माणूस आयुष्यभर नियतीला हरवण्याचा प्रयत्न करत असतो. परंतु नियती कधीच स्पर्धेत उतरलेली नसते. ती केवळ शांतपणे आपले विणकाम करत राहते. आपण ज्याला योगायोग म्हणतो, त्यालाच ती आपल्या भाषेत ‘क्रम’ म्हणत असावी. म्हणूनच काही भेटी घडतात, तर काही न भेटी न होताही आयुष्यभर सोबत राहतात.
कधी कधी असे वाटते, देवाने माणसाला हृदय देताना एक सूक्ष्म चूक केली असावी. त्याने विसरण्याची शक्ती दिली, मात्र काही आठवणी विसरता येणार नाहीत, अशीही व्यवस्था करून ठेवली. म्हणूनच काही माणसे आयुष्यातून निघून जातात, पण मनातून त्यांचा निरोप कधीच होत नाही. आमची कहाणीही बहुधा अशीच होती.
एकाच गल्लीत वाढलेले दोन जीव... एकाच वर्गात काही वर्षे शिकलेले... एकाच रस्त्यावरून वर्षानुवर्षे एकमेकांना ओलांडून गेलेले... तरीही अनोळखी. नियतीने बहुधा तेव्हा आमच्या ओळखीची वेळच लिहिली नव्हती. काही नाती वेळेआधी जन्माला आली, तर ती टिकत नाहीत. आणि वेळ निघून गेल्यावर जन्माला आली, तर ती पूर्ण होत नाहीत. आमच्या वाट्याला यातील दुसरे सत्य आले.
तिला माझ्या मनातील अबोल प्रेम नेमके कधी उमगले, हे माझ्यासाठी आजही एक गूढच आहे. मी तर कधी शब्दांत ते तिच्यापाशी व्यक्त केलेच नव्हते. पण काही भावना अशा असतात की त्या डोळ्यांतूनच स्वतःचा परिचय करून देतात. कदाचित तिने माझ्या मौनातील ती हाक ऐकली असावी. म्हणूनच तिने मला तिच्या मनाच्या एखाद्या शांत कोपऱ्यात स्थान दिले होते आणि माझे ते अबोल प्रेम इतकी वर्षे जपून ठेवले होते.
जेव्हा आयुष्याने माझ्याभोवती दुःखाचे एवढे मोठे वादळ उभे केले, की माझा जगण्यावरच विश्वास उरला नव्हता. तेव्हा नेमकं त्याच वेळी ती आली. तिच्या हातात चमत्कार नव्हता, पण मायेचा स्पर्श होता. शब्दांत उपाय नव्हते, पण सोबत होती. काही माणसे आपल्या दुःखावर औषध लावत नाहीत; ती फक्त आपल्या शेजारी बसतात. आणि तेवढ्यानेही अर्धे दुःख विरघळून जाते.
त्या दिवसांत त्या फक्त एका मोबाईलच्या रूपाने का होईना, पण मी अक्षरशः तिच्या घरचा माणूस झालो होतो. तिची चिमुकली लेक... तिच्या निष्पाप हसण्यात मला आयुष्याचा हरवलेला अर्थ सापडायचा. मी त्या चिमुकल्या जीवासाठी पुर्णपणे अनोळखी असा होतो. पण त्या लेकराला काय माहीत, की तिच्या एका हाकेने, तिच्या दिसण्याने, तिच्या असण्याने एखाद्याच्या जगण्याला कारण मिळत होते.
बाकी विलक्षण गोष्ट एवढीच की, मनाने इतके जवळ असूनही आम्ही कधी जवळ आलोच नाही. आमच्या नात्याला स्पर्शाची गरजच पडली नाही. ते नातं नजरेतून जगलं, विश्वासातून फुललं आणि मौनातून टिकून राहिलं.
त्यानंतर आमची ती एकमेव भेट... एका मंदिरात.
त्या दिवशी देवाच्या साक्षीने आम्ही दोघे उभे होतो. पण देवापेक्षा मोठी मर्यादा आमच्यामध्ये उभी होती. मी तिच्या मागे चालत होतो. तिच्यापर्यंत पोहोचण्यासाठी नव्हे, तर माझ्या प्रेमाला त्याची मर्यादा विसरू न देण्यासाठी. त्या दिवशी देवाचे दर्शन झाले की नाही, हे तर मला आजही आठवत नाही. पण तिच्या पाठमोऱ्या आकृतीने मात्र आयुष्यभरासाठी मनात एक शिलालेख कोरून ठेवला आहे, हे मात्र खरं.
