नातं मैत्रीचं... ❤️

आपल्या या तथाकथित प्रगतीशील समाजाने नात्यांचे वर्गीकरण करण्यासाठी फक्त नर आणि मादी एवढे दोनच कप्पे तयार करून ठेवले आहेत. त्यापलीकडे जाऊन माणसाला निव्वळ 'माणूस' म्हणून पाहण्याची, समजून घेण्याची ना या समाजाची इच्छा आहे, ना त्यांची मानसिक कुवत. दोन भिन्न लिंगाच्या व्यक्तींमध्ये शारीरिक आकर्षणापलीकडेही एक वैचारिक, भावनिक आणि निखळ बंध असू शकतो, हे स्वीकारायला ही संकुचित मानसिकता तयारच होत नाही. मैत्रीसारखं अत्यंत पवित्र, सुंदर आणि अपेक्षाविरहित नातं सुद्धा या दळभद्री मानसिकतेच्या विळख्यातून सुटू शकलेलं नाही, हे या काळाचं सर्वात मोठं दुर्दैव आहे. जेव्हा जेव्हा एखादा मुलगा आणि मुलगी केवळ जीवाभावाचे मित्र म्हणून एकमेकांचा हात धरतात, तेव्हा हा समाज त्यात निखळ मैत्री शोधण्याऐवजी आपल्या विकृत नजरेने वासना आणि संशयाचे रंग भरू लागतो. समोरच्या व्यक्तीच्या भावनांची खोली मोजण्याची ताकद नसलेली ही माणसं, प्रत्येक नात्याला फक्त लिंगाच्या चौकटीतच तोलतात. अशा या बौद्धिक दारिद्र्य असलेल्या समाजात, नात्यांमधील निखळता टिकवून ठेवण्यासाठी मनाचा जो मोठेपणा लागतो, तो या गर्दीत हरवून गेला आहे, हेच आजकालच्या या so called पुढारलेल्या समाजाचे कटू वास्तव आहे.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

घरटं... ❤️

आपल्या लेकरांचं आयुष्य सुखात जावं म्हणून स्वतःचं संपूर्ण आयुष्य हसतमुखानं झिजवणारे आई-वडील, एका ठराविक वयानंतर फक्त आणि फक्त आपल्या लेकरांच्या प्रेमासाठी, त्यांच्या सहवासात राहण्यासाठी आसुसलेले असतात. त्या वयात त्यांना ना पैशाची हाव असते, ना कोणत्या भौतिक सुखाची, त्यांना हवी असते ती फक्त आपल्या मुलांची आश्वासक सोबत. आपल्या लेकरांनी त्यांच्या दिवसभराच्या धावपळीतून त्यांच्यासाठी काढलेला काही वेळ, त्यांच्या खांद्यावर ठेवलेला विश्वासाचा हात, आणि "मी आहे ना" हा एक शब्दही त्यांच्यासाठी जगातील सर्वात मोठं सुख ठरतो. आपण कितीही मोठे झालो तरी आपल्या आईवडिलांसाठी आपण त्यांची तीच लहान लेकरं असतो. म्हणूनच आपल्याशी रोज गप्पागोष्टी करणं, आपल्यासोबत वेळ घालवणं, आपल्याला प्रेमानं खाऊ घालणं, काय हवं नको ते विचारणं, जुन्या आठवणींना उजाळा देणं आणि त्यांच्या दिवसभराच्या गोष्टी सांगणं, आपल्या दिवसभराच्या गोष्टी ऐकणं, यातच त्यांचा जीव रमत असतो. आपल्या पोटापाण्याच्या व्यापातून हे सगळं दररोज करणं आपल्याला शक्य होईल अथवा न होईल, पण जेव्हा कधी असा योग घडून येतो, आणि जेव्हा त्यांच्या सुरकुतलेल्या हातांना आपल्या संवादाची ऊब मिळते, तेव्हा त्यांचं मन तारुण्यासारखं ताजेतवाने होते, रसरसून उठतं. उतारवयात जेव्हा त्यांचं शरीर थकू लागतं, तेव्हा इतर कोणत्याही औषधांपेक्षा आपल्या लेकरांचे दोन गोड शब्द त्यांच्यासाठी संजीवनीसारखे काम करतात. त्यांच्या आयुष्याच्या या संध्याकाळी, आपल्या धावपळीच्या वेळापत्रकातील, आपण त्यांना दिलेला हा वेळ हेच त्यांच्या थकलेल्या शरीराच्या इंजिनाला धावतं करणारं सर्वात मोठं आणि पवित्र इंधन असतं. म्हणूनच, आजच्या या धकाधकीच्या, धावपळीच्या जगात आपण कितीही व्यस्त असलो तरी आपल्या या हक्काच्या माणसांना कधीही एकटं पाडू नये, कारण त्यांच्या समाधानातच आपल्या आयुष्याचं खरं सार्थक असतं.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

