#प्रेम_आई ❤️

मदर्स डे आला की वाटतं, निदान आजच्या दिवशी तरी आईने फक्त 'आई' असावं, 'सुगरण' किंवा 'गृहिणी' नको. पण सकाळच्या चहापासून रात्रीच्या ताटापर्यंत तिचं अस्तित्व घराच्या कोनाकोपऱ्यात असं विणलं गेलंय की, तिला कामापासून वेगळं करणं केवळ अशक्य होऊन बसतं. मी तिला विश्रांती द्यायचा कितीही प्रयत्न केला, तरी तिचं मन मात्र घराच्या रहाटगाडग्यातच अडकलेलं असतं. कदाचित तिची ही अखंड सेवाच तिचं आपल्या कुटुंबावर प्रेम व्यक्त करण्याची पद्धत आहे. म्हणूनच अगदी फार फार लहानपणापासूनच, मी दररोज आणि विशेषकरून आजच्या या दिवशी तिला तिच्या या नेहमीच्या आवडत्या रहाटगाड्यापासून दूर न करता, तिला तिच्या कामात थोडासा हातभार लावून 'आम्हीही आहोत तुझ्यासोबत' ही जाणीव सतत करून देत असतो. पण तरीही वाटत राहतं की, एका लेकीची आपल्या आईवर असलेली माया मात्र काही औरच असते, आणि ती माया माझ्या आईच्या वाट्याला नियतीने लिहिलेली नाहीये, म्हणून तिला तिची कमतरता कधीच न भासू देणं हा प्रामाणिक प्रयत्न सुध्दा सुरूच असतो.!

#MothersDay #प्रेम_आई ♥️ #आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

सांजवेळ

दिवसभराचा तो धावपळीचा काळ म्हणजे एक प्रकारचा मुखवटाच असतो, जो मी जगासाठी चढवलेला असतो. पोटापाण्याच्या विवंचनेत आणि कामाच्या व्यापात मी स्वतःला इतकं गुंतवून घेतो की, तुझी आठवण काळजाच्या एका कोपऱ्यात बंदिस्त करून ठेवण्याशिवाय माझ्याकडे पर्याय नसतो. पण जशी संध्याकाळ ढळू लागते आणि मी घराची वाट धरतो, तसा तो बांध हळूहळू कमकुवत होऊ लागतो. कामाचा तो शेवटचा ताण उतरला की, माझ्या मनात साठलेल्या तुझ्या आठवणी एकाएकी उसळी मारून वर येतात. त्या क्षणी मला जगाचं भान उरत नाही, मी त्या आठवणींना इतक्या आवेगाने मिठी मारतो की जणू काही तू स्वतः माझ्या डोळ्यांसमोर उभी आहेस. त्या एकांतात तुझ्याशी होणारी ती भेट इतकी जिवंत असते की, माझा थकवा कुठल्या कुठे पळून जातो. तुझा तो भास, ते हसणं त्या आठवणींचा स्पर्श मला नव्याने जगण्याचं बळ देऊन जातो. खरंच, तुझी आठवण म्हणजे केवळ भूतकाळ नाही तर माझ्या वर्तमानाचा सर्वात सुंदर आणि हळवा भाग आहे.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

परिचित अनोळखी...

तिचं माझा प्रत्येक शब्द वाचणं आणि त्यावर तिचं हे निशब्द राहणं, आता मला एखाद्या कधीही न सुटणाऱ्या कोड्यासारखं वाटतंय. जर माझ्या शब्दांतल्या संवेदना तिच्या काळजाला भिडत नसतील, तर मग त्या काळजातल्या शाईला आणि कागदावरच्या शब्दांच्या वाट्याला येतो, तो फक्त कोरेपणाच. प्रतिसादाशिवाय केलेलं वाचन म्हणजे शब्दांची केवळ एक औपचारिक ओळख ठरतेय. माझ्या भावनांच्या प्रदर्शनापेक्षा मला तिच्या एका शब्दाची, एका खुणेची जास्त ओढ आहे. कारण तिच्या प्रतिसादाशिवाय माझं हे मांडलेलं सगळं "शब्दजग" आता मलाच परकं वाटू लागलं आहे.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

तू माझा सांगाती...

