अडगळ

ते म्हातारा म्हातारी खालच्या मजल्यावर राहतात. वरच्या मजल्यावर त्यांचं एकुलतं एक पोरगं, सूनबाई आणि ४-५ वर्षांची एक गोंडस परी.! गावातली जागा तशी अडगळीची, म्हणून म्हाता-याने काही वर्षांपूर्वी शेताचा एक तुकडा विकून गावाबाहेर ऐसपैस जागा घेऊन दुमजली घर बांधलं. तेव्हा ही म्हाता-याचा हट्ट होता की, गावातील घराप्रमाणेच इथंही एकच चूल मांडू, पण का कुणास ठाऊक म्हाता-याच्या पोराने ऐकलं नाही. तसा म्हाता-यानेही जास्त विरोध न करता, पोराच्या मनाप्रमाणे सारं बांधकाम केलं. कारण ही सगळं खटपट शेवटी कुणासाठी, आपल्या पोटच्या पोरासाठी, त्याच्या सुखासाठीच ना, असा विचार म्हाता-याने केला होता. म्हाता-याची शाळेची पाटी तशी कोरीच, इनमिन दुसरी वगैरे शिकलेला. त्यामानाने म्हातारी त्याकाळची मॅट्रिक, म्हणजे सातवी वगैरे काहीतरी उत्तीर्ण. तरीही लग्नानंतर पुढे काहीही करू न शकल्यामुळे फक्त चूल आणि मूल यात अडकलेली. म्हातारा गावातीलच एका मिलमध्ये कामाला होता. ती मिल बंद पडल्यावर शेती एके शेती इतकंच सुरू होतं. शेती पावसावर अवलंबून, त्यामुळे वर्षभर उधारी उसनवारी आणि मग वर्षाकाठी एकदाच सगळ्यांचं देणं भागवायचं वगैरे. तरीही म्हाता-याने या सगळ्याची झळ कधी घरापर्यंत येऊ दिली नाही. पोरगं एकुलतं एक, घरची परिस्थितीही बेताचीच तरीही, त्याच्या संगोपनात म्हातारा म्हातारी कधी काही कमी पडू द्यायचे नाहीत. पण पोरं बुध्दीने तसं बेताचच होतं. म्हातारी खूप काळजी करायची की, आपल्या पोराचं पुढे कसं व्हायचं.? पण म्हातारा तिला नेहमीच धीर द्यायचा अन् म्हणायचा की, त्याचा बाप अजून जित्ता आहे, सगळं नीट पार पाडणार.
पोरगं कसंबसं दहावी पर्यंत आलं, पण तिथून पुढे काही केल्या गाडी जाईचना. ब-याचदा ऑक्टोबर - मार्च वगैरे झालं, तरीही योग जुळून येईना. पोरगं तसं तब्येतीने एकदम मजबूत, पण आधीपासूनच त्याचा शेतीकडे कल नव्हताच. म्हातारा म्हातारी दोघेच शेती पहायचे. बहुतेक तेव्हा नुकतंच ते मोबाईलचं फॅड आलं होतं. चायनीज मोबाईलनी पार खेड्यापाड्यापर्यंत शिरकाव केला होता. तसलचं एक डबडं घेऊन पोरगं दिवसभर लोळत असायचं. म्हाता-याने ओळखीच्या एखाद्या चांगल्या ठिकाणी आपल्या पोराला कामाला लावायचा तसा खूप प्रयत्न केला, पण पोराला तसं काम नको होतं. दुपारी घरी येऊन, मस्त जेवून, तासभर डुलकी काढून, मग परत कामावर जावं, पोरगा अशा प्रकारच्या कामाच्या शोधात होता. या काळात गल्लीतल्या मित्रांच्या संगतीने मिळेल ते काम करून तो किरकोळ पैसे मिळवत होता आणि खर्चतही होता. म्हातारा म्हातारी आपलं घर आणि शेती पाहण्यात मग्न. असेच दिवसामागून दिवस आणि वर्षामागून वर्षे जात होती. पोराला आता त्याच्या मनासारखं काम ही मिळालं होतं. गावातल्या गावात मेडिकलला औषधं वाटत फिरणं. ड्युटी सकाळी दहा ते दुपारी दोन, आणि पुन्हा दुपारी चार ते संध्याकाळी सात वाजेपर्यंत. म्हाता-याच्या पोराच्या शिक्षणाच्या मानाने तो आता ब-यापैकी चांगलंच कमवत होता. आता म्हातारा म्हातारीला आपल्या पोराच्या लग्नाचे ध्यान लागले होते. म्हातारीला मुलींची लय हौस आणि कौतुक. त्यामुळे कधी एकदाची घरात सूनबाई येते, असं म्हातारीला झालं होतं. म्हातारा म्हातारी निवांत बसून असले की हीच स्वप्नं रंगवत असायची. सूनबाई आली की  तिच्यासाठी हे करू, ते करू, तिला अगदी आपल्या लेकीसारखं वागवू वगैरे वगैरे. शेवटी एकदाचं स्थळं वगैरे पाहणं सुरू झालं. दोन एकर शेती, गावात स्वत:च छोटंसं घर आणि एकुलतं एक पोरगं, त्यामुळे सगळं काही पटकन जुळूनही आलं. म्हातारा म्हातारी ज्या क्षणाची वाट पाहत होते, तो क्षण आला एकदाचा. आली एकदाची त्यांची सूनबाई. आता म्हातारा म्हातारी निवांत सुखाचे दिवस पाहणार होते. सूनबाई सोबत दिवसभर गप्पा टप्पा करणार होते. नातवंडांना सोबत घेऊन बालपण पुन्हा एकदा जगणार होते.
गावातलं घर तसं अडगळीचं. एका ओळीत तीन खोल्या. दोन कौलारू आणि एक पत्र्याचं शेड. एक स्वंयपाक खोली, त्याला लागूनची खोली आता सूनबाईंची बेडरूम झाली, आणि म्हातारा म्हातारी अगदी आनंदाने त्या पत्र्याच्या शेडमध्ये झोपू लागले. नेहमी प्रमाणे म्हातारा म्हातारीचं एकमेकांशी ठरलेलं ते एकच वाक्य, ही सगळं खटपट शेवटी कुणासाठी, आपल्या पोटच्या पोरासाठी, त्याच्या सुखासाठीच ना.!
आता म्हातारा एकटाच शेताकडे जाऊ लागला. सकाळी म्हातारी त्याला दोन भाकरी बांधून द्यायची. मग तो थेट संध्याकाळीच घरी परतायचा. म्हाता-याचं पोरगं दुपारी जेवायला येऊन तासभर डुलकी काढून पुन्हा कामावर निघून जायचं आणि सात आठला परतायचं. म्हातारी आणि सूनबाई दोघीच घरी असायच्या. असेच दिवसामागून दिवस आणि वर्षामागून वर्षे जात होती. घरात अजूनही पाळणा हलत नव्हता. म्हातारा ही आता पार खचून गेला होता. त्याला आता पहिल्या सारखं शेतीचं काम होत नव्हतं. घरचं दूषित वातावरण ही सतत म्हाता-याच्या जिव्हारी लागत रहायचं. कारण इतकी वर्षे होऊन ही सूनबाई अजूनही म्हातारा म्हातारीला आपलं मानत नव्हती, वाईटसाईट काही बोलायची नाही, पण आपुलकीनेही वागवत नव्हती. फक्त आपला नवरा आणि आपण, यातच काय ते तिचं सुख सामावलं होतं. कधीतरीच म्हातारा म्हातारी सोबत जेवायची, नाहीतर फक्त आणि फक्त नव-याच्या वाटेला डोळे लावून बसायची. म्हातारा म्हातारी टिव्ही पाहत असले की सूनबाई पहायची नाही, ते ज्या खोलीत असतील तिथं बसायची नाही, म्हाता-याने आवडीने काही खायला आणलं की खायचं नाही किंवा काही विचारलं तरी नीट उत्तर द्यायचं नाही. यातून म्हातारा म्हातारीला आता एक गोष्ट लक्षात आली होती की, या घरासारखेच आपणही आता अडगळ झालो आहोत. आपण काहीतरी केलं पाहिजे, आपण काहीतरी केलं पाहिजे, हा विचार म्हातारा म्हातारीला स्वस्थ बसू देत नव्हता. म्हणून मग एकदा म्हाता-याने पोराला विचारलं