ही तुझी आठवण टाळली पाहिजे... ❤️‍🩹

काळाचा महिमा किती अजब आहे ना.! एकेकाळी रात्री डोळे मिटताना आणि सकाळी डोळे उघडताच मनात फक्त तिचाच विचार असायचा. रात्रभर स्वप्नातही फक्त आणि फक्त तीच धुमाकूळ घालायची. तेव्हा वाटायचं की, ती श्वासासारखी सोबत राहावी, तिने कधीच माझ्या नजरेआड होऊ नये, आणि तिच्याशिवाय या जगण्याला काही अर्थच नाही. पण आज, मनातल्या भावनांचं ते साम्राज्य पार 

उध्वस्त झालंय. ज्या व्यक्तीच्या अस्तित्वासाठी मी कधीकाळी देवाकडे साकडं घालायचो, माझ्या प्रत्येक प्रार्थनेत मी ज्या व्यक्तीचं सुख मागायचो, ज्या व्यक्तीसाठी मी जातीधर्माच्या भिंती ओलांडून प्रत्येक देवासमोर हात पसरले, आज तिच्याच आठवणींचा एखादा काजवा मनात क्षणभर जरी चमकून गेला तरीही अंगावर काटा येतो. मन आता इतकं थकलंय आणि दुखावलं गेलंय की, तिची सावलीही पुन्हा आयुष्यात येऊ नये असं वाटत आहे. हा तिरस्कार नाहीये, माझं तिच्यावर जीवापाड प्रेम होतं अन् अजूनही खूप खूप खूप प्रेम आहे, पण तिच्याकडून माझ्या वाट्याला सतत येणारी उपेक्षा आता मला सहन होत नाहीये. स्वतःला अधिक तुटण्यापासून वाचवण्याचा हा माझा एक प्रामाणिक आणि केविलवाणा प्रयत्न आहे. आणि प्रेम जिथे पराकोटीचं असतं, तिथेच दुरावा ही सुखाचा वाटू लागतो. म्हणून आता ती पुन्हा पुन्हा सतत समोर आली, तर त्या जुन्या जखमा पुन्हा ताज्या होतील, आणि त्या वेदना झेलण्याची ताकद आता माझ्यात उरलेली नाही. म्हणूनच, तिचं माझ्यापासून दूर असणंच आता नाईलाजाने माझ्या जगण्याचा एकमेव आधार बनलं आहे..!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

का गं..? ❤️

ज्या सवयीने कधीकाळी जगण्याला अर्थ दिला, आज तीच सवय श्वास घेणं कठीण करतेय. तू तर अगदी सहज मागे वळून भूतकाळात पाहिलंस आणि कालांतराने लगेचच पुन्हा स्वतःचा वर्तमानाचा रस्ता निवडलास, पण माझ्या पावलांना मात्र अजूनही तुझ्याच सावलीची ओढ लागून राहिली आहे. तुझ्यासाठी हा दुरावा कदाचित शांतता असेल, आणि तुला हवाहवासा ही असेल, पण माझ्यासाठी मात्र तो एक न संपणारा कोलाहल आहे. विरहाच्या या गर्द काळोखात आता माझ्यासाठी फक्त एकच प्रश्न उरला आहे की, ज्या नात्याची सुरुवात इतकी सुंदर मात्र खूपच उशीराने झाली, त्याचा शेवट इतका जाणीवपूर्वक, इतक्या लवकर आणि इतका वेदनादायी असा का असावा गं..?🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