एरव्ही तसा कुणीशीही फारसा न बोलणारा असा मी, पण मनात मात्र खूप सा-या शब्दांचा पसारा घेऊन फिरत राहतो. या मनातल्या पसा-याचं रूपांतर हळूहळू जेव्हा अडगळीत होऊ लागतं, तेव्हा मग नाईलाजाने मनातलं सगळं काही कागदावर रितं करावं लागतं. खरंच.. आपल्या मनातलं जेव्हा कोणाशीही बोलता येत नाही, तेव्हा माणूस स्वतःमध्येच एक जग शोधू लागतो. मनातले शब्द कागदावर उमटू लागतात, आणि त्यातूनच एक नवा 'स्वसंवाद' सुरू होतो. अगदी सुरुवातीच्या काळात जो केवळ माझ्या मनाचा एकांत होता, तो हळूहळू लेखणीच्या रुपाने माझा सोबती बनला आहे. आज माझं हे लिखाण केवळ माझा छंद उरलेला नाही, तर ती माझ्या अस्तित्वाची एक गरज झाली आहे. वाढत्या वयानुसार ही सवय आता माझ्या भावनांना वाट करून देणारा एक सुरक्षित आणि विश्वासार्ह मार्ग बनली आहे. बाहेरच्या जगाने मला दिलेली शांतता, नाकारलेपण, कमीपणाची भावना आता या शब्दांच्या गराड्यात पार हरवून गेली आहे. माझ्या या शब्दांच्या जगात मी स्वतःशीच मांडलेल्या या संवादाने मला केवळ सावरलेच नाही, तर माझ्या भरकटलेल्या, वेड्या मनाला शब्दांची एक अनमोल साथ मिळवून दिली आहे.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

लहानपण देगा देवा...

माझ्या गरिबीची, माझ्या अवस्थेची, माझ्या दिसण्याची किंवा माझ्या परिस्थितीची पर्वा न करता, तिच्या केवळ एका नजरेसाठी आणि स्मितहास्यासाठी, तिला दररोज निदान एकदातरी डोळे भरून पाहण्यासाठी मी जे कष्ट घ्यायचो, जी धडपड करायचो, जी पायपीट करायचो, ते फक्त माझं मलाच ठाऊक. पण त्यावेळी माझ्या त्या बालमनाला, माझं ते प्रेम शब्दांत व्यक्त करता आलं नाही. परंतु माझ्या डोळ्यांतील ती आर्तता आणि तिच्याविषयीच्या अबोल भावना ह्या जगातील कोणत्याही भाषेतून व्यक्त होणाऱ्या प्रेमापेक्षा नक्कीच श्रेष्ठ अशा होत्या.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

जाणीवा..

आजच्या धावपळीच्या जगात 'प्रेम' हा शब्द प्रत्येकाच्या ओठांवर सहज येतो, पण तो हृदयापर्यंत पोहोचतोच असं नाही. आजकाल नाती ही केवळ सामाजिक गरज किंवा वरवरचे प्रदर्शन म्हणून निभावली जातात, जिथे भावनांपेक्षा तडजोडींना जास्त महत्त्व असते. खरं प्रेम म्हणजे केवळ शब्दांचा खेळ नव्हे, तर दुसऱ्याच्या अस्तित्वाचा आणि सुखाचा आदर करणारी एक निखळ वृत्ती आहे. जेव्हा एखाद्याच्या अंतरात खरोखर प्रेम असतं, तेव्हा तिथे अपेक्षांचा डोंगर नसून नि:स्वार्थ त्यागाची आणि अथांग विश्वासाची सावली असते. प्रेमात तर सगळेच आहेत, पण सगळ्यांच्या अंतरात प्रेम वसलेलं असेलच असं नाही. म्हणूनच, गर्दीत दिसणारी सगळीच नाती प्रेमाची नसतात. प्रेमाची खरी जाणीव तर शांतपणे एकमेकांच्या सुख-दु:खात सहभागी होणाऱ्या त्या कोमल अंतकरणातच वसलेली असते.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

जगण्याची आशा...

