मानवी आयुष्यात काही गोष्टी इतक्या उशिरा घडतात की त्या घडूनही त्यांचा अर्थ उरत नाही. पावसाळा संपल्यानंतर आलेला पहिला पाऊस जसा शेतकऱ्याच्या डोळ्यांत आनंद निर्माण करत नाही, तसंच काहीसं माझ्या आयुष्याचं झालं. तू आलीस... पण तोपर्यंत माझं आयुष्य तुझी वाट पाहण्यातच संपून गेलं होतं. लोकांना वाटतं, प्रतीक्षा म्हणजे फक्त वेळ घालवणं. पण ज्यांनी कधी आयुष्यभर कुणाची वाट पाहिली नाही, त्यांना हे समजत नाही की प्रतीक्षा ही वेळ नसते, ती एक स्वतंत्र जीवनपद्धती असते. ती माणसाच्या चालण्यात शिरते, बोलण्यात शिरते, नजरेत शिरते, अगदी श्वासातही शिरते. इतकी की एक दिवस स्वतःचं अस्तित्व आणि प्रतीक्षा यांत फरकच उरत नाही. मी बहुतेक त्या टप्प्यावर खूप आधी पोहोचलो होतो. माझ्या आयुष्यातील प्रत्येक ऋतू तुझ्या नावाने सुरू झाला आणि तुझ्याच नावाने संपला. गुलमोहर फुलला की तू आठवायचीस. पहिला पाऊस पडला की तू आठवायचीस. दिवाळीतल्या दिव्यांत तुझा चेहरा दिसायचा. हिवाळ्यातल्या धुक्यात तुझा आवाज ऐकू यायचा. इतकंच काय, अगदी उन्हाळ्याच्या निर्जीव दुपारीसुद्धा एखादी झुळूक आली की क्षणभर वाटायचं... बहुतेक तू आली असशील. तू मात्र प्रत्यक्षात कधीच आली नाहीस. पण माझं मन वास्तवापेक्षा भ्रमावर जास्त प्रेम करू लागलं होतं. भ्रम फार दयाळू असतो. तो कधी नकार देत नाही. तो कधी दूर जात नाही. तो फक्त माणसाला हळूहळू स्वतःपासून दूर नेत राहतो. आणि मीही तसाच चालत राहिलो. आणि एके दिवशी अचानक तू माझ्या आयुष्यात आलीस अन् मला म्हणालीस की,"मला तुझ्या प्रेमाची कल्पना खूप खूप आधीपासूनच होती." त्या क्षणी मला रडावं की हसावं, हेच समजेनासे झालं होतं. कारण त्या एका वाक्याने माझ्या सगळ्या जुन्या जखमांतून पुन्हा रक्त यायला सुरुवात केली. मला वाटायचं, माझं प्रेम तुझ्यापर्यंत पोहोचलंच नसेल. म्हणून मी स्वतःला माफ करत होतो. पण जेव्हा कळलं की ते तुझ्यापर्यंत पोहोचलं होतं, आणि तरीही तू इतकी वर्षे काहीच बोलली नाहीस, तेव्हा मला पहिल्यांदाच स्वतःची कीव आली. मी इतकी वर्षं ज्या दारावर टकटक करत होतो, त्या घरात मला हवाहवासा माणूस आधीपासूनच होता, फक्त त्याने दार उघडायचं ठरवलं नव्हतं. ही जाणीव माणसाला आतून मोडून टाकते. त्यानंतर आपल्या भेटीगाठी झाल्या. संवाद झाले. पण त्या प्रत्येक संवादात मी तुला गमावत गेलो. कारण तू जितकी जवळ येत होतीस, तितकंच स्पष्ट होत होतं की माझ्यासाठी तुझ्या मनात प्रेम नाही. उलट माझं वेड, माझं प्रेमं तुला अस्वस्थ करत होतं. मी आजवर माझ्या मनात जपलेलं सर्वात सुंदर सत्य, तुझ्यासाठी एक त्रासदायक वास्तव बनलं होतं. त्या दिवशी मला प्रेमाची एक नवी व्याख्या समजली. "प्रेम म्हणजे नेहमीच दुसऱ्याला आनंद देणं नसतं. कधी कधी प्रेम म्हणजे दुसऱ्याच्या मनावर नकळत ठेवलेलं सर्वात जड ओझं असतं. आणि त्या ओझ्याखाली दबलेला माणूस आपण नसतो, आपल्यावर प्रेम नसलेली ती व्यक्ती असते." हे समजल्यावर पहिल्यांदाच मला माझ्या स्वतःच्या प्रेमाची लाज वाटली. मी तुला दुखवायचं कधीच ठरवलं नव्हतं. माझं प्रेम तुला कैद करेल, असं तर स्वप्नातही वाटलं नव्हतं. माझ्या दृष्टीने ते प्रेम होतं. पण तुझ्या दृष्टीने ते बंधन होतं. आपण दोघे एकाच भावनेकडे पाहत होतो, फक्त दिशाच वेगळ्या होत्या. तुला माझ्यापासून दूर जायचं होतं, आणि मला तुझ्याशिवाय जगणं शिकायचं होतं. दोघांच्याही इच्छा कठीण होत्या. फरक इतकाच की, तू त्या पूर्ण करू शकलीस, पण मी मात्र अजूनही नाही. आज या वयात आरशात स्वतःकडे पाहिलं की माझ्या चेहऱ्यावर सुरकुत्या दिसतात, पण माझ्या मनात अजूनही तोच तरुण मुलगा उभा आहे, हात रिकामे, डोळ्यांत असंख्य स्वप्नं, आणि समोरून तू येशील या एका अशक्य शक्यतेवर जगणारा. लोक म्हणतात, वेळ सगळं भरून काढते. पण मला तसं कधी वाटलं नाही. वेळ जखमा भरत नाही. ती फक्त जखमांभोवती नवीन आयुष्य उभं करते. जखम मात्र आत तशीच धडधडत राहते. आजही एखाद्या शांत संध्याकाळी मी एकटाच बसतो, आणि नकळत माझ्या शेजारची रिकामी जागा पाहतो. तिथे कुणी नसतं. कधीच नव्हतं. पण माझं मन अजूनही तिथे तुलाच बसलेलं पाहतं. बहुधा माणूस प्रेम विसरत नाही. तो फक्त त्या प्रेमासोबत जगायला शिकतो. मीही शिकलो आहे. हसतो. बोलतो. लोकांमध्ये वावरतो. पण आत कुठेतरी एक घर आहे, जिथे घड्याळ अजूनही थांबलेलं आहे. दार अजूनही उघडं आहे. आणि एक माणूस अजूनही तुझी वाट पाहत आहे, आणि कदाचित शेवटच्या श्वासापर्यंत पाहतच राहणार.!🎭
#आयुष्य_वगैरे ❤️🩹🫂
