ओढ

हे हवं तेव्हा, हव्या त्या ठिकाणी अगदी तप्त्परतेने

उपस्थित होता न येणं, कधीकधी किती त्रासदायक असतं ना. 

म्हातारी म्हातारी गावकडे राहत होते. दोन्हीं मुलं आपापल्या बायका पोरांसोबत कामाच्या ठिकाणी मोठ्या शहरात मुक्कामी. त्यांनी कितीही या या म्हटलं तरीही आई बापाची आपल्या राहत्या घराची ओढ काही सुटत नव्हती, आणि शेवटच्या श्वासापर्यंत सुटली ही नाही. आपल्या बापाला असं अचानक काहीतरी होईल असं त्या लेकरांना कधीही वाटलं नव्हतं, आणि बापाच्या जाण्याच्या धक्क्याने आईही अचानक जाईल, असा विचार तर स्वप्नातही केला नसेल. पण बहुतेक आयुष्य #आयुष्य_वगैरे जे काही म्हणतात ना, ते हेच असावं. इथल्या या आयुष्याच्या पटकथेत कधी, कुठं, कसं आणि काय घडेल, हे साक्षात ईश्वराला ही ज्ञात नसावेच, आणि आपण पडलो हाडामांसाची सामान्य माणसं.!🎭

आत्मनिर्भर भारत...??

भारताच्या एकूण पेट्रोलियम गरजेपैकी सुमारे ८०-८५% तेल आयात केले जाते. अत्याधुनिक शस्त्रे, लढाऊ विमाने आणि क्षेपणास्त्र तंत्रज्ञानासाठी भारत रशिया, इस्रायल, फ्रान्स आणि अमेरिकेवर अवलंबून आहे. मोबाईल फोन्स, कॉम्प्युटर्स आणि इतर इलेक्ट्रॉनिक उपकरणांसाठी लागणारे घटक (Components) प्रामुख्याने चीन आणि तैवानमधून आयात केले जातात. सौर ऊर्जा निर्मितीसाठी लागणारे सोलर सेल्स आणि मॉड्यूल्ससाठी भारत मोठ्या प्रमाणावर चीनवर अवलंबून आहे. शेतीसाठी आवश्यक असणारी रासायनिक खते आणि विशिष्ट औद्योगिक रसायने मोठ्या प्रमाणात आयात करावी लागतात. आपण आपल्या दैनंदिन गरजा भागविण्यासाठी बाहेरच्या देशांतून आयात केलेल्या गोष्टींवर किती जास्त प्रमाणात अवलंबून आहोत, आणि आपलं हे परावलंबित्व कमी करण्यासाठी आपण पर्यायी मार्गांचा विचार आणि वापर लवकरात लवकर करणं, आता खूप गरजेचं झालेलं आहे.!🎭

जागतिक महिला दिनाच्या निमित्ताने ❤️‍🩹🫂

म्हातारपण

आपण लहान असताना आपल्या आईवडिलांनी एका क्षणासाठीही कधी आपल्याला त्यांच्या नजरेपासून दूर होऊ दिलं नव्हतं. पण आता त्यांच्या वृध्दापकाळात, ते जवळपास तशाच काहीशा अवस्थेत असताना, नाईलाजाने का असेना, पण आपल्याला त्यांना घरी एकटं सोडून जावं लागतं. अधेमध्ये एखादा फोन करून थोडीशी विचारपूस केली तरीही, जोपर्यंत संध्याकाळी घरी येऊन त्यांना प्रत्यक्ष पाहत नाही, तोपर्यंत जीवाला चैन पडत नाही. रात्रीचं जेवण आवरून त्यांच्या सोबत गप्पा मारत, त्यांच्याकडे पाहत बसल्यावर सहज वाटून जातं की, कसं काय कुणास ठाऊक, पण अलीकडे त्यांचा वृध्दत्वाकडे झुकत जाण्याचा वेग कमालीचा वाढला आहे. हालचालींचा मंदावलेला वेग, थरथरणारे हात, अगदी जवळच ठेवलेल्या एखाद्या गोष्टीचा अचानकपणे पडलेला विसर, प्रत्येक दिवसागणिक चेह-यावर वाढत जाणा-या सुरकुत्या, नेमकं काय हवं आहे याचा विसर पडलेली, पण इकडं तिकडं भिरभिरणारी त्यांची नजर आणि आणखी बरंच काही ते दोघे शांतपणे झोपी जाईपर्यंत पाहतच राहतो. त्यानंतर बराच वेळ, अगदी तसाच, तिथेच त्यांच्या बाजूला बसून राहतो.!🎭

#आईबाप #आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

टाईमपास

तिचा स्पष्ट नकार असूनही का कुणास ठाऊक पण माझं मन मात्र  तिच्याशिवाय इतर कुठे रमलच नाही. किंबहुना तसा प्रयत्न मी कधी केलाच नाही. एकतर्फी असलं तरी माझं प्रेम खरं होतं आणि कायम राहणार या गोष्टीची माझ्या मनाला पुरती कल्पना होती. आता मध्यंतरी बरीच वर्षे मी तिच्या घराकडे जाणं ही बंदच केलं होतं, 