ज्या सवयीने कधीकाळी जगण्याला अर्थ दिला, आज तीच सवय श्वास घेणं कठीण करतेय. तू तर अगदी सहज मागे वळून भूतकाळात पाहिलंस आणि कालांतराने लगेचच पुन्हा स्वतःचा वर्तमानाचा रस्ता निवडलास, पण माझ्या पावलांना मात्र अजूनही तुझ्याच सावलीची ओढ लागून राहिली आहे. तुझ्यासाठी हा दुरावा कदाचित शांतता असेल, आणि तुला हवाहवासा ही असेल, पण माझ्यासाठी मात्र तो एक न संपणारा कोलाहल आहे. विरहाच्या या गर्द काळोखात आता माझ्यासाठी फक्त एकच प्रश्न उरला आहे की, ज्या नात्याची सुरुवात इतकी सुंदर आणि अगदी नकळत झाली, त्याचा शेवट इतका जाणीवपूर्वक आणि वेदनादायी का असावा गं..?🎭
#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

शब्दसखा

मनात येणारे विचार जसेच्या तसे कागदावर उतरवणं म्हणजे स्वतःच्या आत्म्याशी संवाद साधण्यासारखं आहे. तिथे शब्दांना व्याकरणाचं बंधन नसतं की विचारांना साच्यात बसवण्याची ओढ, असतो तो फक्त एक मुक्त प्रवाह. त्यात कधी दिवसभराचा थकवा असतो, तर कधी भविष्याची स्वप्नं आणि वर्तमानातील संभ्रम. हे असं #मनात_येईल_ते लिहिणं म्हणजे मनाचा आरसा साफ करण्यासारखं आहे, जिथे प्रत्येक शब्दासोबत मनावरचं ओझं हलकं होत जातं. जेव्हा जग आपल्याला समजून घेऊ शकत नाही, तेव्हा हे आपलेच शब्द आपल्याला शांतपणे साथ देतात.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

आभाळमाया

मी रोज माझ्या काळजाचा तुकडा शाईच्या रूपाने कागदावर उतरवतो. हे सगळं या आशेने की कधीतरी माझ्या या शब्दांच्या लाटा तिच्या मनाच्या किनाऱ्याला स्पर्श करतील. पण दुर्दैवाने वास्तव हेच आहे की, माझे शब्द तिच्यापर्यंत पोहोचण्याआधी वाटेतच विरून जातात. मी तिच्यासाठी शब्दांचं आभाळ उभं केलं, पण तिला मात्र साध्या सावलीचाही पत्ता लागला नाही. कदाचित तिला माझ्या भावनांची भाषा, त्यातील प्रेम, माझ्या मनाची तडफड, तगमग कळतच नसावी, आणि बहुतेक तिची मला समजून घेण्याची ओढ यात खूप मोठं अंतर असावं. माझं हे सगळं काही लिहिणं, लिहितच राहणं, हे आता केवळ तिच्यासाठी उरलं नसून, ते माझ्या मनाचं ओझं हलकं करण्याचं एक साधन बनलं आहे. कारण समोरून तिचा काहीच प्रतिसाद नसला तरीही, माझे हे शब्दच आता माझे सोबती झाले आहेत.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

ओढ

हे हवं तेव्हा, हव्या त्या ठिकाणी अगदी तप्त्परतेने

उपस्थित होता न येणं, कधीकधी किती त्रासदायक असतं ना. 

म्हातारी म्हातारी गावकडे राहत होते. दोन्हीं मुलं आपापल्या बायका पोरांसोबत कामाच्या ठिकाणी मोठ्या शहरात मुक्कामी. त्यांनी कितीही या या म्हटलं तरीही आई बापाची आपल्या राहत्या घराची ओढ काही सुटत नव्हती, आणि शेवटच्या श्वासापर्यंत सुटली ही नाही. आपल्या बापाला असं अचानक काहीतरी होईल असं त्या लेकरांना कधीही वाटलं नव्हतं, आणि बापाच्या जाण्याच्या धक्क्याने आईही अचानक जाईल, असा विचार तर स्वप्नातही केला नसेल. पण बहुतेक आयुष्य #आयुष्य_वगैरे जे काही म्हणतात ना, ते हेच असावं. इथल्या या आयुष्याच्या पटकथेत कधी, कुठं, कसं आणि काय घडेल, हे साक्षात ईश्वराला ही ज्ञात नसावेच, आणि आपण पडलो हाडामांसाची सामान्य माणसं.!🎭

आत्मनिर्भर भारत...??

