपास दीड वर्षे उलटून गेली होती. मुलीच्या मनात प्रेम नव्हतं अथवा कमी झालंय असं काही नव्हतं, पण आता त्या मुलीला त्या मुलाचे माहीत नसलेले सारे रंग कळून चुकले होते. या मधल्या काळात ती शक्य तितकं सावरून घेत होती, पण हळूहळू तिच्या लक्षात येऊ लागलं की आत्ता आपलं वय काय आणि पुढे आणखी काय काय सोसावं लागेल आणि पहावं लागेल, म्हणून मग तिथून ती पळ काढणारच होती, तितक्यात पाय घसरून विहिरीत पडून तिचा मृत्यू झाल्याची बातमी आली. आपलं प्रेम खरं होतं, पण लग्नानंतर कळू लागलेल्या नकोशा गोष्टी यामुळे तिला तिच्या आईबापाची आठवण आली असेलच की, पण आता तिकडं जायचं तरी कुठल्या तोंडानं? कारण आपण प्रेमविवाह केला, त्याच दिवशी आपल्या आईबापासाठी आपण मेलोय. तिचं प्रेत विहिरीतून बाहेर काढताना मला तिचा आत्मा तिथं विहीरीच्या कठड्यावर बसल्याचा भास होत होता, आणि तिची भिरभिर नजर तिच्या बापाला शोधते आहे, असं मला वाटत होतं. तिथं तिचा बाप कुठेच उभा नव्हता, पण त्यानंही चार भिंतींच्या आत हंबरडा नक्कीच फोडलेला असावा. बरोबर ना.?!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

सरकारमान्य

दारू प्यायला पैसे नाहीत म्हणून कालच गल्लीतल्या एका युवकाने घरातील गॅसची टाकी विकून त्याची व्यसनाची तलब भागवली होती. आणि आज दुपारीच त्याचा मृत्यू झाल्याची बातमी कानावर आली. एकुलतं एक पोरगं गेलं म्हणून त्याचं आईबाप उर बडवून रडत होतं. आणि मी या विचारात हरवून गेलो होतो की, वर्षानुवर्षे कित्येक संसार उद्धवस्त करणारी ही दारू सरकारमान्य कशी काय असू शकते.? आणि देवानं जगातलं सगळं आईबाप घडवताना नेमकी कोणती जादुई माती वापरली असावी, की त्यांची मुलं कशीही वागली, कितीही माणूसघाणी निपजली तरीही, शेवटपर्यंत त्या आईबापाचं आपल्या मुलांप्रती असलेलं प्रेम तसूभरही कमी कसं काय होत नाही.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