आज गल्लीत आणखी एक नवीकोरी, चकचकीत चारचाकी दाखल झाली. गाडीचा तो अगदी काळाकुट्ट रंग आणि तिच्यावर पडलेले कोवळ्या उन्हाचे कवडसे पाहून गल्लीतल्या अनेकांच्या डोळ्यांत कुतूहल उतरलं होतं, पण माझ्या काळजात मात्र कौतुकाचा एक वेगळाच पूर आला होता. बाकी विशेष हे की, कधीकाळी माझ्या अंगाखांद्यावर यथेच्छ 'शी-सू' वगैरे केलेल्या, लहानपणी श-या दादा... श-या दादा...' या शब्दांशिवाय ज्यांचा एकही दिवस जात नव्हता, माझ्या त्या गोड, गोंडस लाडक्यांनी आज चक्क स्वतःच्या हिंमतीवर, स्वकमाईतून ती गाडी खरेदी केली आहे.
माणसाचं आणि नात्यांचं गणित कधीच रक्ताच्या चौकटीत मोजता येत नाही. रक्ताची नाती जन्माने मिळतात, पण जी नाती आपण जगता जगता कमावतो, ती रक्तापेक्षाही जास्त गडद रंगाची होऊन जातात. हे माझे मानलेले भाऊ नि बहीण..! पण 'मानलेले' हा शब्द फक्त जगाला सांगण्यापुरता. लहानपणापासून त्यांनी मला असा काही आणि इतका जीव लावला आहे की, त्या मायेला कोणत्या एका शब्दात बांधायचं हाच मोठा प्रश्न आहे.
त्यांच्या बालपणातल्या आठवणींचा पट आजही माझ्या डोळ्यांसमोर अगदी जसाच्या तसा उभा राहतो. सकाळी झोपेतून जागं झाल्या झाल्या त्यांना त्यांच्या समोर श-या दादा हवा असायचा. सकाळचा पहिला चहा आणि रात्रीच्या जेवणाचा हरेक घासही या श-या दादाच्या सोबतीनेच. ते बालहट्ट , ती निरागस भांडणं, आणि माझ्या पाठीवर मारलेली ती लहानगी थाप, सगळं काही जसच्या तसं आठवत. आज जेव्हा त्यांनी त्या नव्या गाडीची चावी अभिमानाने माझ्या हातात ठेवली, तेव्हा त्या चावीच्या वजनापेक्षा त्यांच्या कर्तृत्वाचं वजन मला जास्त जाणवलं. काळ किती वेगाने पुढे निघून जातो, नाही.? कालपर्यंत ज्यांना रस्ता ओलांडताना माझा हात धरावा लागायचा, आज ते आयुष्याच्या रस्त्यावर स्वतःचं स्टेअरिंग स्वतःच्या हातात घेऊन दिमाखात निघाले आहेत.
गाडीचे पूजन करताना जेव्हा हळदीकुंकवाचा पहिला टिळा लागला, तेव्हा मला जाणवलं की हे केवळ एक वाहन नाही. हे त्यांच्या अपार कष्टांचं, रात्रीचा दिवस करून मिळवलेल्या यशाचं आणि त्याहूनही महत्त्वाचं म्हणजे त्यांच्या प्रामाणिकपणाचं एक जिवंत प्रतीक आहे. सुख हे बाजारात विकत मिळत नाही, ते अशाच काही क्षणांमध्ये गल्लीतल्या धुळीतून वाट काढत आपल्या दाराशी येऊन उभं राहतं.
माणूस मोठा होतो म्हणजे नक्की काय होतं.? तो पैशाने मोठा होतो की वयाने..? मला वाटतं, माणूस तेव्हा मोठा होतो जेव्हा तो आपल्या माणसांच्या डोळ्यांत स्वतःबद्दलचा सार्थ अभिमान पाहू शकतो. आज त्या दोघांच्या डोळ्यांत माझ्यासाठी असलेलं तेच प्रेम आणि आदर पाहून माझं मन भरून आलं होतं. नातेसंबंधांची हीच तर खरी गंमत आहे. तुम्ही त्यांना जितका जीव लावाल, त्याहून दुप्पट माया ते तुम्हाला परत करतात.
कधीकधी वाटतं, आयुष्य हे असंच असावं, छोट्या छोट्या गोष्टींतून मोठा आनंद शोधणारं. आज गल्लीत आलेली ती चारचाकी फक्त एक वस्तू नाही, तर ती एका सुंदर प्रवासाची सुरुवात आहे. एका अशा प्रवासाची, जिथे स्वप्नांना पंख फुटले आहेत आणि नात्यांना अधिक घट्ट करणारी माया सोबतीला आहे. अंगाखांद्यावर खेळलेली ती लहान मुलं जेव्हा स्वतःच्या पायावर उभी राहून अशी गगनभरारी घेतात, तेव्हा पाठीशी उभा असलेला हा 'श-या दादा' जगातील सगळ्यात श्रीमंत माणूस बनून जातो. हेच तर आहे खरं आयुष्य आहे. बरोबर ना.!? 🎭
#आयुष्य_वगैरे ❤️🩹🫂
