तिला विसरण्याच्या नादात मी उलट तिच्याच जास्त जवळ जातोय की काय, अशी भीती वाटायला लागलीय. कारण प्रत्येक 'न आठवण्याचा' प्रयत्न हा शेवटी तिचाच एक नवीन उच्चार ठरतो आहे. मनाचा हा कोपरा आता अगदी जीर्ण झालेल्या वाड्यासारखा झाला आहे. खरंतर भिंतींवरून चुना निखळावा तशा तिच्या आठवणी हळूहळू सुटायला हव्यात, पण त्या तर दगडावर कोरल्यासारख्या तशाच आहेत. मला कळतच नाहीये की या चक्रव्यूहातून बाहेर कसं पडायचं. म्हणून स्वतःशीच भांडत राहतो मी रोज. कधी राग येतो तिचा, कधी स्वतःचाच वीट येतो, तर कधी वाटतं की हे सगळं सोडून कुठेतरी दूर निघून जावं, जिथे माणूस नावाचा प्राणीच नसेल. पण तितक्यात एक गोष्ट लक्षात येते की, "भूगोल बदलून इतिहास बदलता येत नाही." शेवटी, हा जो विसरण्याचा प्रवास आहे, तो तिला विसरण्याचा नाहीच आहे बहुदा. तो स्वतःला पुन्हा शोधण्याचा प्रवास आहे. तिच्याशिवाय मी कोण आहे, हे मला आता नव्यानं शोधावं लागणार आहे. हे दुःख, ही अस्वस्थता, हा एकाकीपणा, हे सगळं पचवून, यातूनच पुन्हा उभं राहावं लागेल. आज कदाचित मार्ग दिसत नाहीये, अंधार दाट आहे, पण कधीतरी हा भुताटकीसारखा छळणारा काळही शांत होईल. तेव्हा मी अस्तित्वात असेन की नाही, ते काही माहीत नाही. निदान तोपर्यंत या मनस्थितीशी दोन हात करत राहणं, जमत नसलं तरीही स्वतःला जपायचा प्रयत्न करत राहणं आणि या अव्यवस्थेतूनच एक नवीन व्यवस्था उभी करणं, एवढंच कदाचित आता माझ्या हातात उरलं आहे.!🎭
#आयुष्य_वगैरे ❤️🩹🫂