की, हे घर पाडून, एखादं बॅंक प्रकरण करून, इथं नवीन घर बांधूयात का.? पण पोरानं साफ नकार दिला. कोण ते हफ्ता-व्याज भरत बसणार आणि इथं या तुटपुंज्या जागेत नवीन घर बांधून उपयोग तरी काय.? त्यापेक्षा शेत विका आणि कुठंतरी जागा घेऊन मस्त ऐसपैस घर बांधा, तिथं आपण सगळे मिळून सुखाने राहू. बापजाद्यांपासून चालत आलेली, रक्ताचं पाणी करून कसलेली, जपलेली शेती विकण्याबद्दल पोरगा किती सहजपणे बोलून गेला, हे म्हाता-याच्या खूप जिव्हारी लागलं. आता हळूहळू पोरगा ही तुसडेपणाने वागू लागला होता. सुट्टी दिवशी पोरगं आणि सूनबाई दोघेही लवकर उठून, पटापट आवरून कुठेतरी निघून जायचे. जाताना काहीही सांगायचे नाहीत. रात्री अकरा बारा नंतर परतायचे. आता अधेमध्ये हे सतत असं होत होतं. हवंहवंसं वाटणारं ते आता हळूहळू म्हातारा म्हातारीला नकोनकोसं वाटू लागलं होतं. यातच म्हाता-याला एकदा पॅरेलिसिसचा झटका येऊन गेला. उगाच दैव बलवत्तर होते म्हणून आणि लागलीच योग्य औषधोपचार केला गेला म्हणून म्हातारा चालता फिरता झाला, नाहीतर कायमस्वरूपी अंथरूणाला खिळला असता. त्या आजारपणात ही सूनबाई खूपच कोरडी वागत होती. म्हातारा म्हातारी मनाने अजून जास्तच खचत चालले होते. अशाच एका सुट्टीच्या दिवशी नेहमीप्रमाणे न सांगता पोरगा आणि सूनबाई निघून गेले. तेव्हा दुपारच्या वेळी जेवण आवरून म्हातारा म्हातारी बाहेर अंगणात हवेला बसले होते. शेजारच्या एका पेरूच्या झाडावर चिमण्यांची चिवचिव सुरू होती. पुरेपूर पिकून खाली पडलेल्या एका पेरूचा वास आजूबाजूला पसरला होता. आजूबाजूच्या घरातून ही दुपारची जेवणाची भांडी धुण्याचा आवाज कानावर येत होता. तेव्हा म्हातारी सहज बोलून गेली की, अहो.. ऐकलंत का, काही सांगायचं आहे तुम्हाला. पटलं तर हो म्हणा, पण जास्त रागावू नका आणि मनाला ही लावून घेऊ नका. म्हाता-याने होकारार्थी मान हलवली. शेती विकून टाकूयात आता आणि पोराला आणि सूनबाईला हवं तसं, त्यांच्या मनासारखं करुयात. म्हातारा काहीच बोलला नाही, फक्त हो म्हणाला याचं म्हातारीला खूप आश्चर्य वाटलं. म्हातारा लगेचच आत जाऊन झोपला. लागलीच पुढल्या सकाळी म्हाता-याने याबद्दल पोराला सांगितलं. हे ऐकताच पोराचा आणि सूनबाईचा चेहरा आनंदाने खुलला. खूप दिवसांनी सूनबाईला आणि पोराला असं आनंदी पाहून म्हातारा म्हातारीलाही खूप बरं वाटलं. त्या रात्री कित्येक वर्षांनी चौघे एकत्र जेवले. कित्येक वर्षांनी म्हातारा म्हातारीला सुखाची झोप लागली होती. शेवटी शेताच्या एका तुकड्याचा व्यवहार झालाच मग. तेव्हा ही पोरगा कुठेच नव्हता. म्हातारा एकटाच धडपडत होता. गावाबाहेर ऐसपैस जागा घेतली. बोअर मारली. बांधकाम ही सुरू झालं. मध्यंतरी सूनबाईला दिवसही गेले होते. शेताचा तुकडा विकल्यापासून सूनबाई आणि पोरगा दोघेही खूप प्रेमाने वागत होते. त्यामुळे आता इथून पुढे तरी सगळं काही नीट पार पडणार आहे, या विचाराने म्हातारा म्हातारी खूप खुश होते, आणि खूप जोमाने नवीन घर बांधण्यात हरवून गेले होते. माझ्या पोराच्या सुखासाठी एक एकर काय, जर माझी शंभर एकर जमीन असती, तर मी तीसुद्धा विकली असती, असं म्हातारा सतत म्हातारीला म्हणत होता.
इकडं घराचं बांधकाम पुर्ण होत आलं होतं आणि तिकडं सूनबाईची डिलीव्हरीची तारीख ही जवळ आली होती. आणि मग एके दिवशी 'लक्ष्मी' घरी आली. बाळंतपण वगैरे सगळं काही सुखरूप पार पडलं. आता बारसं, जावळं वगैरे सगळं काही नवीन घरात अगदी धुमधडाक्यात साजरं करायचं, असं म्हाता-याचं ठरलं. म्हाता-याचा हट्ट होता की, गावातील घराप्रमाणेच इथंही एकच चूल मांडू, पण का कुणास ठाऊक म्हाता-याच्या पोराने ऐकलं नाही. तसा म्हाता-यानेही जास्त विरोध न करता, पोराच्या मनाप्रमाणे सारं बांधकाम केलं. कारण ही सगळं खटपट शेवटी कुणासाठी, आपल्या पोटच्या पोरासाठी, त्याच्या सुखासाठीच ना, असा विचार म्हाता-याने केला होता. शेवटी एकदाचं नवीन घर बांधून पुर्णपणे तयार झालं होतं. ते माणसांची वाट पाहत होतं. पण का कुणास ठाऊक, सूनबाईंनी अचानक हट्ट धरला की, मला अडीच तोळं सोनं घेतलं तरच मी नवीन घरात येणार, नाहीतर कधीच येणार नाही. थोडे पैसे शिल्लक होतेच आणि म्हाता-याने मिलमध्ये कामाला असताना आपल्या नावावर केलेली एक एफडी मोडून सूनबाईंचा तो हट्ट ही पुर्ण केला. सूनबाई नवीन घरी आल्या. नवीन घरी बाळाच्या रूपात लक्ष्मीही आली. सगळं काही सुखाने सुरू होतं. पण मुलाने मांडलेल्या दोन चुली अजूनही म्हातारा म्हातारीला रूचत नव्हत्या. आता पुन्हा हळूहळू सूनबाई आणि पोरगा पहिल्या सारखं तुसडेपणाने वागत होते. समोरून आले गेले तरी बोलत नव्हते, विचारत ही नव्हते. आता ते लहान बाळं जवळपास पाच सहा महिन्याचे झाले होते, पण या इतक्या दिवसात फारतर पाच सहा वेळाच त्या बाळाचं तोंड पाहण्याचं सुख म्हातारा म्हातारीला लाभलं होतं. आपलं नेमकं काय चुकलयं, सूनबाई आणि पोरगा आपल्याशी असं का वागतात, हा एकच प्रश्न म्हातारा म्हातारीला सतत सतावत असायचा. पण आपल्या शिवाय का असेना, पण सुखी आहेत ना, यातच ते आपलं सुख मानायचे. पण एकटं एकटं रहायचं तरी किती आणि करून खायचं तरी किती.? आपण हे सगळं याचसाठी केलं होतं का.? हा प्रश्न सतत आ वासून पुढे उभा राहिलेला असायचा. आता जवळपास ५ वर्षांची झालीय ती गोंडस परी. आजी आजोबा म्हणजे काय हे जवळपास माहीतच नाही तिला. ५ वर्षांची झाली ती, पण एकदाही आजी आजोबाच्या अंगाखांद्यावर खेळली नाही, तिला खेळवत असताना अंगावर हगली-मुतली नाही. हे असं आठवलं ना की, कधी कधी वाटून जातं की काय उपयोग या म्हातारपणाचा.? अजूनही दररोज फक्त तिचं हसणं बोलणं ऐकू येत अधेमध्ये, आणि सकाळी शाळेला जात असताना, पायरीवर बसलेल्या आम्हां म्हातारा म्हातारींकडे पाहणारी तिची अनोळखी नजर..!🎭
#आयुष्य_वगैरे
#अडगळ
#आईबाप

