तो लहानपणी खूप भांडखोर होता.
घरी, शेजारी, गल्लीत, शाळेत सतत वाद
अथवा किरकोळ हाणामारी करत असायचा.
त्याचा एकुलता एक मोठा भाऊही
त्याच्याशी पटवून घेत नसायचा.
दररोज संध्याकाळी त्याचे आई-बाबा
शेतावरून घरी परतले की,
याचा मोठ्या भावाच्या नावाने आणि
किरकोळ व्यक्तीगत बारीकसारीक तक्रारींचा
पाढा सुरू व्हायचा. पण तेव्हा त्याची आई
त्याला म्हणायची की, रोजचंच झालंय हे तुझं.
आणि रोजचंच मढं, त्याला कोण रड.!?
मग बहुतेक तेव्हापासूनच तो हळूहळू मरत गेला.
आणि मढं स्वताहून कधी कुठे जात नाही,
म्हणून मग अधेमधे त्याला मिरवलं जायचं.
पुन्हा घरी परतल्यावर अडगळीत फेकलं जायचं.
आता जुनी झालेली ती घरची खोडं,
अडगळीत पडलेल्या त्या मढ्याकडे
कधी खूप आशेने बघत असतात,
पण त्या मढ्यालाही आता सवय झालीय,
मढ्यासारखचं निर्जीव जगण्याची.!🎭
#आयुष्य_वगैरे
#अडगळ
एक अतिशय सामान्य #मिरजकर माणूस... जो तुमच्या माझ्या मनातले विचार मांडतो..! #आयुष्य_वगैरे ❤️🩹🫂
रविवार, १० डिसेंबर, २०२३
मढं
बेरंग... ❤️🩹🫂
आणि शेवटी आज मी तिला तो मेसेज पाठवलाच. हो... इंग्रजीत.! मला मुळात इंग्रजीत बोलायला किंवा त्या भाषेत व्यक्त व्हायला अजिबात आवडत नाही. पण इतकी...
-
आता सारं काही जवळपास संपल्यातच जमा होतं. तरीही का कुणास ठाऊक, पण त्यादिवशीच्या तुझ्या हसण्यामागचं कोडं काही केल्या मला सुटत नव्हतं. त्यादिवश...
-
टाळ, मृदंग आणि तबल्याची जुगलबंदी एकसारखी सुरूच होती. सोबतीला ढगांचा ढोलही ताल धरू लागला होता. या सर्वांच्या तालावर वीज आणि वारा सुसाट वेगान...