गुरुवार, २ जुलै, २०२६

प्रिय मित्र गुप्ता जी... ❤️🫂

प्रिय मित्र गुप्ता जी... ❤️🫂

One Man Show.... 🔥 🔥 

पत्रास कारण की, आज तुमचा वाढदिवस.

सर्वप्रथम मनापासून वाढदिवसाच्या खूप खूप शुभेच्छा. 

देवाने आयुष्याच्या प्रत्येक वळणावर तुम्हाला भरभरून आनंद द्यावा, एवढीच प्रार्थना.


खरं सांगायचं तर, तुझा वाढदिवस हा फक्त तुझा राहत नाही. तो आमच्यासाठीही एक सण बनून जातो. विशेषतः वहिनी आणि समर्थच्या चेहऱ्यावरचा आनंद पाहिला की जाणवतं, काही माणसं फक्त स्वतःचं आयुष्य जगत नाहीत, ती आपल्या माणसांचं जगही उजळवत असतात.

कधी कधी मला वाटतं की, काही नात्यांना नाव देण्याचा प्रयत्नच करू नये. कारण शब्दांची मर्यादा असते, पण माणसाच्या जिव्हाळ्याची नसते. काही नाती रक्ताची नसतात, तरी ती रक्ताच्या नात्यांपेक्षाही जवळची असतात. त्यात अपेक्षा नसतात, हिशेब नसतात. असतो तो फक्त जिव्हाळा.


माझ्या आयुष्यातला असाच एक जिवंत, उबदार आणि निस्वार्थ अध्याय म्हणजे तू. एक माणूस म्हणून, माणूसकीचं नातं जपणारा माणूस म्हणून तू इतका मोठा आहेस की तुला मिठीत घ्यायला गेलं की हात कमी पडतात, आणि तुझ्याबद्दल लिहायला बसलं की शब्द अपुरे पडतात.


'मित्र', 'दोस्त', 'सखा' हे शब्द जेव्हा जेव्हा कानावर पडतात, तेव्हा सर्वप्रथम डोळ्यांसमोर तुझाच चेहरा उभा राहतो. कारण त्या प्रत्येक शब्दाचा अर्थ तू तुझ्या जगण्यातून सिद्ध केलायस, आणि अजूनही करतो आहेस.


रात्र असो की पहाट... आनंदाचा क्षण असो की संकटाची वेळ... मी फक्त हाक दिली, आणि तू मागे वळून पाहिलंस, असं कधी झालंच नाही. तू नेहमी धावत आलास. माझं दुःख स्वतःचं मानलंस आणि माझा आनंद स्वतःच्या चेहऱ्यावर मिरवलास.


माझी झोळी तुझ्या मायेने, तुझ्या आधाराने आणि तुझ्या प्रेमाने इतकी भरून गेली आहे की, आयुष्यभर ते ऋण फेडण्याचा प्रयत्न केला तरी कमीच पडेल.


पण या सगळ्यात एक खंत कायम मनाला टोचत राहते. तुला ज्या वेळी माझी सर्वाधिक गरज होती, त्या वेळी मी तुझ्यासोबत नव्हतो. त्या क्षणाची सल आजही मनात तशीच जिवंत आहे, आणि नेहमीच राहणार. आश्चर्य म्हणजे, तू त्या गोष्टीचा साधा उल्लेखही कधी केला नाहीस. उलट पूर्वीसारखंच प्रेम दिलंस. तेव्हा जाणवलं, मोठेपणा शब्दांत नसतो, तो क्षमा करण्यात आणि नातं आहे तसंच जपण्यात असतो.


आज या तुझ्या वाढदिवशी मी मोठमोठी वचने देणार नाही, पण एवढं मात्र नक्की सांगतो की, पुन्हा आयुष्याने अशी वेळ आणली, तर त्यावेळी तुझ्या खांद्याला खांदा लावून, तुला भावनिक आधार द्यायला उभा असलेला पहिला माणूस नक्कीच मी असेन. 🫂


बाकी काय... मजेत असतोसच, आणखी मजेत रहा. हसत असतोसच, आणखी हसत रहा. विशेषकरून स्वतःची काळजी घे. कारण आता तुझ्या हृदयाची धडधड फक्त तुझ्यासाठी नाहीये. त्या धडधडीवर वहिनीचं हसू आणि आपल्या लाडक्या समर्थचं संपूर्ण जग अवलंबून आहे. आणि हो...

माझ्या आयुष्यात तू आहेस, हीच माझ्यासाठी देवाने आजवर दिलेली सर्वात सुंदर भेट आहे.


खूप खूप प्रेम मित्रा... खूप खूप प्रेम.. ❤️🫂


आणि पुन्हा एकदा... 

वाढदिवसाच्या मनःपूर्वक, मनापासून खूप खूप खूप शुभेच्छा! ❤️🎂🫂

#MH12 ❤️‍🩹🫂

प्रवास माणसाला फक्त एका ठिकाणाहून दुसऱ्या ठिकाणी घेऊन जात नाही, तर तो नकळत त्याला त्याच्या भूतकाळातही घेऊन जात असतो. माझ्याबाबतीत तर हे वारंवार घडतं. कामानिमित्त रोजचा प्रवास ठरलेलाच. प्रवासात दररोज नवे चेहरे भेटतात. कधी कधी तर दिवस इतका धावपळीत जातो की, स्वतःसाठी विचार करायलाही वेळ मिळत नाही.

पण नियतीला बहुतेक हे माझं शांत राहणं अजिबात आवडत नसावं.

म्हणूनच दररोजच एखाद्या चौकात, एखाद्या वळणावर किंवा महामार्गावर माझ्या समोरून अगदी भरधाव वेगाने एखादी गाडी जाते,

तिच्या नंबरप्लेटवर लिहिलेलं असतं... #MH12

आणि त्या क्षणी, अगदी अचानकच जणू कुणीतरी माझ्या छातीवर अलगद हात ठेवल्याचा भास होतो.

ती गाडी पुढे निघून गेलेली असते. पण माझं मन तिच्यामागे बराच वेळ धावत राहतं. इतरांना कदाचित तो फक्त एका जिल्ह्याचा नंबर वाटत असेल. पण माझ्यासाठी तो एक माझ्या संपूर्ण आयुष्याचा पत्ता आहे. त्या दोन अक्षरांत आणि आकड्यांत माझ्या आयुष्यातला एक सदाबहार ऋतू अजूनही श्वास घेतो आहे. जिथे अजूनही तुझं हसणं ऐकू येतं, तुझ्यासोबत अगदी विनाकारण तासनतास मारलेल्या गप्पा ऐकू येतात,  तुझ्या हातावरची ती मेहंदी आठवते, दररोज संध्याकाळी माझ्या कॉल/मेसेजची वाट पाहणारी तू आठवतेस, आणि खरंच... त्या सर्व आठवणींच्या रूपाने तू अजूनही माझ्या आयुष्याचा अविभाज्य असा भाग आहेसच. आणि मी कुठे आहे कुणास ठाऊक..?

वेळेनं कॅलेंडरची पानं बदलली. नाती बदलली. आपले पत्ते ही बदलले. मोबाईल नंबर ही बदलले. पण काही आठवणींचे पत्ते मात्र आयुष्यभर बदलतच नाहीत, आणि त्यांना कुलूपबंद ही करता येत नाही. उलट अगदीच क्षुल्लक वाटणाऱ्या एखाद्या गोष्टीने त्या पुन्हा उघडतात.
आणि माझ्यासाठी या सा-या आठवणी पुन्हा ताज्या मोकळ्या करणारी किल्ली म्हणजे... #MH12

मला ना कधी कधी स्वतःचंच फार फार हसू येतं. एखादी नंबरप्लेटही माणसाला रडवू शकते, यावर कोण विश्वास ठेवेल.? पण ज्यांनी मनापासून कुणावर प्रेम केलंय, ज्यांचा स्वतःचा जिवलग अशा एखाद्या शहरात विसावला आहे, त्यांना हे सांगावं लागत नाही. त्यांना माहीत असतं, आठवणींना चेहरा नसतो. त्या कधी एखाद्या गाण्याच्या रूपाने भेटतात, कधी एखाद्या पावसाच्या थेंबात, कधी एखाद्या फुलाच्या सुगंधात, आणि कधी..... फक्त एका नंबरप्लेटवर.!