१३ जुलै, २०२३

ही गोष्ट तेव्हाची, जेव्हा केबल टीव्हीचं जाळं इतकं पसरलं नव्हतं, आणि गल्लीत ब-यापैकी कुटुंबांना ते आर्थिक दृष्ट्या पेलणारं ही नव्हतं‌. तेव्हाचा रविवार, आणि त्या रविवारची ओढ ही काही वेगळीच असायची. तेव्हा चॅनल बदलायची वगैरे भानगडच नसायची. एकदा का टीव्ही सुरू केला, की जे सुरू असेल ते पहायचं. मग आपण आपल्या आवडत्या कार्यक्रमाची वेळ साधून टीव्ही सुरू केला तरच आपलं काम झालं, नाहीतर इतर वेळी फक्त उभ्या काळ्यापांढ-या पट्टया वा गिजबिट मुंग्या आलेल्या दिसायच्या. तेव्हा ठराविक वेळेपर्यंत दूरदर्शन, म्हणजे आत्ताचे DD National सुरू असायचे, आणि साधारण दुपारनंतर DD सह्याद्री सुरू व्हायचे, आणि पुन्हा रात्री नऊ साडेनऊच्या आसपास DD National.! तेव्हा एखाद्या सणावाराला अथवा एखाद्या राष्ट्रीय सणाला विशेष असा कार्यक्रम किंवा विषेश चित्रपट हमखास ठरलेला असायचा. त्यातल्या त्यात १५ ऑगस्ट, २६ जानेवारीला हमखास दाखविल्या जाणाऱ्या क्रांतीवीर, प्रहार, क्रांती, तिरंगा या चित्रपटांचं नेहमीच अप्रूप वाटायचं, आणि कंटाळा तर अजिबात यायचा नाही.
तेव्हा प्रत्येक दिवसाची सुरुवात जशी व्हायची, तशीच रविवारची ही व्हायची. सकाळी सर्वात आधी आई जागी झालेली असायची. तिनं नेहमीप्रमाणे रेडिओ लावलेला असायचा. तेव्हा बहुतेक साधारण सहाच्या आसपास रेडिओचं प्रक्षेपण ही सुरू व्हायचं. आईनं त्याच्या ५-१० मिनिटे आधीच रेडिओ लावलेला असायचा, त्यामुळे सुरूवातीला काही मिनिटे फक्त बीपsss असा एकसारखा आवाज यायचा. हे आकाशवाणीचे सांगली/कोल्हापूर केंद्र आहे आणि आम्ही आता सहक्षेपित करत आहोत भक्तीगीतांचा कार्यक्रम... या आवाजानंतर कानावर पडणा-या वासुदेव आला.. हो वासुदेव आला, उठी श्रीरामा पहाट झाली, घनश्याम सुंदरा, धागा धागा अखंड विनुया, या गाण्यांनी पहाट अक्षरक्ष मंत्रमुग्ध होऊन जायची. अशावेळी आजूबाजूच्या परिसरात अंगणात फिरणारा खराटा ही हळूवार आवाजात कोरस द्यायचा. एव्हाना आईची आंघोळ, अंगण झाडलोट, सडा शिंपण, रांगोळी, उंबरा पुजा वगैरे झालेली असायची. आईनंतर पप्पाही कधीचे आवरून कपाळाला भस्माची तीन बोटं ओढून रेडिओ ऐकत निवांत चहा पीत बसलेले असायचे. आई आम्हा भावंडांना आंघोळीसाठी उठवायची तेव्हा साधारण सातेक वाजलेले असायचे. आई उठ वगैरे काही म्हणायची नाही, जवळ यायची, चादर ओढायची अन् निघून जायची. मी पुन्हा चादर ओढून घेऊन झोपी जायचो. आई पुन्हा यायची आणि चादर ओढून जायची. असं दोन तीन वेळा झाल्यावर शेवटी येऊन आई चादर ओढून, घडी करून भिंतीतल्या कपाटात ठेवून द्यायची. मग तेव्हा आळोखेपिळोखे देत, अंथरूण सोडण्याशिवाय पर्याय नसायचा. झोपेतून जागा झाल्यावर किलकिल्या डोळ्यांनी जेव्हा आजूबाजूला पहायचो, तेव्हा पाणी तापवायला अंगणात घातलेल्या चुलीचा धूर घरभर पसरलेला दिसायचा. तेव्हा घरटी शौचालयं नव्हती, आणि सरकारी शौचालयावर भयानक गर्दी आणि घाणीचं साम्राज्य. त्यामुळे घरापासून जवळच असलेल्या शासकीय धान्य गोदामाच्या बाजूला असलेल्या बाभळीच्या जंगलात टमरेल घेऊन जाऊन हलका होऊन यायचो. तेव्हा का कुणास ठाऊक पण दात घासण्याचा जाम वैताग यायचा, पण पप्पांना ही गोष्ट माहीत असल्यामुळे, मी दात घासे पर्यंत ते समोरच उभे रहायचे. महिन्याचा राशन भरताना कोलगेट पावडरचा एक मोठा डबा आणलेला असायचा. त्याला वरच्या बाजूला बारीक भोकं असायची. त्यातून हवी तेवढी पावडर हातावर घ्यायची अन् बोटावर लावून बोटं दातांवर रगडायची. गारगार मस्त वाटायचं. दात घासण्याचा कंटाळा असला तरी, ती कोलगेट पावडर गिळायला भारी वाटायचं. मग ही गोष्ट पप्पांच्या लक्षात आली की ते ओरडायचे, मग तेव्हा पटापटा दातांवर बोटं फिरवून मोकळा व्हायचो. आंघोळीला गेल्यावर जवळच असलेल्या आमच्या जनावरांच्या गोठ्यातील शेणमूताचा वास नाकात शिरायचा. मस्त गरमागरम वाफाळलेलं दोन तांबे पाणी अंगावर ओतून घेऊन मग दिवळीतल्या लक्स साबणाकडे हात जायचा. हो लक्सच.. तेव्हा लक्स साबण आणि पॉंन्डस पावडर शिवाय घराला घरपण नसायचं. मग हळूहळू त्या लक्स साबणाच्या फेसाळ वासात शेणमूताचा वास काही काळाकरीता नाहीसा होऊन जायचा. टिव्हीवर रंगोली कार्यक्रम सुरू असायचा. देखा हे पहली बार.. साजन की ऑंखोंमें प्यार वगैरे ऐकत ऐकत चहापाणी उरकायचं. इथं मुद्दामच ऐकत ऐकत हा शब्द वापरला आहे, कारण आमच्या घरी टीव्ही नव्हता. पलीकडून सख्या काकांच्या घरातून तो गाण्यांचा आवाज यायचा. चहापान आवरलं की आई नाश्त्याला काय करणार यांकडे आम्हा भावंडांचे लक्ष लागलेलं असणार. तेव्हा आत्ताच्या सारखी कांदेपोहे उपमा वगैरे ची पध्दत तशी फारच कमी, कुणी पाहुणेरावळे आले तरच, नाहीतर काल रातचा भात मस्त कांदा घालून गरम करून, कढईत परतून सर्वांनी खायचा किंवा रातची शिल्लक भाजी, आमटी वगैरे भाकरीच्या पीठात कालवून खमंग धपाटा बनवला जायचा. आईचे पीठाने माखलेले हात पाहून आज धपाट्याचा नंबर लागलेला दिसत होता. मी जाम खुश होतो, कारण गरमागरम धपाटा म्हणजे माझा जीव की प्राण. आई परातीमधे धपाटा थापतानाच माझ्या तोंडाला पाणी सुटलेलं असायचं. थापटलेला धपाटा तव्यावर पडला की तो खरपूस भाजताना त्याचा सुटलेला सुवास घरभर दरवळून जायचा. तो धपाटा भाजत असताना अधेमध्ये आई त्याच्यावर बोटं उठवायची. तेव्हा सहज मनात विचार येऊन जायचा की, आईला चटका वगैरे कसं काय लागत नाही, हात भाजत कसा काय नाही. धपाटा तव्यातून भाकरीच्या बुट्टीत न जाता, थेट ताटामध्येच यायचा. घरी खायला काहीही केलं तरी सगळ्यात आधी पहिला हक्क आम्हा बच्चे कंपनीचाच.
गरमागरम धपाटा पोटात ढकलून मी थेट मित्रमंडळीचा चौक गाठायचो. बॅट बॉल घेऊन ब-यापैकी पोरं जमलेली असायची. सात आठ जण जमली की मग आम्ही नंबर पाडून खेळाला सुरुवात करायचो. नंबर पाडायची भारी गंमत वाटायची आणि कुणी तक्रार ही करायचं नाही. सर्वांनी लांब जाऊन थांबायचं, एकाने जमीनीवर जेवढे खेळाडू असतील तेवढे नंबर उलटसुलट क्रमाने लिहायचं आणि प्रत्येक नंबर समोर एक उभी रेष ओढून, नंबरवर बॅट ठेवून झाकायचं. त्यानंतर  लांब उभ्या असलेल्या सर्वांनी येऊन त्यातली हवी ती रेषा बोट ठेवून पकडायची. त्यानंतर झाकलेल्या नंबरवरून बॅट काढल्यावर ज्याचा बोट ज्या नंबरला असेल, त्याप्रमाणे बॅटिंग मिळायची. रविवार सुट्टीचा दिवस, त्यामुळे प्रत्येकाने आऊट होईपर्यंत निवांत खेळायचं, पळू वाटलं तर पळून रना काढायचं किंवा एकाच जागेवर थांबून सेहवाग सारखं फक्त छक्कं, चौकं हाणायचं. जाम भारी मजा यायची. मनसोक्त खेळून, गल्लीभर हिंडून एक-दोन वाजता घरी परतायच्या आधी, गल्लीतल्या एकमेव सरकारी बोअरवर पाणी उपसत उपसत आळीपाळीने आम्ही सर्वजण हातपाय स्वच्छ धुवून घ्यायचो. दुपारचं जेवण झाल्यावर अभ्यास करीत असताना नकळत डोळे घड्याळाकडे जायचे आणि अजून चार वाजले की नाही हे तपासून घ्यायचो. हीच ती एक वेळ असायची, ज्याची आम्ही बच्चेकंपनी संपूर्ण आठवडाभर वाट पाहत असायचो. याच वेळी आमचे लाडके हिरो आम्हाला भेटायचे. दर रविवारी चार वाजता DD सह्याद्रीवर मराठी चित्रपट लागायचा. लक्ष्या - अशोक सराफ अथवा #लक्ष्या - #अशोकसराफ - #महेशकोठारे यांचा चित्रपट असला की आमची चंगळ असायची. ही तीन माणसं तर अगदी घरची वाटायची, इतका आपलेपणा वाटायचा यांच्याबद्दल. तात्या विंचू, कवट्या महाकळ, कुबड्या खबीस, गिधाड ही मंडळी ही तितकीच जिव्हाळ्याची. पण का कुणास ठाऊक, तेव्हा रविवार म्हटलं की फक्त आणि फक्त #लक्ष्या डोळ्यांसमोर यायचा. त्याच्या सिनेमाशिवाय रविवार नेहमीच अधुरा वाटायचा. माहेरची साडी, हळद रुसली कुंकू हसलं असले चित्रपट असले की मूड ऑफ व्हायचा. कारण काकांच्या घरी टीव्ही पाहण्यासाठी जमलेली महिलामंडळी अधेमध्ये सतत इमोशनल होऊन रडत असायच्या. अशावेळी आम्ही मित्रमंडळी मग पुन्हा एकदा बॅट बॉल जवळ करायचो.
मग रात्री बरोब्बर साडे नऊला हिंदी चित्रपट लागायचा, कधी कॉमेडी असायचा, तर कधी भयानक. त्यातल्या त्यात त्याकाळी टीव्ही वर लागणा-या चित्रपटांमध्ये भयानक कॅटेगरीमध्ये फक्त एकच आजतागायत लक्षात आहे आणि तो म्हणजे 100days. अशा तऱ्हेने हवाहवासा रविवार नेहमीच संपून जायचा आणि पुन्हा एकदा सोमवार शाळेतील मित्रांच्या भेटीने लवकरच उगवायचा. शाळेचा सोमवारचा पहिला एक तास नेहमीप्रमाणे रविवारी पाहिलेल्या चित्रपटांवर चर्चा करण्यात निघून जायचा. मधल्या सुट्टीपर्यंत सगळं काही जुनं झालेलं असायचं. संध्याकाळ होईपर्यंत आम्ही पुन्हा एकदा पुढच्या रविवारच्या प्रतिक्षेत असायचो.
आता ते दिवस नाहीत, ती मजाही नाही. कारण आता घरोघरी केबल/डिश चं जाळं पसरलं आहे आणि प्रत्येक हातात मोबाईल, त्यामुळे मनोरंजन anytime, anywhere.! पण रविवारच्या आठवणींच्या खिडकीतून मन अजूनही भूतकाळात डोकावून पाहत असतं., नेहमीच.!🎭
#आयुष्य_वगैरे
#अडगळ
#बालपण
#मनातलं
#फाटलेली_डायरी