परंतु तिची आठवण आली नाही असा एक दिवसही नसायचा आणि

मला संधी मिळाली की तिच्या नकळत, लपून छपून तिला डोळे भरून पहायचं मी सोडलं नव्हतं. साधारण २०१४ ची गोष्ट. जानेवारी महिना. नुकताच एक चित्रपट पाहून आलो होतो. टाईमपास. तो पाहताना खूप रडलो होतो. तो चित्रपट पाहताना एका गोष्टीचं समाधान वाटत होतं की प्राजूचं दगडूवर प्रेम आहे तरी, पण साला आपण तर कमनशिबी निघालो. कारण आपलं प्रेम तर एकतर्फी. त्या चित्रपटाचं ते तिकीट त्यानंतर बरीच वर्षे मी जपून ठेवलं होतं, कारण ज्यादिवशी मी तो चित्रपट पाहून आलो, त्याच दिवशी मला तिचं लग्न ठरल्याचं कळालं होतं. अगदी लहानपणापासून मी पाहिलेलं माझं एकमेव आवडतं स्वप्नं, आता कायमस्वरूपी एक स्वप्नं बनून माझ्या डोळ्यांसमोर बागडत असताना मला आजन्म पहावं लागणार होतं. आणि मी माझ्या मनाशी संवाद साधत असताना स्वतःला एक गोष्ट चांगलीच समजावून सांगितली होती की, आपल्या वाटण्यावर हे जग चाललेलं नाही. आपण कितीही प्रयत्न केला तरीही इथं गोष्टी तशाच घडतात, जशा त्या नियतीने आधीच लिहून ठेवलेल्या असतात.

कळले नव्हते, कळत नाही, असे काही नाहीच नाही..

वेडा होतो, वेडाच ठरलो, तिचे शहाणपण कळलेच नाही.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

स्कॉलर

काही दिवसांपूर्वी आमच्या गल्लीतील एका स्कॉलर मुलाने गळफास लावून घेऊन आत्महत्या केली. तपासाअंती कुठेही चिठ्ठी वगैरे लिहून ठेवलेली अथवा इतर काही कारण निदर्शनास आलं नाही. त्यानं असं का केलं.? याचं कारण आता त्याच्यासहीत कायमचं लुप्त झालेलं होतं. पुढल्याच दिवशी एका वर्तमानपत्रात, एका छोट्याशा कोपऱ्यात, ''महाविद्यालयीन तरूणाची गळफास लावून घेऊन आत्महत्या'' इतकीच बातमी आली होती. आता हे सगळं काही मला इथं सांगावसं वाटण्याचं कारण इतकंच की, ही दुर्घटना घडल्यानंतर जेव्हा सांत्वनपर भेट द्यायला आणि आधाराचे चार शब्द बोलायला म्हणून जेव्हा मी त्याच्या घरी गेलो होतो, तेव्हा तिथं माझ्या कानावर पडलेलं एक वाक्य. जवळपास त्याच्याच वयाची ती सगळी मुलं होती, एका बाजूला घोळका करून थांबली होती, आणि त्यांच्या चर्चेचा विषय होता की, अशी स्कॉलर मुलं जर आत्महत्या करायला लागली, तर मग आपल्यासारख्यांनी काय करायला हवं.? आपण तर मग जगायला, किंबहुना जन्माला यायच्या ही लायकीचे नाहीये. तेव्हा सहज मनात विचार येऊन गेला की या घोळका करून थांबलेल्या मुलांना नेमकं असं काय समजलं आहे की ती मुलं असा विचार करत आहेत, आणि त्या मृत झालेल्या मुलाला ही असं नेमकं काय कळालं होतं की, त्याने असं टोकाचं पाऊल उचललं असेल.!?🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

स्वामी तिन्ही जगाचा आईविना...

