काहीतरी वेगळं..

हा असह्य, अंगाची लाहीलाही करणारा कडक उन्हाळा म्हणजे निसर्गाच्या एका महाभयंकर बदलाची संथ सुरुवात आहे. विज्ञानाच्या नियमांनुसार, अतिउष्णतेचा हा कळस म्हणजेच एका नव्या, शांत आणि गोठवणाऱ्या हिमयुगाची साक्षात नांदी आहे. पण आपल्या या पिढीचं आणि आपल्यानंतर येणाऱ्या हजारो पिढ्यांचं हे केवढं मोठं दुर्दैव आहे ना, आपण रोज निसर्गाचा हा रौद्र अवतार सोसत आहोत, घामाच्या धारा गाळत आहोत. पण पृथ्वीचं ते शांत, पांढरेशुभ्र रूप पाहायला आपण या जगात नसू. सृष्टीचा हा अदभुत चक्राकार बदल अनुभवायला आपलं आयुष्य फारच छोटं आणि मर्यादित आहे. जेव्हा ही धरती बर्फाची चादर पांघरून सुखाची झोप घेईल, तेव्हा आपण फक्त धुळीचे कण बनून कुठेतरी विरून गेलो असू. हा विचारच मनाला एका अनामिक हताशतेने आणि हुरहुरीने भरून टाकतो. आपण एका अशा प्रवासाचे प्रवासी आहोत, ज्याचा शेवटचा नितांत सुंदर टप्पा आपल्या नशिबातच नाही. या उष्णतेच्या छळाला सोसताना, त्या येणाऱ्या शीतल हिमयुगाची केवळ कल्पनाच आपण करू शकतो, हीच मानवी अस्तित्वाची सर्वात मोठी शोकांतिका आहे.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

न सुटलेलं कोडं... ❤️

कधी कधी माणसाचं मौन हे शब्दांपेक्षाही जास्त धारदार असतं, याची प्रचिती मला रोज येत आहे. मी मनातील भावनांचा एकेक तुकडा करून कागदावर उतरवतो, आणि ती ते सगळं अगदी सहज वाचते आणि नेहमीसारखीच मौन राहते. माझ्या शब्दाशब्दांतून वाहणारी तगमग, रात्रभर चालणारी माझ्या मनाची तडफड आणि तिच्यासाठी चाललेली ही माझी तळमळ तिला स्पष्ट दिसत असेलच. तरीही तिच्या चेहऱ्यावर, तिच्या वागण्यात एक संभ्रमी शांतता कशी काय असू शकते.? एका निष्पाप मनाच्या वेदना पाहूनही तिच्या मनात ममतेचा एकही पाझर का बरं फुटू नये, याचं मला अतोनात आश्चर्य वाटतं. हे परमेश्वरा, एखादी व्यक्ती इतकी कठोर, इतकी निष्ठूर कशी काय बनू शकते.? जिच्यावर मी जीवापाड प्रेम केलं, ती माझ्याशी इतकी क्रूर आणि निष्ठर कशी वागू शकते.? मी तिच्या एका शब्दासाठी, एका आपुलकीच्या नजरेसाठी आसुसलो आहे, आणि हे सगळं माहीत असूनही ती माझ्या या विनाशाकडे अत्यंत तटस्थपणे पाहत आहे. माझ्या निस्सीम प्रेमाची परिणती आज फक्त उपेक्षेत झाली आहे. तिची माझ्याबद्दलची ही कमालीची उदासीनता माझ्या अस्तित्वाला रोज आतून पोखरत चालली आहे. कदाचित माझं अथांग प्रेमच तिच्यासाठी एक सवय बनलंय, म्हणूनच माझ्या अश्रूंचं तिला आज काहीच वाटत नाहीये, त्याचं काही मोलही उरलेलं नाहीये.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