१० ऑगस्ट, २०२३

एक छोटासा किस्सा..!
कामावरून घरी परतताना नेहमी प्रमाणे बसची वाट पाहत उभा होतो. ब-यापैकी सगळ्यांनाच लवकरात लवकर घरी पोहचायची घाई, तशीच मलाही. अधेमध्ये हातातील मोबाईल स्क्रोल करत बसच्या वाटेला डोळे लावून होतो. नेहमीच्या ओळखीतले सहप्रवासी ही कधीचे आले होते. त्यातच आज आठवडी बाजाराचा दिवस, त्यामुळे तो चौक भरपूर गजबजला होता. तिथं अगदी हाकेच्या अंतरावर थांबलेली काही प्रेमी युगुलं लाडीकपणाने एकमेकांकडे पाहत फोनवर बोलण्यात हरवली होती. बस यायला अजूनही जवळपास पंधराएक मिनिटे बाकी होती. तितक्यात एक भरपूर दारू वगैरे पिलेला इसम तिथं येऊन कडमडला. त्याला धड उभंही राहता येत नव्हतं. मग तिथं उभ्या असलेल्या ब-यापैकी सा-यांनी लागलीच नाकाला हात लावला. देशी घेतलाय.. देशी घेतलाय.. अशी बहुतेक पुरूषांची कुजबूज ऐकू येऊ लागली. तिथं बसायला असलेल्या थोड्याशा शिल्लक जागेवर बसायला तो पुढे सरसावला आणि तिथं असलेल्या सर्वांनी तो अखंड बाकडाच मोकळा करून त्याला देऊन टाकला. तो पठ्ठयाही मग न बसता सरळ सरळ आडवाच झाला. तो इसम अजूनही कुणालाही, कसलंही, एक अवाक्षरही बोलला नव्हता, पण तिथं उभ्या असणाऱ्या सर्वांच्याच चर्चेचा आता तो विषय बनला होता. महिला मंडळींनी नेहमीप्रमाणे हा इतका पितो, तर मग याची मुलं बाळं, बायको, आई-बाप वगैरे कुणी असतील, तर याच्या सोबत कसे राहत असतील.? यावर व्याख्यान सुरू केलं होतं. बिचा-या बायकोचं कित्ती हाल होत असतील, तो तिला दररोज मारहाण करत असेल वगैरे वगैरे. एक दोन महिलांचा तर कंठही दाटून येऊन, डोळे ओलावले होते. तर पुरूष मंडळी नेमकं याच्या उलट चर्चा करत होती. घरी याला त्रास असेल, बायको नीट वागत नसेल, म्हणून हा व्यसनाकडे वळला असेल वगैरे वगैरे. हे सगळं बोलणं माझ्याही कानावर पडत होतं आणि बहुतेक त्या दारू पिऊन बाकड्यावर निवांत पडलेल्या इसमाच्याही. तेवढ्यात हळूवार आवाजात त्याची चाललेली बडबड सर्वांच्या लक्षात यायला लागली.., सगळे नाटकी आहेत, सगळे स्वार्थी आहेत, कुणी कुणाचं नाही, एकटेच जन्माला आलोय आपण नि एकटेच जाणार, कितीही कमावलं तरी सारं काही इथंच ठेवून जाणार, जो तो खोटेपणाने वागतोय, ख-याचं सोंग लय वाईट, म्हणून मी माझ्या आनंदासाठी दररोज होतो टाईट.! मला बेवडा म्हणता तुम्ही, पण आपण सारे बेवडेच. दुःख हे दारू सारखंच, आपण कळत नकळत दुःख नावाची दारू दररोज पितो. फक्त प्रत्येकाचा ब्रॅण्ड वेगवेगळा असतो, इतकाच काय तो फरक.!
नेहमी प्रमाणे बस आली. तिथल्या बघ्यांनी आणि टीकाकारांनी लागलीच भूमिका बदलली आणि प्रवासी झाले. डबल बेल वाजली, बस सुटली, बस थांब्यावर आता फक्त तो दारू पिऊन बाकड्यावर निवांत पडलेला इसमच बाकी होता, आणि बसमधल्या प्रवाशांनी आता वेगळ्याच विषयावर व्याख्यानं सुरू केलं होतं, नेहमीसारखचं.! 🎭
#आयुष्य_वगैरे 
#अडगळ

३० जुलै, २०२३

नुकताच माझा डोळा लागला होता. तितक्यात मला एका कुत्र्याच्या रडण्याचा आवाज ऐकू आला. हा आवाज ऐकून थोडासा सावध झालेलो मी, हे तर दररोजच आहे, असं म्हणून पुन्हा झोपायचा प्रयत्न करू लागलो. तितक्यात तो आवाज मला आणखीनच भेसूर व जास्त प्रमाणात ऐकू येऊ लागला. मग मात्र माझ्या मनात भितीची आणि शंकेची पाल एकत्रच चुकचुकली. कारण मी जिथं राहतो, तिथं फारतर फक्त पाळीव कुत्रीच आहेत, भटक्या कुत्र्यांची संख्या फारच कमी, जवळपास नसल्यागतच. पण आज कानावर एकसारखा पडणारा हा भेसूर आवाज वेगळाच वाटत होता. दोन दिवसांपासून रिमझिम पावसाची एकसारखी रिपरिप सुरूच होती. मस्त गारेगार वातावरणात मी उबदार वाकळ घेऊन झोपलो होतो, पण आज या कुत्र्यांनी का कुणास ठाऊक पण एकच कल्लोळ माजवला होता. म्हणून मग नेमकं झालंय तरी काय, ते पाहण्यासाठी मी नाईलाजाने अथरूणातून बाहेर पडलो. अजूनही पावसाची रिपरिप कानावर येतच होती. चुकून घरात शिरलेला आणि कुठंतरी दडून बसलेला रातकिडा त्याची ड्युटी इमानेइतबारे निभावत होता. त्यातच अधेमध्ये एखाद्या बेडकाचा येणारा आवाज तो बेडूक नेमका किती मोठा असेल, या विचाराने हैराण करून जात होता. अंथरूण सोडल्यावर पहिल्या प्रथम मी लाईटच्या बटनाकडे वळलो, पण काय आश्चर्य.! संपूर्ण घर फिरलो तरी आज मला लाईटची बटणं सापडलीच नाहीत. तसा मी आणखीनच जास्त घाबरलो. मनाला सहज वाटून गेलं की, आज नक्कीच काहीतरी वेगळं घडतं आहे आपल्यासोबत. बाहेर कुत्र्यांच्या रडण्याचा आवाज जास्तच वाढत चालला होता. तो आवाज माझ्या विचारशक्तीला खीळ बसवत होता. तितक्यात मला माझ्या मोबाईलची आठवण आली. तसा मी पुन्हा चाचपडत चाचपडत अंथरूणाजवळ आलो. मोबाईल नेहमीच माझ्या अंथरूणाच्या उजव्या बाजूला ठेवलेला असायचो. एकदाचा मोबाईल हाताला लागला तसा मला थोडं हायसं वाटलं. Sensorला बोटं लावून मी लॉक काढलं आणि एका तीव्र झटक्याने मी मोबाईल हातातून खाली फेकून दिला. कारण लॉक काढताच मोबाईलची पुर्ण स्क्रीन पांढरीफटक पडली आणि त्यातूनही कुत्र्यांचा तोच भेसूर रडण्याचा आवाज ऐकू येऊ लागला. आता मात्र मी पुरता घाबरून गेलो होतो आणि थरथरत घामाने पुर्ण भिजून गेलो होते. बाहेर तो कुत्र्यांच्या रडण्याचा भेसूर आवाज,ती पावसाची रिपरिप, तो बेडकाचा आवाज आणि ती रातकिड्याची किरकिर या सा-यात माझं अस्तित्व मला अगदीच शून्य वाटत होतं. काय करावं काहीच सुचत नव्हतं. आजूबाजूला फक्त आणि फक्त अंधार होता. पुन्हा एकदा हिंमत करून मी बाहेर नेमकं काय चाललंय ते खिडकीतून तरी पहावं, म्हणून खिडकीकडे आलो, पण काही केल्या खिडकी उघडतच नव्हती. रागारागाने खिडकीच्या काचेला मी दोन चार लाथा बुक्क्या घातल्या, तरीही काचेला काहीच झालं नाही. म्हणून मग पुन्हा चाचपडत मी घरभर फिरू लागलो, पण सगळं घर मोकळं भासत होतं. कुठेच कशाचाही अडथळा वाटत नव्हता. घरातलं सगळं सामान आणि बाजूच्या भिंती सोडल्या तर बाकी भिंती गेल्या कुठं.? मला हेच कळत नव्हतं. तितक्यात एक दरवाजा माझ्या हाताला लागल्याचं मला जाणवलं. तो दरवाजा उघडायचा मी प्रयत्न करू लागलो आणि तो उघडला ही. दरवाजा उघडताच सर्वात आधी मी माझे कान माझ्या हातांनी अगदी घट्ट बंद करून टाकले. कारण तो कुत्र्यांच्या रडण्याचा आवाज आता काही केल्या मला सहन होत नव्हता. मी जितके घट्ट माझे कान बंद करत होतो, तो आवाज तितकाच जास्त तीव्र वाटत होता. नकळत माझ्या हातांचे तळवे मला ओलसर जाणवले, तसा मी कानावरचा एक हात काढून तपासलं, तर मला ते माझ्या कानातून एकसारखं वाहत असलेलं रक्त वाटलं आणि ते रक्तच होतं. नेमकं कधीपासून वाहत आहे, ते माझं मलाच ठाऊक नव्हतं. तितक्यात मला जाणवलं की, माझा शर्ट घामाने नाही, तर माझ्याच रक्ताने पुर्ण माखून गेलाय. अचानक एक वीज अगदी जोरदार अशी चमकली. त्या काही क्षणांच्या लख्ख प्रकाशात, मी कित्तीतरी वेळाने, स्वतःला आणि आजूबाजूच्या परिसराला नीट पाहत होतो. मला माझे हात पाय उलटे असल्याचे दिसले, मला डोळा ही एकच उरला होता, अंधारात इतका वेळ माझं स्थिर वाटणारं मस्तक, मला माझ्याच डाव्या हातात धरलेलं दिसलं. घरातच लपून बसावं, म्हणून मी मागं फिरलो, तर मागं घरही दिसतं नव्हतं. हळूहळू पाणी वाढत जात असल्याचा मला भास होत होता. पावसाचा जोरही वाढला होता. माझ्या कानातून एकसारखं फक्त वाहतच होतं. आता मी चालताना मला खूपच विचित्र वाटत होतं, कारण माझं हात पाय उलटे, माझं कापलेलं मस्तक माझ्याच हातात. नेमकं काय करावं, ते काहीच कळत नव्हतं.‌मी फक्त पुढे पुढे जात होतो. हळूहळू पाणी वाढत आता माझ्या गुडघ्यापर्यंत आले होते. अधेमध्ये सतत लख्ख चमकणा-या वीजा काही क्षणांपुरत्या माझ्या आसपासच्या भीषण वास्तवाशी माझा सामना घडवून आणत होत्या. ते सगळं पाहून माझा थरकाप उडाला होता. मला पडलेल्या काही प्रश्नांची उत्तरं, मला काही केल्या मिळतच नव्हती. पावसाची एकसारखी रिपरिप सुरू असताना आकाशात चंद्र कसा.? नेमकी वीज चमकल्यावरच तो कसा काय दिसतो आहे.? अंधार पडल्यावर चंद्राचं अस्तित्व कुठं हरवून जात आहे.? चंद्रावर ती कुत्र्यासारखी आकृती कशी काय दिसते आहे.? माझ्या आसपासच्या झाडाझुडुपांना कुत्री कशी काय लटकलेली दिसत आहेत.? झाडांच्या फांद्या कुठे गेल्या.? झाडाचं धड म्हणजे खोड, तेही कुत्र्याच्या शरीरासम कसं काय.? मी कुठे चाललोय.? माझं पुढं काय होणार.? 🎭
क्रमशः