अशी कशी गं तू... ❤️

मी तिला पहायला नको म्हणून बहुतेक घाईघाईत तिने सेटिंग्ज बदलले, आणि मला तिला पाहण्यापासून रोखण्याचा प्रयत्न केला. पण तिला हे ठाऊक नाही की स्क्रीनवरचा तिचा तो छोटासा डीपी म्हणजे तिचं अस्तित्व नव्हे. तिने बदललेल्या प्रायव्हसी सेटिंग्जमुळे कदाचित तिचा चेहरा आता माझ्या फोनवर दिसणार नाही, आणि दिसतही नाहीये, पण माझ्या काळजाच्या गॅलरीत तिचे असे कितीतरी 'अनफिल्टर्ड' फोटो आजही जतन केलेले आहेत. त्या वेडाबाईला कदाचित विसर पडला असेल, की एकेकाळी तिनेच प्रेमाने पाठवलेले तिच्या आठवणींचे अगणित क्षण आजही माझ्या आठवणींच्या सुरक्षित लॉकरमध्ये बंदिस्त आहेत. अगं वेडाबाई, हे तुला माझ्यापासून लांब ठेवू शकेल गं, पण माझ्या मनातल्या त्या फोटोंना डिलीट करण्याची, मला हवं तेव्हा तुला डोळेभरून पाहण्यापासून अडवण्याची ताकद कोणत्याच सेटिंगमध्ये नाही. तुझं दिसणं जरी थांबलं असलं, तरी तुझं असणं आजही तिथेच आहे, अगदी सुरक्षित आणि कायमस्वरूपी..!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

सावर रे...❤️

दिवसरात्र मनामध्ये फक्त तुझाच विचार गोंधळ घालतोय. प्रत्येक क्षण आणि अगदी अगदी रात्रीची शांतता सुद्धा मला तुझीच आठवण करून देतेय. या आठवणी आता केवळ आठवणी उरल्या नसून, तो एक न थांबणारा छळ झाला आहे. मनात एकच अनामिक हुरहूर आणि तगमग सतत चाललेली असते की, मी इथे या अवस्थेतून जात असताना, तिथे तुला माझी थोडीतरी जाणीव असेल का, हा प्रश्न मला आतून पोखरतोय. माझ्या मनाची ही अवस्था, ही अस्वस्थता तुझ्यापर्यंत पोहोचत असेल का? की तू तुझ्या विश्वात अगदी सुखात आणि माझ्या विचारांशिवाय जगत आहेस? भावनांचा हा कल्लोळ आणि ही वेदना कधीतरी तुला कळेल, याच एका आशेवर मी रोज स्वतःला सावरत आहे.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

तुझ्या सुखासाठी... ❤️

तुझ्या सुखासाठी मी स्वतःला तुझ्या आयुष्यातून वजा केलं खरं, पण या वजाबाकीने माझ्या मनातील तुझी जागा शतपट वाढवली आहे. एक एक पाऊल मागे घेताना वाटलं होतं की, विरहाची ही शांतता मला सांभाळून घेईल, पण उलट तुझ्या आठवणींचा कोलाहल आता अधिकच तीव्र झाला आहे. आता तर स्वतःच्याच सावलीची भीती वाटू लागली आहे, कारण डोळे मिटले तरी समोर फक्त तुझाच चेहरा येतो. घरात वावरताना, आई किंवा ताईशी बोलताना अचानक गळ्यात शब्द अडकतात, अन् भीती वाटते की माझ्या ओठांवरून नकळतपणे तुझं नाव निसटून जाईल आणि माझं हे गुपित जगासमोर उघड होईल. हाच थरकाप लपवण्यासाठी मी आता शब्दांना कुलूप लावलं आहे, अगदी अबोल झालो आहे. पण बाहेरून पसरलेलं हे मौन माझ्माया आतल्या वादळाला कसं शमवणार? ओठ शांत आहेत, पण मनाच्या गाभाऱ्यात मात्र अखंड, एकसुरी फक्त तुझ्याच नावाचा जप सुरू आहे. मी जितका तुझ्यापासून दूर पळण्याचा प्रयत्न करतोय, तितकाच अधिक तुझ्या आठवणींच्या गर्द विळख्यात अडकत चाललो आहे. हे कसलं अंतर आणि हा कसला विरह, जिथे तू सोबत नसूनही श्वासाश्वासात फक्त तुझीच उपस्थिती जाणवते आहे.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