मग एक दिवस आम्ही दोघांनीही निर्णय घेतला. या निनावी नात्याला आता निरोप द्यायचा. काही नात्यांना तोडण्यासाठी भांडण लागत नाही, समजूतदारपणा ही पुरेसा असतो. आम्ही एकमेकांना गमावले नाही, आम्ही एकमेकांना मुक्त केले.
ती तिच्या आयुष्यात परत गेली. मी माझ्या एकांतात. आणि आता सगळे संपले आहे, असे वाटत असतानाच नियती पुन्हा हसली.
माझ्या पुतणीचा जन्म झाला. आणि माझ्या वहिनीने तिच्यासाठी निवडलेले, तिचे ठेवलेले नाव ऐकताच, माझ्या काळजात जपून ठेवलेले एक बंद दार पुन्हा हळूच उघडले. तोच उच्चार... तेच नाव... तीच वेदना... आणि तेच न अबोल प्रेम.!
कित्ती विचित्र असते ना..? एखादे नाव इतरांसाठी केवळ ओळख असते, पण कुणा एखाद्यासाठी ते संपूर्ण आयुष्याचा इतिहास असते. त्या नावात माझी हरवलेली स्वप्ने आहेत, अपूर्ण राहिलेल्या इच्छा आहेत, आणि स्वीकारलेल्या विरहाची शांत सावली आहे.
आता मला तिची खबर घ्यावीशीही वाटत नाही. तिच्या संसारात डोकावण्याची इच्छाही उरलेली नाही. कारण प्रेमाचा शेवट मिळवण्यात नसतो, तो मनापासून शुभेच्छा देण्यात असतो. पण तरीही... रोज एकदा ते नाव कानावर पडले की मन नकळत मागे वळून पाहते. जणू काळ अजूनही तिथेच थांबलेला आहे.
तेव्हा वाटते... नियती माणसाला शिक्षा देत नाही. ती फक्त त्याला काही आठवणींचा आजन्म पालक बनवते. त्या आठवणी आपण विसरू नयेत म्हणून ती कधी एखादे गाणे समोर आणते, कधी एखादा रस्ता, कधी एखादा सुगंध... आणि कधी फक्त एक नाव.!
बहुधा म्हणूनच काही प्रेमकथा कधी संपत नाहीत. त्या फक्त जगणे थांबवतात, स्मरणे नाही. आणि त्या स्मरणांच्या शांत प्रकाशात माणूस आयुष्यभर स्वतःलाच शोधत राहतो.!🎭
#आयुष्य_वगैरे ❤️🩹🫂
कधी कधी आयुष्यातील सर्वात मोठी शोकांतिका प्रेम अपूर्ण राहण्यात नसते, ती वेळेच्या अयोग्यतेत असते. काही व्यक्ती आपल्या आयुष्यात उशिरा येतात, परंतु मन मात्र त्यांची प्रतीक्षा अनेक वर्षांपासून करत असते. म्हणूनच तुझे येणे माझ्यासाठी अनपेक्षित नव्हते, ते माझ्या दीर्घ प्रतीक्षेचे उत्तर होते.
खरंतर तू माझ्या आयुष्यात येण्यापूर्वी ज्या प्रश्नांची उत्तरे शोधणे आवश्यक होते, त्यांचा विचार तू माझ्या आयुष्याचा अविभाज्य भाग झाल्यानंतर करू लागलीस. तोपर्यंत मी माझ्या भावना कोणत्याही हिशेबाशिवाय जगत होतो. कारण प्रेमाला गणित लागू होत नाही, त्यासाठी केवळ समर्पण आवश्यक असते.
तुझ्या आयुष्यात माझे कोणतेही स्थान नसतानाही मी तुझ्यावर मनापासून प्रेम करू शकलो, तर तू स्वतःहून माझ्या आयुष्यात आल्यानंतर त्या प्रेमाचा प्रवाह मी कसा थांबवू शकलो असतो.? नदीला तिच्या उगमाचे विस्मरण होत नाही, त्याचप्रमाणे मनालाही त्याच्या प्रेमाचे विस्मरण होत नाही.
