📍 पुणे... ❤️‍🩹🫂

कधी कधी काहीही विशेष कारण नसताना मी उगाचच पुण्यात येतो. काम असतं असं नाही, आणि नसतं असंही नाही. पण मनाला कारणांची गरज कुठे असते.? ते फक्त एखाद्या नावाकडे, एखाद्या आठवणीकडे ओढलं जातं आणि मग पाय आपोआप त्या या शहराच्या दिशेने वळतात.

तुझा पत्ता मला अजूनही तोंडपाठ आहे. इतका की डोळे मिटले तरी त्या रस्त्यांवरून मी अगदी सहज फिरत फिरत तुझ्या घराजवळ येऊ शकतो. पण गंमत बघ, इतक्या वर्षांत मी त्या भागात एकदाही पाऊल टाकलेलं नाही. जणू काही त्या रस्त्यावर पाऊल ठेवलं, तर इतकी वर्षे धरून ठेवलेला मनावरील ताबा सुटेल की काय अशी भीती वाटते. म्हणून मग मी शहरभर भटकत राहतो. तुझ्या सोबतीने, तुझा हात हातात घेऊन फिरायचं अशा माझ्या मनाने कधीकाळी ठरवलेल्या माझ्या मनातील जागा, ते माझे आवडीचे काही गल्ली बोळ, तुझी आणि ब-यापैकी सर्व महिला मंडळींची आवडती तुळशीबाग आणि संध्याकाळच्या गर्दीत हरवून गेलेल्या त्या रस्त्यांवर. पुण्यातील प्रत्येक जागा अजूनही मला माझ्या प्रेमाची, तुझ्या तुझ्या अस्तित्वाची साक्ष देत उभी आहे, असं वाटत राहतं. पण तितक्यात जाणीव होते की, हे सगळं असलं, इथं मी ही असलो तरीही, फक्त तू नाहीस, आणि कधी नव्हतीस ही. काही ठिकाणी बसलो की मला अक्षरशः वेळ थांबल्यासारखा वाटतो. आजूबाजूची माणसं येतात, जातात, उगाच काहीतरी बोलतात, उगाचच हसतात. पण माझ्या आत मात्र एक वेगळंच घड्याळ चालू असतं. ते सतत मागे फिरत राहतं. त्या दिवसांकडे... जिथं माझ्या आयुष्यात तू होतीस, आणि तेव्हा सगळं काही अगदी सोप्पं होतं.

मी खिशातून मोबाईल बाहेर काढतो. कॉन्टॅक्ट लिस्टमध्ये अजूनही सेव्ह असलेलं तुझं नाव शोधतो. कितीतरी उशीरापर्यंत त्या तुझ्या नावाकडे पाहत राहतो. तुझ्या त्या नावाखाली तुझा नंबर दिसत राहतो आणि मी त्या नंबरकडे तुझा एखादा फोटो असल्यासारखं पाहत राहतो. खरंच.. किती विचित्र असतं ना.? एखादी व्यक्ती आपल्या आयुष्यातून पूर्णपणे निघून गेलेली असूनही, आपण तिचा/त्याचा नंबर मात्र आपल्या मोबाईलमध्ये कायमस्वरूपी अजरामर करून ठेवतो. कधी कधी वाटतं, आता इतक्या जवळ तुझ्या गावात आलोय म्हटल्यावर तुला एखादा कॉल करून बघावा. कशासाठी..? तर फक्त तुझा आवाज ऐकण्यासाठी. काही विशेष बोलायचं नाही, काही चौकशी करायची नाही, काही मागायचं ही नाही, कोणताही जुना पुराना हिशोब मांडायचा नाही. फक्त एवढं कळावं की त्या आवाजात अजूनही मला ओळखण्याइतकी प्रेमाची ऊब शिल्लक आहे का.? पण का कुणास ठाऊक, अचानकच स्क्रीनवर तुझ्या नंबरभोवती फिरणारं ते बोट मागे सरकतं. कॉल लागत नाही, मी लावत नाही, म्हणून मग रिंग ही वाजत नाही, आणि आपलं संभाषण ही होतच नाही. मी तसाच, त्या कुठल्याशा वळणावर, कुठल्याशा कट्ट्यावर तसाच तासनतास त्याच जागेवर बसून राहतो. समोर पुण्याची संध्याकाळ महापालिकेच्या दिव्यांनी हळूहळू उजळत जाते. चाकरमान्यांची रस्त्यांवरची गर्दीही वाढत जाते. शहर आपल्या गतीने पुढे पुढे सरकत राहतं. फक्त मी मात्र एका जुन्या क्षणात अडकून पडलेला असतो. कदाचित या शहरात मी तुला शोधायला येत नाहीच. कारण मला ठाऊक आहे, तू आता इथे सापडणार नाहीयेस.

मी येतो ते फक्त "त्या माणसाला" भेटायला, जो "तुझ्यासोबत असताना मी होतो." आणि प्रत्येक वेळी परत जाताना, मला हवंहवंसं #पुणे मागे राहतं, मला हवीहवीशी #तू मागे राहतेस, पण न सांगता येणारी, मनात दाटणारी एक हुरहूर मात्र, पुन्हा माझ्या हातात हात घालून, माझ्यासोबत येते. बहुतेक काही नाती संपत नाहीत, ती फक्त एखाद्या शहरात कायमची राहायला जातात. आणि मग आपण आयुष्यभर त्या शहरात अधूनमधून मुक्काम करत राहतो.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