आजही समोरून #MH12 लिहिलेली गाडी गेलेली दिसली की, नकळत माझं मन तुझ्या उंबरठ्याशी, तुझ्या गल्लीच्या वाटेवर धावत जाऊन पोहोचतं. आता तू त्या तिथे नाहीयेस हे मला ठाऊक असूनही तिथं येण्याचा माझा मोह आजतागायत सुटलेला नाही आणि कधी सुटणार ही नाही. तरीही कधीकधी मनात विचार येऊन जातो की, बस्स... आता नको ती जुन्या आठवणींची वाट तुडवायला. पण तितक्यात लक्षात येतं की, काही वाटा चालणं आपण तर सोडून देतो, पण त्या वाटा मात्र आपल्याला आठवणं कधीच सोडत नाहीत.

म्हणूनच आता माझ्या दररोजच्या प्रवासात मी फक्त गंतव्यस्थानी पोहोचत नाही, मी दररोज एकदा तुझ्यापर्यंतही जाऊन येतो. फरक इतकाच की, पूर्वी त्या प्रवासाच्या शेवटी तू भेटायचीस, पण आता फक्त डोळ्यांच्या कडा ओलावतात.!🎭
#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

बुधवार, १ जुलै, २०२६

"प्रेमात काही वाक्यं बोलण्यासाठी असतात, निभावण्यासाठी नाही." ❤️‍🩹🫂

एके दिवशी ती अगदी सहज बोलून गेली होती, "कधीकाळी जर तू माझ्या आयुष्यातून हरवू लागलास किंवा हरवलास, तर मी तुला शोधत शोधत नक्कीच येईन." त्या क्षणी तिच्या त्या वाक्यावर मी हसलो होतो. कारण त्यावेळी मला वाटलं होतं की, "प्रेमात दिलेली प्रत्येक खात्री शेवटपर्यंत जगत असते."


पण नंतर कळलं, "प्रेमात काही वाक्यं बोलण्यासाठी असतात, निभावण्यासाठी नाही."


मग एक दिवस मी मुद्दाम हरवायचं ठरवलं. न रागावता, न भांडता, न कोणाला दोष देता, फक्त शांतपणे तिच्या आयुष्यातून हळूहळू स्वतःला दूर दूर करत रहायचं. असं करत असताना मनाच्या एका कोपऱ्यात एक वेडा विश्वास होता की, आज नाही तर उद्या ती माझा शोध घेत येईल, नाही नाही.... नक्की येणारच..!


एखादा मेसेज.. एखादा फोन... किंवा निदान, "कुठे आहेस?" एवढाच एक साधा प्रश्न तरी नक्कीच विचारेल. पहिले काही दिवस आशेने गेले. मग आठवडे निघून गेले. महिनेही सरले. आणि आता जवळजवळ एक वर्ष पूर्ण व्हायला आलंय. ती मात्र अजूनही आलेली नाही. कदाचित तिला माझं हरवणं जाणवलंच नसेल. किंवा जाणवलं असेल, पण शोधण्याइतकं महत्त्वाचा मी तिच्यासाठी कधी नव्हतोच बहुतेक. आता मी तिची वाट पाहत नाही. मी फक्त त्या एका वाक्याची वाट पाहतोय, जे तिने कधीतरी अगदी सहज उच्चारलं होतं.


विरहाची एक विचित्र सवय लागली आहे. दररोज स्वतःलाच शोधण्याचा प्रयत्न करतोय, पण प्रत्येक वेळी तिच्या आठवणीच सापडतात. माझं अस्तित्व आता धुक्यासारखं झालंय. स्वतःलाच स्पर्श करायला गेलो, तर हातात काहीच लागत नाही. आणि खरं सांगायचं तर आज जर ती अचानक माझ्यासमोर आली, तर कदाचित तिला तिचा जुना "मी" सापडणार नाही. कारण तिच्या प्रतीक्षेत उभा असलेला तो माणूस, दिवसागणिक स्वतःपासूनच इतका दूर निघून गेलाय की आता मी तिला सापडणं तर दूरच, मी माझं मलाच पुन्हा कधीतरी सापडेल की नाही, याचीसुद्धा खात्री उरलेली नाही.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

विरंगुळा... ❤️‍🩹🫂

वास्तव... ❤️‍🩹🫂

हे असं कधीतरी होणार, याची जाणीव मनाच्या एका शांत कोपऱ्यात आधीपासूनच होती. पण नियती इतकी घाई करेल, इतक्या अचानक आपल्याला एकमेकांच्या आयुष्यातून वेगळं करून टाकेल, हे मात्र मला कधीच वाटलं नव्हतं.


आज मागे वळून सगळा प्रवास पाहतो, तेव्हा एक गोष्ट अगदी स्पष्ट दिसते, ज्या दिवशी तू माझ्या आयुष्यात आलीस, त्या क्षणीच माझ्या मनाला समजलं होतं की मी वास्तव जगत नाहीये, मी एका सुंदर स्वप्नात जगतो आहे. आणि स्वप्नांचं एक अटळ सत्य असतं, कितीही सुंदर असलं तरी एका क्षणी डोळे उघडतातच. पण डोळे उघडल्यावर समोर उभं राहणारं वास्तव इतकं निष्ठुर, इतकं ओसाड आणि इतकं वेदनादायक असेल, याचा मी कधी विचारही केला नव्हता.


तू आजही मला माझ्या आयुष्यात तितकीच हवी आहेस, जितकी पहिल्या भेटीत होतीस. तुझ्या अस्तित्वाने माझ्या जगण्याला अर्थ मिळाला होता. जीवन जगण्याचं कारण मिळालं होतं. माझ्या प्रत्येक आनंदामागे तुझं हसू होतं, आणि प्रत्येक स्वप्नामागे तुझी सावली.


पण आयुष्याला आपल्या भावना कधीच मान्य नसतात. ते आपल्याला अशा वळणावर आणून उभं करतं, जिथे प्रेम तर जसं होतं तसंच असतं, पण प्रेम करणारी माणसं मात्र परिस्थिती समोर हतबल असतात. आज आपण दोघंही अशाच एका चक्रव्यूहात अडकलो आहोत. जबाबदाऱ्यांच्या, परिस्थितीच्या आणि काळाच्या अशा गुंत्यात अडकलो आहोत, जिथे आपल्या मनात प्रेमाचा अथांग सागर असूनही हात एकमेकांपर्यंत पोहोचत नाहीयेत. ना मला तुला थांबवण्याचा अधिकार उरलाय, ना तुला माझ्याकडे परत येण्याची मोकळीक उरली आहे.


कधीकाळी आपल्या दोघांमध्ये रंगणाऱ्या त्या गोड गप्पा, तुझं नकळत रुसणं, मी तुझा रूसवा दूर करणं, हे सगळं आता काळाच्या पानांमध्ये दडून बसलं आहे. आठवणी तर अजूनही जिवंत आहेत, पण त्या जगण्याची वेळ मात्र निघून गेली आहे.


तरीही एक गोष्ट काळालाही बदलता आली नाही, तुझ्यावरचं माझं प्रेम.


या जगाच्या नजरेत कदाचित आपली कहाणी संपली असेल. लोकांच्या मते आपण एकमेकांचे राहिलो नसेल. पण माझ्या मनात तुझ्यासाठी ज्या भावना जन्माला आल्या होत्या, त्या आजही तितक्याच पवित्र आहेत. काळाने त्यांच्यावर धूळ टाकण्याचा खूप प्रयत्न केला, पण त्या प्रत्येक वेळी पुन्हा नव्यासारख्या उमलल्या.


परिस्थितीने आपल्यातल्या संवादाला पूर्णविराम दिला असेल, पण आत्म्यांच्या नात्याला विराम देता येत नाही. काही नाती शब्दांनी टिकत नाहीत, ती शांततेतही श्वास घेत राहतात. काही प्रेमकथा भेटण्यात पूर्ण होत नाहीत, त्या विरहातच अजरामर होतात.


म्हणूनच मला आजही वाटतं, माझं तुझ्यावरचं प्रेम या एका जन्मापुरतं मर्यादित नाही. हा बंध जन्म-मृत्यूच्या पलीकडे जाणारा आहे. काळ संपेल, जन्म बदलतील, शरीरं बदलतील, आयुष्याची नावं बदलतील, पण जर पुनर्जन्म नावाची एखादी गोष्ट खरंच अस्तित्वात असेल, तर प्रत्येक जन्मात माझ्या हृदयाचा पहिला ठोका तुझंच नाव उच्चारेल.


