कधी कधी आपण एखाद्या व्यक्तीपासून कितीही दूर असलो, तरी त्या नात्यात काहीही फरक पडत नाही. कधी कधी दररोज बोलणं होतं, तर कधी कधी बरेच दिवस काहीच बोलणं ही झालेलं नसतं, तरीही एक अनामिक ओढ कायम असतेच. आपल्या दैनंदिन दिनचर्येत कळत नकळत आपण त्याला/तिला आठवत असतोच. अशावेळी आपण शेवटचं कधी बोललो/भेटलो होतो.? त्यावेळच्या आठवणी, वा त्यावेळच्या बोलण्यातील एखादी गंमत आठवून, आपण नकळतपणे एखाद्या क्षणी, एकटेच हलकसं हसूनही जातो. मनाच्या कोपऱ्यात जपलेल्या त्या नात्याप्रमाणेच, ते हसूही अनमोल असतं. 🎭
#आयुष्य_वगैरे
#वेड 🌼🌼🌼
एक अतिशय सामान्य #मिरजकर माणूस... जो तुमच्या माझ्या मनातले विचार मांडतो..! #आयुष्य_वगैरे ❤️🩹🫂
शनिवार, २७ मे, २०२३
वेड...!! ११/१२/२०२२
बेरंग... ❤️🩹🫂
आणि शेवटी आज मी तिला तो मेसेज पाठवलाच. हो... इंग्रजीत.! मला मुळात इंग्रजीत बोलायला किंवा त्या भाषेत व्यक्त व्हायला अजिबात आवडत नाही. पण इतकी...
-
आता सारं काही जवळपास संपल्यातच जमा होतं. तरीही का कुणास ठाऊक, पण त्यादिवशीच्या तुझ्या हसण्यामागचं कोडं काही केल्या मला सुटत नव्हतं. त्यादिवश...
-
टाळ, मृदंग आणि तबल्याची जुगलबंदी एकसारखी सुरूच होती. सोबतीला ढगांचा ढोलही ताल धरू लागला होता. या सर्वांच्या तालावर वीज आणि वारा सुसाट वेगान...