माझ्या आईची आई गेल्याचं कळालं होतं, तो दिवस मला अजूनही आठवतो. उसदराचं आंदोलन पेटलं होतं, त्यात माझ्या मामाचं गाव नेमकं त्या आंदोलनाच्या केंद्रस्थानी. आई नेहमीप्रमाणे तिच्या कामात व्यस्त होती. तिला हे कसं सांगावं आणि या आंदोलनाच्या आगडोंबात तिला तिथं कसं घेऊन जावं, हे मला काहीच सुचत नव्हतं. शेवटी मी अधल्या मधल्या ओढ्या नाल्यांवरच्या रस्त्याने जायचं ठरवलं आणि गल्लीतला एक रिक्षावाला घेऊन आलो. तो भाग म्हंटल्यावर तसा तोसुद्धा नाहीच म्हणत होता, पण नेमका विषय काय ते सांगितल्यावर तो ही तयार झालाच. आईला थोडं काम आहे, मामाने अर्जंट बोलावलं आहे असं सांगितलं, आणि रिक्षात बसवलं. मी तिला चल असं म्हटल्यापासून तिचा एकसारखा एकच प्रश्न सुरू होता की, का बोलावलंय, काय झालंय ते सांग की रे शरद. मी काय नाही, सहज‌ कायतरी काम आहे आणि तो कुठेतरी सहकुटुंब सहलीला जात आहे आणि बरेच दिवस परत येणार नाहीये म्हणून प्रत्यक्ष भेटायला बोलावलंय असं सांगितलं. पण तरीही आईचं समाधान झालेलं दिसत नव्हतं. ती अचानक टक लावून कुठेतरी दूरवर पाहू लागली आणि एकदमच शांत झाली. त्यानंतर प्रत्येक पाचदहा मिनिटाला मी तिला फक्त डोळं पुसताना आणि हात जोडून देवाकडे प्रार्थना करताना पाहिलं. रिक्षावाला मिळेल त्या वाटेने हळूहळू पुढे जातच होता. वाटेवर आणि वाटेकडला ठिकठिकाणी अर्धवट जळालेल्या टायरांचा आणि भल्यामोठ्या दगडांचा ढीग लागला होता. कुठंकुठं तर पलटी केले गेलेले दोन तीन ट्रॅक्टर आणि प्रचंड प्रमाणात अस्ताव्यस्त विखुरलेली उसाची कांड दिसत होती. माझ्या आईचा बाप गेला तेव्हा मी खूप लहान होतो, पण तेव्हा आईनं फोडलेला हंबरडा आणि बाबांच्या अचेतन देहाच्या शेजारी बसून बाबा ओ बाबा अशी दिलेली आर्त हाक अजूनही कानात घर करून बसली होती. आता आज तर आईची आई गेली होती, सगळं सख्खं भाऊ तर कधीच निघून गेलं होतं. फक्त हा दत्तक पुत्र असलेला शिक्षक मामाच शिल्लक होता. आज आईची आई निघून जाण्यामुळे तिचं माहेरपण जवळपास संपल्यात जमा झालं होतं. रिक्षा हळूहळू पुढे पुढे जातच होती. आई बाहेर पाहत विचारात हरवून गेली होती. तिच्या चेहऱ्यावर काळजीची छटा अगदी स्पष्टपणे दिसू लागली होती. ती आत्ता काय काय विचार करत असेल याची मला कल्पनाही करवत नव्हती. जो विचार मी स्वप्नातही करू शकत नाही अन् करणार ही नाही, अशी गोष्ट आज आईच्या वाट्याला येणार होती, किंबहुना आलेलीच होती. आपल्या आईला तिच्या आईसाठी रडताना कसं पहायचं आणि आपली आई अशी लहान मुलाप्रमाणे रडत असताना स्वतःला कसं सावरायचं हे मला कळतच नव्हतं. एव्हाना रिक्षा गावात शिरली होती, आणि आमच्या मळ्याच्या घराच्या वाटेला लागली होती. तशी अचानकपणे आई एकदम सावध झाली होती. तिची नजर एखाद्या लहान मुलाप्रमाणे आजूबाजूच्या प्रत्येक गोष्टींवरून फिरत होती. बहुतेक तिला तिचं बालपण तरूणपण वगैरे आठवून जात असावं. रिक्षा मळ्यातल्या घराजवळ जात होती तसतशी आजूबाजूला माणसांची गर्दी वाढत जात होती. ती गर्दी पाहून आई आणखीन जास्त कासावीस होऊन मला सारखं विचारू लागली होती की, शरद... काय झालंय ते सांग की रे. पण मी हुंदका गिळून आईचा हात घट्ट धरून तस्साच बसून होतो. रिक्षा घराच्या अगदी जवळ आली आणि आईला बायकांच्या रडण्याचा आवाज ऐकू येऊ लागला. तसं माझ्या आईचं डोळं भरुन आलं. रिक्षा घराजवळ थांबली तसा तिनं आई... म्हणून हंबरडा फोडला अन् धावत जाऊन तिच्या आईच्या निर्जीव देहाला बिलगली. पहिली काही मिनिटे मी शांत राहिलो, पण हळूहळू माझ्या आईचा आवाज माझं काळीज चिरत जाऊ लागला अन् नकळत मीसुद्धा ओक्साबोक्शी रडू लागलो. त्यादिवशीचं माझ्या आईचं ते रडणं आणि तिने तिच्या आईला दिलेली ती आर्त हाक अजूनही माझ्या कानात सतत घुमत असते.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

लाटेविना किनारा..