तू दूर असशील... कदाचित कायमची. पण माझ्या मनात तू नेहमी माझीच राहशील. आणि मी ही... प्रत्येक जन्मात, प्रत्येक श्वासात, प्रत्येक प्रार्थनेत... फक्त आणि फक्त तुझाच राहीन.! 🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

मंगळवार, ३० जून, २०२६

आशिर्वाद... ❤️‍🩹🫂

प्रत्येक वर्षी कॅलेंडरचं ते एक पान समोर येतं, आणि मला कळून चुकतं की आता पुन्हा एकदा त्या आठवणी आपल्याला आरोपीच्या पिंजऱ्यात उभं करणार.


इतरांसाठी तो दिवस इतर दिवसांसारखाच असतो. ऑफिस सुरू असतं, रस्त्यांवरची गर्दी तशीच धावत असते, चहाच्या टपऱ्यांवर तेच हशे तसेच ऐकू येत असतात. पण माझ्या आत मात्र सगळं काही थांबलेलं असतं.


त्या दिवशी मी जगत नाही, फक्त श्वास घेत असतो.


मी स्वतःलाच समजावण्याचा प्रयत्न करतो की एवढी वर्षं झाली, आता सवय व्हायला हवी. पण काही तारखा सवयीच्या होत नाहीत, त्या फक्त एखाद्या जुनाट जखमेवरची खपली नकळतपणे काढून टाकतात.


आठवणींचंही एक विचित्र गणित असतं. त्या कधीच पूर्णपणे सोडून जात नाहीत. वर्षभर कुठेतरी शांत पडून राहतात आणि मग नेमक्या त्या दिवशी दार ठोठावतात, अगदी हक्कानं. मी त्या दाराला कुलूप लावण्याचा कितीतरी वेळा प्रयत्न केला. पण आठवणींना दार नसतं, त्या थेट मनातून आत येतात.


त्या दिवशी पुन्हा तुझा आवाज ऐकू यायला लागतो. पुन्हा तेच रस्ते, तीच गल्ली, तीच ठिकाणं, तेच क्षण डोळ्यांसमोर उभे राहतात. आणि सगळ्यात जास्त त्रास देतं ते म्हणजे, त्या सगळ्यात, त्या सगळ्या ठिकाणी मी तुला शोधणं आणि तिथं प्रत्येक ठिकाणी मला तुझ्यासोबत पाहणं.


काळ पुढे सरकतो म्हणे...


पण काही माणसं मात्र काळाच्या पुढे जातच नाहीत. ती एका दिवसात अडकून राहतात. शरीर वर्तमानात जगतं, पण मन वर्षानुवर्षं त्याच तारखेला उभं असतं.


लोक विचारतात, "अजून विसरला नाहीस?"


मी फक्त हसतो.


कारण विसरणं हा निर्णय नसतो, तो नशिबाने दिलेला आशीर्वाद असतो. आणि तो प्रत्येकाच्या वाट्याला येत नाही.


त्या दिवशी माझ्या चेहऱ्यावर दिसणारं शांत हास्य अनेकांना खरं वाटतं. पण त्या हसण्याच्या मागे किती किंकाळ्या गुदमरून पडलेल्या असतात, हे फक्त माझं मन जाणतं. रात्र होते. सगळे झोपतात. आणि मी पुन्हा एकदा त्या जुन्या दिवसासमोर बसतो. स्वतःशीच बोलतो, स्वतःलाच दोष देतो, स्वतःच स्वतःला सावरतो.


जेव्हा सकाळ होते तेव्हा आरशातला चेहरा तोच असतो, पण आतला माणूस पुन्हा एकदा मरून गेलेला असतो.


म्हणूनच कदाचित प्रत्येक वर्षी, त्या एका दिवशी मी वयाने मोठा होत नाही, फक्त दुःखाने थोडासा अधिक जुना होऊन जातो. आणि दुसऱ्या दिवशी पुन्हा नेहमीसारखा जगायला बाहेर पडतो. जणू काही काल काहीच घडलं नव्हतं. पण मला माहीत असतं, माझ्या आयुष्यात काही दिवस संपतच नाहीत. ते फक्त दरवर्षी पुन्हा जन्म घेतात, आणि त्या दिवसांसोबत मीही पुन्हा एकदा शांतपणे मरून जातो.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

सोमवार, २९ जून, २०२६

"साहेब, घरी जायचं आहे की नाही..?" ❤️‍🩹🫂

काटा पाचवर येऊन स्थिरावला की ऑफिस सुटतं. बाकी सगळ्यांसाठी तो दिवस संपल्याची वेळ असते, पण माझ्यासाठी मात्र त्या क्षणापासून एका वेगळ्याच दिवसाची सुरुवात होते. कामाच्या व्यापात मनाला गुंतवून ठेवणारे तास संपतात आणि मनाला स्वतःशी झुंज द्यावी लागणारी संध्याकाळ सुरू होते.


त्या दिवशीही ऑफिसमधला शिपाई नेहमीप्रमाणे सहज म्हणाला, "साहेब, घरी जायचं आहे की नाही..?" त्याचा प्रश्न साधाच होता, पण त्या शब्दांनी माझ्या मनाच्या अतिशय खोल कप्प्यात दडवून ठेवलेल्या रिकामेपणाला स्पर्श केला. माझ्या चेहऱ्यावर उमटलेला क्षणिक बदल त्यालाही जाणवला असावा. त्याने पुढे काहीच बोलणं टाळलं. पण त्याच्या त्या एका प्रश्नाने माझ्या आत विचारांचं एक अखंड वादळ उठवलं होतं.

मी यंत्रवत संगणक बंद केला, टेबलावरची कागदपत्रं नीट लावली, बॅग खांद्यावर अडकवली आणि ऑफिसबाहेर पडलो. मागे शटर खाली ओढल्याचा खडखडाट झाला, कुलूप लागलं आणि दिवस संपल्याची अधिकृत नोंद झाली. शिपाई लगेचच आपल्या घरी निघून गेला. मी मात्र ऑफिस बाहेरच्या त्या माझ्या नेहमीच्या त्या कट्ट्यावर काही क्षण तसाच उभा राहिलो.


आता माझ्या समोरचा रस्ता माणसांनी आणि वाहनांनी भरलेला होता. प्रत्येकजण कुठल्यातरी ओढीने धावत होता. त्या धावण्यात एक आगतिक वेग होता. कारण त्या प्रत्येकाच्या प्रवासाच्या शेवटी कुणीतरी त्यांची वाट पाहत होतं. कुणासाठी गरमागरम चहा तयार असेल, कुणाच्या स्वागताला लेकरांचे हसरे चेहरे असतील, तर कुणाला उशीर झाल्याबद्दल हक्काने रागावणारं एखादं आपलं माणूस असेल.


आणि मी...?


मी ज्या घराकडे निघालो होतो, तिथे माझी वाट पाहत होत्या फक्त चार भिंती आणि एक असह्य शांतता. दारावरची बेल वाजवण्याची गरजच नव्हती, कारण आतून दरवाजा उघडायला कोणी नव्हतंच. स्वतःच कुलूप उघडायचं, अंधारात घरात प्रवेश करायचा आणि पुन्हा एकदा त्या शांततेला सामोरं जायचं., हा माझ्या आयुष्याचा रोजचा ठरलेला क्रम झाला होता.


माणूस घरासाठी आयुष्यभर झटत असतो, पण घर हे फक्त विटा, सिमेंट आणि छपराचं नाव नसतं. त्या भिंतींना जिवंत करणारी माणसं, त्यांचे आवाज, त्यांचा सहवास आणि त्यांच्या अस्तित्वाचा दरवळ यांमुळेच एखादी वास्तू खरं घर बनत असते. माझ्या घरात भौतिक सुखाच्या जवळजवळ सगळ्या सगळ्या गोष्टी आहेत, पण त्या घराचा आत्माच कुठेतरी हरवून गेला आहे.


घरी परतल्यावर "आलात का..?" असं प्रेमाने विचारणारं कोणी नाही. "आज एवढा उशीर का झाला..?" असं हक्काने रागावणारंही कोणी नाही. दिवसभर बाहेर कितीही लोकांच्या गराड्यात वावरलो, तरी दिवसाच्या शेवटी आपली वाट पाहणारं एकही हक्काचं माणूस नसणं, ही आयुष्यातली सर्वात मोठी पोकळी असते. ती पोकळी शब्दांत मांडता येत नाही, ती फक्त जगावी लागते.


हात पाय धुवून, धूप दीप लावून, कपडे बदलून सोफ्यावर बसल्यावर मी टीव्हीचा आवाज मुद्दामहून मोठा करतो. कदाचित त्या आवाजात घरातली शांतता विरघळेल, अशी एक निष्फळ आशा माझ्या मनात असते. पण उलट त्या कृत्रिम आवाजाच्या पलीकडे ती शांतता आणखी गडद होत जाते. ती हळूहळू मनात शिरते, आठवणी जाग्या करते आणि नकळत आत्म्यालाच कुरतडत राहते.


