मी नेहमीप्रमाणे घराच्या मागील बाजूस असलेल्या खिडकीशी येऊन बसलोय. बाबाही आकाशवाणी सांगली केंद्र लावून ते ऐकत कुठल्यातरी तंद्रीत समाधी लावल्यासारखे खुर्चीवर बसून आहेत. आत स्वयंपाकघरात आईच्या भाकरी थापटण्याचा आवाज ऐकू येतो आहे. हळूहळू खिडकीबाहेर अंधार दाटू लागलाय आणि हातातल्या चहाच्या कपातून निघणारी वाफही हळूहळू हवेत विरून जात आहे. आणि ती हवेत विरणारी वाफ पाहत असताना मनाला वाटून गेलं की, आमचं नातंही बहुतेक या वाफे सारखंच होतं, जे आम्हा दोघांच्याही नकळत ना जाणो कधी हवेत विरून गेलं. असं अचानक आठवणीत हरवून गेलो की जीव खूप कासावीस होतो, कंठ दाटून येतो. पण.... पण ज्यांचं आपल्यावर जीवापाड प्रेम आहे अशा माणसांच्या समोर, म्हणजे आईबाबांसमोर स्वतःला असं कोसळलेलं दाखवायचं तरी कसं.? म्हणून मग हुंदका गिळून हसतमुख रहावं लागतं. पण कधीकधी मनात विचार येतो की, नक्की काय चुकलं आमचं..? प्रेम..? नाही, प्रेम तर होतंच. पण आम्हा दोघांसाठीही प्रेमाची व्याख्या वेगळी होती. माणसाला समजून घेणं सोपं असतं, पण त्याला तो आहे तसंच स्वीकारणं फार कठीण असतं. आमचंही बहुतेक काहीसं असंच झालं. ती माझ्या आयुष्यात आली ती एका मंद सुगंधी वाऱ्यासारखी, आणि अगदी जाणुनबुजून. कारण तेव्हा तिला वाटलं होतं की बहुतेक हीच ती योग्य वेळ आहे याचं आपल्यावर असलेल्या एकतर्फी प्रेमाची परतफेड करायची, याला आधार द्यायची, याला कोसळून पडण्यापासून वाचवण्याची. ती मला फक्त आधार द्यायला आली होती आणि मी मात्र मला माझं बालपणीचं प्रेम गवसलं म्हणून खूप खूप खुश होतो. तिला माझ्यामध्ये एक असा माणूस दिसत होता, ज्याच्याजवळ ती तिचं मन मोकळं करू शकेल. तिला एक 'मित्र' हवा होता. असा मित्र जो तिच्या शांततेलाही वाचा फोडेल, जो तिच्या सुखात हसेल आणि दुःखात न बोलता पाठीवर हात ठेवेल. आणि तोही कसा..? तर कायमस्वरूपी. तिच्यासाठी प्रेम म्हणजे मैत्री... आणि मैत्री हेच सर्वोच्च शिखर होतं. तिला वाटायचं, जगातली सगळी नाती एका बाजूला आणि निखळ मैत्री एका बाजूला. मैत्रीत कसली बंधनं नसतात, कसले हिशोब नसतात.