१४ मे,२०२१ ❤️

१४ मे २०२१. हा दिवस माझ्या आयुष्यातील एक सोनेरी पान बनून आला होता, ज्याने माझ्या आयुष्याच्या उजाड वाळवंटात सुखाची पहिली सर आणली होती. या दिवशी ती स्वतःहून माझ्या आयुष्यात आली होती, आणि बघता बघता तिच्यामुळे माझे संपूर्ण जगच बदलून गेले होते. त्यानंतरची ती दीड-दोन वर्षे म्हणजे माझ्या आयुष्यातील सर्वात सुंदर आणि आनंदी असा काळ होता. तेव्हा एकही दिवस असा गेला नाही, जेव्हा आमचे बोलणे झाले नाही किंवा आम्ही एकमेकांच्या संपर्कात नव्हतो. याच वर्षीची २०२१ ची ती दिवाळी तर तिने माझ्यासाठी कायमची संस्मरणीय करून ठेवली. तेव्हा ती दिवाळीसाठी माहेरी आली होती, आणि आम्हा दोघांचं फोनवर बोलणं सुरु असतानाच अचानक तिचे वडील तिच्यासमोर आल्यावर जवळपास अर्धा पाऊण तास तिने माझ्याशी 'अहो' म्हणून बोलणं सुरूच ठेवलं होतं. त्यावेळी तिने मला 'अहो' म्हणून मारलेली ती हाक माझ्या काळजात कायमची कोरली गेली आहे. तिची ती जवळीक, ते कौतुक आणि तिचे माझ्याशी प्रेमळ, खट्याळ वागणे मला एका वेगळ्याच दुनियेत घेऊन गेले होते. पण मला हे हवंहवंसं वाटणारं सुख इतक्या लवकर संपेल, असं मला कधी स्वप्नातही वाटलं नव्हतं. कालांतराने काळाच्या ओघात सगळच बदललं, आणि तिच्या ज्या प्रेमाने मला जगवले, त्याच प्रेमाने मला अचानक एकाएकी परके करून टाकलं. तिने जाणूनबुजून, मुद्दामहून मला स्वतःपासून दूर केलं आणि नंतर तिने तशी कबुलीही दिली. 

आज ती तिच्या नव्या जगात, नव्या माणसांमध्ये अगदी सुखाने आणि आनंदाने हरवून गेली आहे, आणि या गोष्टीचा मला खूप खूप आनंद आहे. कारण ती जेव्हा माझ्या आयुष्यात आली होती, तेव्हा ती खूप एकाकी पडल्याचं आणि उदास असल्याचं मला जाणवलं होतं. पण आता ती माझ्या आयुष्यातून निघून गेल्यावर तिला कदाचित तिने मागे सोडलेल्या वादळाची तिला पुसटशी जाणीवही नसावीच बहुतेक. पण मी? मी मात्र ती माझ्या आयुष्यात येण्यापूर्वी जितका एकटा आणि उद्ध्वस्त होतो, आज त्याच्या कैकपटीने अधिक उद्ध्वस्त झालो आहे. मन अगदी छिन्नविच्छिन्न झाले आहे. ती माझ्या आयुष्यात आली तेव्हाची वेळ आणि आत्ताची वेळ यात तसा काहीच बदल झालेला नाहीये, पण का कुणास ठाऊक, आता मात्र सतत तिच्या बोलण्यात असुरक्षितता वाटत असल्याची जाणीव होत होती. आणि कधीकधी तर ती स्वतः तसं बोलूनही दाखवायची. असं अचानक नेमकं काय झालं होतं, ते मात्र ती काहीच सांगत नव्हती. का कुणास ठाऊक, पण आता तिला मी अगदी नको नकोसा झालो आहे, माझी सावलीही कदाचित तिला नको असेल, हे मला पूर्णपणे ठाऊक आहे. पण तरीही माझं हे वेडं मन मात्र अजूनही तिच्याच प्रेमात आकंठ बुडालेले आहे. ज्या व्यक्तीने मला जगण्याची नवी उमेद दिली, तिनेच आज मला अशा वळणावर आणून सोडलं आहे, जिथे फक्त अंधार आहे. आता पुढे काय होईल, काय होणार, कसं व्हायचं माझं, या प्रश्नांची नेमकी आणि समाधानकारक अशी उत्तरं ही माझ्याकडे नाहीयेत. माझ्या अंतरात आत केवळ तिच्या आठवणींची जळती जखम आणि डोळ्यांत न सुकणारे अश्रू घेऊन मी रोज स्वतःशीच लढतो आहे. मला माझं हे आयुष्य आता फक्त एक ओझं वाटू लागलं आहे.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