ऑफिसमध्ये कामामुळे दिवस कसा संपतो ते कळत नाही. जबाबदाऱ्या मनाला थकवतात, पण त्या मनाला व्यस्तही ठेवतात. मात्र संध्याकाळी पाच वाजल्यानंतर वेळेचं गणितच बदलून जातं. प्रत्येक मिनिट जड होत जातो, आणि प्रत्येक क्षण एखाद्या युगासारखा भासू लागतो.


ज्या घरासाठी माणूस दिवसभर कष्ट करतो, त्याच घराची पायरी चढताना जर पाय जड होत असतील, तर त्याहून मोठी शोकांतिका दुसरी कोणती असू शकते..? कारण त्या घरात माझी वाट पाहतं ते फक्त माझंच घर,  माझ्यासाठी जिवंत असलेलं एकही माणूस नाही.


हे वास्तव स्वीकारताना दररोज माझ्यातला एक भाग शांतपणे मरत असतो. तरीही दुसऱ्या दिवशी पुन्हा सकाळ होते. मी उठतो, ऑफिसला जातो, खुर्चीवर बसतो, कामाला सुरुवात करतो आणि जगासमोर पुन्हा एकदा हसतमुख 'साहेब' म्हणून उभा राहतो. कदाचित जगणं म्हणजे हाच रोजचा अभिनय असावा. आतून तुटत राहायचं आणि बाहेरून सावरल्याचा आव आणत पुढे चालत राहायचं.


आणि मग पुन्हा एकदा संध्याकाळ होते... काटा पाचवर येतो... आणि माझ्या एकाकीपणाचा नवा अध्याय पुन्हा सुरू होतो.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

रविवार, २८ जून, २०२६

शब्दांचा हा खेळ मांडला... ❤️‍🩹🫂

काही दिवस असेही असतात, जेव्हा संपूर्ण दिवस मी माणसांनी वेढलेलो असूनही संध्याकाळी मात्र स्वतःलाच अनोळखी वाटू लागतो. मला बोलावंसं तर खूप वाटत असतं, पण ऐकून घेण्यासाठी नेहमीप्रमाणेच एकही खांदा आसपास कुठेही दिसत नाही. मग शब्द घशातच अडकून राहतात आणि डोळे शांतपणे मनाचं ओझं वाहत राहतात. अशा वेळी हा कागदच एकमेव माणूस बनून माझ्या समोर येतो आणि माझा हात हातात घेऊन विनाअट, विनातक्रार माझ्या सोबतीला बसतो. तो मला मध्येच अडवत नाही, न्याय करत नाही, सल्ले देत नाही. तो फक्त शांतपणे माझी प्रत्येक वेदना, माझी प्रत्येक आठवण आणि मी न बोललेलं प्रत्येक वाक्य त्याच्या मिठीत सामावून घेत राहतो. कदाचित म्हणूनच मी लिहितो. लोकांना दाखवण्यासाठी नाही, तर स्वतःला वाचवण्यासाठी. मी लिहिलेल्या या प्रत्येक ओळीत माझा थोडासा श्वास असतो, प्रत्येक शब्दात एखादं मी न सांगितलेलं दुःख, आणि प्रत्येक विरामात कुणीतरी कधीतरी समजून घेईल, अशी अजूनही जिवंत असलेली एक छोटीशी भाबडी आशा. काही माणसं बोलून हलकी होतात, आणि काही माणसं लिहून जगत राहतात. हो.... मी बहुतेक त्या दुसऱ्या प्रकारातला आहे.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

( सौजन्य :- शरदबुवा महाराज मिरजकर )

काळाची गरज... ❤️‍🩹🫂

आजकाल माणसाच्या शरीरातला प्रत्येक दोष तर यंत्रांना सापडतोय, पण मनातल्या भेगा मात्र अजूनही कोणत्याच स्क्रीनवर दिसत नाहीयेत. आपल्या आजूबाजूला आपल्याला सतत दिसणा-या कित्येक हसऱ्या चेहऱ्यांच्या आड किती अबोल किंकाळ्या गुदमरून पडल्या आहेत, याचा अहवाल अजून कोणत्याच मशीनकडे नाहीये. माणसाने या विज्ञानाच्या साहाय्याने माणसाच्या शरीराचे नकाशे वाचायला तर शिकवले, पण एखाद्या व्यक्तीच्या मनाच्या अंधाऱ्या खोल्यांचे दरवाजे उघडणे मात्र कोणत्याही तंत्रज्ञानाला जमलेलं नाहीये. कदाचित पुढची सर्वात मोठी क्रांती ही याच प्रकारच्या एखाद्या नव्या यंत्रांची असेल, जिच्यामुळे माणसाच्या न बोललेल्या वेदनांना योग्य वेळी वाचा फुटेल. आणि असं काहीतरी होणं काळाची गरज बनलं आहे. कारण आजकाल अनेक जीव आजाराने नाही, तर मनातलं न ऐकलं गेल्यामुळे, योग्य वेळी मानसिक आधार न मिळाल्यामुळे आपल्यातून कायमस्वरूपी हरवत चालली आहेत.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

काय केलंस हे कृष्णा.. 🫂

रात्री अपरात्री फोन वाजला की आता हात नकळत थरथरतात. स्क्रीनवरचं नाव दिसण्याआधीच मनात शंभर शंका गर्दी करून उभ्या राहतात. कारण काही फोन आयुष्यभरासाठी माणसाच्या मनात भीतीचा एक कायमचा आवाज ठेवून जातात. 


महिनाभरापूर्वी एका जिवलग मित्राच्या जाण्याची बातमी अशाच एका फोनने दिली होती. त्या धक्क्यातून मन अजून बाहेर पडलंही नव्हतं. आणि आज पुन्हा पहाटेच्या अंधारात फोन वाजला... दुसऱ्या टोकाला शब्द कमी होते, पण शांततेचा आवाज खूप मोठा होता.


"कृष्णा गेला..." एवढंच ऐकलं... आणि क्षणभर सगळंच स्तब्ध झालं.

वयाच्या अवघ्या पंचेचाळीसाव्या वर्षी एखादा माणूस आयुष्याला इतका कंटाळतो, ही कल्पनाच अंगावर काटा आणणारी असते. दोन मुलं... दोघांचीही लग्नं झालेली... नुकतंच नवीन घर बांधलेलं... वरकरणी सगळं व्यवस्थित दिसणारं आयुष्य... पण माणसाच्या मनात कोणतं वादळ सुरू असतं, हे बाहेरून दिसत नाही. घरात पोहोचलो तेव्हा रडण्याचे आवाज सगळीकडे पसरले होते. पण त्या सगळ्या आवाजांमध्ये एक आवाज सतत कानावर आदळत होता. 


"कृष्णा... मी पुन्हा काहीच बोलणार नाही रे... फक्त परत ये..." 

तो हंबरडा कृष्णाच्या आईचा होता.


कृष्णाच्या दोन्ही मुलांनी आंतरजातीय विवाह केला होता. आणि नातवंडांनी घेतलेल्या या निर्णयांचा दोष आईच्या शब्दांतून सतत कृष्णाच्याच वाट्याला येत राहिला. ज्या शब्दांनी कदाचित त्याला रोज थोडं थोडं मोडलं असेल, त्याच शब्दांनी आज स्वतःलाच माफी मागितली होती. पण काही माफ्या खूप उशिरा जन्माला येतात. तेव्हा त्या ऐकण्यासाठी समोरचा माणूसच उरलेला नसतो. 


घरापासून थोड्याच अंतरावरच्या ओढ्यालगतच्या झाडाला त्याने आपला शेवटचा आधार बनवला होता. त्याच्या डोक्यावरच्या जखमा पाहताना मन सुन्न झालं. स्वतःला झाडावर लटकवण्यासाठी तो झाडावर चढताना कितीदा पडला असेल..? कितीदा पुन्हा उठला असेल..? प्रत्येक वेळी त्याच्या मनाने त्याला एकदा तरी विचारलं असेल का, "अजूनही परत फिरशील का..?" पण त्याच्या त्या मनाची जगण्याची इच्छा तर बहुतेक फार फार आधीच संपली होती.


आपण म्हणतो, "त्याने एका क्षणात निर्णय घेतला."

पण खरं म्हणजे असा निर्णय एका क्षणात होत नाही. तो अनेक अपमान, अनेक एकटेपणाच्या रात्री, अनेक न बोललेल्या वेदना आणि हजारो नि:शब्द अश्रूंनी तयार होत असतो.