कसं काय कुणास ठाऊक, पण तिला सगळं कळालं होतं. माझ्या आयुष्याच्या या अशा एका महत्त्वाच्या वळणावर तिचं असं अगदी अनपेक्षितपणे माझ्या आयुष्यात येणं माझ्यासाठी धक्कादायक असं होतं. एकीकडे वर्तमानात माझी वाताहत सुरू असताना अचानकपणे माझ्या समोर आलेला माझा हा भूतकाळ अशा उध्वस्त अवस्थेतही मला नकळत सुखावून जात होता. काय करावं ते मला काहीच कळत नव्हतं. म्हणून मग मागचा पुढचा फारसा काहीच विचार न करता मी सुद्धा वाहत जायचं ठरवलं. दिवसामागून दिवस जातच होते. पहिली एक दोन वर्षे तर अशी काही गेली की, आम्हां दोघांत तब्बल साडेतीनशे किमीचं अंतर असूनही ती मला कधी दूर जाणवलीच नाही. आणि मध्यंतरी तर तिनं मला अशा पेचप्रसंगात टाकलं की मी स्वप्नात तर नाही ना, असं मला वाटायचं. पण शेवटी घर म्हटलं की भांड्याला भांडं लागणारच, तिचंही तसंच काहीसं व्हायचं. कोविड नंतरचा काळ होता तो. हळूहळू आता ती सावरू लागली होती. मी मात्र पुरता तिच्यात अडकून गेलो होतो, पण याची तिला जाणीव ही नव्हती, आणि मी तसं बोलून दाखवलं असतं तर तिचं उत्तर काय येणार हे मला आधीच ठाऊक असल्यानं मी तसाच शांत होतो. पण का कुणास ठाऊक, ती हवीहवीशी वाटायची, तिचं हसणं, तिचं बोलणं, तिचं असणं खूप आपलसं वाटायचं, कारण ते माझं पहिलं एकमेव बालपणीचं प्रेम होतं, आणि या गोष्टीची तिला चांगलीच जाण होती. आता चारेक वर्षे उलटून गेली असतील. ती आता आणखीन जास्त तिच्या आयुष्यात रममाण होत चालली होती, आणि तिच्याही कळत नकळत आता मी दूर किना-यावर फेकला गेला होतो. मला हवीहवीशी लाट आता खूप खूप खूप कमी प्रमाणात माझ्या वाट्याला येत होती. मला हे सहन ही होत नव्हतं आणि तिला सांगता ही येत नव्हतं. तिचं माझ्याकडे फारसं लक्ष नसलं तरी बेहत्तर, पण तिचं माझ्या आयुष्यात असणं माझ्यासाठी खूप महत्वाचं होतं. शेवटी एकदाचा तो दिवस उजाडला. संसार टिकविण्यासाठी माझी सुरू असलेली धडपड अखेर व्यर्थ ठरली आणि कोर्टाने माझ्या बाजूने एकतर्फी निकाल दिला. तरीही मला तीच हवी होती. पण का कुणास ठाऊक तिला मी नकोच होतो. जुन्या आठवणी पाहण्यात, घर सांभाळण्यात, सावरण्यात माझे दिवस कसेबसे जात होते, पण काही केल्या तिची आठवण जात नव्हती. आणि कोर्टाने माझ्या बाजूने एकतर्फी निकाल दिल्याचं मी जेव्हा तिलाही सांगितलं त्यानंतर हळूहळू ती सुद्धा माझ्यापासून आणखी आणखी दूर जाऊ लागली. आता फक्त नावापुरतचं ती माझ्या आयुष्याचा भाग राहिली होती. कधीकाळी दररोज होणारं बोलणं आता फक्त कधीकधीच्या मेसेज वर येऊन थांबलं होतं. माझी नाराजी तिच्यापासून लपली नव्हती, पण तिला या गोष्टीचं काही अप्रूप नव्हतं, ना आत्ता, ना तेव्हा.! बहुतेक ती फक्त मला तात्पुरता आधार द्यायला माझ्या आयुष्यात आली होती, पण कळत नकळत मला आणखी उध्वस्त करून दूर निघून गेली होती. आता माझं एक मन त्या दोघींच्या आठवणीत दररोज झुरत राहतं. कारण एकीने माझ्या आयुष्यात यायला खूप उशीर केला, आणि एकीने माझ्या आयुष्यातून निघून जाण्याची खूप घाई केली.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