#आयुष्य_वगैरे
#अडगळ

व्हेंटिलेटर

दोन दिवसांपासून मी व्हेंटिलेटरवर आहे.
ते लावलेलं आहे, म्हणूनच मी जिवंत आहे, नाहीतर खेळ खल्लास, असे शब्द अधेमध्ये सतत माझ्या कानावर येत आहेत. मला अॅडमिट केल्यापासून माझी बायको एकदाही हॉस्पिटलमध्ये आलेली नाही. माझा लहान मुलगा एमबीबीएस करतो आहे, तो सुद्धा अगदी हाकेच्या अंतरावर शिकत असून अद्याप आलेला नाही. मोठी मुलगी तर नांदायला गेल्यापासून आपल्याला एक बाप आहे, हेच विसरून गेली आहे. मी खूप दारू पितो, खूप म्हणजे खूप. आजही घरी बसून मी खूप खूप खूप प्यायलो. तशी दारू आता माझ्या तब्येतीला आणि पर्यायाने जीवनाला घातक असं डॉक्टरांनी ब-याचदा सांगितलंय, पण तरीही मी पितोच. मरण्यासाठी नाही तर जगण्यासाठी पितो. पण आज त्रास जरा जास्तच झाला. माझ्या बडबडण्याचा आवाज ऐकून शेजारचा एक ओळखीचा गृहस्थ घरी आला.‌ आतून कडी होती म्हणून पुर्ण ताकदीने दार ढकलून कडी तोडून तो आत आलाच. तेव्हा मी जमीनीवर निपचित पडलो होतो. माझा श्वास अगदी मंदगतीने सुरू होता. सुसाट रेल्वे स्थानकावर थांबताना कशी आवाज करत हळूहळू थांबते ना, तसं मला वाटतं होतं, बहुतेक सारं काही संपलय आता. हा आपला शेवटचा दिवस आणि बहुतेक शेवटचा श्वास ही जवळ आलाय. त्यानं हे सारं पाहून मला तातडीने अॅडमिट केलं.

मला एक सख्खा भाऊ. तो सहकुटुंब कोल्हापूर येथे असतो. सरकारी नोकरी, ते ही टपाल खात्यात. सध्या काहीतरी कोट्याधीश वगैरे आहे तो. त्याला दोन मुलं. एकाचं शिक्षण पूर्ण झालाय, तर एक अजूनही शिकतोय. मला अॅडमिट करण्याआधी त्या भल्या गृहस्थाने माझ्या भावाला फोन केला होता. माझी तब्येत खूपच खालावल्याचं आणि अत्यवस्थ असल्याचं कळवलं होतं. पण अजूनही तो सुद्धा आलेला नव्हता. तो भला गृहस्थच माझी देखभाल करत होता. तितक्यात मला व्हरांड्यातून माझ्या भावाच्या बोलण्याचा आवाज ऐकू आला. तो त्या भल्या गृहस्थाशी वाद घालत होता की, इथं कशाला अॅडमिट केलंत.? सरकारी दवाखान्यात अॅडमिट करायचं नाही काय.? वगैरे वगैरे..! तितक्यात भाऊ थेट आत आला. डॉक्टर स्टेटमेंट तपासून पाहत होते. भावाने डॉक्टरांना थेटच प्रश्न केला की, आणखी किती आयुष्य आहे याचं.? सध्या वाचायचे काही चान्सेस आहेत काय.? आणि नसतील तर मग उगाच हे व्हेंटिलेटर लावून आमचा खर्च का वाढवत आहात.? हे ऐकून मला अॅडमिट केलेला तो भला गृहस्थ खाली मान घालून गुपचूप निघून गेला. व्हेंटिलेटर काढा.. असं म्हणत भावाचा आवाज खूपच चढला होता. त्याला डॉक्टरांनी स्पष्ट नकार दिला. त्यावर भावाने आम्हाला इथं आमचं पेशंट ठेवायचं नाही, आम्ही सरकारी दवाखान्यात जाणार आहोत, असा रेटा लावला. हॉस्पिटल सारख्या ठिकाणी वाढलेला गोंधळ पाहून, नाईलाजास्तव डॉक्टरांनी पेशंट घेऊन जायची परवानगी दिली, पण सरकारी दवाखान्यात अॅडमिट होईपर्यंत पेशंट व्हेंटिलेटरवरच राहणार, हे भावाला बजावून सांगितलं. भाऊ लागलीच तयार झाला. मी अजूनही निपचित अवस्थेत हे ऐकत होतो.

थोड्याच वेळात एका अॅम्बुलन्स मधून माझा प्रवास सरकारी दवाखान्याकडे सुरू झाला. आतमध्ये एक बॉय आणि माझा भाऊ बसले होते. बॉय अॅम्बुलन्सच्या खिडकीतून टक लावून बाहेर पाहण्यात हरवला होता. भावाची एकट्याची सुरू असलेली बडबड माझ्या कानी येत होती. पावसाचं दिवस आहेत, स्मशानभूमी लांब आहे, खड्डा काढून ठेवायला सांगायला हवं, पटकन सगळं काही सोपस्कार आवरून कोल्हापूर गाठायला हवं वगैरे. भावाला मी लवकर मरत का नाहीये, हे कोडं पडलं होतं. भावाने एक दोनदा त्या बॉयला ही आमिष दाखविले की, ते व्हेंटिलेटर तेवढं काढा याचं, पाचशे रुपये देतो. यावर त्या बॉयने तुम्ही सख्खं भाऊ आहात ना.!?? हा भावाला विचारलेला प्रश्न ऐकून भाऊ पुढे काहीच बोलला नाही.

एव्हाना आम्ही सरकारी दवाखान्याजवळ आलो होतो. मी आतल्या आत पार खचून गेलो होतो. मला घाईघाईने अॅम्बुलन्स मधून बाहेर काढलं, आत बेडवर नेऊन झोपवलं. डॉक्टर येऊन पाहणी करत होतेच, तितक्यात मी माझा शेवटचा श्वास घेतला. डॉक्टरांनी फॉर्मेलिटी म्हणून पुन्हा एकदा तपासणी केली आणि मग मला मृत घोषित केलं. भावाने सुटकेचा निःश्वास टाकला. लगेचच त्याने बाकीच्या फॉर्मेलिटीझ आवरून माझी बॉडी ताब्यात घेतली. बिल खूपच झालं, बिल खूपच झालं असं म्हणत भाऊ अजूनही रिसेप्शन काउंटरवर वाद घालत होता. पांढ-या कपड्यात बांधून गुंडाळून ठेवलेला मी अॅम्बुलन्समध्ये निवांत पडून होतो.

शेवटी एकदाचा भाऊ अॅम्बुलन्स जवळ आला. खिशातून फोन बाहेर काढला आणि मला अॅडमिट केलेल्या, माझ्या शेजारच्या त्या भल्या गृहस्थाला फोन केला की, बॉडी घेऊन आम्ही घराकडे येत आहोत, एक दोन माणसं बोलावून बॉडी तेवढी आत ठेवून घ्या. हे ऐकून तो अॅम्बुलन्स मधील बॉय बोलला की, मी आणि ड्रायव्हर दोघं मिळून बॉडी आत ठेवून देतो, एक तीनशे रुपये जादा द्या. यावर पुन्हा भाऊ वाद घालू लागला की, मूळ चार्जेस ५००/- रूपये आहेत, त्यात होतं असेल तर करा, मी एक रूपया ही जास्त देणार नाही. शेवटी एकदाची माझी बॉडी घराजवळ आली. तो भला गृहस्थ तेवढाच मला गलबलून आल्यासारखा दिसत होता. त्याचे डोळे पाणावले होते. एव्हाना आई बाबा कधीचे घरी येऊन बसले होते. माझी बॉडी आत ठेवून तो बॉय आणि तो भला गृहस्थ जात होते तितक्यात माझी आई बोलली की, आमच्यात असं झोपवत नाहीत, तिकडं तोंड करून भिंतीला टेकवून बसवा त्याला. ठीक आहे असं म्हणून त्या दोघांनी मला तसं बसवलं.

