अचानक खूपच अंधारून आलं म्हणून मी घरातून बाहेर आलो. पाहतो तर काय, आकाशात खूप सारे काळेकुट्ट ढग अगदी दाटीवाटीने थांबले होते. तेव्हा त्यांना तसं पाहून मनात अगदी सहज विचार येऊन गेला की, यंदा त्या अल निनोमुळे मनमुराद बरसता न आल्याने पाण्याच्या कमतरतेमुळे जमीनीची होणारी लाहीलाही पहायला, धरणीमातेचं सांत्वन करायला म्हणून तर हे ढग आलेले नाहीत ना. पण खरोखरच जमीन अजूनही त्यांची वाट पाहत असेल का..? आणि तितक्यात टिव्हीवर धुरंधर चित्रपटातील 'जो तू ना था..' हे गाणं वाजू लागलं.
"जो तू ना था... करते थे हम बातें तेरी यादों से..." गाण्याचे ते शब्द आणि बाहेरचं ते वातावरण एका क्षणात एकमेकांत विरघळून गेले. मला त्या धुरंधर चित्रपटातल्या नायकाची आठवण झाली. तोही असाच कित्येक वर्षांनी, अनेक वादळांना झेलत, शेवटी आपल्या घरी परततो. त्याला वाटत असतं की त्याच्या मागे सगळं काही थांबलं असेल. पण तो दारात उभा राहतो आणि त्याला एक क्रूर सत्य उमजतं की त्याच्या कुटुंबाला आता त्याच्याशिवाय जगण्याची सवय झाली आहे. सुरुवातीला ज्या आठवणींनी त्यांना रडवलं, त्याच आठवणी आता त्यांच्या जगण्याचा एक हक्काचा कोपरा झाल्या आहेत. शेवटी आयुष्य कोणासाठीही थांबत नसतं, ते अविरत प्रवाहित राहतं, हेच खरं.
मला वाटतं, आज आकाशात दाटून आलेल्या त्या ढगांनाही असंच काहीसं वाटलं असावं. ते जेव्हा खूप दिवसांनी, एक प्रदीर्घ विरह सोसून या जमिनीकडे पाहत असतील, तेव्हा त्यांना जाणवलं असेल की, जमीन होरपळली जरूर, पण ती थांबली नाही. तिने निसर्गाच्या या नव्या कोरडेपणाशी जुळवून घ्यायला शिकून घेतलं आहे. ढगांना वाटलं होतं की त्यांच्याशिवाय ही सृष्टी कोमेजून जाईल, पण सृष्टीने जगण्याचा दुसरा मार्ग शोधला होता. हा निसर्गाचा नियम माणसालाही लागू पडतो. माणूस सोडून जातो तेव्हा दुःख होतं, पण तो नसतानाही जगणं सुरू राहतं, याचं जास्त कौतुक वाटतं.
निसर्गाचा हा खेळ आणि माणसाचं प्राक्तन हे किती एकसारखं आहे ना..? आपण समजतो की आपण कोणाच्यातरी आयुष्यात अपरिहार्य आहोत, पण काळ आपली ही समजूत एका झटक्यात मोडून काढतो. आज ते ढग आकाशात दाटीवाटीने उभे आहेत, पण त्यात तो पूर्वीसारखा हक्क नाही, एक प्रकारचा संकोच आहे. जणू काही ते विचारत आहेत, आम्ही न बरसल्याने तुमचं फार अडलं का..? आणि जमिनीचं शांत मौन सांगत आहे, अडलं होतं, पण आता सवय झाली आहे.
शेवटी, निसर्ग असो वा माणूस, वेळेवर न मिळणाऱ्या गोष्टींची किंमत नंतर कधीच उरत नाही. ढग आता आले आहेत खरे, पण जमिनीची ती जुनी आतुरता आता हरवली आहे. हेच ते जगण्याचं विदारक सत्य आहे, जे आज निसर्गाने मला आकाशाच्या पटलावर लिहून दाखवलं. माणसाने निसर्गाकडून एकच गोष्ट शिकावी, ऋतू बदलतात, माणसं बदलतात, पण जगण्याचा हा चक्रव्यूह कधीच थांबत नाही.!🎭
#आयुष्य_वगैरे ❤️🩹🫂
