धडपड...‌❤️‍🩹🫂

या माझ्या कल्पनेच्या चक्रव्यूहात मी आजवर इतक्या वेळा स्वतःला संपवलं आहे की, आता खरोखर जिवंत असणं म्हणजे काय, हेच मी विसरून गेलोय. रोज रात्री डोळे मिटले की विचारांचं एक वेगळंच वादळ सुरू होतं आणि त्या अंधाऱ्या दुनियेत मी स्वतःचेच तुकडे करत राहतो. प्रत्येक वेळी जेव्हा मी कल्पनेत स्वतःला मारतो, तेव्हा खऱ्या आयुष्यातल्या माझ्या अस्तित्वाचा एक भाग कायमचा निखळून पडतो. आता तर अशी वेळ आली आहे की, स्वतःच्याच हाताला स्पर्श केला तरी तिथे हाडामांसाचं शरीर असल्याचा भास होत नाही. आरशात पाहताना समोर दिसणारा चेहरा माझाच आहे का, असा प्रश्न पडतो आणि त्या प्रतिबिंबात फक्त एक रिकामेपण पाहायला मिळतं. माझ्या शरीरात वाहणारं रक्त, चालणारे श्वास आणि धडधडणारं हृदय... हे सगळं असूनही नसल्यासारखं वाटतंय. एका काल्पनिक मृत्यूच्या इतक्या फेऱ्या मी मारल्या आहेत की, जिवंतपणाची व्याख्याच माझ्यासाठी धूसर झाली आहे. लोक माझ्याशी बोलतात, मी त्यांना प्रतिसाद देतो, पण आतून मी पूर्णपणे सुन्न झालोय. या कोरडेपणामुळे मला स्वतःच्या हसण्याचा किंवा रडण्याचाही विसर पडलाय. जणू काही मी एकाच वेळी दोन वेगवेगळ्या जगात जगतोय—एक जिथे मी जिवंत आहे आणि दुसरं जिथे मी रोज स्वतःला मारतोय. या खेळात आता कल्पनेची ती भयंकर दुनियाच जास्त खरी वाटू लागली आहे. माझ्या अस्तित्वाचं हे असं जाणवेनासं होणं मला आतून पोखरत चाललंय. मी यातून बाहेर पडण्यासाठी धडपडतोय, पण माझे पाय त्याच काल्पनिक अंधाराकडे परत परत खेचले जातात. मला फक्त एकदाच, अगदी मनापासून, मी जिवंत असल्याचा तो जुना आणि उबदार भास पुन्हा अनुभवायचा आहे.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