खरंतर हे तुला खूप आधीच उमगायला हवं होते. परंतु कदाचित तू जाणूनबुजून त्या सत्याकडे दुर्लक्ष करत राहिलीस. कारण सत्य स्वीकारण्यासाठी धैर्य आवश्यक असते, आणि काही सत्ये स्वीकारली तर आयुष्याचे सर्व हिशेब बदलून जातात.
इतिहासात असे अनेकदा घडले आहे. पानिपतच्या रणांगणावर पराभव एका दिवसात झाला, परंतु त्याची चाहूल अनेक दिवस आधी लागली होती. तरीही ती गांभीर्याने घेतली गेली नाही. आपल्या नात्याबाबतही असेच झाले. शेवट अचानक झाला नाही. त्याची चिन्हं खूप आधीपासूनच दिसत होती.
एखाद्या गडाच्या तटांवर उभे राहिल्यावर आजही जाणवते, भक्कम गडकिल्ले एका क्षणात कोसळत नाहीत. आधी त्यांच्या भेगा दुर्लक्षित केल्या जातात. आपल्यातल्या विश्वासालाही अशाच भेगा पडत गेल्या, आणि आपण त्या पाहण्याचे टाळत राहिलो.
मला आता असे वाटू लागले आहे की मी तुझ्यात किती खोलवर गुंतत चाललो होतो, याची तुला पूर्ण जाणीव होती. आणि कदाचित हाच तुझ्या मनातील सर्वात मोठा संघर्ष होता. माझे प्रेम तुला नको नव्हते, मात्र त्या प्रेमाची किंमत तुझ्या वर्तमानाला चुकवावी लागू नये, एवढीच तुझी धडपड होती.
तुझ्या सुखी संसारावर माझ्या भावनांची सावलीही पडू नये, म्हणून तू हळूहळू माझ्यापासून दूर जाऊ लागलीस. संवाद कमी झाले, भेटी विरळ झाल्या, आणि अखेरीस आपलं नातं तुटलं नाही... ते फक्त शांत झालं. इतकं शांत की त्या शांततेचा आवाजही आज माझ्या मनात घुमत राहतो.
मी तुला दोष देत नाही. कारण काही निरोप विश्वासघातामुळे नसतात, ते जबाबदाऱ्यांच्या ओझ्याखाली दिले जातात. काही अंतरं द्वेषामुळे नसतात, ती कोणाच्यातरी आयुष्याचे नुकसान होऊ नये म्हणून स्वीकारलेली अपरिहार्यता असते.
आजही तुझी आठवण आली की मनात एकच प्रश्न वारंवार उभा राहतो की, जर हे सर्व तुला आधीच माहीत होते, तर मला इतके जवळ येऊच का दिलेस..?
कदाचित या प्रश्नाचे उत्तर तुझ्याकडेही नसेल. आणि म्हणूनच काही प्रेमकथा इतिहासात नोंदवल्या जात नाहीत. त्या केवळ दोन मनांच्या भग्न अवशेषांमध्ये जिवंत राहतात.!🎭
#आयुष्य_वगैरे ❤️🩹🫂
काही निरोप शब्दांत दिले जात नाहीत, ते टोमण्यांच्या आवरणात गुंडाळून दिले जातात. "इंदिरा गांधी गेल्या म्हणून काही देश थांबला नाही," असं सहजपणे म्हणणाऱ्या लोकांना कदाचित हे जाणवतही नसतं की, त्या एका वाक्यात ते नकळत त्या व्यक्तीच्या अस्तित्वाचं वजनच मोजून बसलेले असतात.
कारण ज्याच्या जाण्याची तुलना एखाद्या मोठ्या व्यक्तिमत्त्वाशी केली जाते, त्याच्या अस्तित्वानेही कधीतरी एखादं विश्व व्यापलेलं असतं. उपहासाच्या प्रत्येक शब्दामागे एक न उच्चारलेली कबुली दडलेली असते की, हो... तुझं असणं इतकं क्षुल्लक नव्हतं, म्हणूनच तुझ्या जाण्याला इतकं मोठं उदाहरण शोधावं लागलं.