माणूस गळफास एका दिवशी घेतो. पण त्याआधी तो स्वतःला कित्येक दिवस, कित्येक महिने, कधी कधी कित्येक वर्षं मनाने मारत असतो.

शेवटी मरतं ते शरीर नसतं. आधी आशा मरते, मग हसू मरतं, मग बोलणं मरतं, आणि एक दिवस जगण्याची इच्छाच मरून जाते.


तेव्हा उरतो फक्त एक निःशब्द देह... 

आणि मागे राहतात आयुष्यभर कानात घुमणारे काही शब्द..

"माझ्या लेकरा... कृष्णा... मी पुन्हा काहीच बोलणार नाही रे... 

फक्त एकदा परत ये..!" 🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

शनिवार, २७ जून, २०२६

चूक बरोबर योग्य अयोग्य... ❤️‍🩹🫂

घराबाहेर पडताना आपण कपडे घालतो, खिशात चावी टाकतो, सोबतीला मोबाईल घेतो, आणि अगदी कळत नकळत आणखी एक गोष्ट संगतीला घेतो, ती म्हणजे आपल्या मनात उसळणारा गोंधळ, एखाद्या गोष्टीबद्दलचा राग, किंवा घरातून बाहेर पडताना घरातल्या माणसांशी झालेला किरकोळ वाद. कुणी अपमानाची राख मनात घेऊन निघालेला असतो, कुणी कर्जाच्या चिंतेने पोखरलेला असतो, कुणी नात्यांच्या तुटलेल्या धाग्यांनी आतून रक्तबंबाळ झालेला असतो, तर कुणी आयुष्यभराच्या अपयशाचा राग स्वतःवरच धरून फिरत असतो. बाहेरून पाहिलं तर सगळे अगदी नेहमीसारखेच दिसतात. चेहऱ्यावर हसूही असतं, ओठांवर बोलणंही अगदी नॉर्मल असं असतं, पण आतल्या आत किती वादळं धुमसत असतात, याचा अंदाज समोरच्या माणसाला येणं शक्यच नसतं. म्हणूनच कधीकधी अगदी क्षुल्लक कारणावरून सुरू झालेला एखादा वाद अचानक पेट घेतो. एका शब्दाला दुसरा शब्द भिडतो. अहंकार विवेकाला मागे सारतो. राग डोळ्यांवर पडदा टाकतो. आणि पुढच्या काही क्षणांत आयुष्यभर भरून न निघणारी पोकळी निर्माण होते. कारण रागाला फक्त एक क्षण पुरेसा असतो, पण त्या क्षणाची शिक्षा मात्र अनेक आयुष्यं आजन्म भोगत राहतात. त्या दिवशीही कदाचित असंच काहीसं घडलं असेल. कोणाच्या मनात आधीपासूनच साचलेला राग, कोणाची न बोललेली घुसमट, कोणाचा दुखावलेला स्वाभिमान आणि त्यावर एका क्षुल्लक कारणाची ठिणगी, इतकंच. पण त्या ठिणगीने एका घराचा दिवाच विझवला. मयंक लोहार या नावामागे फक्त एक व्यक्ती नव्हती. कोणाचा मुलगा होता, कोणाचा भाऊ होता, कोणाच्या आयुष्याचा आधार होता. त्याच्या एका श्वासावर अनेक स्वप्नं उभी होती. पण एका अनियंत्रित क्षणाने ती सगळी स्वप्नं कायमची उद्ध्वस्त झाली. नंतर उरतात फक्त पोलीस पंचनामे, न्यायालयीन प्रक्रिया, वर्तमानपत्रातील मथळे आणि सोशल मीडियावर व्यक्त होणाऱ्या हळहळी. पण त्या सगळ्यांपलीकडे, एखाद्या घरात मात्र रोज एक ताट कमी वाढलं जातं, एखादी आई अजूनही संध्याकाळच्या वेळी दाराकडे पाहत बसते, एखाद्या वडिलांच्या डोळ्यांतलं पाणी आतल्या आत सुकत राहतं, आणि एखाद्या कुटुंबाच्या आयुष्यात वेळ कायमचा थांबून जातो. म्हणून प्रत्येक वेळी जिंकण्यापेक्षा, कधीतरी शांत राहणं अधिक महत्त्वाचं असतं. कारण समोरचा माणूस कोणत्या वेदनेशी झुंज देतोय, हे आपल्याला माहीत नसतं. त्याच्या मनात नेमकं काय चाललंय आपल्याला माहीत नसतं. एखाद्या किरकोळ गोष्टींवर तो कसा रिऍक्ट होईल हे ही आपल्याला माहीत नसतं. त्याचं पर्यावसान आपला जीव जाण्यापर्यंत होऊ शकतू, हे ही माहीत नसतं. आणि हे असं सगळं काही चुकीचं घडत असतानाही माणूस समाज म्हणून, समाजाचा एक घटक म्हणून कमी पडतो आणि जे काही घडत आहे ते थांबवण्याची, प्रतिकार करण्याची क्षमता असूनही षंढ होऊन उभा राहतो, आणि दररोजच एखादा मयंक लोहार शेकडो माणसांच्या गर्दीत तडफडत आपला जीव सोडतो.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

गुरुवार, २५ जून, २०२६

नियती निमित्त... ❤️‍🩹🫂

२०१६ च्या जून महिन्याचा शेवटचा आठवडा नुकताच सुरू झाला होता. पावसाने अजून मनासारखा मुक्काम केला नव्हता, पण माझ्या मनात मात्र आठवणींचे ढग आधीच दाटून आले होते. तुझा वाढदिवस अगदी दारात येऊन ठेपला होता. म्हणूनच त्या दिवशी दुसऱ्या एका मुलीला पाहायला जात असतानाही माझ्या मनात कुठेतरी तूच होतीस. शरीर त्या घराच्या दिशेने चाललं होतं, पण मन मात्र अजूनही तुझ्याच वाटेवर भटकत होतं. तसं त्याआधी दोन-तीन स्थळं पाहून आलो होतो. नेहमीसारखाच लगेचच जागेवरच होकार कळविला होता. पण कुठे गुण जुळले नाहीत, तर कुठे ग्रह नक्षत्रांनी आडवं येण्याचा हट्ट धरला. प्रत्येक वेळी काहीतरी कारण पुढे आलं आणि गोष्ट अर्धवट राहिली. यावेळी मात्र सगळंच वेगळं घडत होतं. याआधीही मी माझ्याबद्दल कधीच काहीही लपवलं नव्हतं, आणि आजही तेच केलं. जसा होतो तसा स्वतःला त्यांच्या समोर उभा केला. "भाकरी सोडली तर बाकी सगळा स्वयंपाक येतो," हेही सहज सांगून टाकलं. त्यावर तिचे आजोबा मनापासून हसले. "अहो, आमच्या मुलीलाही सगळा स्वयंपाक येतो... फक्त थोड्या संथगतीने करते. तेवढं सांभाळून घ्या," असं म्हणत त्यांनी वातावरण हलकं करून टाकलं. क्षणभर मला वाटलं, आयुष्य इतकं साधं आणि सहज असू शकतं का..? माझ्या पगाराबद्दल कुणी विचारलं नव्हतं. तरीही मी स्वतःहून तो विषय काढला. पुढे जाऊन "हे आधी सांगितलं नव्हतं," अशी कुणाची तक्रार राहू नये, एवढाच उद्देश होता. कारण नातं उभं राहत असेल तर ते सत्याच्या पायावरच उभं राहावं, ही माझी साधी अपेक्षा होती. मग अचानक तिच्या आजोबांनी आम्हा दोघांना अगदी शेजारी शेजारी उभं केलं. "जरा पाहूया, नेमकं उंच कोण?" म्हणत त्यांनी बारकाईने निरीक्षण केलं. काही क्षणांनी ते हसले आणि म्हणाले, "दोघांची उंची तर जवळजवळ सारखीच आहे." ती माझ्या इतकी जवळ उभी होती... पण त्या क्षणीही माझ्या डोळ्यांना तिचा चेहरा दिसत नव्हता. नकळत माझ्या मनाने तिच्या जागी तुझीच प्रतिमा उभी केली होती. काही क्षणांसाठी मला खरंच वाटलं... माझ्या शेजारी उभी असलेली व्यक्ती ही ती नसून तूच आहेस. काही भ्रमही कधी कधी किती जिवंत असतात ना..?