अजूनही माझी पोरं, बायको यांचा कुणाचाही पत्ता नव्हता. सगळं घर कसं शांत शांत वाटत होतं. तसंही ते नेहमी शांतच असायचं, कारण इथं मी तसा एकटाच. पण आज मी इथून कायमचा निघून जात असताना ही कुणालाच त्याचं काहीच सोयरसुतक वाटत नव्हतं. माझा कोट्याधीश भाऊ अजूनही त्या अॅम्बुलन्स वाल्यांशी पैशांच्या देवाणघेवाणी वरून वाद घालण्यात मग्न होता. तितक्यात भावाची दोन मुलं आणि बायको ही आली. मोठ्ठं पोरगं मोबाईल मध्ये हरवलं होतं, तर बारकं पोरगं गाणी ऐकण्यात गुंग होतं. थोड्या वेळाने आत आल्यावर त्यांनी ती यंत्र गुंडाळून खिशात ठेवली. आता त्या खोलीत फक्त मी, माझे निवडक कुटुंबिय आणि तो भला गृहस्थ इतकेच उरलो होतो. माझ्या मनाला किती आणि काय काय वाटून जात होते, मला खूप खूप काही बोलायचे होते, पण जिथं जिवंतपणी आपली दखल घेतली गेली नाही, तिथं मेल्यावर आपली दाद घेणार तरी कोण.?? हळूहळू तिथली स्मशान शांतता पाहून मला स्मशानाची कल्पना ही करवत नव्हती, पण आता मला तिकडचं जायचं होतं., कायमस्वरूपी.!🎭
#आयुष्य_वगैरे
#अडगळ

पाऊस

पाऊस
नुसता पाऊस
सगळीकडं पाऊस
पडलेला पाऊस
पडणारा पाऊस
पडतोय पाऊस
पडणार पाऊस
चिखलातला पाऊस
झाडातला पाऊस
पानातला पाऊस
फुलातला पाऊस
खोडातला पाऊस
बुंध्यातला पाऊस
मुळातला पाऊस
मातीतला पाऊस..!

पाऊस..
नुसता पाऊस..
पाऊसातला पाऊस
पाण्यातला पाऊस
चिखलातला पाऊस
डबक्यातला पाऊस
नदीतला पाऊस
नाल्यातला पाऊस
ओंजळीतला पाऊस
ओघळणारा पाऊस
भिजणारा पाऊस
भिजवणारा पाऊस
ओला चिंब पाऊस..!!

पाऊस..
नुसता पाऊस..
घरातला पाऊस
छपरावरचा पाऊस
कौलातला पाऊस
पत्र्यातला पाऊस
गळका पाऊस
ओलसर पाऊस
निसरडा पाऊस
खळखळून वाहणाऱ्या
पाण्यातला पाऊस
हवेतला पाऊस
मनातला पाऊस
आठवणीतला पाऊस..!

पाऊस..
नुसता पाऊस..
शेतातला पाऊस
बांधावरचा पाऊस
पाटातला पाऊस
पीकातला पाऊस
चिवचिवणारा पाऊस
चोचीतला पाऊस
चोच पाऊस
ऊडणारा पाऊस
थव्यातला पाऊस
पंखातला पाऊस
पंख पाऊस..!!

पाऊस..
नुसता पाऊस..
डोळ्यातला पाऊस
झाडाला लटकलेला पाऊस
सुन्या कपाळावरचा पाऊस
अनाथ पाऊस
उघडा पाऊस
दुथडी भरून
वाहणारा पाऊस
कोरडाठक्क पाऊस
राजकीय पाऊस
जातीय पाऊस
रंगांचा पाऊस
रंग पाऊस
बेरंग पाऊस
पाऊस
नुसता पाऊस..!!🎭
#आयुष्य_वगैरे
#अडगळ

वचन

कधी कधी ना मी इतका निराश होतो की, काहीच कळत नाही. वाटतं की, बस्सं झालं आता, एकदाचं मोकळं होऊयात वाटतं या सा-यातून. तेव्हा नको नको ते विचार मनात येऊन जातात, तेव्हा आपलं बोलणं जेव्हा नुकतंच सुरू झालं ना, तेव्हा मी तुला दिलेली वचनं मला आठवतात, आणि मग कुठं मन शांत होतं, तेव्हा वाटतं की, निदान आपल्या माणसांसाठी, जो आपल्याला आपलं मानतो त्याच्यासाठी, त्याला दिलेल्या वचनासाठी तरी आपण जगलचं पाहिजे...

खूपदा जगण्याला माझ्या
मी खूप कंटाळतो..
मग तुझी आठवण येता
मरण्याचा विषय टाळतो..!🎭

माझी थोडीशी लिहायची हौस, आणि दररोज श्रावणसरीं सारखा तुझ्या आठवणींचा पाऊस.! हळूहळू हेच जीवन बनत चाललयं.

#आयुष्य_वगैरे 

#अडगळ
#त्याच्या_मनातलं
#वचन
#गंध_आठवणींचा

aal izz well

दिवसभर सोबत घेऊन फिरलेला हा सगळा मनातला पसारा आहे. घरात लय पसारा झाला की तो आपण आवरतो, घर साफ होत, आणि मी मनात लय पसारा झाला की तो मोबाईलच्या Notes मध्ये उतरवतो, मन हलकं होतं.

आईच्या पोटातून बाहेर आल्यावर आपण जे रडतो ना, ते काही उगाच नसतं. ती तर फक्त सुरूवात असते. जन्माला येतो तेव्हा नाव नसतं, आणि जेव्हा आपण मरतो तेव्हा फक्त नावच राहतं. मुळातच आपल्याला माणसाचा जन्म मिळालेला आहे परिक्षा द्यायला, निर्णय घ्यायला. आणि हे सारं करता करता आपली जी काही वाटचाल सुरू असते, त्याला आपण जगणं म्हणतो. चढ उतार येत असतात आणि आपला प्रवास सुरू असतो. आपल्या आयुष्यात एक झालं की एक, एक झालं की एक काही तरी problem सतत सुरू असतात. आपण त्याला कर्माची फळ किंवा भोग म्हणून सोसत असतो. कुणी जिंदादिल त्याला "जीना इसीका नाम है" म्हणून पाठीवर टाकून पुढं जातो, तर कुणी "नकळता असे ऊन मागून येते, सुखाची पुन्हा दुःख चाहूल घेते" या भावनेने सदैव त्यासाठी तयार असतो. 

एखादी गोष्ट आवडल्यावर लहान मुलं कसं कंटाळा येईपर्यंत त्या वस्तू सोबत खेळत असतं आणि मग मन भरलं, कंटाळा आला की ती गोष्ट टाकून देतं आणि पुन्हा त्या गोष्टी कडे ढुंकूनही पाहत नाही. आपल्या बरोबर असंच काहीसं देव करत असतो. देवानं दिलेला हा जन्म लोखंडासारखा आहे आणि हे जग एक तप्त भट्टी आणि देव लोहार. कठीण परिस्थिती आणून सतत आपल्याला तापवायचं, सतत घणाचे घाव घालायचे आणि आपली सहनशीलता पहायची, निर्णय क्षमता पहायची. आणि मस्तपैकी आपली मजा पहायची हेच काय ते देवाचं आवडतं काम. पण परिक्षा तर द्यायलाच लागणार. कारण पृथ्वीवर मोजताही येणार नाही एवढ्या प्रजातीत बोलता येणारी, विचार करणारी, एवढी विकसित एकच प्रजाती ती म्हणजे आपणच. So don't worry, संघर्ष है जारी.!!

( सौजन्य :- अध्यक्ष अखिल भारतीय aal izzz welll संघटना )

Time Machine

Time Machine चा अजून जरी शोध लागला नसला आणि Teleportation वर संशोधकांच काम सुरू असलं तरी एक नैसर्गिक Time Travel device तर म्हणता येणार नाही त्याला पण System शब्द शोभेल असं एक Time Travel System ते म्हणजे वास. मग तो घाण असो वा चांगला. (टिप :- मी फक्त चांगल्या वासाबद्दल 😅 बोलतोय.) त्यातल्या त्यात भजी तळताना येणारा आणि  "कांदा-कोथिंबीर-टोमॅटो" यांचा एकत्रित मस्त सुवास जेव्हा येतो ना, तेव्हा तो आपल्याला एका क्षणात किती तरी जुन्या आठवणी आणि ठिकाणांना फिरवून आणतो. यांचं combination म्हटलं की पहिला डोळ्यासमोर येणारा पदार्थ म्हणजे भेळ.! मला तर भेळ तयार होत असताना मधेच हातावर थोडा नुसता कच्चा कांदा आणि कोथिंबीर खायला आवडतं. तोंडापासून पोटापर्यंत सगळीकडे मस्त दवंडी पिटली जाते – थोडं थांबा … भेळ येतेय !! ह्या सगळ्या गोष्टी एकत्र करताना, त्यात अधूनमधून पाहिजे त्या प्रमाणात चिंचेची चटणी आणि मिरचीचा ठेचा अथवा लाल तिखट टाकताना, भांड्यात मोठा चमचा वाजवत भेळवाले जो आवाज करतात तो ऐकत रहावा असं वाटतं. तो आवाज अजूनही घुमतोय ना कानात आणि मनात.? मग भेळवाले थोडी भेळ प्लेटमधे घेऊन त्यावर छान पिवळया रंगाची बारीक शेव आणि अगदी बारीक चिरलेली हिरवीगार कोथिंबीर असा साज चढवतात ! ती प्लेट हातात आल्यावर मग आपले हात आणि तोंड सुरू होतात. एक घास, अजून एक , अजून एक घास असं करत बघता बघता त्या चटकदार भेळेची पहिली प्लेट रिकामीही होते. आणि मग शेवटी शेव-चिरमुरा अथवा एखादी मसाला पुरी खाणं म्हणजे स्वर्गसुखच..!! आता भज्याचंही तसंच. असं वाटतं की या भजी तळताना येणा-या वासाची प्रवास क्षमता तपासून पहावी, येवढ्या लांब लांबून तो दरवळत येत असतो. आणि संततधार पाऊस, थंड हवा, एखादी छोटीशी टपरी, तिथं निव्वळ आपल्यासाठी त्या उकळत्या तेलात उड्या टाकणारे ते मिरची, कांदा, बटाटे, पाव, तळलेल्या मिरच्या यांचा सुवास आणि या सर्वांचा आस्वाद घेत अधेमधे वाफाळत्या चहाचा एक एक घोट जगात भारी राव.