काहीतरी वेगळं..

हा असह्य, अंगाची लाहीलाही करणारा कडक उन्हाळा म्हणजे निसर्गाच्या एका महाभयंकर बदलाची संथ सुरुवात आहे. विज्ञानाच्या नियमांनुसार, अतिउष्णतेचा हा कळस म्हणजेच एका नव्या, शांत आणि गोठवणाऱ्या हिमयुगाची साक्षात नांदी आहे. पण आपल्या या पिढीचं आणि आपल्यानंतर येणाऱ्या हजारो पिढ्यांचं हे केवढं मोठं दुर्दैव आहे ना, आपण रोज निसर्गाचा हा रौद्र अवतार सोसत आहोत, घामाच्या धारा गाळत आहोत. पण पृथ्वीचं ते शांत, पांढरेशुभ्र रूप पाहायला आपण या जगात नसू. सृष्टीचा हा अदभुत चक्राकार बदल अनुभवायला आपलं आयुष्य फारच छोटं आणि मर्यादित आहे. जेव्हा ही धरती बर्फाची चादर पांघरून सुखाची झोप घेईल, तेव्हा आपण फक्त धुळीचे कण बनून कुठेतरी विरून गेलो असू. हा विचारच मनाला एका अनामिक हताशतेने आणि हुरहुरीने भरून टाकतो. आपण एका अशा प्रवासाचे प्रवासी आहोत, ज्याचा शेवटचा नितांत सुंदर टप्पा आपल्या नशिबातच नाही. या उष्णतेच्या छळाला सोसताना, त्या येणाऱ्या शीतल हिमयुगाची केवळ कल्पनाच आपण करू शकतो, हीच मानवी अस्तित्वाची सर्वात मोठी शोकांतिका आहे.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

न सुटलेलं कोडं... ❤️

कधी कधी माणसाचं मौन हे शब्दांपेक्षाही जास्त धारदार असतं, याची प्रचिती मला रोज येत आहे. मी मनातील भावनांचा एकेक तुकडा करून कागदावर उतरवतो, आणि ती ते सगळं अगदी सहज वाचते आणि नेहमीसारखीच मौन राहते. माझ्या शब्दाशब्दांतून वाहणारी तगमग, रात्रभर चालणारी माझ्या मनाची तडफड आणि तिच्यासाठी चाललेली ही माझी तळमळ तिला स्पष्ट दिसत असेलच. तरीही तिच्या चेहऱ्यावर, तिच्या वागण्यात एक संभ्रमी शांतता कशी काय असू शकते.? एका निष्पाप मनाच्या वेदना पाहूनही तिच्या मनात ममतेचा एकही पाझर का बरं फुटू नये, याचं मला अतोनात आश्चर्य वाटतं. हे परमेश्वरा, एखादी व्यक्ती इतकी कठोर, इतकी निष्ठूर कशी काय बनू शकते.? जिच्यावर मी जीवापाड प्रेम केलं, ती माझ्याशी इतकी क्रूर आणि निष्ठर कशी वागू शकते.? मी तिच्या एका शब्दासाठी, एका आपुलकीच्या नजरेसाठी आसुसलो आहे, आणि हे सगळं माहीत असूनही ती माझ्या या विनाशाकडे अत्यंत तटस्थपणे पाहत आहे. माझ्या निस्सीम प्रेमाची परिणती आज फक्त उपेक्षेत झाली आहे. तिची माझ्याबद्दलची ही कमालीची उदासीनता माझ्या अस्तित्वाला रोज आतून पोखरत चालली आहे. कदाचित माझं अथांग प्रेमच तिच्यासाठी एक सवय बनलंय, म्हणूनच माझ्या अश्रूंचं तिला आज काहीच वाटत नाहीये, त्याचं काही मोलही उरलेलं नाहीये.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

