खरं सांगू का, माणसाच्या सगळ्यात जवळ असतं ते त्याचं स्वतःचं माणूस. अगदी एका हाताच्या अंतरावर. इतकं जवळ की मनात विचार यायच्या आधी तो समोरच्याच्या चेहऱ्यावर दिसावा. पण जेव्हा त्याच माणसाला सांगावं लागतं की, अरे, मला श्वास घ्यायला त्रास होतोय, तेव्हा समजायचं की अंतर हाताचं नाही, तर युगांचं पडलंय. नाती ही जोडायची असतात, ओढायची नसतात. मी मात्र ती ओढत राहिलो, अगदी प्रामाणिकपणे. पण प्रामाणिकपणाचा एक नियम आहे, तो दोन्ही बाजूंनी असावा लागतो. एका बाजूने चालणारा प्रामाणिकपणा नातं टिकवू शकत नाही, तो फक्त एकतर्फी अट्टाहास ठरतो. मी माझ्या परीने या नात्यातली गुंतवणूक शंभर टक्के ठेवली. प्रेम दिलं, विश्वास दिला, आणि सगळ्यात महत्त्वाचं म्हणजे माझा वेळ दिला. मला वाटलं होतं, शब्दांशिवाय समजेल तुला माझं मन. पण इथे तर ओरडून सांगितलेला श्वासही तुझ्या कानांपर्यंत पोहोचत नाहीये. माणूस नात्यात कधी हरतो माहितीये..? जेव्हा त्याला हक्काच्या माणसासमोरही स्वतःचा कमकुवतपणा सिद्ध करावा लागतो. 'मला त्रास होतोय' हे सांगणं म्हणजे याचक होण्यासारखं आहे. आणि प्रेमात भीक मागून मिळालेला श्वास काय कामाचा..? नाती ही मोकळा श्वास घेण्यासाठी असतात, गळा आवळण्यासाठी नाही. पण आजकाल आपली सोय इतकी महत्त्वाची झाली आहे की, बाजूच्या माणसाचा कोंडमारा पाहायला कुणाकडे वेळच नाही. मी तुला दोष देत नाहीये, कदाचित दोष माझाच आहे. मीच अपेक्षांचं एक असं जाळं विणलं, ज्यामध्ये मी स्वतःच अडकून पडलो. तुला वाटलं मी सुखात आहे, कारण मी कधी तक्रार केली नाही. पण सुखाचा आव आणणं आणि खरोखर सुखी असणं, यात फार मोठा फरक असतो. एका हाताच्या अंतरावर राहूनही जर आपण एकमेकांचे नि:श्वास ऐकू शकत नसू, तर त्या सहवासाला काय अर्थ आहे.? हा एकतर्फी प्रवास आता थांबवायला हवा, असं मन सारखं सांगत असतं. पण बुद्धी आणि मनाच्या या लढाईत नेहमी मनच हरतं. कारण मनाला नात्याची ओढ असते आणि बुद्धीला वास्तवाची जाण. मी आजही त्याच हाताच्या अंतरावर उभा आहे, या आशेने की कधीतरी तुझी नजर माझ्याकडे वळेल. पण वास्तव हेच आहे की, मी एकटाच या नात्याचा डोलारा सांभाळतो आहे. एकतर्फी नातं निभावणं म्हणजे जळत्या घरात पाण्याचा हंडा घेऊन बसण्यासारखं आहे, घर तर जळतच असतं, फक्त आपण विझवण्याचा आभास निर्माण करतो.!🎭
#आयुष्य_वगैरे ❤️🩹🫂