जीव हा... ❤️

माझा प्रत्येक दिवस केवळ तिच्याच आठवणींच्या सावलीत सुरू होतो आणि त्याच आठवणींच्या गर्द अंधारात संपतो. रात्रभर कित्तीतरी उशीरापर्यंत मी तिच्या आठवणीत या कुशीवरून त्या कुशीवर होत तळमळत राहतो. माझ्या मनाचा प्रत्येक कोपरा फक्त तिच्याच विचारांनी व्यापून गेला आहे. पण कधीकधी अचानक मनात एक शंका दाटून येते की, जशी ती माझ्या श्वासाश्वासात भिनलेली आहे, तशीच कधी माझीही आठवण तिच्या मनात डोकावत असेल का.? मी ज्या तीव्रतेने तिच्यासाठी तळमळतो, त्या तीव्रतेचा एक छोटासा अंश तरी ती कधी अनुभवत असेल काय.? हाच एक विचार माझ्या शांत चाललेल्या दिवसाला अचानक अस्वस्थ करून सोडतो, आणि जीव विनाकारण व्याकुळ होतो. तिच्या मनात माझ्याबद्दल काय चालले असेल, हा प्रश्न एखाद्या न सुटणाऱ्या कोड्यासारखा मला रात्रंदिवस सतावत राहतो. आणि उत्तर मला माहीत असूनही, तिने माझी आठवण काढावी ही एकच वेडी आशा मनाच्या कुठल्यातरी कोपऱ्यात जिवंत राहते, आणि मला अधिकच हतबल करून जाते.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

शेवटी एकतर्फीच.. ❤️‍🩹🫂

एकटाच बसून मोबाईलच्या स्क्रीनकडे तासन्तास बघत राहतो, बोटं मेसेज टाईप करायला जातात पण एक अनामिक भीती तिथेच थांबवून धरते. मनात विचारांचा नुसता कल्लोळ माजलाय, की माझा एक साधा मेसेज तिला आनंद देईल की तिचा राग आणखी वाढवेल? मला काय हवंय हे माझं मला स्पष्ट ठाऊक आहे, आणि कदाचित माझ्या मनातली ही तगमग तिच्यापर्यंत केव्हाच पोहोचली आहे. पण सगळ्यात जास्त मन तिथे खातं, जिथे मला जाणीव होते की माझं तिच्यावर असणारं प्रेम आणि तिची मला असणारी ओढ कदाचित एकतर्फीच आहे. मी जितका तिच्या जवळ जाण्याचा प्रयत्न करतोय, तितकीच ती माझ्यापासून लांब पळतेय असं मला वाटत राहतं. माझी हीच हतबलता मला आतून पोखरतेय, कारण तिला गमावण्याची भीती आणि तिला मिळवण्याची तीव्र इच्छा या दोन्हीच्या कात्रीत माझा जीव अडकला आहे. शेवटी तिच्यासाठी टाईप केलेला तो मेसेज तिला न पाठवता तसाच डिलीट करतो आणि एका शांत, न बोललेल्या संवादाची वेदना मनात घेऊन पुन्हा गप्प बसतो.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