भारताच्या एकूण पेट्रोलियम गरजेपैकी सुमारे ८०-८५% तेल आयात केले जाते. अत्याधुनिक शस्त्रे, लढाऊ विमाने आणि क्षेपणास्त्र तंत्रज्ञानासाठी भारत रशिया, इस्रायल, फ्रान्स आणि अमेरिकेवर अवलंबून आहे. मोबाईल फोन्स, कॉम्प्युटर्स आणि इतर इलेक्ट्रॉनिक उपकरणांसाठी लागणारे घटक (Components) प्रामुख्याने चीन आणि तैवानमधून आयात केले जातात. सौर ऊर्जा निर्मितीसाठी लागणारे सोलर सेल्स आणि मॉड्यूल्ससाठी भारत मोठ्या प्रमाणावर चीनवर अवलंबून आहे. शेतीसाठी आवश्यक असणारी रासायनिक खते आणि विशिष्ट औद्योगिक रसायने मोठ्या प्रमाणात आयात करावी लागतात. आपण आपल्या दैनंदिन गरजा भागविण्यासाठी बाहेरच्या देशांतून आयात केलेल्या गोष्टींवर किती जास्त प्रमाणात अवलंबून आहोत, आणि आपलं हे परावलंबित्व कमी करण्यासाठी आपण पर्यायी मार्गांचा विचार आणि वापर लवकरात लवकर करणं, आता खूप गरजेचं झालेलं आहे.!🎭

जागतिक महिला दिनाच्या निमित्ताने ❤️‍🩹🫂

म्हातारपण

आपण लहान असताना आपल्या आईवडिलांनी एका क्षणासाठीही कधी आपल्याला त्यांच्या नजरेपासून दूर होऊ दिलं नव्हतं. पण आता त्यांच्या वृध्दापकाळात, ते जवळपास तशाच काहीशा अवस्थेत असताना, नाईलाजाने का असेना, पण आपल्याला त्यांना घरी एकटं सोडून जावं लागतं. अधेमध्ये एखादा फोन करून थोडीशी विचारपूस केली तरीही, जोपर्यंत संध्याकाळी घरी येऊन त्यांना प्रत्यक्ष पाहत नाही, तोपर्यंत जीवाला चैन पडत नाही. रात्रीचं जेवण आवरून त्यांच्या सोबत गप्पा मारत, त्यांच्याकडे पाहत बसल्यावर सहज वाटून जातं की, कसं काय कुणास ठाऊक, पण अलीकडे त्यांचा वृध्दत्वाकडे झुकत जाण्याचा वेग कमालीचा वाढला आहे. हालचालींचा मंदावलेला वेग, थरथरणारे हात, अगदी जवळच ठेवलेल्या एखाद्या गोष्टीचा अचानकपणे पडलेला विसर, प्रत्येक दिवसागणिक चेह-यावर वाढत जाणा-या सुरकुत्या, नेमकं काय हवं आहे याचा विसर पडलेली, पण इकडं तिकडं भिरभिरणारी त्यांची नजर आणि आणखी बरंच काही ते दोघे शांतपणे झोपी जाईपर्यंत पाहतच राहतो. त्यानंतर बराच वेळ, अगदी तसाच, तिथेच त्यांच्या बाजूला बसून राहतो.!🎭

#आईबाप #आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

टाईमपास

तिचा स्पष्ट नकार असूनही का कुणास ठाऊक पण माझं मन मात्र  तिच्याशिवाय इतर कुठे रमलच नाही. किंबहुना तसा प्रयत्न मी कधी केलाच नाही. एकतर्फी असलं तरी माझं प्रेम खरं होतं आणि कायम राहणार या गोष्टीची माझ्या मनाला पुरती कल्पना होती. आता मध्यंतरी बरीच वर्षे मी तिच्या घराकडे जाणं ही बंदच केलं होतं, 