आईबापाची माया

साहेब, एक गोष्ट लक्षात घ्या की, कोणतंही आईबाप कधीच आपल्या मुलाबाळांचं वाईट चिंतत नाहीत. पण दुर्दैवं हे की मुलं ही गोष्ट कधीच लक्षात घेत नाहीत. मला दोन मुली आणि एक मुलगा. माझं मुलींवर प्रेम नव्हतं आणि नाही, असं काही नाही. पण त्या दोघींच्या पाठीवर हा जन्माला आला होता, त्यामुळे याच्यावर विशेष जीव होता. पण यानं मात्र कधीच आमचं ऐकलं नाही. पण मुली मात्र आधीपासूनच समजूतदार आणि प्रापंचिक होत्या. नीट राहिल्या, चांगलं शिकल्या आणि कष्टाने प्रतिकूल परिस्थितीतही शिक्षण पुर्ण करुन एक पोलिसांत भरती झालीय, तर एक इंजिनिअर झालीय. पण पोरगा मात्र नेहमीच सगळ्या गोष्टीत मागं राहिला. तरीही आम्ही आईबापानी आशा सोडली नव्हती, आणि प्रयत्न करतच होतो. आपल्या मुलींप्रमाणे आपल्या मुलाचं ही चांगलं रुटीन बसवून द्यावं, असं आम्हाला सतत वाटत होतं. आज ना उद्या कुठंतरी पैसे देऊन तरी याला कुठंतरी चिकटवू आणि याच्या आयुष्याच्या भाकरीची सोय करू, यासाठी आम्ही हळूहळू जमेल तसं एकेक नोट साठवून, फक्त आमच्या झोपायच्या गादीखालीच अडीच लाख रुपये साठवलं होतं. आमचं पोरगं अंगापिंडाने तसं अगदी मजबूत होतं, पण शाळेत वगैरे कधीच नीट लक्ष न दिल्यामुळे सगळं अवघड झालं होतं. आम्हां आईबापांना नेहमीच वाटायचं की, पोरींना शाळा शिकवून काय उपयोग? त्या तर आज ना उद्या सासरी निघून जाणार. तरीही आम्ही त्यांना भरपूर शिकवलं, आणि त्या सत्कर्माची चांगली फळं आत्ता भोगतो आहे. आम्ही जर पोरींना शिकवलं नसतं, तर आम्ही आमच्या जिल्ह्याची हद्द ही कधी ओलांडली नसती. पण आता पोरींनी नाव काढल्यामुळे वरचेवर सारखं मुंबईला येणं जाणं होतं. तिथं तरी पोरीनं असा फ्लॅट घेतला आहे की, चारी बाजूला फक्त गार्डनच गार्डन आहे. बघावं तेव्हा तिथं चार पाच कामगार साफसफाई करतच असतात. पोरगीच ट्रॅव्हल्सच तिकीट बुक करती, न्यायला ही येती, आल्या आल्या धावत येऊन गळ्यात पडती, जाताना डोळ्यांत पाणी आणती. पण साहेब, हे सगळं काही आनंदाश्रू वगैरे. सगळं चांगलं सुरू आहे साहेब. चांगलं दिवस आल्यात, आणि त्या सासरी जाऊनही अजूनही आमचा सगळा प्रपंच पाहण्यात हातभार लावत आहेत. त्यांच्या एकुलत्या एका लहान भावाला ही चांगलं सांभाळलं आहे. कधी कधी वाटतं की, आम्ही जर पोरींना शिकवलं नसतं आणि त्यांनीही जिद्दीने, कष्टाने शिक्षण पूर्ण केलं नसतं, तर एक दोन एकराची पाऊस पाण्यावर अवलंबून असलेली शेती, आम्हां नवराबायकोची मजुरी, आणि आमचं चार खोल्यांचं कौलारू घर, यातच आमचं जगणं गुरफटून राहिलं असतं.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

हंबरडा

तिनं प्रेमविवाह केल्याचं कळालं, त्याच दिवशी तिच्या बापाने सगळा समाज बोलावून जाहीरपणे तिचं श्राद्ध घातलं होतं. तिच्या सगळ्या आठवणी, तिच्या वस्तू, सगळं सगळं काही अंगणात आणून पेट्रोल ओतून पेटवलं होतं, आणि तेराव्या दिवशी तर मोबाईलवर तेराव्याचा स्टेटस ही ठेवला होता. आता जवळपास दीड वर्षे उलटून गेली होती. मुलीच्या मनात प्रेम नव्हतं अथवा कमी झालंय असं काही नव्हतं, पण आता त्या मुलीला त्या मुलाचे माहीत नसलेले सारे रंग कळून चुकले होते. या मधल्या काळात ती शक्य तितकं सावरून घेत होती, पण हळूहळू तिच्या लक्षात येऊ लागलं की आत्ता आपलं वय काय आणि पुढे आणखी काय काय सोसावं लागेल आणि पहावं लागेल, म्हणून मग तिथून ती पळ काढणारच होती, तितक्यात पाय घसरून विहिरीत पडून तिचा मृत्यू झाल्याची बातमी आली. आपलं प्रेम खरं होतं, पण लग्नानंतर कळू लागलेल्या नकोशा गोष्टी यामुळे तिला तिच्या आईबापाची आठवण आली असेलच की, पण आता तिकडं जायचं तरी कुठल्या तोंडानं? कारण आपण प्रेमविवाह केला, त्याच दिवशी आपल्या आईबापासाठी आपण मेलोय. तिचं प्रेत विहिरीतून बाहेर काढताना मला तिचा आत्मा तिथं विहीरीच्या कठड्यावर बसल्याचा भास होत होता, आणि तिची भिरभिर नजर तिच्या बापाला शोधते आहे, असं मला वाटत होतं. तिथं तिचा बाप कुठेच उभा नव्हता, पण त्यानंही चार भिंतींच्या आत हंबरडा नक्कीच फोडलेला असावा. बरोबर ना.?!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

सरकारमान्य

दारू प्यायला पैसे नाहीत म्हणून कालच गल्लीतल्या एका युवकाने घरातील गॅसची टाकी विकून त्याची व्यसनाची तलब भागवली होती. आणि आज दुपारीच त्याचा मृत्यू झाल्याची बातमी कानावर आली. एकुलतं एक पोरगं गेलं म्हणून त्याचं आईबाप उर बडवून रडत होतं. आणि मी या विचारात हरवून गेलो होतो की, वर्षानुवर्षे कित्येक संसार उद्धवस्त करणारी ही दारू सरकारमान्य कशी काय असू शकते.? आणि देवानं जगातलं सगळं आईबाप घडवताना नेमकी कोणती जादुई माती वापरली असावी, की त्यांची मुलं कशीही वागली, कितीही माणूसघाणी निपजली तरीही, शेवटपर्यंत त्या आईबापाचं आपल्या मुलांप्रती असलेलं प्रेम तसूभरही कमी कसं काय होत नाही.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

पुन्हा सासरे बुवा..