खरं तर जग कोणासाठीच थांबत नाही. सूर्य रोज उगवतो, ऋतू बदलतात, घड्याळाचे काटे पुढे सरकत राहतात. पण म्हणून कोणाचं अस्तित्व अर्थहीन ठरत नाही. काही माणसं जातात तेव्हा काळ पुढे निघून जातो, पण त्यांच्या उपस्थितीने उमटलेल्या पाऊलखुणा मात्र वेळेलाही पुसता येत नाहीत.
उपहास करणाऱ्यांना वाटत असतं की त्यांनी समोरच्याला लहान करून दाखवलं. पण अनेकदा त्याच क्षणी ते त्याच्या प्रभावाची, त्याच्या कर्तृत्वाची आणि त्याच्या अपरिहार्य भासलेल्या अस्तित्वाचीच साक्ष देत असतात. कारण ज्याचं असणं कधीच जाणवलं नाही, त्याच्या जाण्यावर उदाहरणांची गरज पडत नाही.
म्हणून कधी कधी टोमणे हे पराभवाचे नव्हे, तर नकळत दिलेल्या सन्मानाचे दस्तऐवज असतात. शब्दांचा हेतू काहीही असो, त्यातून उमटणारा अर्थ मात्र अनेकदा वक्त्याच्या इच्छेपेक्षा मोठा असतो. आणि तेव्हाच जाणवतं की, "काही पोचपावत्या टाळ्यांनी मिळत नाहीत, त्या विरोधकांच्या उपहासातूनही इतिहासासारख्या शांतपणे लिहिल्या जातात..!" 🎭
#आयुष्य_वगैरे ❤️🩹🫂
कधीकाळी प्रत्येक विचाराला शब्दांचे रूप देण्याची सवय होती. मनात एखादा विचार आला की तो कागदावर उतरल्याशिवाय शांतता लाभत नसे. मात्र आता ते सर्व जणू एखाद्या जुन्या ऋतूप्रमाणे मागे पडले आहे. विचार तर अजूनही येतातच, जुन्या आठवणी अजूनही दार ठोठावतात. परंतु त्यांच्यासाठी शब्दांचे दार उघडण्याची इच्छा मात्र आता अजिबात उरलेली नाही.
स्वतः स्वतःशी संवाद साधण्याचे ते माध्यम मी आता जाणीवपूर्वक बंद करून टाकले आहे. कारण प्रत्येक नव्या ओळीबरोबर एखादी जुनी जखम पुन्हा उघडायची, प्रत्येक परिच्छेदासोबत एखादा न बोललेला हुंदका पुन्हा श्वासात मिसळायचा. किती वेळा तेच ते क्षण पुन्हा पुन्हा जगायचे..? आणि किती वेळा दररोज नव्याने मरायचे.? तरीही... त्या जुन्या नोंदी अजूनही तशाच पडून आहेत. आता या ट्विटनंतर एकूण १८८. यातील प्रत्येक नोंद म्हणजे काळाने जपून ठेवलेला एक बंद लिफाफा आहे. त्यात कुठे अपूर्ण प्रेम आहे, कुठे विरहाचा ओलसर श्वास, कुठे नशिबावरील निःशब्द राग, तर कुठे स्वतःलाच समजावण्याचा मी सतत करत असलेला निष्फळ प्रयत्न.
माझ्यासाठी त्या नोंदी वाचणे म्हणजे जुन्या घराची कुलुपे उघडण्यासारखे आहे. प्रत्येक खोलीत अजूनही कोणाच्यातरी पावलांचा प्रतिध्वनी आहे. भिंतींवर आठवणींची धूळ साचली आहे, आणि खिडक्यांतून आत येणारा प्रकाश म्हणजे ही ही भूतकाळाचा भास.
कधी कधी वाटते की, त्या सर्व नोंदी एकामागून एक जगासमोर मांडून टाकाव्यात. जणू मनाच्या गाभाऱ्यात वर्षानुवर्षे साठलेले ओझे हळूहळू उतरवत राहावे. प्रत्येक नोंद प्रकाशित झाली, की मनावरील एखादे ओझे कमी होत जाईल. कारण काही गोष्टी विसरता येत नाहीत आणि त्या मनात कायमच्या कैद करूनही ठेवता येत नाहीत. त्यांना मुक्त करावेच लागते. कधी शब्दांच्या रूपाने, तर कधी शांततेच्या.!