परंतु तिची आठवण आली नाही असा एक दिवसही नसायचा आणि

मला संधी मिळाली की तिच्या नकळत, लपून छपून तिला डोळे भरून पहायचं मी सोडलं नव्हतं. साधारण २०१४ ची गोष्ट. जानेवारी महिना. नुकताच एक चित्रपट पाहून आलो होतो. टाईमपास. तो पाहताना खूप रडलो होतो. तो चित्रपट पाहताना एका गोष्टीचं समाधान वाटत होतं की प्राजूचं दगडूवर प्रेम आहे तरी, पण साला आपण तर कमनशिबी निघालो. कारण आपलं प्रेम तर एकतर्फी. त्या चित्रपटाचं ते तिकीट त्यानंतर बरीच वर्षे मी जपून ठेवलं होतं, कारण ज्यादिवशी मी तो चित्रपट पाहून आलो, त्याच दिवशी मला तिचं लग्न ठरल्याचं कळालं होतं. अगदी लहानपणापासून मी पाहिलेलं माझं एकमेव आवडतं स्वप्नं, आता कायमस्वरूपी एक स्वप्नं बनून माझ्या डोळ्यांसमोर बागडत असताना मला आजन्म पहावं लागणार होतं. आणि मी माझ्या मनाशी संवाद साधत असताना स्वतःला एक गोष्ट चांगलीच समजावून सांगितली होती की, आपल्या वाटण्यावर हे जग चाललेलं नाही. आपण कितीही प्रयत्न केला तरीही इथं गोष्टी तशाच घडतात, जशा त्या नियतीने आधीच लिहून ठेवलेल्या असतात.

कळले नव्हते, कळत नाही, असे काही नाहीच नाही..

वेडा होतो, वेडाच ठरलो, तिचे शहाणपण कळलेच नाही.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

स्कॉलर

काही दिवसांपूर्वी आमच्या गल्लीतील एका स्कॉलर मुलाने गळफास लावून घेऊन आत्महत्या केली. तपासाअंती कुठेही चिठ्ठी वगैरे लिहून ठेवलेली अथवा इतर काही कारण निदर्शनास आलं नाही. त्यानं असं का केलं.? याचं कारण आता त्याच्यासहीत कायमचं लुप्त झालेलं होतं. पुढल्याच दिवशी एका वर्तमानपत्रात, एका छोट्याशा कोपऱ्यात, ''महाविद्यालयीन तरूणाची गळफास लावून घेऊन आत्महत्या'' इतकीच बातमी आली होती. आता हे सगळं काही मला इथं सांगावसं वाटण्याचं कारण इतकंच की, ही दुर्घटना घडल्यानंतर जेव्हा सांत्वनपर भेट द्यायला आणि आधाराचे चार शब्द बोलायला म्हणून जेव्हा मी त्याच्या घरी गेलो होतो, तेव्हा तिथं माझ्या कानावर पडलेलं एक वाक्य. जवळपास त्याच्याच वयाची ती सगळी मुलं होती, एका बाजूला घोळका करून थांबली होती, आणि त्यांच्या चर्चेचा विषय होता की, अशी स्कॉलर मुलं जर आत्महत्या करायला लागली, तर मग आपल्यासारख्यांनी काय करायला हवं.? आपण तर मग जगायला, किंबहुना जन्माला यायच्या ही लायकीचे नाहीये. तेव्हा सहज मनात विचार येऊन गेला की या घोळका करून थांबलेल्या मुलांना नेमकं असं काय समजलं आहे की ती मुलं असा विचार करत आहेत, आणि त्या मृत झालेल्या मुलाला ही असं नेमकं काय कळालं होतं की, त्याने असं टोकाचं पाऊल उचललं असेल.!?🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

स्वामी तिन्ही जगाचा आईविना...