तिची लहान भावंडं माझ्याकडे कुतूहलाने पाहत होती. कुणी माझ्या शर्टाकडे पाहत होतं, कुणी चेहऱ्याकडे, तर कुणी उंचीकडे. एका कोपऱ्यात तिची आजी आणि तीन माम्या उभ्या राहून हळू आवाजात काहीतरी कुजबुजत होत्या. त्या घरात जवळजवळ प्रत्येक नजर माझ्यावर स्थिरावली होती. पण त्या सगळ्या नजरा माझ्याकडे असल्या, तरी माझं अस्तित्व मात्र तिथे नव्हतंच. मी कुठेतरी फार दूर... तुझ्या आठवणींच्या प्रदेशात हरवून गेलो होतो. अचानक माझ्या मोठ्या भावाने खांद्यावर हात ठेवला आणि मी भानावर आलो. तो शांतपणे म्हणाला, "त्यांनीही लगेचच होकार दिलाय... पण मला वाटतंय, तू आणि ते दोघेही थोडी घाई करताय. अजून एखादं-दुसरं स्थळ पाहूया का..? मला मुलगी खूपच नाजूक वाटतेय रे." त्याच्या शब्दांत विरोध नव्हता... फक्त काळजी होती.

माझ्या आयुष्याबद्दलची, माझ्या उद्याबद्दलची. पण मी मात्र नेहमीप्रमाणेच आतून निर्णय घेऊनच तिथे आलो होतो. यंदा काहीही झालं तरी लग्न करायचंच. आई-बाबांच्या खांद्यावरची ही मोठी जबाबदारी आता संपवायचीच. त्या दिवशी मला वाटत होतं की मी माझ्या आयुष्याचा निर्णय घेत आहे. पण आज मागे वळून पाहताना जाणवतं...

निर्णय माझा असला, तरी पटकथा कुणीतरी दुसराच लिहित होता, आणि त्या पटकथाकाराचं नाव होतं....., नियती.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

चिनू ताई...

कधी कधी संध्याकाळचा एखादा निवांत क्षण मनाला कुठल्याशा जुन्या वाटेवर घेऊन जातो ना. त्या वाटेवर ना कुठली घाई असते, ना वर्तमानाचं ओझं. तिथे फक्त आठवणी असतात, धूसर होत चाललेल्या, पण मनाच्या गाभाऱ्यात अजूनही तितक्याच जिवंत असलेल्या. अशाच एका संध्याकाळी मी घरात बसलो होतो. समोर खेळणाऱ्या छोट्याशा रिया राणीच्या खळखळून हसण्याने अचानक मनात कुठेतरी एक जुना दरवाजा उघडला. आणि त्या दरवाजातून तू बाहेर आलीस... अगदी लहानशी, चिमुकली, निरागस. आमची चिनू... चिनू ताई...


"ए विन्या काकू...!" "ओ काका...!" "ए श-या दादा...!"

तुझ्या त्या हाका अजूनही कानात तशाच घुमतात. घराच्या उंबरठ्यावरून आत येताना तुझ्या पावलांमध्ये एक वेगळाच उत्साह असायचा. जणू संपूर्ण घर हे तुझंच राज्य होतं आणि आम्ही सगळे तुझ्या त्या छोट्याशा राज्यातील प्रजा. त्या काळात दिवस कधी उगवायचा आणि कधी मावळायचा ते कळायचंच नाही. कारण घरात तुमच्या दोघा भावंडांचा सतत वावर असायचा. कधी भांडणं, कधी खेळ, कधी हट्ट, कधी रडणं, तर कधी निष्पाप हसणं. त्या सगळ्याने आपल्या घराच्या भिंती आणि आजूबाजूचा परिसर सुद्धा जिवंत झालेला असायचा. आज विचार केला तर वाटतं, त्या दिवसांत आमचं घर हे फक्त घर नव्हतं, ते खरंच एक छोटंसं गोकुळ होतं. 


माणसाच्या आयुष्यात काही चेहरे असे असतात की, ते काळाच्या पडद्यामागे कधीच जात नाहीत. वर्षे उलटतात, कॅलेंडरची पानं बदलतात, ऋतू बदलतात, केस पांढरे होतात, आठवणी धूसर होतात, पण काही चेहरे मात्र मनाच्या पटलावर अगदी जसेच्या तसे राहतात. चिनू ताई.., तुझा चेहरा त्यापैकीच एक. मला आजही आठवतंय, तू आजारी होतीस. तुला एक कडू औषध दिलं होतं. ते पिणं तुला अजिबात पसंत नव्हतं. ते औषध तसंच तोंडात घेऊन तू बराच वेळ रडत बसली होतीस. डोळ्यांतून अश्रू वाहत होते, पण औषध गिळायचं नाही हा तुझा निर्धारही तितकाच पक्का होता. त्या क्षणी आम्ही सगळे हसत होतो, पण आज त्या आठवणीकडे पाहिलं की मन नकळत जड होतं आणि डोळ्यांची कडा ओलावून जाते. 


आता या मधल्या काळात माझ्या आयुष्यात इतकी प्रचंड उलथापालथ होऊन गेली आहे की, त्यामुळे कधी कधी मनात असा विचार येऊन जातो की, तुम्हा दोघा भावंडांच्या बालपणाचं सुख नियतीने काही उगाचच माझ्या वाट्याला लिहिलं नव्हतं. बहुतेक नियतीला ही माझ्या वाट्याला पुढे काय काय लिहून ठेवलं आहे, हे चांगलंच ठाऊक होतं. म्हणून माझ्या आयुष्यात, भविष्यात माझ्या वाट्याला येणारी ती उणीव नियतीने तुम्हा भावंडांच्या बालपणीच्या रुपाने भरून काढली. आणि तुम्हा दोन्ही भावंडांनी ही आम्हाला जीव लावायला काही कसर बाकी ठेवली नव्हती. अक्षरशः तुमच्या मायबापाच्या जागेवर तुम्ही भावंडं आम्हाला पाहत असायचा.


काळाचं एक वैशिष्ट्य असतं. तो कुणासाठीही थांबत नाही आणि कुणाला मागे टाकून पुढे निघून जात नाही. तो सगळ्यांना सोबत घेऊन पुढे पुढे जातच राहतो. आणि मग एक दिवस अचानक लक्षात येतं की ज्या चिमुकल्या हातांनी आपलंही बोट धरून चालायला शिकलं होतं, ते हात आता स्वतः स्वतःच्या आयुष्याची दिशा ठरवू लागले आहेत. तुझ्याबाबतही तसंच झालं, आणि ते काही चुकीचं नाही. पंखात बळ आलं की घरट्याची कितीही ओढ वाटत असली तरीही पाखरांना घरटं हे सोडावंच लागतं. तू मोठी झालीस. तुझं जग बदललं. आमचंही बदललं. भेटीगाठी कमी झाल्या. गप्पाही कमी झाल्या. पूर्वीसारखा रोजच्या गाठीभेटी, तो सहवास राहिला नाही. पण काही नाती अशी असतात की त्यांना सततच्या भेटींची गरज नसते. ती मनातल्या एका कोपऱ्यात कायमस्वरूपी आहे तशीच त्याच जागेवर राहतात. आणि म्हणूनच आज जेव्हा आपली रिया राणी खेळताना, बागडताना , हसताना, रडताना, रूसताना दिसते तेव्हा माझं मन तिच्यात तुला शोधायला लागतं. तिच्या खोड्यांमध्ये, तिच्या हसण्यात, तिच्या रुसण्यात मला पुन्हा एकदा आमची तीच जुनी चिनू... चिनू ताई मला दिसते. जणू काळाने पूर्ण वर्तुळ पूर्ण केलं आहे की काय, असं वाटू लागतं. 


कधी कधी तर मनात विचार येतो की, जर या काळचक्राला मागे फिरवता आलं असतं तर.? जर त्या दिवसांना पुन्हा एकदा स्पर्श करता आला असता तर.? जर तुम्ही दोघं भावंडं पुन्हा एकदा तितकीच लहान झाला असता आणि आम्हीही त्या दिवसांत परत गेलो असतो तर.? पण तितक्यात 'वास्तव' हळूच खांद्यावर हात ठेवतं आणि सांगतं की शरदराव... आयुष्य हे फक्त पुढे जाण्यासाठीच असतं. बालपण परत येत नाही. ते क्षण परत येत नाहीत. परत सतत फिरून येतात, त्या फक्त आठवणी. आणि कदाचित म्हणूनच त्या इतक्या मौल्यवान असतात. आजच्या बदललेल्या जगात माणसं पूर्वीसारखी राहिली नाहीत, नात्यांची उबही काहीशी कमी झाली आहे. तरीही काही भावना अशा असतात की त्यांच्यावर काळाचा परिणाम होत नाही. त्या वर्षानुवर्षं तशाच राहतात. तुझ्याबद्दलची आमची भावना ही त्यापैकीच एक. 


