मैफिलीत तू माझ्या... 💔

आयुष्याच्या वाटेवर आधीच दुःखाचे अनेक डोंगर समोर उभे असताना, जेव्हा एखादी व्यक्ती अचानक आपल्या जीवनात येते, तेव्हा मनाला कुठेतरी आशेचा एक किरण दिसू लागतो. असं वाटतं की, आतापर्यंत भोगलेल्या वेदनांवर मायेची फुंकर घालणारं कोणीतरी आपल्याला मिळालं आहे. पण तो आनंद, तो आधार फार काळ टिकत नाही, तेव्हा होणारा पश्चाताप मनाला आतून पोखरून टाकतो. आज माझ्या मनाच्या कोपऱ्यातून एकच आर्त हाक येत आहे की, जर नंतर असं अंतर ठेवून लांबच जायचं होतं, तर मग आधी एवढं जवळ येण्याची, आपलेपणा दाखवण्याची काय गरज होती..? त्यापेक्षा तू माझ्या आयुष्यात आलीच नसतीस, तर कदाचित हे नवीन दुःख तरी वाट्याला आलं नसतं. आधीच्या दुःखांशी लढण्याची ताकद तरी शिल्लक राहिली असती. वास्तविक जीवनातील नातेसंबंध तुटणे किंवा संसार मोडणे याचं एक वेगळं दुःख असतंच, पण त्या वास्तवाचा स्वीकार माणूस कधी ना कधी करतोच. मात्र मनाच्या गाभाऱ्यात एखाद्या व्यक्तीसोबत उभारलेला काल्पनिक संसार जेव्हा कोसळतो, तेव्हा त्या ढिगाऱ्याखाली भावनांचा पूर्णपणे चक्काचूर होतो. कारण हा संसार केवळ विचारांचा नसतो, तर तो अथांग अपेक्षांचा, अपूर्ण राहिलेल्या स्वप्नांचा आणि एका निखळ विश्वासाचा असतो. वास्तव जगातल्या विरहापेक्षा या काल्पनिक मानसिक विरहाची जखम खूप खोल असते, कारण ती सतत आतल्या आत ठसठसत राहते. सर्वात जास्त जिव्हारी लागणारी गोष्ट ही आहे की, ज्या व्यक्तीला आपण सर्वस्व मानून बसलो, तिला कदाचित आपल्या या मानसिक स्थितीची पुसटशी कल्पनाही नसावी. किंवा कदाचित तिला या सर्व गोष्टींशी काही देणेघेणेच नसावे, हा विचार मनाला अधिक छळतो. आपली तळमळ, आपलं प्रेम आणि आपल्या भावनांची झालेली ही कोंडी एका बाजूला आणि समोरच्या व्यक्तीची उदासीनता दुसऱ्या बाजूला, हे चित्र मनाला कमालीचं अस्वस्थ करून सोडतं. हा केवळ एका नात्याचा अंत नाही, तर स्वतःच्याच विश्वासावर झालेल्या मोठ्या आघातासारखा आहे, ज्यातून सावरणं आज तरी अशक्य वाटत आहे.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