पण माझा प्रॉब्लेम वेगळाच होता. मी मात्र तिच्या त्या निखळ मैत्रीच्या डोहात कधी प्रेमाचे रंग मिसळले, हे माझं मलाच समजलं नाही. कारण ते माझं पहिलं आणि एकमेव प्रेम आणि स्वप्न होतं. मला ती माझ्या आयुष्यात फक्त एक मैत्रीण म्हणून कधीच नको होती. कारण मला ठाऊक होतं की, हे शिवधनुष्य पेलणं मला कधीच जमणार नाही. मला ती माझी 'प्रेयसी' म्हणून हवी होती... अगदी कायमस्वरूपी. माझ्यासाठी तिचं हसणं, तिचं बोलणं, तिचं माझ्याकडे पाहणं, या सगळ्याचा अर्थ फक्त आणि फक्त प्रेम हाच होता. मला तिच्या आयुष्याचा केवळ एक भाग नाही, तर तिचं संपूर्ण आयुष्य व्हायचं होतं. तिच्या केसांची बट जेव्हा तिच्या गालावर यायची, तेव्हा मला ती एका मित्राच्या नजरेने बघता येत नव्हती. आणि मी तसं तिला खूप खूपदा बोलूनही दाखवलं होतं. पण ती क्षणभरासाठी लाजायची, चूप रे... चूप रे बोलायची आणि विषयांतर करून शांत व्हायची. आणि तिथेच आम्हा दोघांच्याही नकळत माझ्या अपेक्षेने जन्म घेतला होता. आम्ही दोघंही आमच्या या निनावी नात्यात स्वतःच्या जागी शंभर टक्के प्रामाणिक होतो. ती तिच्या मैत्रीत आणि मी माझ्या प्रेमात. अपेक्षा ही अशी गोष्ट आहे, जी माणसाला आतून पोखरत जाते. आमच्यातही तेच घडत गेलं. जेव्हा ती माझ्याशी दुसऱ्या कोणाबद्दल भरभरून बोलायची, तेव्हा माझा आतला प्रियकर सुळावर चढवला जायचा. आणि जेव्हा मी तिच्याकडे प्रेमाच्या हक्काने पाहायचो, तेव्हा तिच्या डोळ्यातली ती मैत्रीची निरागसता मला टोकून निघायची. तिला माझ्याकडून हक्क नको होता, विश्वास हवा होता. मला तिच्याकडून केवळ विश्वास नको होता, तर संपूर्ण समर्पण हवं होतं. आता मागे वळून पाहताना जाणवतं की, नात्यांना जेव्हा आपण नावाच्या चौकटीत अडकवण्याचा प्रयत्न करतो, तेव्हा ते नातं श्वास कोंडून मरायला लागतं. तिला 'मित्र' म्हणून मी हवा होतो, पण प्रियकर म्हणून मी तिच्या चौकटीत बसत नव्हतो. मला ती 'प्रेयसी' म्हणून हवी होती, पण मैत्रीण म्हणून ती माझ्या अपेक्षेपेक्षा खूप मोठी होती. आम्ही एकमेकांना बदलू पाहत होतो, आणि नेमकी इथेच गल्लत झाली. तिने मला कधीच फसविलं नाही. ती सुरुवातीपासून स्पष्ट होती. मीच माझ्या मनाची समजूत घालत राहिलो की, आज नाही तर उद्या मैत्रीचं रूपांतर प्रेमात होईल. प्रत्येक नात्याचं एक वेगळं अस्तित्व असतं. तुम्ही जबरदस्तीने मैत्रीचं प्रेम आणि प्रेमाची मैत्री करू शकत नाही. आता आज ती तिच्या जगात सुखी आहे आणि मी माझ्या. आता सहा महिने व्हायला आलेत, पण आमचे कॉन्टॅक्ट नंबर एकमेकांकडे सेव्ह असूनही आम्ही एकमेकांना साध टेक्स्ट मेसेज ही केलेला नाही. एकमेकांची विचारपूस ही केलेली नाही. इच्छा तर फार होते, पण निर्णय दोघांनी मिळून घेतला आहे तर मग त्याची अंमलबजावणी ही काटेकोरपणे झालीच पाहिजे. किंवा ती सुद्धा अशीच माझ्यासारखीच द्विधा मनस्थितीत सापडलेली असेल आणि शेवटी काहीच न बोलता, न मेसेज करता शांत राहत असेल. पण आजही कधीकधी वाटून जातं की, जर अपेक्षा नसत्या, तर बहुतेक आम्ही आजही सोबत असू शकलो असतो काय..? याचं उत्तर कदाचित हो असेलही. पण माणसाचं मन हे अपेक्षेच्या चौकटीशिवाय जगूच शकत नाही, हेही तितकंच खरं. तिची चूक नव्हती, माझीही नव्हती. चूक फक्त वेळेची आणि आमच्या त्या 'कायमस्वरूपी' असण्याच्या हट्टाची होती.!🎭
#आयुष्य_वगैरे ❤️🩹
🫂