चिनू ताई... तू आमच्यासाठी फक्त एक व्यक्ती नाहीस. तू आमच्या आयुष्यातील एका सुंदर काळाचं नाव आहेस. तू त्या दिवसांची आठवण आहेस, जेव्हा आपल्या गल्लीत, घरात निरागसतेचं राज्य होतं. तू त्या हसण्याचा आवाज आहेस, जो अजूनही आमच्या मनाच्या आणि घराच्या कोपऱ्यात घुमतो. आणि म्हणूनच, काळ कितीही पुढे गेला तरी, आयुष्य कितीही बदललं तरीही, आमच्या मनाच्या आकाशात तुझं स्थान त्या ध्रुवताऱ्यासारखंच राहणार आहे. स्थिर, अढळ आणि सदैव आठवणींचा प्रकाश देणारं.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

मंगळवार, २३ जून, २०२६

📍 पुणे... ❤️‍🩹🫂

कधी कधी काहीही विशेष कारण नसताना मी उगाचच पुण्यात येतो. काम असतं असं नाही, आणि नसतं असंही नाही. पण मनाला कारणांची गरज कुठे असते.? ते फक्त एखाद्या नावाकडे, एखाद्या आठवणीकडे ओढलं जातं आणि मग पाय आपोआप त्या या शहराच्या दिशेने वळतात.

तुझा पत्ता मला अजूनही तोंडपाठ आहे. इतका की डोळे मिटले तरी त्या रस्त्यांवरून मी अगदी सहज फिरत फिरत तुझ्या घराजवळ येऊ शकतो. पण गंमत बघ, इतक्या वर्षांत मी त्या भागात एकदाही पाऊल टाकलेलं नाही. जणू काही त्या रस्त्यावर पाऊल ठेवलं, तर इतकी वर्षे धरून ठेवलेला मनावरील ताबा सुटेल की काय अशी भीती वाटते. म्हणून मग मी शहरभर भटकत राहतो. तुझ्या सोबतीने, तुझा हात हातात घेऊन फिरायचं अशा माझ्या मनाने कधीकाळी ठरवलेल्या माझ्या मनातील जागा, ते माझे आवडीचे काही गल्ली बोळ, तुझी आणि ब-यापैकी सर्व महिला मंडळींची आवडती तुळशीबाग आणि संध्याकाळच्या गर्दीत हरवून गेलेल्या त्या रस्त्यांवर. पुण्यातील प्रत्येक जागा अजूनही मला माझ्या प्रेमाची, तुझ्या तुझ्या अस्तित्वाची साक्ष देत उभी आहे, असं वाटत राहतं. पण तितक्यात जाणीव होते की, हे सगळं असलं, इथं मी ही असलो तरीही, फक्त तू नाहीस, आणि कधी नव्हतीस ही. काही ठिकाणी बसलो की मला अक्षरशः वेळ थांबल्यासारखा वाटतो. आजूबाजूची माणसं येतात, जातात, उगाच काहीतरी बोलतात, उगाचच हसतात. पण माझ्या आत मात्र एक वेगळंच घड्याळ चालू असतं. ते सतत मागे फिरत राहतं. त्या दिवसांकडे... जिथं माझ्या आयुष्यात तू होतीस, आणि तेव्हा सगळं काही अगदी सोप्पं होतं.

मी खिशातून मोबाईल बाहेर काढतो. कॉन्टॅक्ट लिस्टमध्ये अजूनही सेव्ह असलेलं तुझं नाव शोधतो. कितीतरी उशीरापर्यंत त्या तुझ्या नावाकडे पाहत राहतो. तुझ्या त्या नावाखाली तुझा नंबर दिसत राहतो आणि मी त्या नंबरकडे तुझा एखादा फोटो असल्यासारखं पाहत राहतो. खरंच.. किती विचित्र असतं ना.? एखादी व्यक्ती आपल्या आयुष्यातून पूर्णपणे निघून गेलेली असूनही, आपण तिचा/त्याचा नंबर मात्र आपल्या मोबाईलमध्ये कायमस्वरूपी अजरामर करून ठेवतो. कधी कधी वाटतं, आता इतक्या जवळ तुझ्या गावात आलोय म्हटल्यावर तुला एखादा कॉल करून बघावा. कशासाठी..? तर फक्त तुझा आवाज ऐकण्यासाठी. काही विशेष बोलायचं नाही, काही चौकशी करायची नाही, काही मागायचं ही नाही, कोणताही जुना पुराना हिशोब मांडायचा नाही. फक्त एवढं कळावं की त्या आवाजात अजूनही मला ओळखण्याइतकी प्रेमाची ऊब शिल्लक आहे का.? पण का कुणास ठाऊक, अचानकच स्क्रीनवर तुझ्या नंबरभोवती फिरणारं ते बोट मागे सरकतं. कॉल लागत नाही, मी लावत नाही, म्हणून मग रिंग ही वाजत नाही, आणि आपलं संभाषण ही होतच नाही. मी तसाच, त्या कुठल्याशा वळणावर, कुठल्याशा कट्ट्यावर तसाच तासनतास त्याच जागेवर बसून राहतो. समोर पुण्याची संध्याकाळ महापालिकेच्या दिव्यांनी हळूहळू उजळत जाते. चाकरमान्यांची रस्त्यांवरची गर्दीही वाढत जाते. शहर आपल्या गतीने पुढे पुढे सरकत राहतं. फक्त मी मात्र एका जुन्या क्षणात अडकून पडलेला असतो. कदाचित या शहरात मी तुला शोधायला येत नाहीच. कारण मला ठाऊक आहे, तू आता इथे सापडणार नाहीयेस.

मी येतो ते फक्त "त्या माणसाला" भेटायला, जो "तुझ्यासोबत असताना मी होतो." आणि प्रत्येक वेळी परत जाताना, मला हवंहवंसं #पुणे मागे राहतं, मला हवीहवीशी #तू मागे राहतेस, पण न सांगता येणारी, मनात दाटणारी एक हुरहूर मात्र, पुन्हा माझ्या हातात हात घालून, माझ्यासोबत येते. बहुतेक काही नाती संपत नाहीत, ती फक्त एखाद्या शहरात कायमची राहायला जातात. आणि मग आपण आयुष्यभर त्या शहरात अधूनमधून मुक्काम करत राहतो.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

शनिवार, २० जून, २०२६

"बाप" झाल्याशिवाय "बाप" कळत नाही.. ❤️‍🩹🫂

जो तो नेहमीच आईच्या मायेचं गाणं गातो, आणि ते योग्यच आहे. पण घराच्या कोपऱ्यात शांतपणे उभा असलेला एक माणूस मात्र कायम शब्दांच्या बाहेर राहतो. तो म्हणजे बाप. घराच्या भिंतींना जर स्मरणशक्ती आणि वाचा असती, तर त्यांनी सांगितलं असतं की या घरात सर्वांत जास्त घाम कोणाचा सांडला. दाराच्या उंबरठ्याने सांगितलं असतं की पहाटे सर्वांत आधी बाहेर पडणारा आणि रात्री सर्वांत शेवटी परतणारा माणूस कोण होता. पण भिंती बोलत नाहीत, उंबरठे साक्ष देत नाहीत, म्हणून बापाची कहाणी नेहमीच अबोल राहून जाते. तो आयुष्यभर स्वतःला खर्च करत राहतो. अगदी मेणबत्तीसारखा. प्रकाश मात्र दुसऱ्यांच्या वाट्याला देतो. त्याच्या हातांवर पडलेल्या घट्टे कुणाला दिसत नाहीत, कारण लोकांचं लक्ष नेहमी त्याने उभ्या केलेल्या सुखाकडे, सुखी प्रपंचाकडे असतं. त्या सुखामागची झीज मात्र कुणी मोजत नाही, समजून घेत नाही. त्याच्या इच्छा, स्वप्नं फार मोठी नसतात. खरं तर कालांतराने त्याला स्वतःच्या इच्छाच उरत नाहीत. मुलाला चांगली शाळा मिळावी, मुलीच्या चेहऱ्यावर हसू असावं, घरात कुणी उपाशी झोपू नये, एवढ्याच काही गोष्टी त्याच्या स्वप्नांच्या यादीत राहतात. बाकी सगळं तो शांतपणे बाजूला ठेवत जातो. कधी त्याच्या शर्टाची कॉलर झिजलेली असते, कधी चप्पल तुटलेली असते, कधी चष्म्याची फ्रेम जुनी झालेली असते. पण नवीन वस्तू घेण्याचा विषय निघाला की त्याचा पहिला प्रश्न नेहमी एकच असतो, माझ्या मुलांना काही हवं आहे का.? त्याला त्याचा वाढदिवस साजरा करण्याची सवय नसते, आणि आवडही नसते. स्वतःसाठी भेटवस्तू मागण्याची इच्छा आणि हिंमत ही नसते. स्वतःच कौतुक ऐकण्याची अपेक्षा नसते. कारण त्याने आयुष्यभर जबाबदाऱ्यांवर प्रेम केलं असतं, अधिकारांवर नाही. कधी कधी तो थकतोही. खूप थकतो. पण त्याच्या थकव्याला वाचा नसतात. कारण त्याला शिकवलं गेलेलं असतं की पुरुषांनी रडायचं नसतं. त्यामुळे डोळ्यांत साचलेलं पाणी तो अनेकदा हसण्यात लपवतो आणि उरातील काळजी शांत एकांतात गिळून टाकतो.