हवाहवासा अवकाळी... ❤️

आता आमच्यात कायमस्वरूपी अबोला असला तरीही तिच्या आठवणींचा गारवा माझ्या मनात आजही तसाच जिवंत आहे. या उन्हाळ्याच्या सुट्टीत ती माहेरी येईल की नाही, हे मला ठाऊक नाही. पण तिच्या येण्याशी जोडलेलं या अवकाळी पावसाचं गणित माझ्या मनाला अजूनही वेड लावतं. आमची ओळख झाल्यापासूनचा हा एक अजब नियमच बनलाय. ती आली की किंवा ती येईल त्या दिवशी हमखास पाऊस येतोच. म्हणूनच आज जरी आमचा संवाद तुटलेला असला, तरी तिची वाट पाहण्यात एक वेगळीच नशा आहे, मजा आहे. ती आल्यावर नेहमीप्रमाणे लपून-छपून तिला पाहणं आणि त्या जुन्या, सुंदर दिवसांच्या आठवणींमध्ये हरवून जाणं मला आजही हवंहवंसं वाटतं. तो उन्हाळा, तो अवकाळी पाऊस आणि तिच्या आठवणींचा तो सुगंधी सडा.! या सगळ्यात चिंब भिजून स्वतःला विसरून जाण्यात जी मजा आहे ना, ती मला जगातील इतर कोणत्याही संवादापेक्षा कितीतरी पटीने अधिक मोठी आहे.!🎭
#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

बंधन..

आज पाच वर्षे झाली, पण काळ जणू त्याच क्षणावर थिजून राहिला आहे. मनाच्या एका कोपऱ्यात आजही तिचीच प्रतीक्षा सुरू आहे, जिथं आमची शेवटची भेट झाली होती. मी पावलांनी अजूनही तिथेच थांबलोय, पण ती मात्र मनानं खूप खूप दूर निघून गेलीय. मी तिला अनेक विनवण्या केल्या, हाका मारल्या, पुन्हा कधी भेटशील गं.? असंही सतत विचारत राहिलो, पण तिच्याकडून पुन्हा कधीच सकारात्मक प्रतिसाद मिळाला नाही. कदाचित ती आता त्या नात्याच्या बंधनातून मुक्त झाली आहे. पण मी मात्र त्या भेटीच्या आठवणींचे ओझे वाहत त्याच जागी उभा आहे, आणि ती मागे न पाहता कधीची कायमची पुढे निघून गेली आहे. बहुतेक हेच ते #आयुष्य_वगैरे जिथं एक जण कायमस्वरूपी तिथेच थांबतो आणि दुसरा मात्र प्रवासात हरवून जातो. माझ्या भूतकाळाच्या त्या एकमेव सोनेरी पानावर माझे आयुष्य अडकून पडले आहे, तर तिने तिचे तेच पुस्तक पुन्हा नव्याने सुरू केले आहे. तिच्या विरहाच्या या वेदनेत एक अनामिक तळमळ आहे, जी मला रोज तिथेच नेऊन उभी करते. मी आजही तिच्या वाटेकडे डोळे लावून बसलोय, कदाचित कधीतरी ती मागे वळून बघेल या आशेवर. पण वास्तव बहुतेक हेच आहे की, ती आमची पहिली आणि शेवटची भेट होती. तिची ती पावलं बहुतेक पुन्हा कधीच माझ्यासाठी मागे फिरणार नाहीयेत. काही माणसं आयुष्यात फक्त एक सुंदर वळण म्हणून येतात, आणि सरळ रेषेत पुढे पुढे निघून जातात, आणि मागे उरतो तो फक्त आठवणींचा धूर आणि कधीही न मिटणारा एक एकांत. आता या थांबलेल्या प्रवासाला कोणती दिशा द्यायची, हेच मला समजेनासे झाले आहे.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

आठवणींचा चक्रव्यूह...

