खरंतर ती माझ्या आयुष्याचा भाग नसतानाच, मी तिच्या इतका जास्त आहारी गेलो होतो की, कालांतराने ती जेव्हा खरोखरच माझ्या आयुष्याचा भाग झाली, तेव्हा माझ्याकडे मी तिला द्यावं असं काहीच उरलं नव्हतं. माझं सर्वस्व मी ती माझ्या आयुष्यात येण्याआधीच तिच्या नावावर करून बसलो होतो. माणसाने स्वतःसाठी स्वतःजवळ काहीतरी शिल्लक ठेवावं, पण प्रेमाच्या गणितात मात्र हा नियम लागू होत नाही.
जेव्हा कधी तिचा कॉल यायचा, तेव्हा मी फक्त तिला ऐकत रहायचो. तिच्या त्या बोलण्यात मी कुठेही नसायचो. तिच्या विश्वातल्या गोष्टी, तिच्या चिंता, तिचे आनंद या सगळ्यात माझा उल्लेखही नसायचा. पण तिला जे काही बोलावंसं वाटतंय, ते ती फक्त मला सांगायची, म्हणून मी ते तिचं बोलणं ऐकतच रहायचो, अगदी तासनतास. मला तिचे शब्द नाही, तर तिच्या अस्तित्वाचा तो आवाज ऐकायचा असायचा.
आणि जेव्हा कधी आमची भेट व्हायची, तेव्हा मी तिला फक्त डोळेभरून पाहत राहायचो. पाहणं आणि डोळेभरून पाहणं यात खूप फरक असतो. ती कधीच नजरेला नजर भिडवून बोलत नसायची. कदाचित तिला माझ्या नजरेतली ती अथांगता पेलवत नसावी. आणि मी मात्र फक्त तिच्या डोळ्यात टक लावून पाहत राहायचो.
माझं असं वेड्यासारखं पाहणं तिलाही जाणवायचं. तेव्हा ती हसून, थोडी सुखावून म्हणायची की, असं पाहत जाऊ नकोस रे, मला कसंतरी होतं. तिचं ते 'कसंतरी होणं' म्हणजेच तर प्रेम असतं. आणि मग लाजेने लाल होऊन ती दुसरीकडे पाहत बसायची. आणि मी..? मी पुन्हा तिच्याकडेच पाहत राहायचो.
तिच्या न पाहण्यातही मला तीच दिसायची. कधी कधी आमच्यात संवाद कमी आणि शांतताच जास्त असायची. पण ती शांतताही किती बोलकी होती, हे फक्त मलाच ठाऊक होतं. ती माझ्या आयुष्यात येऊनही मी रिकामा होतो, कारण तिला देण्यासाठी माझं 'मी'पण मी केव्हाच हरवून बसलो होतो.!🎭
#गंध_आठवणींचा #आयुष्य_वगैरे ❤️🩹🫂