कदाचित त्या उर्वरित १८८ नोंदी म्हणजे माझ्या आयुष्याचा अखेरचा निःशब्द प्रवास आहे. त्या संपल्या की कदाचित माझ्याकडे सांगण्यासारखे काही उरणार नाही. नव्या भावना निर्माण होणार नाहीत असे नाही, पण त्यांना शब्दरूप देण्याची इच्छा मात्र माझ्या मनात उरणारच नाही.
बहुतेक त्या दिवशी, कदाचित पहिल्यांदाच मी माझ्या भूतकाळापेक्षा वर्तमानात अधिक जगत असेन. मनावर वर्षानुवर्षे ठेवलेला आठवणींचा दगड अखेर हलका झाल्याची मला जाणीव होईल. काही माणसे परत येणार नाहीत, काही प्रश्नांना उत्तरे मिळणार नाहीत, आणि काही कथा अपूर्णच राहतील, हे सत्य तेव्हाही तसेच असेल. पण त्याचे ओझे मात्र उरणार नाही. आणि जर कधीतरी कोणी सहज विचारले, "आता काही लिहीत नाही का?" तर कदाचित मी फक्त हसून इतकेच सांगेन..
"जे काही लिहायचे होते, ते त्या १८८ नोंदींमध्ये आधीच लिहून झाले आहे. आता उरले आहे ते फक्त... शांतपणे जगणे...!" 🎭
#आयुष्य_वगैरे ❤️🩹🫂
यंदा त्या एल निनोची ज्या थाटात जाहिरात झाली होती ना, वाटलं की आता पावसाचं सरकारच बरखास्त होणार.
रोज नवे अंदाज, रोज नवी पत्रकार परिषद, रोज नवी भीती...
"बहुतेक यंदा पाऊस कमीच पडणार..!"
पण आपल्या पावसाने बहुतेक हे सगळे अहवाल फाईलमध्येच ठेवले, आणि थेट जनतेसमोर बहुमत सिद्ध करायला मैदानात उतरला.
पहिल्याच सत्रात असा विश्वासदर्शक ठराव जिंकला, की एल निनोचं विरोधी पक्षनेतेपदही धोक्यात आलंय.
ज्यांनी रोज त्याची बाजू घेतली होती, ते आता "आमचं विधान चुकीच्या संदर्भात घेतलं गेलं..." असं म्हणत बचाव करत फिरताना दिसत आहेत. 🤣
एल निनोची अवस्था तर अगदी निवडणुकीपूर्वी सोशल मीडियावर प्रचंड हवा केलेल्या, पण मतमोजणीला अनामत जप्त झालेल्या उमेदवारासारखी झालीय.
बाकी एक गोष्ट मान्य करावी लागेल की महाराष्ट्राचा पाऊस हा कुठल्याही सर्वेक्षणावर, एक्झिट पोलवर किंवा भविष्यवाणीवर चालत नाही, तो थेट निकाल जाहीर करतो. आणि यंदाच्या निकालात "एल निनो"चं डिपॉझिट जप्त आणि "पाऊस" पुन्हा एकदा प्रचंड बहुमताने विजयी झालेला आहे.!🎭
#आयुष्य_वगैरे ❤️🩹🫂
(सौजन्य :- शरदबुवा महाराज मिरजकर)
कधी कधी ना आपण आपल्या मनाशी उगाचच एक भाबडी आशा बाळगून असतो की समोरची व्यक्ती आपल्या डोळ्यांतील निःशब्द हाक वाचेल, आपल्या शांततेचा अर्थ समजून घेईल आणि न बोललेल्या भावनांनाही आपुलकीचा स्पर्श देईल. आपण मनात साठवून ठेवलेले हे शब्द हळूहळू भावनांचे रूप सोडून ओझे बनू लागतात. ते मनाच्या अंधा-या कप्प्यांत रेंगाळत राहतात, आपल्या विचारांवर परिणाम करतात आणि नात्यांमध्ये नकळतपणे अंतर निर्माण करतात. मौन हे प्रत्येक वेळी संयमाचे लक्षण नसते, अनेकदा ते गैरसमजांना जन्म देणारे सर्वात प्रभावी