आतल्या आत सगळं संपलंय, आपण पूर्ण कोलमडलोय याची स्पष्ट जाणीव असूनही मन त्याच त्या दुखऱ्या जागेवर जाऊन थांबतं. कधी नकळत तर कधी मुद्दाम, आपण स्वतःच आपल्या जखमा ओरबाडत राहतो. जो विषय काळजाला जिव्हारी लागलाय, ज्याने आयुष्य उद्ध्वस्त केलंय, त्याचाच विचार पुन्हा पुन्हा करणे हा एक मानसिक छळ बनला आहे. हे माहीत असूनही की यामुळे फक्त वेदनाच वाढणार आहेत, आपण त्या कटू आठवणींच्या चक्रातून स्वतःला बाहेर काढू शकत नाही. कदाचित त्या दुःखाची आता इतकी सवय झाली आहे की, त्या वेदनेमध्येच मन स्वतःचे अस्तित्व शोधू पाहते. स्वतःला अजून किती त्रास द्यायचा हे समजत नाही, पण त्या जुन्या जखमांना सतत हात लावण्याची ही सवय मनाला एका न संपणाऱ्या अंधारात ढकलत चालली आहे.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

माझ्यासाठी प्रेम म्हणजे फक्त तू ❤️

तू समोरून कोणताही प्रतिसाद न देणं, माझ्या भावनांकडे साफ दुर्लक्ष करणं किंवा पूर्णपणे अबोल राहणं, यामुळे माझं प्रेम कधीच कमी होणार नाही. कारण माझं तुझ्यावर असणारं प्रेम हे तुझ्या वागण्यावर किंवा तुझ्या उत्तरावर अवलंबून नाहीच मुळी. ते तर पूर्णपणे माझं स्वतःचंच आहे, जे मी अगदी मनापासून फक्त तुलाच वाहिलंय. तू कशीही वागलीस तरी माझं हे वेडं मन तुझ्याभोवतीच घुटमळत राहील, कारण माझ्या आयुष्यात तुझ्याशिवाय दुसऱ्या कोणाला जागाच नाही. तू माझं पहिलं, शेवटचं आणि एकमेव प्रेम आहेस, ज्याची जागा जगातील कोणतीच गोष्ट घेऊ शकत नाही. तुझा हा अबोलपणा, तुझी ही शांतता माझ्या प्रेमाची परीक्षा घेऊ शकत नाही, उलट ती मला तुझ्या आणखी जवळ घेऊन जाते. म्हणूनच सांगतोय वेडाबाई, तू कितीही दूर जाण्याचा प्रयत्न केलास, तरी माझ्या हृदयात धडधडणारं प्रत्येक स्पंदन फक्त आणि फक्त तुझ्यासाठीच असेल.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

अदृश्य धागा.. 👩‍❤️‍👨

अगं.. ऐकलंस का..? उगाच असा रागाराग करू नकोस. 

तुझी मनस्थिती मी समजू शकतो, पण प्रेम लादता येत नाही आणि त्याची सक्तीही करता येत नाही, हे वास्तव स्वीकारणं जितकं शहाणपणाचं तितकंच ते वेदनादायी ही आहे गं. आज आपण दोघंही अशा एका धूसर छायेत उभे आहोत, जिथे ना ओढ स्पष्ट आहे, ना दुरावा. तुझ्या मनात माझ्यासाठी नेमकं काय आहे, हे कोडं मला सुटत नाहीये आणि कदाचित तुलाही ते उमजत नसावं. तू मला पूर्णपणे आपलंसं करत नाहीस आणि कायमचं परकं करून दूरही ढकलत नाहीस. तुझ्या वागण्यात प्रेमाचा ओलावा ही नाही आणि तिरस्काराची धारही नाही. तरीही कुठेतरी एक अदृश्य धागा आहे जो तुला माझ्यापासून दूर जाऊ देत नाहीये. हे नसलेलं नातं आणि ही संदिग्धता आता मला खूप खूप व्याकुळ करते आहे. तू मला का धरून ठेवलंयस हे माहीत नाही, पण या मी तुला 'हवं असण्याच्या' आणि 'नको असण्याच्या' हिंदोळ्यावर माझं मन मात्र पुरतं अडकून पडलंय गं.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

अनुत्तरित प्रश्न..

