माणूस म्हणून जन्माला आलो, हीच मुळी पहिली चूक झाली की काय, असा संशय यायला आताशा चांगलीच जागा निर्माण झाली आहे. लहानपणापासून घरामध्ये, शाळेत आणि शेजाऱ्यापाजाऱ्यांकडून एकच
गोष्ट ऐकत आलो होतो की, बाबा रे, चांगलं वागावं, कुणाचं वाईट करू नये, प्रामाणिकपणा हाच खरा दागिना आहे. आपणही अगदी भोळसट आणि बावळट हे सगळं खरं मानलं. मान खाली घालून, समोर येईल त्याला नमस्कार करत, लोकांच्या सुख-दुःखात स्वतःचं काळीज ओतून चांगलं वागत राहिलो. पण या वागण्यातून शेवटी काय मिळालं, याचा हिशोब मांडायला बसलो की फक्त आणि फक्त शून्य हाती लागतो.
खरंतर सत्य हेच आहे की, या जगात फक्त चांगलं असण्याला आणि चांगलं वागण्याला कवडीचीही किंमत नाही. तुमच्याकडे जर व्यवहारीक धूर्तपणा नसेल, तर हे जग तुम्हाला अक्षरशः चघळून थुंकून टाकायला टपलेलं असतं. निव्वळ चांगुलपणाने माणसाचं पोट भरत नाही, उलट भुकेच्या वेळी तो चांगुलपणाच तुम्हाला अधिक लाचार बनवतो. रोज सकाळी उठून ज्या समाजात आपल्याला वावरावं लागतं, तो समाज नैतीकतेच्या गप्पा मारण्यात फार पटाईत आहे, पण प्रत्यक्षात मात्र त्याला पैशाची, सत्तेची आणि स्वार्थाचीच भाषा कळते. तुम्ही किती प्रामाणिक आहात, याने किराणा मालाच्या दुकानातलं बिल चुकतं होत नाही. तुमच्या चांगल्या स्वभावामुळे घरचं रेशन भरलं जात नाही की बँकेचा हप्ता कमी होत नाही.
ज्याला आपण आज मॅच्युरिटी किंवा शहाणपण म्हणतो, ते दुसरं तिसरं काही नसून या निष्ठुर वास्तवाचा स्वीकार करणं आहे. हा स्वीकार करताना मनाला एक प्रकारची भयंकर शिसारी येते, पण नाईलाजाने ती सहन करावीच लागते. आजूबाजूला पाहिलं की लक्षात येतं, जी माणसं कधीकाळी लायकीची नव्हती, ज्यांना कधी नीतिमत्तेचा स्पर्शही झाला नाही, ती आज सुखात लोळतायत. आणि आपण मात्र आपल्याच चांगुलपणाच्या चौकटीत अडकून, एक ना एक सगळं काही नक्कीच चांगलं होईल या भाबड्या आशेवर जगत राहिलो. चांगुलपणाचा हा मुखवटा आता इतका जड झाला आहे की, तो उतरवून फेकून द्यावासा वाटतो.
जगाच्या या बाजारात प्रत्येकजण आपापली किंमत लावून बसला आहे. तिथे तुम्ही स्वतःला फुकटच्या चांगुलपणाने विकायला गेलात, तर लोक तुम्हाला गृहीत धरतात, तुमचा वापर करून घेतात आणि काम झाल्यावर कचऱ्यासारखं फेकून देतात. केवळ चांगलं वागून पोट भरत असतं, तर आज जगातले सगळे सज्जन लोक सर्वात श्रीमंत आणि समाधानी असते. पण वास्तव याच्या अगदी उलट आहे. पोट भरण्यासाठी, या जगात आपलं अस्तित्व टिकवून ठेवण्यासाठी माणसाला कधीतरी आपली नखं बाहेर काढावेच लागतात. क्रूर व्हावं लागतं असं नाही, पण निदान स्वतःचा स्वार्थ ओळखण्याइतपत तरी शहाणं व्हावं लागतं.
हा जो काही उशिरा आलेला साक्षात्कार आहे, तो आतून पोखरून काढणारा असला तरी अत्यंत गरजेचा आहे. आता मला कुणाचंही कौतुक नको आहे आणि कुणाकडून खूप चांगला माणूस आहे हे प्रमाणपत्रही नको आहे. कारण आता कळून चुकलं आहे की, हे प्रमाणपत्र घेऊन कुठल्याही हॉटेलमध्ये जेवण मिळत नाही. जगण्याच्या या लढाईत शेवटी पोट आणि खिसाच तुमच्या पाठीशी उभा राहतो, तुमची तत्त्वं किंवा तुमचा चांगुलपणा नाही. आता स्वतःला या भाबडेपणाच्या चौकटीतून बाहेर काढायचंय. कारण, शेवटी स्वतःचं पोट भरल्याशिवाय जगाला तत्त्वज्ञान सांगण्यात काहीच अर्थ नसतो, हेच खरं.!🎭
#आयुष्य_वगैरे ❤️🩹🫂
