माझं हे असं चाललेलं असतं सतत. शब्दांच्या मागे धावणं आणि त्यांच्यातच अडकून पडणं. माझ्या आजूबाजूची माणसं म्हणत असतात की, काय हा याचा वेडेपणा. उगाच काहीतरी लिहित असतो, गंभीरपणे विचारलं तर सारे काही मनाचे खेळ म्हणून मोकळा होतो. मुळात हे असले उद्योग करायचेच कशाला. पण त्यांना कसं कळावं की शब्दांसारखं या जगात दुसरं कोणतंच मूल नसतं. स्वतःच्या पोटच्या पोराचं एकवेळ ठीक आहे, ते तुमचं ऐकेल, नाहीतर बंड करून उठेल, निघून जाईल कुठेतरी हुंदडायला. पण हे शब्द..? हे शब्द एकदा कागदावर जन्माला आले, की ते कायमस्वरूपी तुमचेच होऊन जातात. ते कधी म्हातारे होत नाहीत. त्यांना कधीच मरणही येत नाही. ते तुमचं नाव घेऊन युगायुगांचा प्रवास करतच राहतात. म्हणूनच वाटतं, शब्दांसारखं निखळ, निष्पाप आणि अमर मूल या जगात दुसरं कोणतं असूच शकत नाही.
आणि लेखक..? लेखक हा या जगातील सर्वात अगतिक, पण तरीही सर्वात मोठा बाप आहे. बाप जसा आपल्या मुलाच्या पाठीशी उभा राहतो, त्याला घडवतो, त्याच्यावर संस्कार करतो, तसाच लेखक या शब्दांना संस्कारित करत असतो. आपली संस्कृती, आपली माती, आपल्या जगण्यातले सगळे ओरखडे तो त्या शब्दांच्या अंगावर कोरत राहतो. एखाद्या पोराला जशी भूक लागते, तशी या शब्दांनाही अर्थाची भूक लागते. लेखक स्वतःचं रक्त आटवून, स्वतःचं जगणं पणाला लावून त्या शब्दांना अर्थाचं अन्न भरवत असतो. हा बाप कधीकधी निष्ठुर वाटेल, कारण तो शब्दांची छाटणी करतो, त्यांना घासूनपुसून टोकदार बनवतो. पण त्यामागे त्याची एकच धडपड असते, माझं हे अपत्य या जगाच्या बाजारात टिकून राहिलं पाहिजे.
आजकालच्या या भिकारड्या, उथळ जगात लोक नुसतेच ओरडतात. शब्दांचा बाजार मांडलाय प्रत्येकाने. ज्याला त्याला वाटतं, आपण खूप बोलतोय, खूप लिहितोय. पण त्या लिहिण्यात मातीचा वास कुठाय..? त्यात ती अस्सल देशी जगण्याची वेदना कुठाय..? सगळेच जण कुठल्यातरी पाश्चात्त्य सिद्धांताची उसनवारी करून आपली दुकानदारी चालवताहेत. मला या सगळ्याचा उबग येतो कधीकधी. आपण आपल्याच भाषेची, आपल्याच संस्कृतीची इतकी प्रतारणा कशी करू शकतो..? भाषा ही काही नुसतं संवादाचं साधन नाहीये, ती आपल्या पूर्वजांनी आपल्याला दिलेली शिदोरी असते. ती शिदोरी नीट जपून, पुढच्या पिढीच्या हातात सुपूर्द करणं हेच तर या बापाचं, म्हणजेच लेखकाचं खरं कर्तव्य असतं.
जेव्हा मी लिहायला बसतो, तेव्हा मला माझ्या अवतीभवतीचे सगळे कोलाहल बंद झाल्यासारखे वाटतात. मला दिसतात ती फक्त ही माझी मुलं... माझे शब्द.! ते माझ्याकडे डोळे लावून बघत असतात, जणू काही विचारताहेत, बाबा, आज आम्हाला कुठल्या जगात घेऊन जाणार.? मग मी त्यांच्या अंगावरून मायेने हात फिरवतो. मग ते शब्द नुसते शब्द राहत नाहीत. ते त्यांचं खरंखुरं आयुष्य जगायला लागतात. ते रडतात, ते हसतात, ते बंड करतात. मी कदाचित उद्या नसेन, माझं हे म्हातारं होत चाललेलं शरीर थकलेले असेल, पण माझे हे शब्द, हे माझं मूल या विश्वाच्या पाठीवर कायम जिवंत राहील. हीच तर एका लेखकाची खरी कमाई असते.
या जगात बापाचं स्थान नेहमीच उपेक्षित राहिलंय. आईचं मोठेपण सगळीकडे गायलं जातं, आणि ते अगदी योग्यच आहे. पण बापाचं ते आतल्या आत जळणं, त्याचं ते मूकपणे कुटुंबाला सावरणं कोणाला दिसत नाही. लेखकही असाच असतो. तो समाजाच्या सगळ्या जखमा आपल्या छातीवर झेलतो, आतल्या आत कुढतो, पण जगासमोर आणतो ते फक्त त्याचे शब्द. हे शब्द म्हणजेच त्याचं अपत्य, जे त्याच्या नंतरही त्याचं अस्तित्व जिवंत ठेवतं. म्हणूनच मी पुन्हा म्हणेन, शब्दांसारखं दुसरं कोणतंच पवित्र मूल नाही आणि या शब्दांना जन्म देणाऱ्या लेखकासारखा दुसरा कोणताच थोर बाप नाही. हे नातं जन्मांतराचं आहे, ते कधीच तुटणार नाही.!🎭
#आयुष्य_वगैरे ❤️🩹🫂