तिला माझ्या भावनांची, माझ्या प्रेमाची आणि तिच्याशिवाय माझं आयुष्य अपूर्ण असल्याची पूर्ण जाणीव आहे. तरीही तिच्या बोलण्यातला हा कोरडेपणा आणि वागण्यातलं अंतर माझं मन रोज आतून पोखरत असतं. कधी कधी वाटतं की ती माझी परीक्षा तर घेत नाही ना, की तिच्या मनात काही वेगळीच घालमेल सुरू आहे जी ती मला सांगू शकत नाहीये? तिच्या या अशा वागण्याने माझ्या प्रेमावर संशय येत नाही, पण तिच्या मनात नक्की काय चाललंय हे न समजल्यामुळे एक अनामिक भीती नक्कीच वाटते. विश्वासाच्या या उंबरठ्यावर उभं राहून तिच्या एका शब्दासाठी, एका आपुलकीच्या नजरेसाठी माझं मन रोज आसुसलेलं असतं. हे कसं कोडं आहे माहित नाही, पण तिच्या या मौनाने आणि तुटकपणाने मला उत्तरांपेक्षा जास्त प्रश्न दिले आहेत, जे मला रात्रं-दिवस सतावत राहतात.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

अबोला..

प्रिय प्रेयसी.. ❤️

पत्रास कारण की, तुझी खूप खूप आठवण येते आहे गं, अगदी प्रत्येक क्षणाला तुझाच विचार मनात घोळत असतो. पण माझ्या या अनावर ओढीमुळे तुला कोणताही मानसिक त्रास होऊ नये, तुझ्या रोजच्या आयुष्यात अडथळा येऊ नये, म्हणूनच मी स्वतःला थांबवतो. दररोज सकाळी उठल्यापासून ते रात्री डोळे मिटेपर्यंत माझ्या या वेड्या मनाला आवर घालावा लागतो. तुझ्याशी बोलण्याची, तुला पाहण्याची, तुला अगदी घट्ट कडकडून मिठीत घेण्याची तीव्र इच्छा मनात दाबून ठेवताना आतल्या आत खूप घालमेल होते गं. पण तुझ्या सुखासाठी आणि तुझ्या शांततेसाठी हा विरह सोसणे मला भाग आहे. तुझ्या भावनांचा आदर करण्यासाठी मी माझ्या भावनांना कुलूप लावून ठेवले आहे. जरी मी तुझ्यापासून दूर असलो, तरी माझ्या मनातली तुझी जागा आणि तुझ्याप्रती माझे असलेले प्रेम कधीच कमी होणार नाही. तुला त्रास न देता, तुझी आठवण काढत राहणे हाच आता माझ्या जगण्याचा एक मूक भाग बनला आहे.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

फक्त तुझाच @psychosrd

प्रेयसी ❤️

आयुष्याच्या प्रवासात काही नाती नाव न घेताच आपल्या सोबतीला राहतात. एक असंच नातं म्हणजे आपल्या प्रेयसीचं.! ती केवळ प्रेमिका नसते, तर तो एक असा कोपरा असतो जिथे आपण जगाचे सगळे मुखवटे काढून शांतपणे श्वास घेऊ शकतो. पत्नी म्हणून तिला घराच्या उंबरठ्यात स्थान देता येत नसले, तरी मनाच्या गाभाऱ्यात तिचेच अस्तित्व कायम असते. तिच्याशी असलेले नाते हे समाजाने दिलेल्या व्याख्ये पलीकडले असते, जिथे शब्दांपेक्षा शांतता जास्त बोलते. अशा प्रेमाचे रूपांतर लग्नात न होणे, ही कदाचित त्या नात्याची शोकांतिका असेल, पण तोच त्या आपल्या पुरुषांचा सर्वात मोठा आणि न तुटणारा आधार असतो. कधीही पूर्ण न होणाऱ्या त्या अपूर्णतेतच त्या नात्याचे सर्वात सुंदर सत्य दडलेले असते.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

माझीही गोष्ट हीच आहे...