टाळ, मृदंग आणि तबल्याची जुगलबंदी एकसारखी सुरूच होती.  सोबतीला ढगांचा ढोलही ताल धरू लागला होता. या सर्वांच्या तालावर वीज आणि वारा सुसाट वेगाने बेभान होऊन नाचत होते. पावसाच्या सरीही मोठमोठ्या टपो-या थेंबांच्या साह्याने ताशा वाजवू लागली होती. आणि इकडं आत हळूहळू सगळी मंडळी भजनात दंग होऊन गेली होती. मी अधेमधे समोर एका ओळीत असलेल्या महापुरुषांच्या चित्राकडे पाहत होतो, तर कधी टाळ आणि तबल्याची नाद अनुभवत होतो. आजूबाजूला जमलेल्या मोजक्याच पण भजनात पुर्णपणे तल्लीन झालेल्यांची मुर्ती न्याहाळत होतो. समोर एकूण चार महापुरुषांची चित्रं आहेत. त्यांच्याकडे एकेक करून पाहत असताना तुझ्याशी आणि बालपणाशी निगडित एकेक गोष्टी अगदी सहज आठवून जात होत्या. पंत महाराजांच्या हातातील छडी पाहून तुझ्या आजोबांच्या हातातील आधाराची छडी आठवली. त्यांना लागूनच आणखी एक महाराज एका लाकडी खुर्चीवर बसलेले आहेत. त्यांची ती खुर्ची पाहून आपल्या मोहरमच्या लाकडी गाड्याची आठवण आली, जो नेहमीच आपल्या गल्लीत एका दगडी भिंतीला टेकून उभा असायचा. त्यापुढील स्वामी समर्थांच्या फोटो मागील गाय वासरू आणि इतर प्राणी पाहून आपल्या परड्यातील जनावरांच्या गोठ्याची आठवण आली. जिथल्या बोळात आपली नेहमीच ये जा असायची. आणि शेवटच्या फोटोतील महाराजांच्या मागील परिसर पाहून तुझ्या घराच्या आवारातील दगडी भिंती आठवल्या. तितक्यात पुन्हा एकदा जोरदार वीज चमकली, त्यापाठोपाठ गडगडण्याचा मोठा आवाज झाला आणि मी भानावर म्हणजेच भजनात आलो. क्षणभरासाठी माझं मलाच हसू आलं, पण ते आवरून मी पुन्हा माझ्या मनाचा मोर्चा टाळेकडे वळविला.

पप्पा खूप मागे एका खुर्चीवर बसले होते आणि मी पेटीवादकाच्या, टाळवादकांच्या अगदीच समोर. एकावर एक जमलेल्या सगळ्या मंडळींपैकी एकेक जण भजन म्हणत होती. शेवटी आरती सुरू झाल्यावर आम्ही सगळे जागीच उभे राहिलो आणि अचानक पप्पा मागून अगदी माझ्या जवळ येऊन उजव्या बाजूला उभे राहिले. पुन्हा एकदा माझी बुद्धी बधिर झाली. मन मैं लड्डू फुटा वगैरे वगैरे. खूप मस्त वाटत होतं. मी हळूच त्यांच्याकडे बघत होतो. मनात खूप काही विचार येऊन जात होते आणि त्यावर माझं मलाच खूप हसू येत होतं. पप्पा अगदी तल्लीन होऊन टाळ्या वाजवण्यात दंग होऊन गेले होते. मंदिरात घंटानाद एकसारखा घुमतच होता. 

आता पावसाची तीव्रता कमी झाली होती. सव्वा नऊ वाजून गेले होते. प्रसादाचे डब्बे सुध्दा आले होते. ओम नमः शिवाय च्या गजरात लागलीच सर्वांनी प्रसादावर ताव मारला ही.

प्रसाद घेताना मी अगदी लांब एका कोपऱ्यात खुर्चीवर बसलो होतो आणि पप्पा प्रसाद घेऊन अगदी पंत महाराजांच्या समोरच जाऊन बसले. ते पाहून लागलीच मी सुद्धा तिथेच जाऊन बसलो. इकडच्या तिकडच्या गप्पा मारल्या. त्यांनी सुध्दा आज इकडं कसं काय.? याआधी कधी पाहिलं नाही तुम्हाला इथं.? असं विचारलं. त्यावर मी पावसाचं वातावरण झालं होतं म्हणून सहज थांबलो होतो असं कारण पुढे केलं. त्यांनीही पुढे जास्त काही न विचारता आपण याआधीही भेटलोय असं सांगितलं. मी सुद्धा जुन्या ओळखीला लगेच दुजोरा दिला. पुढे ते म्हणाले की अधेमध्ये मी सेवा म्हणून प्रसाद देतो इथे, पण आज माझ्या पुण्याच्या लेकीने प्रसाद दिला आहे. त्यावर मी विचारलं की तिघीपैकी नेमका कुणी प्रसाद दिला आहे.? तिचं नाव काय.? ती सध्या काय करते.? वगैरे वगैरे. त्यावर त्यांनी सगळं सगळं सांगितलं. मला आधीच माहिती असलेल्या गोष्टी त्यांच्याकडून ऐकताना मला खूप मस्त वाटत होतं. तितक्यात बोलता बोलता मी त्यांचा एक फोटो काढला होता. 

