गोंदण... ❤️‍🩹🫂

कालचा तो टमटमचा प्रवास माझ्यासाठी केवळ एका ठिकाणाहून दुसऱ्या ठिकाणी जाणे नव्हता, तर तो मानवी मनाच्या अथांग डोहात डोकावून पाहणारा एक प्रवास ठरला. रोजच्या धावपळीत आपण अनेक चेहरे पाहतो, अनेक माणसांना ओलांडून पुढे जातो, पण कधीकधी एखादा अनोळखी चेहरा आपल्या अंतर्मनाला असा काही स्पर्श करून जातो की आपण थबकतो. त्या टमटम चालकाने गर्दीतही मला जागा करून दिली, ही त्याची केवळ व्यावसायिक गरज नव्हती, तर ती त्याच्यातील जिवंत माणसाची संवेदनशीलता होती. त्याच्या शर्टाच्या उघड्या बटणांमधून डोकावणारे त्याच्या पत्नीचे नाव हे केवळ गोंदण (टॅटू) नव्हते, तर तो त्याच्या प्रामाणिक आणि उघड्या-नागड्या प्रेमाचा उघड जाहीरनामा होता. आजच्या या दिखाऊ जगात जिथे नाती सोशल मीडियाच्या स्टेटसवर मोजली जातात, तिथे त्या चालकाने आपल्या छातीवरच आपल्या संसाराचे गर्दीतही उठून दिसणारे 'स्टेटस' कोरले होते. बायकोचे नाव छातीवर म्हणजे नक्कीच लव मॅरेज.? या माझ्या सहज विचारलेल्या प्रश्नावर त्याने दिलेले उत्तर काळजात थेट घर करून गेले. "लव्ह मॅरेज करण्याची आमची कुठे ताकद.?" त्याचे हे साधे वाक्य आपल्या समाजातील एका खूप मोठ्या आणि कटू वास्तवावर अगदी सहज बोट ठेवून गेले. आर्थिक गरिबी माणसाला केवळ भौतिक सुखांपासून वंचित ठेवत नाही, तर ती कधीकधी स्वतःच्या आवडीचे आयुष्य निवडण्याच्या, म्हणजेच प्रेम करण्याच्या हक्कावरही मर्यादा आणते, अशी भीती त्याच्या मनात असावी. स्वतःच्या अस्तित्वासाठी रोजचा संघर्ष करणाऱ्या त्या हातांना 'प्रेम' ही कदाचित श्रीमंतांची किंवा ताकदवानांची जहागीर वाटत असावी. पण तिथून उतरताना मी त्याला जे सांगितले, ते माझ्या अनुभवातून आलेले सत्य होते. प्रेम करायला/टिकवायला बाहुबळाची किंवा पैशांच्या ताकदीची गरज नसते. त्यासाठी गरज असते ती एका खंबीर मनाची. सर्वात महत्त्वाचे म्हणजे 'भारी नशिबाची'. दोन जिवांचे सूत जुळणे आणि जगाच्या विरोधात जाऊन ते नाते लग्नाच्या बेडीत यशस्वीपणे रूपांतरित होणे, हा केवळ योगायोग नसून यात नशिबाचाही मोठा भाग असतो. त्या टमटम चालकाने अरेंज मॅरेज केले असले तरी त्याच्या छातीवर कोरलेले ते नाव सांगत होते की नशिबाने त्याला दिलेली जोडीदार त्याच्यासाठी लव्ह मॅरेजपेक्षाही कितीतरी पटीने श्रेष्ठ ठरली आहे.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