कुरकुरीत कांदा-भजी आणि बाहेर धो-धो कोसळणारा पाऊस म्हणजे ( like लोकशाही ) पोटशाहीचा घात न करता वर्षानुवर्षे चालत आलेली कधीही न तुटणारी युतीच.

माझं तर हा कोरोना आल्यापासून रतीब चुकलाय नाहीतर एक दिवस असा जात नाही की वडापाव किंवा भजी खाल्ली नाहीत. 

ऋतु कोणताही असो

आवडतं नेहमी खावं..

पोटाची काळजी करताना कधी कधी

जिभेचंही लाड पुरवावं..

एकदाच मिळत आयुष्य,

मनमुराद मस्तीत जगावं.. 

चहा कॉफी भजी खात,

सोबत पावसात पण भिजावं..!

😇☕🌧️🌨️

( सौजन्य :- अध्यक्ष ऐसेच मन को वाट्या तो लिख डाल्या रे संघटना )

#आयुष्य_वगैरे

०५ जुलै, २०२३

तुम्ही भोगलेलं शेवटपर्यंत ऐकताना डोळ्यात पाणी आणि हुंदका दाटून आला होता राव.! 

खूप वाईट आहे हे सारं.. 

"बाईची ती वेदना, आणि पुरूषाचं ते रडगाणं" हाच न्याय आहे आजकालच्या समाजाचा.

तुम्हाला ऐकत असताना कुठंतरी मी माझ्या एका मित्राला तुमच्यात पाहत होतो. तुमच्या इतके वाईट अनुभव नाही आले त्याला, पण गेली तीन वर्षे कोर्टकचेरी करतोच आहे. साधासुधा किरकोळ मेडिकल problem आहे त्याच्या बायकोचा, तो लपवून ठेवून त्याचं तिच्याशी लग्न केलं. संपूर्ण खर्च घालून तो तिला बरी करतो असं म्हणत असताना, ती व तिच्या माहेरचे तयार नाहीत. तिच्या त्या problem मुळे ती आधीपासूनच खूपच अशक्त आहे, पटपट कामही होत नाहीत. तिचा सदरचा problem त्याला लग्नाच्या दोन वर्षांनंतर समजला, तरीही तो तिला व तिच्या माहेरच्यांना समजून घेऊन, ते सांगतील ते औषधोपचार करत होता, पण काहीच फरक पडत नसल्याने त्याने शस्त्रक्रियेचा हट्ट धरला असता, ती माहेरी जाऊन राहिली आहे आणि त्याच्यावर, त्याच्या संपूर्ण कुटुंबावर आणि लग्नातल्या मध्यस्थांवर कौटुंबिक हिंसाचाराचा फौजदारी खटला दाखल केलाय. कोर्टाने कित्येकदा समुपदेशन करूनही ती नांदायला येत नाहीये. आता गेल्या वर्षभरापासून त्याने सुद्धा शस्त्रक्रियेचा हट्ट सोडलाय, जशी आहेस तशी ये, तुझं जेवढं आयुष्य असेल तेवढं जग, असं सांगूनही नांदायला तयार नाहीये. घटस्फोट मागितला असता, घटस्फोट ही देत नाहीये. नांदायला यायला सुध्दा पन्नास हजार द्या, एक लाख द्या, असे पैसे मागते आहे. ते घेऊन ही तिला ठीक वाटलं तर सासरी राहणार, नाहीतर पुन्हा माहेरी निघून जाणार असं बोलते आहे. महिन्याकाठी दोन तीन तारखा असतात. त्यात अंतरीम पोटगी ही तिला सुरूच आहे. तो एका सामान्य मध्यमवर्गीय कुटुंबातील. खूप ओढाताण होते. गल्लीत सगळ्यांच्या सहानुभूती पुर्ण नजरा त्याला खूप बोचतात हो. कामाच्या ठिकाणी ही कळत नकळत सतत याच विषयाला हात घालून त्याची थट्टामस्करी केली जाते. सगळं हसून सोडून द्यावं लागतं, पण एकांत खूप छळतो, जाळतो. कित्ती कित्ती आणि काय काय आठवून जातं. किती साधी सोपी स्वप्नं उराशी बाळगून त्यानं लग्न केलं होतं, पण सगळं व्यर्थ. कोर्टात सुध्दा खटल्यांचा अक्षरशः ढीग लागलाय. न्यायाधीश प्रत्येक वेळी फक्त तारखा देऊन मोकळे होतात. कधी कधी तो सुद्धा मरण्या मारण्याच्या गोष्टी करीत असतो, पण आम्ही मित्र लोक त्याला कायमच या नैराश्यातून बाहेर काढायचा प्रयत्न करतो, पण लग्नाआधीचा तो, आता वाटत नाही. चेहऱ्यावर तर काही दिसत नाही, पण त्याच्या मनातली वादळं ही फक्त त्याची त्यालाच ठाऊक.

वकील साहेबांची फी आणि तिची पोटगी भरण्यात वर्षे निघून जात आहेत, पण अजूनही हाती काहीच लागत नाहीये. फक्त तारीख पे तारीख... तारीख पे तारीख..

४ जुलै, २०२१

प्रत्येक आवडीला कारण असतंच असं नाही. 

कित्येकदा आपण अमुक गोष्ट किंवा तमुक व्यक्ती का आवडते याच काही कारणं सांगू शकत नाही. पण आवडते हे मात्र नक्की.

मग बरेचदा प्रश्न पडतो की कारणं काहीच नाही तर मग त्या भावनेला अर्थ काय.? आणि खरंच आपल्याला त्याचं कारण माहित नसतं, आणि कारणांची गरजही नसते.?

कधी कधी आपण मनापासून बोललेलं सगळं खरं खरं समोरच्याला खोटं वाटून जातं. आपल्या भावने बद्दल संशय घेतला जातो. तेव्हा आपल्याला वाईट वाटतं. अशा वेळी बुद्धांनी सांगितलेला संदेश आठवतो, ‘फूल आवडतं तेव्हा स्वत:साठी तुम्ही ते तोडून घेता, पण जेव्हा तुमचं फुलावर प्रेम असतं तेव्हा तुम्ही ते तोडत नाही तर त्याची निगा राखता.’ आपली ही भावना आपण सदैव स्मरणात ठेवायची. आणि म्हणूनच प्रेमाचं नाणं वाजवावं लागत नाही. ते वाजतंच! आणि ते वाजलेलं जगाला कळत नाही, पण ज्याला ऐकू यायचं त्याला ऐकू येतंच, अगदी भगवंतासारखंच. आवड म्हणजे प्रेम की प्रेम म्हणजेच आवड.? मग ते काहीही असो. निस्वार्थी मनाने केलेली प्रत्येक गोष्ट अमर असते. ते बंध कायमचे असतात. नेहमी आपल्याला पुढे नेतात, कधीच मागे खेचत नाहीत.!

#आयुष्य_वगैरे

गणवेश

शाळा सुरू होऊन आता जवळपास दोन आठवडे उलटलेलं असायचं. शाळा सुरू झाल्यानंतर काही दिवसांतच पावसाचेही दमदार आगमन झालेलं असायचं. इतक्या प्रदिर्घ कालावधीची उन्हाळी सुट्टी उपभोगून शाळेत जायचा कंटाळा तर आलेला असायचा, पण घरच्यांच्या धाकापुढे नाईलाज व्हायचा. तेव्हा कधी कधी या गोष्टीचं खूप वाईट वाटायचं की, कितीही पाऊस पडला तरी आपल्या शाळेभोवती तळे साचून आपल्याला सुट्टी मिळणार नाही, कारण आपल्या शाळेला तसं मैदान वा आजूबाजूला मोकळी जागाच नाही. मैदान म्हणून फक्त नावालाच असलेलं मारूतीच्या मंदिराच्या आवाराचा परिसर. 

शाळेच्या अगदी पहिल्या दिवसापासून कित्येक विद्यार्थ्यांच्या अंगावर नवीन गणवेश, पाठीला नवीन पिशवी, पायात झगमगीत शूज असं काही बघायला मिळायचं, पण खरं अप्रूप तर तेव्हा वाटायचं जेव्हा, त्याच्या पाठीवरच्या त्या नव्या कोऱ्या पिशवीत नवीन पुस्तकं, वह्या, कंपास हे सारंही दिसायचं. तेव्हा मग नवीन वह्या-पुस्तकांच्या वासाला वेडी मंडळी, त्याच्या आजूबाजूला गर्दी करायची.
शाळा सुरू झाली की पहिले काही दिवस सूट दिलेली असायची की, बिगर गणवेश या, पुस्तकं नसतील तरी चालतील वगैरे. पण तो कालावधी उलटला की मग नाईलाज असायचा. वर्गात सर्वांपुढे उभं करून मास्तर खूप ब-याच विद्यार्थ्यांना ओरडायचा. तेव्हा जागेवर उभं राहिल्यावर आमच्यापैकी बरेचजण एकाच जागी बसून बसून आमच्या शाळेच्या चड्डीला पडलेली भोकं हात मागं बांधून झाकत असू. तेव्हा वर्गात एकच हशा पिकायचा. एकतर गणवेश घालून शाळेत या, किंवा पालकांना घेऊन या, अशी तंबी देऊन मग मास्तर आम्हाला खाली बसवायचा. मग खाली बसल्यावर मन नकळतपणे घराकडे धाव घ्यायचं. आता घरात काय सांगायचं.? शाळेत कुणाला घेऊन यायचं.? नवीन गणवेशाचं काय करायचं.? कारण घरची आर्थिक परिस्थिती काही माझ्यापासून लपलेली नसायची. लहान असलो तरी पुढे जे काही चाललंय ते कळायचचं. पप्पा मिलमध्ये कामाला, शेती पावसावर अवलंबून, ते उत्पन्न ही वर्षाच्या शेवटी, मिलचा पगार महिनाअखेरीस किंवा महिना भरल्यावरच्या पुढच्या महिन्यातील पहिल्या आठवड्यात. मग पगार हातात आला की आधी महिनाभराची उधारी भागवायची. त्यात मग किराणा, दळप, दवाखाना, शेजा-यांकडून घेतलेली किरकोळ उधारी वगैरे. हे सगळं भागवून जे राहिल, त्यात मग पुन्हा एकदा पुढल्या पगारापर्यत आई-पप्पा चालवायचे. या सगळ्या अग्निदिव्यात पप्पा माझा गणवेश कसा बसवणार.? आणि त्यांना सांगायचं तरी कसं.? याचं मनाला कोडं पडलेलं असायचं. त्यातल्या त्यात ब-यापैकी जुनी पुस्तके वह्या, जुने दफ्तर, बाकी सारं साहित्य ही जुनच, म्हणजे गेल्या इयत्तेत वापरलेलं. त्यामुळे बहुतांश खर्च कमी व्हायचा, पण काही खर्चाला पर्याय नसायचा, त्यापैकी एक गणवेश. तेव्हा कधी कधी मधल्या सुट्टीत डब्बा खाऊन झाल्यावर आम्हा मित्रांची चर्चा सुरू असायची की, भविष्यात आपण नेमकी किती पगाराची नोकरी केली पाहिजे वा मिळवली पाहिजे. तेव्हा त्या वयात आमच्या बाल बुध्दीला पाच हजार रुपये म्हणजे खूप खूप खूप मोठी रक्कम वाटायची. आमचं सगळ्यांच ब-यापैकी या रक्कमेवर एकमत व्हायचं. आता कधी कधी ते दिवस आठवले की खूप खूप हसू येतं, आणि आजही या गोष्टीचं नवल वाटतं की, मी न मागता पप्पांनी नवीन गणवेश आणलाच कसा,? आणि नेमकी कुठे आणि काय तडजोड केली.? ती तडजोड नंतर मग बरेच दिवस मला पप्पाच्या अंगातील फाटक्या बनियनच्या भोकातून डोकावताना आणि तुटक्या चप्पलच्या फरफटीत दिसून यायची.!🎭
#आयुष्य_वगैरे #अडगळ
#गंध_आठवणींचा #आठवणीतली_शाळा
#शाळेच्या_डायरीतलं_एक_पान