माध्यम ठरते. आपण बोललो नाही म्हणून समोरच्याने आपोआप समजून घ्यावे, हा आग्रह वास्तवापेक्षा अधिक कल्पनारम्य असतो. आजकाल प्रत्येक व्यक्ती स्वतःच्या संघर्षांमध्ये इतकी गुंतलेली असते की दुसऱ्याच्या निःशब्द वेदनांचा अर्थ लावण्यासाठी तिच्याकडे पुरेसा वेळ किंवा मानसिक अवकाश असेलच, असे नाही. म्हणूनच मनातील भावना व्यक्त करणे ही केवळ सवय नसून, नात्यांना बळ देणारी एक आवश्यक प्रक्रिया आहे. शब्द उच्चारले की त्यांना स्पष्टता मिळते. भावना व्यक्त झाल्या की त्यांना दिशा मिळते, आणि संवाद साधला की गैरसमजांना मागे हटण्यावाचून पर्याय राहत नाही. प्रत्येक वेळी अपेक्षित उत्तर मिळेलच असे नाही, परंतु किमान मनात अपूर्णतेची सल तरी उरत नाही. कारण न बोललेले शब्द आयुष्यभर मनात प्रतिध्वनी रूपाने गुंजत राहतात, तर व्यक्त केलेले सत्य कालांतराने काळाच्या ओघात शांत होते. म्हणून समजून घेण्याची वाट पाहण्यात आयुष्य खर्च करण्यापेक्षा, मनातील गोष्ट प्रामाणिकपणे मांडत राहणे अधिक शहाणपणाचे आहे. कारण मौन अनेकदा नात्यांचा शेवट लिहिते, तर संवाद नेहमीच नव्या सुरुवातीची शक्यता जिवंत ठेवतो.!🎭
#आयुष्य_वगैरे ❤️🩹🫂
बऱ्याच दिवसांपासून फोनच्या त्या नोट्समध्ये काही शब्द पडून आहेत. काही अपूर्ण, काही अर्धवट, तर काही शेवटच्या श्वासासारखे पूर्ण. प्रत्येक ओळीत एक दिवस बंदिस्त आहे, प्रत्येक परिच्छेदात एखादी रात्र अजूनही जागी आहे.
कधीकाळी वाटायचं, हे सगळं कधीतरी पुस्तक बनेल. कोणीतरी वाचेल, समजून घेईल, आणि त्या शब्दांमध्ये माझा एक तुकडा शोधेल. पण आता तसं काही वाटत नाही.
आता फक्त एवढंच वाटतं, जे काही साठवून ठेवलं आहे, ते एकदाचं जगासमोर ठेवून मोकळं व्हावं. कारण काही गोष्टी जपण्यासाठी नसतात, त्या फक्त मनातून उतरवण्यासाठी असतात.
त्या नोट्स उघडल्या की अजूनही काही आठवणी हळूच खांद्यावर हात ठेवतात. काही शब्द अजूनही विचारतात,
"खरंच... इथंवरच..?"
उत्तर मात्र आजकाल कुठेच सापडत नाही.
पूर्वीसारखी नवीन वही घेण्याची ओढ उरलेली नाही.
कोऱ्या पानांचा गंधही आता मनाला हाक मारत नाही.
शब्द तर अजूनही खूप आहेत,
पण त्यांना जन्म देण्याइतकं बळ मनात उरलेलं नाही.
कधी कधी वाटतं,
लेखन थांबत नाही, फक्त लेखक शांत होत जातो.
मनात वादळं तशीच असतात,
पण त्यांना वाक्यांत बदलण्याची ताकद कुठेतरी मागे राहून जाते. कदाचित ही माझी शेवटची मांडणी असेल.
शेवटंचा कबुलीजबाब.
शेवटची उधळण.
हे सगळं इकडं-तिकडं टाकून एकदाचा मोकळा झालो,
की पुन्हा पेन हातात घेईन असं वाटत नाही. कारण लिहिण्यासाठी फक्त शब्द पुरत नाहीत,
त्यामागे जगण्याची एक हट्टी इच्छाही असावी लागते. आणि तीच इच्छा हल्ली नकळत विरघळून गेलीय.