माझ्या आईची आई गेल्याचं कळालं होतं, तो दिवस मला अजूनही आठवतो. उसदराचं आंदोलन पेटलं होतं, त्यात माझ्या मामाचं गाव नेमकं त्या आंदोलनाच्या केंद्रस्थानी. आई नेहमीप्रमाणे तिच्या कामात व्यस्त होती. तिला हे कसं सांगावं आणि या आंदोलनाच्या आगडोंबात तिला तिथं कसं घेऊन जावं, हे मला काहीच सुचत नव्हतं. शेवटी मी अधल्या मधल्या ओढ्या नाल्यांवरच्या रस्त्याने जायचं ठरवलं आणि गल्लीतला एक रिक्षावाला घेऊन आलो. तो भाग म्हंटल्यावर तसा तोसुद्धा नाहीच म्हणत होता, पण नेमका विषय काय ते सांगितल्यावर तो ही तयार झालाच. आईला थोडं काम आहे, मामाने अर्जंट बोलावलं आहे असं सांगितलं, आणि रिक्षात बसवलं. मी तिला चल असं म्हटल्यापासून तिचा एकसारखा एकच प्रश्न सुरू होता की, का बोलावलंय, काय झालंय ते सांग की रे शरद. मी काय नाही, सहज‌ कायतरी काम आहे आणि तो कुठेतरी सहकुटुंब सहलीला जात आहे आणि बरेच दिवस परत येणार नाहीये म्हणून प्रत्यक्ष भेटायला बोलावलंय असं सांगितलं. पण तरीही आईचं समाधान झालेलं दिसत नव्हतं. ती अचानक टक लावून कुठेतरी दूरवर पाहू लागली आणि एकदमच शांत झाली. त्यानंतर प्रत्येक पाचदहा मिनिटाला मी तिला फक्त डोळं पुसताना आणि हात जोडून देवाकडे प्रार्थना करताना पाहिलं. रिक्षावाला मिळेल त्या वाटेने हळूहळू पुढे जातच होता. वाटेवर आणि वाटेकडला ठिकठिकाणी अर्धवट जळालेल्या टायरांचा आणि भल्यामोठ्या दगडांचा ढीग लागला होता. कुठंकुठं तर पलटी केले गेलेले दोन तीन ट्रॅक्टर आणि प्रचंड प्रमाणात अस्ताव्यस्त विखुरलेली उसाची कांड दिसत होती. माझ्या आईचा बाप गेला तेव्हा मी खूप लहान होतो, पण तेव्हा आईनं फोडलेला हंबरडा आणि बाबांच्या अचेतन देहाच्या शेजारी बसून बाबा ओ बाबा अशी दिलेली आर्त हाक अजूनही कानात घर करून बसली होती. आता आज तर आईची आई गेली होती, सगळं सख्खं भाऊ तर कधीच निघून गेलं होतं. फक्त हा दत्तक पुत्र असलेला शिक्षक मामाच शिल्लक होता. आज आईची आई निघून जाण्यामुळे तिचं माहेरपण जवळपास संपल्यात जमा झालं होतं. रिक्षा हळूहळू पुढे पुढे जातच होती. आई बाहेर पाहत विचारात हरवून गेली होती. तिच्या चेहऱ्यावर काळजीची छटा अगदी स्पष्टपणे दिसू लागली होती. ती आत्ता काय काय विचार करत असेल याची मला कल्पनाही करवत नव्हती. जो विचार मी स्वप्नातही करू शकत नाही अन् करणार ही नाही, अशी गोष्ट आज आईच्या वाट्याला येणार होती, किंबहुना आलेलीच होती. आपल्या आईला तिच्या आईसाठी रडताना कसं पहायचं आणि आपली आई अशी लहान मुलाप्रमाणे रडत असताना स्वतःला कसं सावरायचं हे मला कळतच नव्हतं. एव्हाना रिक्षा गावात शिरली होती, आणि आमच्या मळ्याच्या घराच्या वाटेला लागली होती. तशी अचानकपणे आई एकदम सावध झाली होती. तिची नजर एखाद्या लहान मुलाप्रमाणे आजूबाजूच्या प्रत्येक गोष्टींवरून फिरत होती. बहुतेक तिला तिचं बालपण तरूणपण वगैरे आठवून जात असावं. रिक्षा मळ्यातल्या घराजवळ जात होती तसतशी आजूबाजूला माणसांची गर्दी वाढत जात होती. ती गर्दी पाहून आई आणखीन जास्त कासावीस होऊन मला सारखं विचारू लागली होती की, शरद... काय झालंय ते सांग की रे. पण मी हुंदका गिळून आईचा हात घट्ट धरून तस्साच बसून होतो. रिक्षा घराच्या अगदी जवळ आली आणि आईला बायकांच्या रडण्याचा आवाज ऐकू येऊ लागला. तसं माझ्या आईचं डोळं भरुन आलं. रिक्षा घराजवळ थांबली तसा तिनं आई... म्हणून हंबरडा फोडला अन् धावत जाऊन तिच्या आईच्या निर्जीव देहाला बिलगली. पहिली काही मिनिटे मी शांत राहिलो, पण हळूहळू माझ्या आईचा आवाज माझं काळीज चिरत जाऊ लागला अन् नकळत मीसुद्धा ओक्साबोक्शी रडू लागलो. त्यादिवशीचं माझ्या आईचं ते रडणं आणि तिने तिच्या आईला दिलेली ती आर्त हाक अजूनही माझ्या कानात सतत घुमत असते.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

लाटेविना किनारा..