१४ मे,२०२१ ❤️

१४ मे २०२१. हा दिवस माझ्या आयुष्यातील एक सोनेरी पान बनून आला होता, ज्याने माझ्या आयुष्याच्या उजाड वाळवंटात सुखाची पहिली सर आणली होती. या दिवशी ती स्वतःहून माझ्या आयुष्यात आली होती, आणि बघता बघता तिच्यामुळे माझे संपूर्ण जगच बदलून गेले होते. त्यानंतरची ती दीड-दोन वर्षे म्हणजे माझ्या आयुष्यातील सर्वात सुंदर आणि आनंदी असा काळ होता. तेव्हा एकही दिवस असा गेला नाही, जेव्हा आमचे बोलणे झाले नाही किंवा आम्ही एकमेकांच्या संपर्कात नव्हतो. याच वर्षीची २०२१ ची ती दिवाळी तर तिने माझ्यासाठी कायमची संस्मरणीय करून ठेवली. तेव्हा ती दिवाळीसाठी माहेरी आली होती, आणि आम्हा दोघांचं फोनवर बोलणं सुरु असतानाच अचानक तिचे वडील तिच्यासमोर आल्यावर जवळपास अर्धा पाऊण तास तिने माझ्याशी 'अहो' म्हणून बोलणं सुरूच ठेवलं होतं. त्यावेळी तिने मला 'अहो' म्हणून मारलेली ती हाक माझ्या काळजात कायमची कोरली गेली आहे. तिची ती जवळीक, ते कौतुक आणि तिचे माझ्याशी प्रेमळ, खट्याळ वागणे मला एका वेगळ्याच दुनियेत घेऊन गेले होते. पण मला हे हवंहवंसं वाटणारं सुख इतक्या लवकर संपेल, असं मला कधी स्वप्नातही वाटलं नव्हतं. कालांतराने काळाच्या ओघात सगळच बदललं, आणि तिच्या ज्या प्रेमाने मला जगवले, त्याच प्रेमाने मला अचानक एकाएकी परके करून टाकलं. तिने जाणूनबुजून, मुद्दामहून मला स्वतःपासून दूर केलं आणि नंतर तिने तशी कबुलीही दिली. 

आज ती तिच्या नव्या जगात, नव्या माणसांमध्ये अगदी सुखाने आणि आनंदाने हरवून गेली आहे, आणि या गोष्टीचा मला खूप खूप आनंद आहे. कारण ती जेव्हा माझ्या आयुष्यात आली होती, तेव्हा ती खूप एकाकी पडल्याचं आणि उदास असल्याचं मला जाणवलं होतं. पण आता ती माझ्या आयुष्यातून निघून गेल्यावर तिला कदाचित तिने मागे सोडलेल्या वादळाची तिला पुसटशी जाणीवही नसावीच बहुतेक. पण मी? मी मात्र ती माझ्या आयुष्यात येण्यापूर्वी जितका एकटा आणि उद्ध्वस्त होतो, आज त्याच्या कैकपटीने अधिक उद्ध्वस्त झालो आहे. मन अगदी छिन्नविच्छिन्न झाले आहे. ती माझ्या आयुष्यात आली तेव्हाची वेळ आणि आत्ताची वेळ यात तसा काहीच बदल झालेला नाहीये, पण का कुणास ठाऊक, आता मात्र सतत तिच्या बोलण्यात असुरक्षितता वाटत असल्याची जाणीव होत होती. आणि कधीकधी तर ती स्वतः तसं बोलूनही दाखवायची. असं अचानक नेमकं काय झालं होतं, ते मात्र ती काहीच सांगत नव्हती. का कुणास ठाऊक, पण आता तिला मी अगदी नको नकोसा झालो आहे, माझी सावलीही कदाचित तिला नको असेल, हे मला पूर्णपणे ठाऊक आहे. पण तरीही माझं हे वेडं मन मात्र अजूनही तिच्याच प्रेमात आकंठ बुडालेले आहे. ज्या व्यक्तीने मला जगण्याची नवी उमेद दिली, तिनेच आज मला अशा वळणावर आणून सोडलं आहे, जिथे फक्त अंधार आहे. आता पुढे काय होईल, काय होणार, कसं व्हायचं माझं, या प्रश्नांची नेमकी आणि समाधानकारक अशी उत्तरं ही माझ्याकडे नाहीयेत. माझ्या अंतरात आत केवळ तिच्या आठवणींची जळती जखम आणि डोळ्यांत न सुकणारे अश्रू घेऊन मी रोज स्वतःशीच लढतो आहे. मला माझं हे आयुष्य आता फक्त एक ओझं वाटू लागलं आहे.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

