आता पावसाळा जवळपास संपल्यात जमा. तसा तोही यंदा हवा तसा, हवा तितका बरसला नाही म्हणा. तशी ऑक्टोबर हीट वगैरे असतेच प्रत्येकवर्षी, पण या कमी पाऊसमानामुळे यंदा बहुतेक जास्त जाणवत आहे. खिडकीतून आत येणाऱ्या या तीव्र उन्हाच्या झळात माझी विचारांची तंद्री कधी लागली ते काही माझं मलाही कळलं नाही अन हातातला चहाचा कप कधीचा निवून पांढरा पडून गेला होता. पण माझं लक्ष तिथे नव्हतं.आता एकाएकी माझं लक्ष त्या तिथं, त्या उन्हाच्या तीव्र झळांकडे ही नव्हतं आणि त्या चहाच्या कपाकडे ही. माझं चित्त हरवून गेलं होतं, माझ्या मनाच्या रंगमंचावर अगदी अचानक सुरू झालेल्या आठवणींच्या एकपात्री प्रयोगकडे. जिथे माझ्याच आयुष्यातले जुने, फाटलेले आणि काही फार फार नकोनकोसे असलेले प्रसंग पुन्हा-पुन्हा 'हाऊसफुल्ल'चे बोर्ड लावून चालले होते.
खरंच... नको नको ते सारं काही आठवणं, म्हणजे नरकच...!
मी स्वतःशीच पुटपुटलो. माझ्या ओठांवर आलेले हे शब्द अचानक माझ्या जिभेला कडवट चव देऊन गेले. माणूस आठवणींच्या सुखासाठी जगतो. पण त्या सुखाच्या पाठीमागे या नकोशा आठवणींचा जो भुताटकीसारखा वावर असतो, त्याचं काय..? काही आठवणी अशा असतात, ज्या गाडून टाकल्या तरी त्यांचं पीक मनाच्या जमिनीत पुन्हा पुन्हा उगवत राहतं. आपण त्यांना विसरू पाहतो, आणि त्या नेमक्या त्याच वेळी समोर येऊन उभ्या ठाकतात, जेव्हा आपण अगदी एकटे असतो.
माणसाचं मन कसं असतं ना..? जे विसरायला हवं, ते अगदी कोरून ठेवतं आणि जे लक्षात ठेवायला हवं, ते वाऱ्यावर सोडून देतं. आज मागे वळून पाहताना वाटतं की, त्या चुकीच्या वेळी घेतलेले चुकीचे निर्णय, ते सुटलेले हात, ते अर्धवट राहिलेले संवाद... हे सगळं सगळं काही आज का आठवावं.? असे हे एकपात्री प्रयोग करून या मनाला नेमकं काय सुख मिळतं.?
हा नरक बाहेर कुठे नसतोच मुळी. तो इथे असतो, आपल्याच डोक्याच्या आत. जेव्हा आपण स्वतःच्याच विचारांच्या कैदेत असतो आणि त्या कैदेची किल्लीही आपल्याकडेच असते, पण ती कुलूपात घालून फिरवण्याची ताकद मात्र आपल्यात उरलेली नसते. तोच खरा नरक. आपण भूतकाळ बदलू शकत नाही हे माहीत असूनही, 'जर-तर'च्या खेळात स्वतःलाच हरवून घेणं, याला दुसरं काय म्हणणार..? आयुष्यात काही माणसं आणि काही प्रसंग असे असतात, ज्यांना पूर्णविराम देणं गरजेचं असतं. आपण तिथे विनाकारण स्वल्पविराम देत बसतो आणि वाक्याचा अर्थच बदलून जातो. आज माझ्याही बाबतीत तेच होतंय. मी त्या जुन्या, नकोशा पानांना पूर्णविराम देऊ शकलो नाही, म्हणूनच आज त्या आठवणी मला या नरकाची यातना देत आहेत. सहज वाटून गेलं की, यातून सुटायचं तरी कसं..? म्हणून मग मी चहाचा तो निवेलेला कप बाजूला ठेवला आणि एक मोठा दीर्घश्वास घेतला. कदाचित या आठवणींशी भांडण बंद करावं लागेल. त्यांना येऊ द्यावं लागेल, बघावं लागेल, हसावं लागेल, रडावं लागेल आणि उराशी घट्ट कवटाळून ठेवायची इच्छा असूनही संथपणे सोडून द्यावं लागेल. मन हलकं करायचं असेल, तर आधी त्या पाठीवरचा भूतकाळाचा बोजा उतरवून ठेवावा लागेल. कारण शेवटी जगणं हे कालच्या गुदमरलेल्या रात्रीत नाही, तर आजच्या दिवसात असतं.!🎭
#आयुष्य_वगैरे ❤️🩹🫂
