वय वाढत जाईल तसं आपली बाजू योग्य असूनही वाद घालत राहण्याची इच्छा हळूहळू मरत जातेय, ही जाणीव मला आतून पोखरत नाहीये, तर शांत करत जातेय. तरुणपणी रक्ताला उसळी असायची, समोरचा चुकत असेल तर त्याचे कान उपटून, तर्कशास्त्राचे शंभर दाखले देऊन आपणच कसे बरोबर आहोत, हे सिद्ध करण्यात एक अळवावरचा आनंद असायचा. जग बदलण्याची, माणसांना सुधारण्याची एक अनाठायी घाई असायची. पण आता जशीजशी डोक्यावरची पांढरी विरळ होत चाललीय, तसतसं लक्षात यायला लागलंय की, प्रत्येक जण आपापल्या अज्ञानाचा आणि पूर्वग्रहांचा एक किल्ला लढवत असतो. मी माझा कल्ला करून त्या किल्ल्याच्या भिंती पाडू शकत नाही. समोरच्याचा मूर्खपणा हा त्याचा अधिकार आहे आणि त्यात ढवळाढवळ न करणं हेच माझं शहाणपण आहे, हे मला आता मनोमन पटलंय. माझं सत्य हे काही विश्वाचं अंतिम सत्य नाहीये, आणि समोरच्याचं असत्य हे त्याचं तात्कालिक जगणं आहे. मग उगीच शब्दांना धार लावून, गळा सुकेपर्यंत ओरडून काय साध्य होणार..? वाद जिंकून माणूस हरण्यापेक्षा, वादातून संन्यास घेऊन स्वतःची, स्वतःच्या मनाची शांतता टिकवणं आता मला जास्त सोयीचं वाटू लागलं आहे. माझ्या आजूबाजूचे लोक आता मला कदाचित थकलेला, हरलेला किंवा भित्रा वगैरे म्हणतील ही, किंवा तसं समजतील ही. पण हा माझा पराभव नाहीये, हा माझ्या जगण्यातून आलेला तुटलेपणा आहे, जो आता मला निवांतपणाकडे घेऊन जातोय. आता मला कोणाच्या सर्टिफिकेटची गरज उरलेली नाही. मी योग्य आहे, हे फक्त माझं मला माहीत असणं माझ्यासाठी पुरेसं आहे.!🎭
#आयुष्य_वगैरे ❤️🩹🫂