काल माझी एक पोस्ट वाचून इथल्या एका मित्राने कमेंट केली की, फार काही फरक नाही, आपल्या दोघांची गोष्ट जवळपास एकसारखीच आहे. आणि तेव्हा सहज मनात एक विचार येऊन गेला की, खरंच तर आहे, आपण सगळीजण सामान्य माणसं, आणि सामान्य माणसाचं आयुष्य थोड्याफार फरकाने अगदी एकसारखंच तर असतं. आपण वरवर कितीही वेगळे दिसत असलो, तरी आपल्या सर्वांच्या संघर्षाचा आणि आनंदाचा गाभा मात्र एकच असतो. त्याच मध्यमवर्गीय स्वप्नांची गोळाबेरीज, रोजची धावपळ आणि संध्याकाळी घराकडे वळताना मनावर असणारं उद्याच्या चिंतेचं थोडंसं ओझं. कधीतरी वाटतं की आपण एकटेच हे सगळं भोगतोय, पण जेव्हा कुणी म्हणतं ना, 'माझीही गोष्ट हीच आहे', तेव्हा जाणवतं की आपण एकाच अथांग प्रवासाचे सहप्रवासी आहोत. हे 'सारखेपण' आपल्याला एकमेकांशी जोडून ठेवतं आणि हीच सामान्यता आपल्या जगण्याला एक वेगळीच सुरक्षितता अन् ऊब देते. अखेरीस सामान्य माणसाच्या साध्या गोष्टीतच आयुष्याचं खरं तत्त्वज्ञान दडलेलं असतं. बरोबर ना.!?🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

निष्ठा

१० मे. आजचा हा दिवस माझ्या आयुष्यातील एक अशी जखम आहे जी कधीच भरून येणार नाही, असं मला वाटलं होतं. कारण आजच्याच दिवशी माझं तुला आपलं करण्याचं स्वप्न काचेसारखं विखुरलं होतं. तुझ्यापासून दूर होण्याच्या त्या क्षणी माझ्या जगाचा अंत झाला असं वाटलं होतं, पण त्याच अंधारात मला माझ्या प्रेमाच्या खऱ्या शक्तीची जाणीव झाली. तू माझी होऊ शकली नाहीस, हे वास्तव स्वीकारताना माझ्या मनाने एक वेगळीच उंची गाठली. माझं तुझ्यावरचं प्रेम हे तुला मिळवण्यासाठी नव्हतंच, तर ते केवळ तुझ्या अस्तित्वाचा उत्सव साजरा करण्यासाठी होतं. तू माझी झाली नाहीस म्हणून माझं तुझ्यावरचं प्रेम कमी होईल इतकं ते तकलादू नक्कीच नव्हतं. उलट, तुला न मिळवताही तुझ्यावर तितक्याच निष्ठेने प्रेम करत राहण्यात एक वेगळं समाधान मला गवसलं. प्रेम म्हणजे केवळ हक्क गाजवणं नसतं, तर समोरच्या व्यक्तीच्या आनंदात आपला आनंद शोधणं असतं, हे मला त्या दिवशी उमजलं. म्हणूनच आज तू जिथे कुठे असशील, तिथे सुखात असावीस हीच माझी एकमेव प्रार्थना असते, आणि यातच माझ्या प्रेमाचं सार्थक आहे. तुझे आनंदाचे क्षण हेच माझ्या जगण्याचे आधार बनले आहेत. तुझ्या सुखातच माझं सुख मानणं, हीच माझ्या प्रेमाची सर्वोच्च पायरी आहे, आणि ती मी आयुष्यभर जपणार आहे.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

विसावा..