जीव हा... ❤️

माझा प्रत्येक दिवस केवळ तिच्याच आठवणींच्या सावलीत सुरू होतो आणि त्याच आठवणींच्या गर्द अंधारात संपतो. रात्रभर कित्तीतरी उशीरापर्यंत मी तिच्या आठवणीत या कुशीवरून त्या कुशीवर होत तळमळत राहतो. माझ्या मनाचा प्रत्येक कोपरा फक्त तिच्याच विचारांनी व्यापून गेला आहे. पण कधीकधी अचानक मनात एक शंका दाटून येते की, जशी ती माझ्या श्वासाश्वासात भिनलेली आहे, तशीच कधी माझीही आठवण तिच्या मनात डोकावत असेल का.? मी ज्या तीव्रतेने तिच्यासाठी तळमळतो, त्या तीव्रतेचा एक छोटासा अंश तरी ती कधी अनुभवत असेल काय.? हाच एक विचार माझ्या शांत चाललेल्या दिवसाला अचानक अस्वस्थ करून सोडतो, आणि जीव विनाकारण व्याकुळ होतो. तिच्या मनात माझ्याबद्दल काय चालले असेल, हा प्रश्न एखाद्या न सुटणाऱ्या कोड्यासारखा मला रात्रंदिवस सतावत राहतो. आणि उत्तर मला माहीत असूनही, तिने माझी आठवण काढावी ही एकच वेडी आशा मनाच्या कुठल्यातरी कोपऱ्यात जिवंत राहते, आणि मला अधिकच हतबल करून जाते.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

शेवटी एकतर्फीच.. ❤️‍🩹🫂

एकटाच बसून मोबाईलच्या स्क्रीनकडे तासन्तास बघत राहतो, बोटं मेसेज टाईप करायला जातात पण एक अनामिक भीती तिथेच थांबवून धरते. मनात विचारांचा नुसता कल्लोळ माजलाय, की माझा एक साधा मेसेज तिला आनंद देईल की तिचा राग आणखी वाढवेल? मला काय हवंय हे माझं मला स्पष्ट ठाऊक आहे, आणि कदाचित माझ्या मनातली ही तगमग तिच्यापर्यंत केव्हाच पोहोचली आहे. पण सगळ्यात जास्त मन तिथे खातं, जिथे मला जाणीव होते की माझं तिच्यावर असणारं प्रेम आणि तिची मला असणारी ओढ कदाचित एकतर्फीच आहे. मी जितका तिच्या जवळ जाण्याचा प्रयत्न करतोय, तितकीच ती माझ्यापासून लांब पळतेय असं मला वाटत राहतं. माझी हीच हतबलता मला आतून पोखरतेय, कारण तिला गमावण्याची भीती आणि तिला मिळवण्याची तीव्र इच्छा या दोन्हीच्या कात्रीत माझा जीव अडकला आहे. शेवटी तिच्यासाठी टाईप केलेला तो मेसेज तिला न पाठवता तसाच डिलीट करतो आणि एका शांत, न बोललेल्या संवादाची वेदना मनात घेऊन पुन्हा गप्प बसतो.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