बाकी मस्त वाटलं... आणखी ही बरंच काही जे मी स्वतः फील केलं आणि जे फक्त आणि फक्त माझं असं आहे, असं बरंच शब्दांच्या पलीकडलं..!

खूप खूप धन्यवाद मॅडम..!🙏

#आयुष्य_वगैरे ❤️🫂

हरवलेली पाखरं..

कधीकाळी दिसेल त्या वाहनाच्या मागे मागे धावणारा, संध्याकाळी कामावरून लवकरात लवकर घरी पोहोचण्यासाठी धडपडणारा, आता नेहमीच निवांत दिसतो. त्याची सकाळ तर तशी नेहमीसारखीच वाटते, पण संध्याकाळ अशी कशी काय बदललेली असेल.? हव्या त्या स्टॉपवर, हव्या त्या वेळी पोहचून ही तो आता ब-यापैकी वाहनांचा पाठलाग न करता निवांत उभा दिसतो. कित्येकदा तर मी त्याला अगदी हाताच्या अंतरावर असणारी वाहनं ही सोडून निवांत थांबलेलं पाहिलंय. तेव्हा मला प्रश्न पडतो की, असा नेमका काय बरं बदल झाला असेल याच्या आयुष्यात.?🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️🫂

ताई..

प्रिय बाळं चिनू ताई,

तसं हे खूप दिवसांपूर्वी म्हणजे बहुतेक सव्वा एक वर्षापूर्वी लिहिलेलं आहे, पण का कुणास ठाऊक, ना तेव्हा तुला पाठवायची हिम्मत झाली, आणि ना आत्ताही होत आहे. अगदी लहानपणापासून तू अंगाखांद्यावर खेळलेली, मला बहीण वगैरे नसल्याने अगदी लहानपणीच तू माझी चिनू ताई झालेली. तुझ्या बालपणात कित्ती कित्ती गोड आणि सुंदर आठवणी दिलेल्या आहेस तू. तसं विशेष काही नाही, पण आपल्या अंतर्मनात नेमकं काय चाललं आहे हे आपल्याला काहीच माहीत नसतं. आणि बहुतेक याच पर्यावसान आपल्याला पडणाऱ्या स्वप्नात होत असावं. काही महिन्यांपूर्वी मला पडलेल्या एका स्वप्नात तू, मी आणि माझी एक मैत्रीण असे आपण तिघे मस्तपैकी भटकंती करत होतो, पण खरंतर real life मध्ये माझी अशी कोणी मैत्रीण कधीच नव्हती, आणि आजही नाही. तेव्हा मला हे स्वप्न अगदी नॉर्मल वाटलं, म्हणून तुला याबद्दल काहीच बोललो नाही. पण चिनूताई, काही दिवसांपूर्वी तू पुन्हा एकदा माझ्या स्वप्नात तू आली होतीस. यावेळी तू अगदी लहान होतीस. अगदी पांढराशुभ्र ड्रेस, पार्ले जी च्या बिस्कीट पुड्यावर ती छोटीशी मुलगी असते ना, अगदी तिच्यासारखे केस, गोरे गोरे गुबगुबीत गाल फुगवून, हातवारे करून काहीतरी सांगू पाहत होतीस, पण मला काहीच कळत नव्हतं.!🥹

Miss You चिनूताई... Take care 

तिथं पुण्यात आपल्या मिरजेतील बरीच मंडळी आहेत म्हणे, अधेमध्ये सवडीने त्यांना भेटत जा, बरं वाटेल तुला ही.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️🫂

हिशोब

                        घरात रडारड अजूनही सुरूच होती. पण त्या सगळ्या आवाजात त्याच्या आईचा आवाज मात्र काळीज चिरून जाता होता. पिल्या.. कुठं गेलास रे.? कुठं शोधू तुला.? काहीच का बोलला नाहीस रे.? तुझी आई ना रे मी, पण मी सुद्धा तुझ्या मनात काय चाललंय ते का समजू शकले नाही रे.? पिल्या.. का केलंस रे असं.? एव्हाना सगळे सोपस्कार पार पडले होते. हुंदका दाबून एका कोपऱ्यात खाली मान घालून मी गप्प बसून होतो. बाजूच्या टेबलावर त्याचा पोस्टमॉर्टेम रिपोर्ट पडला होता. 'श्वास गुदमरून मृत्यू' बस्स इतकंच काय ते लिहिलं होतं त्यात. पण त्यानं हे असं पाऊल का उचललं याचं नेमकं कारण मात्र अजूनही कुणालाच माहीत नव्हतं.