म्हणून आता जे काही उरलंय,
ते स्वतः सकट फक्त संपवायचं आहे. सुरुवात करण्यासाठी नाही,
तर मनात वर्षानुवर्षे अडकून पडलेल्या प्रत्येक शब्दाला शांत निरोप देण्यासाठी.
कदाचित यानंतर मी लिहिणार नाही.
पण कधीतरी माझे हे शब्द कोणाच्या हातात पडले,
तर त्यांना एवढंच जाणवावं की, एक माणूस होता,
जो शेवटपर्यंत शब्द लिहित राहिला नाही,
तर शब्दांमध्येच हळूहळू विरघळत गेला होता.! 🎭
#आयुष्य_वगैरे ❤️🫂
एकदा का चार वाजून गेले की ऑफिसमध्ये वातावरण हलकं होऊन जायचं. तोंडासमोरची गर्दी निघून गेलेली पाहून जो तो सुटकेचा निःश्वास टाकायचा. शिपाई ही लागलीच आहे त्या जागीच पाच मिनिटे बसून रहायचा. डोक्यावरचा पंखा, लेझर प्रिंटरचा तालबद्ध आवाज, शटर बाहेर चाललेली किरकोळ बडबड, आणि कॅशिअर केबिनमधील नोटा मोजायच्या मशीनचा आवाज, काही मिनिटे तरी फक्त हेच आवाज कानावर यायचे. मग हळूहळू घड्याळाचा काटा पाचकडे सरकू लागला की सगळ्यांची घरी परतायची लगबग सुरू व्हायची. पण तो मात्र हातातलं काम कधीच आवरून घड्याळाकडे एकटक पाहत बसलेला असायचा. तसं यात नवीन असं काही नव्हतंच. कामाच्या दिवशी त्याचा हा दररोजचा ठरलेला दिनक्रम. या मोकळ्या वेळात तो ऑफिसमधील प्रत्येकाच्या जवळ जाऊन बसायचा आणि आता घरी गेल्यावर तुम्ही काय करणार.? हे विचारायचा. आणि ती माणसं जे सांगतील ते तो खूप कुतूहलाने ऐकायचा. मी तसा नवखा होतो, मला फार काही माहीत नव्हतं म्हणून मी त्याला सहज विचारलं की, अरे.. सगळ्यांना विचारतोस, कुतूहलाने ऐकतोस, पण घरी गेल्यावर तू काय काय करतोस..? ते कधीतरी आम्हाला ही सांग ना. तसं अचानक ऑफिसमधला सारा स्टाफ माझ्याकडे पाहू लागला. क्षणभर सगळीकडे शांतता पसरली. पंखा, लेझर प्रिंटर, कॅश मोजायची मशीन यांचा आवाज आता जास्त तीव्रतेने ऐकू येऊ लागला. तितक्यात त्यानेच या शांततेला वाचा फोडली आणि हसून म्हणाला की, मी एकटाच असतो घरी. माझं घर माझी वाट पाहत उभं असतं. त्याला दररोज कडकडून भेटतो मी. पण तरीही कधी कधी ना, घरी परतायला नकोसं वाटतं. घरी का.? आणि कुणासाठी जावं.? असं वाटतं. सकाळी घरातून बाहेर पडताना आणि संध्याकाळी घरी परतल्यावर ही मी भिंतींशी खूप खूप बोलतो, त्या मिठीत मावत नाहीत, तरीही त्यांना मिठीत घेतो, पण त्या भिंती ही माझ्याशी कधी बोलतच नाहीत. नेहमीच शांत अगदी निर्विकार उभ्या असतात, आणि मला पाहत असतात. एकच खिडकी आहे माझ्या घराला, पण तिथून आत येणारा वारा ही मला पाहून लगेचच माघारी फिरतो. मग निराश मनाने मी अंगणात येऊन बसतो. वाटतं की, साला कोणीही आपल्याला जवळ का करत नाही.? आपलं नेमकं काय चुकलयं? कधीकाळी ही खिडकी, हा माझा दरवाजा, हे माझं अंगण मी यायची वाट पाहत असायचं. मी दिसताच माझं अंगण, घर कसं आनंदाने नाचू लागायचं. पैंजण, बांगड्या, बोबडी बडबड यांचा सुमधुर आवाज कानावर