हवाहवासा अवकाळी... ❤️

आता आमच्यात कायमस्वरूपी अबोला असला तरीही तिच्या आठवणींचा गारवा माझ्या मनात आजही तसाच जिवंत आहे. या उन्हाळ्याच्या सुट्टीत ती माहेरी येईल की नाही, हे मला ठाऊक नाही. पण तिच्या येण्याशी जोडलेलं या अवकाळी पावसाचं गणित माझ्या मनाला अजूनही वेड लावतं. आमची ओळख झाल्यापासूनचा हा एक अजब नियमच बनलाय. ती आली की किंवा ती येईल त्या दिवशी हमखास पाऊस येतोच. म्हणूनच आज जरी आमचा संवाद तुटलेला असला, तरी तिची वाट पाहण्यात एक वेगळीच नशा आहे, मजा आहे. ती आल्यावर नेहमीप्रमाणे लपून-छपून तिला पाहणं आणि त्या जुन्या, सुंदर दिवसांच्या आठवणींमध्ये हरवून जाणं मला आजही हवंहवंसं वाटतं. तो उन्हाळा, तो अवकाळी पाऊस आणि तिच्या आठवणींचा तो सुगंधी सडा.! या सगळ्यात चिंब भिजून स्वतःला विसरून जाण्यात जी मजा आहे ना, ती मला जगातील इतर कोणत्याही संवादापेक्षा कितीतरी पटीने अधिक मोठी आहे.!🎭
#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

बंधन..

आज पाच वर्षे झाली, पण काळ जणू त्याच क्षणावर थिजून राहिला आहे. मनाच्या एका कोपऱ्यात आजही तिचीच प्रतीक्षा सुरू आहे, जिथं आमची शेवटची भेट झाली होती. मी पावलांनी अजूनही तिथेच थांबलोय, पण ती मात्र मनानं खूप खूप दूर निघून गेलीय. मी तिला अनेक विनवण्या केल्या, हाका मारल्या, पुन्हा कधी भेटशील गं.? असंही सतत विचारत राहिलो, पण तिच्याकडून पुन्हा कधीच सकारात्मक प्रतिसाद मिळाला नाही. कदाचित ती आता त्या नात्याच्या बंधनातून मुक्त झाली आहे. पण मी मात्र त्या भेटीच्या आठवणींचे ओझे वाहत त्याच जागी उभा आहे, आणि ती मागे न पाहता कधीची कायमची पुढे निघून गेली आहे. बहुतेक हेच ते #आयुष्य_वगैरे जिथं एक जण कायमस्वरूपी तिथेच थांबतो आणि दुसरा मात्र प्रवासात हरवून जातो. माझ्या भूतकाळाच्या त्या एकमेव सोनेरी पानावर माझे आयुष्य अडकून पडले आहे, तर तिने तिचे तेच पुस्तक पुन्हा नव्याने सुरू केले आहे. तिच्या विरहाच्या या वेदनेत एक अनामिक तळमळ आहे, जी मला रोज तिथेच नेऊन उभी करते. मी आजही तिच्या वाटेकडे डोळे लावून बसलोय, कदाचित कधीतरी ती मागे वळून बघेल या आशेवर. पण वास्तव बहुतेक हेच आहे की, ती आमची पहिली आणि शेवटची भेट होती. तिची ती पावलं बहुतेक पुन्हा कधीच माझ्यासाठी मागे फिरणार नाहीयेत. काही माणसं आयुष्यात फक्त एक सुंदर वळण म्हणून येतात, आणि सरळ रेषेत पुढे पुढे निघून जातात, आणि मागे उरतो तो फक्त आठवणींचा धूर आणि कधीही न मिटणारा एक एकांत. आता या थांबलेल्या प्रवासाला कोणती दिशा द्यायची, हेच मला समजेनासे झाले आहे.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

आठवणींचा चक्रव्यूह...