दिवसाच्या त्या लख्ख प्रकाशात जगाला हवं तसं वागण्यासाठी आपण सगळेच आपल्या चेहऱ्यावर एक अदृश्य मुखवटा चढवून फिरत असतो. कोणासाठी तरी हसणं, कोणाच्या तरी अपेक्षा पूर्ण करणं आणि स्वतःला सिद्ध करण्याच्या या शर्यतीत आपण स्वतःलाच कुठेतरी हरवून बसतो. पण जसजशी संध्याकाळ होते आणि हळूहळू अंधार दाटून येतो, तसं आपल्या मनावरचं ते ओझं अलगद हलकं व्हायला लागतं. रात्रीचा तो गर्द अंधार भीतीदायक नाहीतर, एका जुन्या मित्रासारखा वाटायला लागतो, जो आपल्याला आपण जसे आहोत तसे स्वीकारायला नेहमीच तयार असतो. त्या शांततेत आपल्याला कोणालाही काही स्पष्टीकरण द्यावं लागत नाही की खोटं हसावं लागत नाही. त्या काळोखात आपण आपले डोळे मिटून स्वतःच्या मनाशी संवाद साधू शकतो. ती गर्द अंधारी रात्र म्हणजे केवळ विश्रांतीची वेळ नाही, तर ती स्वतःला पुन्हा मिळवण्याची एक संधी असते. तिथे आपण आपल्या जखमा, आपले अश्रू आणि आपले खरे विचार मुक्तपणे मांडू शकतो. शेवटी, हाच तो काळ असतो जेव्हा आपण जगासाठी 'कोणीतरी' असण्यापेक्षा स्वतःसाठी 'स्वतः' असतो. पुन्हा एकदा नव्या दिवसाचा एक नवा मुखवटा चढवण्यासाठी लागणारी ताकद ही गर्द अंधारी रात्रच आपल्याला तिच्या मायेच्या उबदार मिठीत देत असते.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

शेवट की सुरुवात..? 💔❤️‍🩹

१० मे. आजचा हा दिवस माझ्या आयुष्यातील एक अशी जखम आहे जी कधीच भरून येणार नाही, असं मला वाटलं होतं. कारण आजच्याच दिवशी माझं तुला आपलं करण्याचं स्वप्न काचेसारखं विखुरलं होतं. तुझ्यापासून दूर होण्याच्या त्या क्षणी माझ्या जगाचा अंत झाला असं वाटलं होतं, पण त्याच अंधारात मला माझ्या प्रेमाच्या खऱ्या शक्तीची जाणीव झाली. तू माझी होऊ शकली नाहीस, हे वास्तव स्वीकारताना माझ्या मनाने एक वेगळीच उंची गाठली. माझं तुझ्यावरचं प्रेम हे तुला मिळवण्यासाठी नव्हतंच, तर ते केवळ तुझ्या अस्तित्वाचा उत्सव साजरा करण्यासाठी होतं. तू माझी झाली नाहीस म्हणून माझं तुझ्यावरचं प्रेम कमी होईल इतकं ते तकलादू नक्कीच नव्हतं. उलट, तुला न मिळवताही तुझ्यावर तितक्याच निष्ठेने प्रेम करत राहण्यात एक वेगळं समाधान मला गवसलं. प्रेम म्हणजे केवळ हक्क गाजवणं नसतं, तर समोरच्या व्यक्तीच्या आनंदात आपला आनंद शोधणं असतं, हे मला त्या दिवशी उमजलं. म्हणूनच आज तू जिथे कुठे असशील, तिथे सुखात असावीत हीच माझी एकमेव प्रार्थना आहे, आणि यातच माझ्या प्रेमाचं सार्थक आहे. तुझे आनंदाचे क्षण हेच माझ्या जगण्याचे आधार बनले आहेत. तुझ्या सुखातच माझं सुख मानणं, हीच माझ्या प्रेमाची सर्वोच्च पायरी आहे आणि ती मी आयुष्यभर जपणार आहे.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