मुलं मोठी होतात, आपापल्या आयुष्यात व्यस्त होतात. त्यांच्या यशाच्या कथा रंगू लागतात. त्या कथांमध्ये अनेकदा बापाचं नाव नसतं. पण त्या प्रत्येक यशाच्या पायथ्याशी त्याच्या त्यागाची माती मिसळलेली असते.

आणि मग एक दिवस अचानक जाणवतं की घरातला तो खंबीर आधार आता थकायला लागला आहे. चालण्याचा वेग मंदावला आहे. केसांवरची पांढरट चांदी आता भरपूर वाढली आहे. आवाजातला दम कमी झाला आहे. तेव्हा समजतं की जो माणूस आपल्यासाठी आयुष्यभर पर्वतासारखा उभा होता, तोही खरंतर हाडामांसाचाच होता.

बाप प्रेम व्यक्त करत नाही, तो प्रेम जगतो. तो काळजी बोलून दाखवत नाही, ती आपल्या कृतीतून दाखवतो. म्हणूनच कदाचित त्याचं महत्त्व उशिरा कळतं. आयुष्याच्या शेवटी जर कुणी त्याला विचारलं की, "तुझ्यासाठी तू काय कमावलंस?" तर कदाचित तो हसून आपल्या लेकरांकडे बोट दाखवेल. कारण स्वतःसाठी जगण्याची संधी त्याला फारशी मिळाली नसली, तरी आपल्या माणसांसाठी जगण्यातच त्याने संपूर्ण आयुष्याचं समाधान शोधलेलं असतं. आणि म्हणूनच बाप हा घरातील सर्वात शांत, सर्वात साधा, आणि तरीही सर्वात मोठा नायक असतो. त्याच्या त्यागाला आवाज नसतो, पण त्याच्याशिवाय कोणत्याही घराच्या सुखाची कहाणी पूर्ण होत नाही. खरंतर बापाचा कोणताही दिवस नसतोच, कारण त्या बापामुळेच आपला प्रत्येक दिवस असतो. तरीही कधी कधी एखाद्या विशेष दिवसाचं औचित्य वगैरे साधून या आपल्या बाप माणसाचं कौतुक करायला काही हरकत नसावीच ना.!🎭

#FathersDay ❤️

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

वेड माणसांचे हे... ❤️‍🩹🫂

त्या दिवशी तिच्याशी बोलत असताना ती अगदी सहजपणे मला म्हणाली की, "या देवानेही माझं कसलं नशीब लिहिलं आहे कुणास ठाऊक.?  ना कुणाची मैत्री मिळाली, ना कुणाचं प्रेम." तिच्या तोंडून निघालेले ते शब्द माझ्या कानांवर पडले आणि क्षणभरासाठी वेळ थांबून गेल्यासारखं वाटलं. तिचं बोलणं सुरू होतं, पण माझं मन मात्र कित्येक वर्षं मागे गेलं होतं, आणि त्या जुन्या आठवणींच्या गर्दीत मी स्वतःला शोधत होतो. मनात एकच विचार पुन्हा पुन्हा डोकावत होता की, खरंच तिला कधी कुणाची मैत्री मिळाली नव्हती.? खरंच तिच्यावर कुणी प्रेम केलं नव्हतं.? मग मी कोण होतो.? माझ्या भावना काय होत्या.? माझं तिला ते निस्वार्थ जपणं, तिच्यासाठी मनापासून झुरणं, तिच्या प्रत्येक आनंदात आनंदी होणं आणि तिच्या प्रत्येक दुःखाने आतून तुटून जाणं, हे सगळं नेमकं काय होतं.? बालपणापासून तिच्या आयुष्याच्या प्रत्येक पानावर अप्रत्यक्षपणे मी कुठे ना कुठे होतोच, पण या गोष्टीकडे तिचं कधीच जरासं ही लक्ष नव्हतंच. तिला लपून छपून पाहण्यात, तिच्या हसण्यात, तिच्या असण्यात माझं समाधान दडलं होतं. कधी कधी जेव्हा तिच्या डोळ्यांत अश्रू आलेले पहायचो, तेव्हा माझ्याही मनात वेदनांचं वादळ उठायचं. पण या सगळ्याची तिला कधी जाणीव झालीच नाही. कदाचित मीच माझ्या भावना व्यक्त करण्यात कमी पडलो असेन. कदाचित तिच्या आयुष्यात माझं स्थान इतकं साधं आणि सहज होतं की, त्यामागे दडलेलं माझं प्रेम तिच्या नजरेत कधी आलंच नाही. पण आज तिच्या त्या एका वाक्याने मात्र माझ्या मनात कितीतरी न बोललेल्या गोष्टी जाग्या झाल्या. मला तिचा राग आला नाही, उलट तिच्यासाठी वाईट वाटलं. कारण ती ज्या प्रेमाच्या शोधात होती, ते प्रेम अगदी बालपणापासूनच, तिच्या अगदी जवळ उभं होतं. ती ज्या मैत्रीची उणीव सांगत होती, ती मैत्रीही अगदी बालपणापासूनच तिच्या प्रत्येक सुख-दुःखात तिच्यासोबत चालत आली होती. बाकी आयुष्याचा हा किती विचित्र खेळ असतो ना. काही लोक आपल्या आयुष्यात इतके जवळ असतात की त्यांचं महत्त्वच लक्षात येत नाही. सूर्य रोज उगवतो म्हणून त्याचं कौतुक राहत नाही, पण तो एक दिवस दिसला नाही तर त्याची किंमत कळते. काहीसं तसंच माझ्या आणि तिच्या नात्याचं होतं. आजही तिचं ते वाक्य आठवलं की मनाच्या कुठल्यातरी कोपऱ्यात हलकीशी वेदना जागी होते. कारण मी कधी तिच्याकडून प्रेमाची अपेक्षा केली नव्हती, पण तिने किमान माझ्या भावनांचं अस्तित्व तरी ओळखावं, एवढी एक छोटीशी इच्छा मात्र मनात कायम होती. पण कदाचित प्रत्येक प्रेमकहाणीला पूर्णत्व लाभावं असं काही नसतं. बहुतेक प्रेमं हे फक्त मनात जपण्यासाठीच असतं. त्याला नाव नसतं, हक्क नसतो, अपेक्षाही नसतात. फक्त एक निस्वार्थ जिव्हाळा असतो आणि आयुष्यभर मनात राहणारी एक हळवी जाणीव की, ज्याला आपण सर्वस्व मानलं, त्याला आपल्या प्रेमाची खबर नव्हतीच. आणि म्हणूनच आजही तिने अगदी सहजपणे बोललेले ते शब्द आठवले की, मनात नकळत एकच विचार धुमाकूळ घालू लागतो की, "तू म्हणालीस तुला मैत्री मिळाली नाही, प्रेम मिळालं नाही, पण तू कधी मागे वळून पाहिलं आहेस का.? तसा विचार तरी कधी केला आहेस का..? कदाचित तू जे काही शोधत होतीस, ते सगळं काही तुझ्या अगदी जवळच उभं होतं गं..!" 🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

बेरंग... ❤️‍🩹🫂

आणि शेवटी आज मी तिला तो मेसेज पाठवलाच. हो... इंग्रजीत.! मला मुळात इंग्रजीत बोलायला किंवा त्या भाषेत व्यक्त व्हायला अजिबात आवडत नाही. पण इतकी...