आतल्या आत सगळं संपलंय, आपण पूर्ण कोलमडलोय याची स्पष्ट जाणीव असूनही मन त्याच त्या दुखऱ्या जागेवर जाऊन थांबतं. कधी नकळत तर कधी मुद्दाम, आपण स्वतःच आपल्या जखमा ओरबाडत राहतो. जो विषय काळजाला जिव्हारी लागलाय, ज्याने आयुष्य उद्ध्वस्त केलंय, त्याचाच विचार पुन्हा पुन्हा करणे हा एक मानसिक छळ बनला आहे. हे माहीत असूनही की यामुळे फक्त वेदनाच वाढणार आहेत, आपण त्या कटू आठवणींच्या चक्रातून स्वतःला बाहेर काढू शकत नाही. कदाचित त्या दुःखाची आता इतकी सवय झाली आहे की, त्या वेदनेमध्येच मन स्वतःचे अस्तित्व शोधू पाहते. स्वतःला अजून किती त्रास द्यायचा हे समजत नाही, पण त्या जुन्या जखमांना सतत हात लावण्याची ही सवय मनाला एका न संपणाऱ्या अंधारात ढकलत चालली आहे.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

माझ्यासाठी प्रेम म्हणजे फक्त तू ❤️

तू समोरून कोणताही प्रतिसाद न देणं, माझ्या भावनांकडे साफ दुर्लक्ष करणं किंवा पूर्णपणे अबोल राहणं, यामुळे माझं प्रेम कधीच कमी होणार नाही. कारण माझं तुझ्यावर असणारं प्रेम हे तुझ्या वागण्यावर किंवा तुझ्या उत्तरावर अवलंबून नाहीच मुळी. ते तर पूर्णपणे माझं स्वतःचंच आहे, जे मी अगदी मनापासून फक्त तुलाच वाहिलंय. तू कशीही वागलीस तरी माझं हे वेडं मन तुझ्याभोवतीच घुटमळत राहील, कारण माझ्या आयुष्यात तुझ्याशिवाय दुसऱ्या कोणाला जागाच नाही. तू माझं पहिलं, शेवटचं आणि एकमेव प्रेम आहेस, ज्याची जागा जगातील कोणतीच गोष्ट घेऊ शकत नाही. तुझा हा अबोलपणा, तुझी ही शांतता माझ्या प्रेमाची परीक्षा घेऊ शकत नाही, उलट ती मला तुझ्या आणखी जवळ घेऊन जाते. म्हणूनच सांगतोय वेडाबाई, तू कितीही दूर जाण्याचा प्रयत्न केलास, तरी माझ्या हृदयात धडधडणारं प्रत्येक स्पंदन फक्त आणि फक्त तुझ्यासाठीच असेल.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

अदृश्य धागा.. 👩‍❤️‍👨

अगं.. ऐकलंस का..? उगाच असा रागाराग करू नकोस. 

तुझी मनस्थिती मी समजू शकतो, पण प्रेम लादता येत नाही आणि त्याची सक्तीही करता येत नाही, हे वास्तव स्वीकारणं जितकं शहाणपणाचं तितकंच ते वेदनादायी ही आहे गं. आज आपण दोघंही अशा एका धूसर छायेत उभे आहोत, जिथे ना ओढ स्पष्ट आहे, ना दुरावा. तुझ्या मनात माझ्यासाठी नेमकं काय आहे, हे कोडं मला सुटत नाहीये आणि कदाचित तुलाही ते उमजत नसावं. तू मला पूर्णपणे आपलंसं करत नाहीस आणि कायमचं परकं करून दूरही ढकलत नाहीस. तुझ्या वागण्यात प्रेमाचा ओलावा ही नाही आणि तिरस्काराची धारही नाही. तरीही कुठेतरी एक अदृश्य धागा आहे जो तुला माझ्यापासून दूर जाऊ देत नाहीये. हे नसलेलं नातं आणि ही संदिग्धता आता मला खूप खूप व्याकुळ करते आहे. तू मला का धरून ठेवलंयस हे माहीत नाही, पण या मी तुला 'हवं असण्याच्या' आणि 'नको असण्याच्या' हिंदोळ्यावर माझं मन मात्र पुरतं अडकून पडलंय गं.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