कसं काय कुणास ठाऊक, पण तिला सगळं कळालं होतं. माझ्या आयुष्याच्या या अशा एका महत्त्वाच्या वळणावर तिचं असं अगदी अनपेक्षितपणे माझ्या आयुष्यात येणं माझ्यासाठी धक्कादायक असं होतं. एकीकडे वर्तमानात माझी वाताहत सुरू असताना अचानकपणे माझ्या समोर आलेला माझा हा भूतकाळ अशा उध्वस्त अवस्थेतही मला नकळत सुखावून जात होता. काय करावं ते मला काहीच कळत नव्हतं. म्हणून मग मागचा पुढचा फारसा काहीच विचार न करता मी सुद्धा वाहत जायचं ठरवलं. दिवसामागून दिवस जातच होते. पहिली एक दोन वर्षे तर अशी काही गेली की, आम्हां दोघांत तब्बल साडेतीनशे किमीचं अंतर असूनही ती मला कधी दूर जाणवलीच नाही. आणि मध्यंतरी तर तिनं मला अशा पेचप्रसंगात टाकलं की मी स्वप्नात तर नाही ना, असं मला वाटायचं. पण शेवटी घर म्हटलं की भांड्याला भांडं लागणारच, तिचंही तसंच काहीसं व्हायचं. कोविड नंतरचा काळ होता तो. हळूहळू आता ती सावरू लागली होती. मी मात्र पुरता तिच्यात अडकून गेलो होतो, पण याची तिला जाणीव ही नव्हती, आणि मी तसं बोलून दाखवलं असतं तर तिचं उत्तर काय येणार हे मला आधीच ठाऊक असल्यानं मी तसाच शांत होतो. पण का कुणास ठाऊक, ती हवीहवीशी वाटायची, तिचं हसणं, तिचं बोलणं, तिचं असणं खूप आपलसं वाटायचं, कारण ते माझं पहिलं एकमेव बालपणीचं प्रेम होतं, आणि या गोष्टीची तिला चांगलीच जाण होती. आता चारेक वर्षे उलटून गेली असतील. ती आता आणखीन जास्त तिच्या आयुष्यात रममाण होत चालली होती, आणि तिच्याही कळत नकळत आता मी दूर किना-यावर फेकला गेला होतो. मला हवीहवीशी लाट आता खूप खूप खूप कमी प्रमाणात माझ्या वाट्याला येत होती. मला हे सहन ही होत नव्हतं आणि तिला सांगता ही येत नव्हतं. तिचं माझ्याकडे फारसं लक्ष नसलं तरी बेहत्तर, पण तिचं माझ्या आयुष्यात असणं माझ्यासाठी खूप महत्वाचं होतं. शेवटी एकदाचा तो दिवस उजाडला. संसार टिकविण्यासाठी माझी सुरू असलेली धडपड अखेर व्यर्थ ठरली आणि कोर्टाने माझ्या बाजूने एकतर्फी निकाल दिला. तरीही मला तीच हवी होती. पण का कुणास ठाऊक तिला मी नकोच होतो. जुन्या आठवणी पाहण्यात, घर सांभाळण्यात, सावरण्यात माझे दिवस कसेबसे जात होते, पण काही केल्या तिची आठवण जात नव्हती. आणि कोर्टाने माझ्या बाजूने एकतर्फी निकाल दिल्याचं मी जेव्हा तिलाही सांगितलं त्यानंतर हळूहळू ती सुद्धा माझ्यापासून आणखी आणखी दूर जाऊ लागली. आता फक्त नावापुरतचं ती माझ्या आयुष्याचा भाग राहिली होती. कधीकाळी दररोज होणारं बोलणं आता फक्त कधीकधीच्या मेसेज वर येऊन थांबलं होतं. माझी नाराजी तिच्यापासून लपली नव्हती, पण तिला या गोष्टीचं काही अप्रूप नव्हतं, ना आत्ता, ना तेव्हा.! बहुतेक ती फक्त मला तात्पुरता आधार द्यायला माझ्या आयुष्यात आली होती, पण कळत नकळत मला आणखी उध्वस्त करून दूर निघून गेली होती. आता माझं एक मन त्या दोघींच्या आठवणीत दररोज झुरत राहतं. कारण एकीने माझ्या आयुष्यात यायला खूप उशीर केला, आणि एकीने माझ्या आयुष्यातून निघून जाण्याची खूप घाई केली.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