                        नंतर काही दिवसांनी त्याची आई त्याच्याशी निगडीत आठवणी कवटाळून हमसून हमसून रडताना पुन्हा एकदा दिसून आली. ते पाहून खूप दिवसांनी मी पुन्हा एकदा त्यांच्या घराची पायरी चढलो. एखाद्या लहान मुलाप्रमाणे त्याची आई सगळ्या गोष्टी गोळा करून बसलेली होती. लहान मुलं त्यांची आवडती खेळणी गोळा करून बसतात ना अगदी तसंच. पण इथं तर त्या आईचं लेकरूच हरवलेलं होतं, आणि ते सुद्धा कधीच परतून न येण्यासाठी.

                        मी आईच्या बाजूला जाऊन बसलो. तिथं खूप काही वस्तू दिसून येत होत्या, पण त्याची एक डायरी माझं लक्ष वेधून घेत होती. त्याचं शिक्षण तसं फारसं काही झालेलं नव्हतं, पण तो नेहमीच पैसा आला कसा आणि गेला कसा, याचा तंतोतंत हिशोब ठेवायचा. तो सोबत असताना याआधीही बरेचदा मी ती डायरी चाळली होती, म्हणून आत्ताही लगेचच मी ती हाती घेतली आणि पानं पलटून पाहू लागलो. आपलं आत्ताचं ते खाता बुक वगैरे app आहेत ना, अगदी तसंच काहीसं त्यानं त्या डायरीत लिहून ठेवलं होतं. महिन्याच्या सुरुवातीस अथवा अधेमधे किती पैसे आले आणि खर्च जाता महिनाअखेरीस किती बचत झाली वगैरे वगैरे. ते पाहत असताना एक विचार मनात येऊन गेला की, संपूर्ण खर्चापैकी फारच कमी असा खर्च त्याने वैयक्तिक कारणासाठी केला होता. सगळं काही फक्त आणि फक्त कुटुंबासाठी. हळूहळू अखेरच्या पानांकडे वळलो तसं काळजाचा ठोका चुकल्यासारखं झालं. कारण शेवटच्या दोन पानांवर असं काही लिहिलं होतं जे मी याआधी तिथं कधीच पाहिलं नव्हतं, किंबहुना ते लिहिलेलचं नव्हतं. 

'माझं काहीही आर्थिक देणं अथवा येणं वगैरे नाही. सगळे हिशोब चुकते केलेले आहेत. फक्त प्रेमाचा हिशोब अपुरा राहिला आहे.'!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️🫂

स्त्री

सकाळपासून विचार करतो आहे की, नेमक्या कशा आणि काय शुभेच्छा द्याव्यात. पण वेगळं असं काहीच सुचत नव्हतं. कारण तुझ्याबद्दल विचार करत असताना सभोवताली दुसरं काहीच दिसत नव्हतं. या बाजूला पहावं तर त्या बाजूने तू खुणावताना दिसायची. आणि त्या बाजूला पहावं तर विरूद्ध बाजूनेही तूच खुणावताना दिसायची. म्हणून मग विचार केला की, आपल्या आयुष्याचा कण कण आणि क्षणक्षण व्यापून टाकलेल्या व्यक्तीला आपण दुसरं आणखी द्यायचं तरी काय.? म्हणून मग दोन चार शब्दच लिहून पाठवूयात असं ठरलं. कारण त्यापलीकडे फक्त माझं असं माझ्याकडे दुसरं काहीच नाहीये, म्हणून हा खटाटोप.!

माझ्या आयुष्यातील सर्वात जास्त आवडत्या आणि एकमेव स्त्री पात्रास (चिमणी सह) महिला दिनाच्या मनःपूर्वक खूप खूप शुभेच्छा.!💐🍫🤝🙏😁

न बोललेलं..

सुखात तर सगळेच एकमेकांची आठवण काढतात, पण आपण दुःखात असताना आपल्याला ज्यांची आठवण येते ना, ती माणसं आपल्यासाठी खूप खास असतात. तुझ्यासाठी मोबाईलच्या नेटवर्कप्रमाणे आहे ना मी, आहे पण आणि नाही पण.! तसं पहायला गेलं तर तुझ्या आयुष्यात माझं काहीच अस्तित्व नसतानाही, तू माझं अस्तित्व जपते आहेस. तुला माझी आठवण येणं, माझ्याशी बोलावंसं वाटणं, हे कित्ती भारी वाटत मला. हळूहळू किती आपलसं केलं आहेस तू मला, तरीही मी नेहमीच गोंधळलेला असतो की तुझ्याशी नेमकं कसं वागावं.!? कारण कितीही समजावलं तरी माझं मन प्रेमाची वाट सोडायला तयार नाही, आणि तुझं मन तर खूप खूप आधीपासूनच मैत्रीच्या वाटेवर मार्गस्थ.!🎭

#आयुष्य_वगैरे 🫂 #गंध_आठवणींचा ❤️