ओ काका..

मनानं तरूण असणारे आपण शरीरानं थकू लागलोय, हे स्वीकारायला आपलं मन कधीही तयार नसतं. आपल्या वागण्या बोलण्यात, दिसण्यात होणारे बदल याकडे आपण जरी दुर्लक्ष करीत असलो तरी आपल्या आजूबाजूच्या लोकांचे या गोष्टींवर फार बारीक लक्ष असते. यातूनच कधी कधी आपल्यासाठी नेहमी आपल्या कानावर पडणारी 'ऐ'  अशी हाक, मग 'अहो' अशी बदलून जाते, हे आपल्या सुद्धा लक्षात येत नाही.!

मोकळं घर..

घरामध्ये वर्षानुवर्षे एखाद्या गोष्टीला एक ठराविक अशी जागा ठरलेली असते. कालांतराने त्याची ती जागा जरी बदलली, तरीही इतक्या वर्षांच्या सवयीमुळे नकळत आधी आपण त्याच मूळ जागी जात असतो, अन् दोन चार पावलं जातो न जातो तितक्यात थबकून मागे वळत असतो. जिथं एखाद्या निर्जीव वस्तूतही सवयीमुळे आपला इतका जीव अडकलेला असतो, तिथं मग आपल्या जीवाभावाची माणसं आपल्यात नसताना जीवाची होणारी घालमेल, आणि तगमग, याने शरीर आणि मन सतत धुमसत असते.! याची धग कुणाला दिसतही नाही, अन् जाणवतही नाही.!

शाळेतल्या आठवणी

वर्गात एका विशिष्ट जागी बसलं की, हमखास सगळी शाळा नजरेत घावायची. आमचा वर्ग तसा शाळेच्या मध्यवर्ती भागात, आणि आम्ही ब-यापैकी नेहमीच खिडकीची जागा  पकडून बसायचो, त्यामुळे नकळतपणे सतत बाहेर लक्ष जायचं, मास्तरांची एकसारखी बडबड सुरु असताना खिडकीतून बाहेर पहायला लय मस्त वाटायचं.

शाळेच्या आवारात चिंचेची भरपूर मोठाली झाडं. कावळं आणि छोट्या छोट्या चिमण्यांचा किलबिलाट सतत सुरू असायचा, तो कधी कधी मास्तरांच्या बडबडीला कोरस असल्याप्रमाणे भासायचा. एक तास संपला आणि दुसरा सुरू व्हायचा असला की, या मधल्या ४-५ मिनिटांच्या कालावधीत वर्गात लय कालवा सुरू असायचा.

मुली तर सपशेल एकमेकांकडे तोंड करून बसायच्या आणि गप्पा मारायच्या.‌ आम्ही मुलं नेहमीप्रमाणे कुणाच्या तरी डोक्यात खारीक मारणं, एखाद्याची पेन, कंपास लपवणं, खिडकीच्या कपाटात ठेवलेल्या जेवणाच्या डब्यांचा क्रम बदलणं, वर्गाबाहेर असलेल्या चपला विस्कटणं, फळ्यावर लिहलेल्या सुविचाराचं एखादं अक्षर पुसून येणं, अशा उचापती करत रहायचो. त्यातल्या त्यात एखादं कार्टून आकाशवाणी पोरगं वर्गाच्या दरवाज्याला खेटून उभं रहायचं, आणि मास्तर येताना दिसला की.., ए... गोंद्या आला रे... अशी हाक देऊन सगळ्या वर्गाला सावध करायचं. पण एखादा तास संपून पुढचा तास जेव्हा गणित विषयाचा असायचा, तेव्हा त्या चार पाच मिनिटांच्या कालावधीत वर्गात अक्षरशः स्मशान शांतता पसरलेली असायची. गणिताचा मास्तर दूरवर असला तरी, व्हरांड्यातून वर्गाकडे येताना त्याची चाहूल स्पष्ट जाणवायची. त्याच्या पायातल्या त्या बांधिव चमड्यांच्या चपलांची करकर ऐकून आमच्या काळजात धस्स व्हायचं. मास्तर वर्गात आल्यावर एकsss साथsss नमस्तेsss... च्या तालबद्ध आवाजात वर्गातील शांतता काहीकाळ हरवून जायची. मास्तर क्षणभर एका ठिकाणी थांबून वर्गात सगळीकडे एक नजर फिरवायचे, तेव्हा बहुतेक जणांचा नेमकं आपणच त्याच्या नजरेत घावायला नको, हा आटापिटा सुरू असायचा. क्षणभरात पुन्हा एकदा सारं काही मग सामसूम होऊन जायचं. नेहमीप्रमाणे पहिल्या बेंचवर बसलेली हुशार दिवटी पोरं काहीतरी प्रश्नं विचारून आय घालायची, आणि मग त्याची झळ पार अगदी शेवटच्या बेंचवर आमच्या पर्यंत पोहचायची. गणिताचा मास्तर तसा शिकवायचा चांगलंच, पण त्यानं बोललेलं आमचा मेंदू कधीच जास्त मनावर घेत नसायचा. मास्तर शिकवताना आमचं लक्ष खिडकीतून बाहेर असलेलं मास्तरला कळालं की, तो हातात असेल ते थेट, त्याच जागेवरून आमच्या दिशेने भिरकावून द्यायचा. कधी खडू, कधी डस्टर, तर कधी पट्टी. दररोज गणिताच्या मास्तरांचा तास संपला की, संपूर्ण वर्गात एक आनंदाची लहर पसरायची, अशावेळी पुढचा तास सुरू होण्याआधी आम्ही पोरं बेंचवर माना टेकवून, कान पुर्णपणे बेंचला लावून बोटांच्या नखांनी एखादं संगीत वाजवत बसायचो. जाम भारी वाटायचं. तेव्हा पुन्हा पुढचा तास सुरू झाल्याची घंटा वाजल्यावरच आम्ही भानावर यायचो.! 🎭

#आयुष्य_वगैरे 

#शाळा_शाळेत_गेलेल्या_प्रत्येकासाठी

आई-बाबा

माझी आई नेहमी एक वाक्य बोलते.,
" आपलं बाळं आपल्या मांडीवर मुतलं,
म्हणून मांडी कापून टाकून चालेलं काय.?"
आपण जन्माला आल्यापासून नेमकं याच तत्वाने
आई-बाप मुलांसोबत वागत असतात.
आपल्या कित्येक चुकांवर पांघरूण घालत असतात.
मुलं त्यांच्याशी कशीही वागोत, पण आई-वडिलांच्या, त्यांच्या मुलांप्रती असलेल्या निस्वार्थ प्रेमात
तसूभरही फरक पडत नाही.
आपल्या काळजाच्या तुकड्यांचं
आपल्या डोळ्यासमोर सारं काही व्यवस्थित पार पडावं, त्याचा संसार गाडा व्यवस्थित पळावा,
यासाठी अगदी शेवटच्या श्वासापर्यंत
आई-वडिलांची धडपड सुरू असते.!🎭
#आयुष्य_वगैरे

मनातलं आभाळं..

इतरांच्या दुःखात आपलं दुःख, आणि सुखात आपलं सुख शोधणारी माणसं तशी विरळच, तरीही कधी कधी, एखाद्याचं सुख बघूनही नकळत आपले डोळे पाणावतात. तेव्हा खरंतर भरून आलेलं मनातलं आभाळ डोळ्यांवाटे कोसळतं. एकांत असेल तर हे कोसळणं वळीवाच्या पावसाप्रमाणे वादळी, गरजून, हांबरून असतं, आणि माणसांचा गोतावळा सोबतीला असेल तर, एखाद्या श्रावणसरी सारखं, ऊन पावसाशी लपंडाव करत बरसण्यासारखं असतं. 

शेवटी सुख असो वा दुःख, 

ते सुध्दा पावसासारखचं असतं, 

बरसणं जरी एकसारखं असलं, 

तरी प्रत्येकाचं भिजणं मात्र वेगवेगळं असतं.! 

#आयुष्य_वगैरे