#१७८ ❤️‍🩹🫂

पावसाचा असा एक मंद, सलग आणि निरुपद्रवी सूर लागतो तेव्हा रात्रीच्या अंधाराला एका वेगळ्याच संथपणाची लय येते. जसा एखादा म्हातारा रेडिओ बारीक आवाजात लावून घरातल्या अंधाऱ्या कोपऱ्यात, भिंतीच्या एखाद्या जुन्या खुंटीला अडकवून ठेवावा आणि त्यातून जुनी, काहीशी विसरलेली पण मनात घर करून राहिलेली गाणी पाझरत राहावीत, अगदी तसाच हा पाऊस गेल्या काही रात्रींपासून अखंड, रात्रभर पडतो आहे. तो कुठेही आदळत नाही, पत्र्यावर त्याचा अवाजवी धिंगाणा नाही की खिडक्यांच्या काचांवर तो उगीचच थपडा मारत नाही. तो फक्त चालत राहतो, एका अत्यंत सुजाण आणि सोशिक प्रवाशासारखा.

जगण्याचा एक आंतरिक, मूक एकाकीपणा ओढून या पावसाने रात्रीच्या या प्रहराला वेढून टाकलं आहे. बिछान्यावर पडून राहिल्यावर डोळे मिटले तरी बाहेर पडणाऱ्या पाण्याचे थेंब आणि मातीचा तो ओलसर, कुबट पण हवाहवासा वाटणारा गंध थेट मेंदूच्या गाभाऱ्यात उतरत जातो. भिंतीवरचे पापुद्रे निघालेले जुने रंग, कोपऱ्यात पडलेली पुस्तकांची अस्ताव्यस्त थप्पी आणि अर्धवट उघड्या खिडकीतून येणारी थंड, ओलसर झुळूक. या सगळ्या गोष्टी एकाएकी जिवंत होतात. जणू काही या खोलीला, या वस्तूंना आणि मलासुद्धा या पावसाने आपल्या संथ लयीत बांधून घेतलं आहे. अशा वेळी भूतकाळातल्या काही विस्कळीत आठवणी उगीचच डोकावून जातात, जशा जुन्या अंबाडीच्या गोणपाटातून सुतळीचे दोरे बाहेर यावेत. काही माणसं आठवतात, जी कधीकाळी खूप जवळची होती आणि आता फक्त डायरीच्या पानांवर किंवा जुन्या फोटोंच्या कोपऱ्यात धुळीसारखी साचून राहिली आहेत. पण या आठवणींमध्ये कोणताही थयथयाट नाही, ना कुठला पश्चात्ताप. आहे तो फक्त एक शांत, सुन्न करून टाकणारा स्वीकार.

हा पाऊस म्हणजे कुठलीतरी निसर्गाची भव्य घटना नाही, तर तो आपल्याच आतल्या एकाकीपणाचा आरसा आहे. तो रात्रभर पडत राहतो कारण त्यालाही माहीत असतं की, दिवसाच्या उजेडात माणसांनी पांघरलेले मुखवटे गळून पडायला हीच एक वेळ योग्य असते. रेडिओवरचं ते गाणं जसं खोलीच्या वातावरणात नकळत मिसळून जातं, तसाच हा पाऊस माझ्या रक्तात, माझ्या विचारांत आणि माझ्या या अस्वस्थ मनस्थितीत संथपणे मिसळत चालला आहे. बाहेर अंधार अधिकच गडद होत जातो, आणि पाऊस अधिकच आपला वाटू लागतो. जसा एखादा जुना, निष्कांचन मित्र रात्रीच्या वेळी न सांगता घरात यावा, आणि कोपऱ्यात शांतपणे बसून राहावा, अगदी तसाच.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