पडायचा. अंगणातल्या तुळशीच्या पायाशी लावलेल्या अगरबत्तीचा सुवास दिवसभराचा सारा शीण क्षणार्धात घालवायचा. पण हळूहळू हे सगळं हरवत गेलं. कधी कधी ना काहीच खरं वाटत नाही. मी, माझं घर, माझं असणं, नसणं सगळं काही खोटं वाटतं. जसं आपल्याला इच्छा नसतानाही जगावं लागतं ना, अगदी तसंच घर म्हटलं की घरी परतावच लागतं. घरी गेलो की पुन्हा पुन्हा दररोज दररोज तेच ते, आणि तोच मी. याच सा-या विचारांत हरवून दोन घास पोटात ढकलतो, पुन्हा याच विचारात हरवून हळूहळू निद्रेच्या स्वाधीन होतो, आणि पुन्हा सकाळी जाग आली की लगेचच याच विचारांना कवटाळून प्रत्येक दिवसांची सुरूवात करतो. त्याची ही बडबड ऑफिसमधील बाकी सगळ्यांसाठी नेहमीची होती, पण मी मात्र सुन्न झालो होतो. काय बोलावं ते मला काहीच कळत नव्हतं. म्हणून मी तिथून उठून माझी बॅग उचलून लगेचच चालता झालो. आता आमचा शिपाई त्याच्या बाजूला जाऊन बसला होता आणि उगाचच त्याला डिवचून, त्याला हसवून त्याची फिरकी घेत गंमत करत होता. आता शटर बाहेरची गर्दी आणि आवाज पुर्ण शांत झाला होता, पण माझ्या मनात मात्र फक्त आणि फक्त गोंगाट सुरू होता, त्याच्या विचारांचा... त्याच्या आयुष्याचा... त्याच्या एकटेपणाचा.. एकाकी जगण्याचा..!🎭
#आयुष्य_वगैरे ❤️🩹🫂
एखादी गोष्ट सुरू करणं कधीच कठीण नसतं. पहिल्या शब्दाला नेहमीच धाडस मिळतं, कारण त्याला शेवटाची कल्पना नसते. आपण मनाच्या कागदावर कितीतरी कथा रंगवत राहतो. प्रत्येक पात्राला आपल्याला हवं तसं हसवतो, रडवतो, भेटवतो, प्रेमात पाडतो, आणि नकळत स्वतःलाच त्या कथेतलं एक पात्र बनवून टाकतो. पण खरी परीक्षा तेव्हा सुरू होते, जेव्हा कथा आपल्या हातातून निसटायला लागते. कारण शब्द आपले असतात, कल्पना आपली असते, भावनाही आपल्या असतात, पण शेवट..? तो कधीच पूर्णपणे आपला नसतो, आपल्या हातात नसतो. काही शेवट इतके शांत असतात, की आवाजच होत नाही. असे शेवट फक्त आयुष्यभर ऐकू येत राहणारी एक नीरव पोकळी मागे ठेवून जातात. हे असे शेवट इतके अचानक येतात, की आपण अजूनही पुढचं पान उघडायची, वाचायची वाट पाहत राहतो, आणि पुस्तक मात्र तिथेच संपून गेलेलं असतं. बहुतेक म्हणूनच, माणूस गोष्टी रंगवण्यात तरबेज असतो, पण त्यांचा शेवट लिहिताना मात्र त्याचे हात थरथरतात. कारण शेवट लिहिणं म्हणजे फक्त कथा संपवणं नसतं, ते म्हणजे काही स्वप्नांना स्वतःच्या हाताने निरोप देणं असतं. काही आठवणींवर कायमचा पूर्णविराम उमटवणं असतं. आणि अजूनही जिवंत असलेल्या भावनांना, "इथपर्यंतच..." असं सांगण्याचं क्रूर धाडस करणं असतं. म्हणून आजकाल मी कथा तर खूप रंगवतो, पण शेवट लिहिण्याची घाई करत नाही. कारण काही कथा अपूर्ण राहिल्या, तरच त्या आयुष्यभर मनात जिवंत राहतात. आणि काही शेवट लिहिले गेले की माणूस जिवंत तर राहतो, पण त्याच्या आतलं काहीतरी कायमचं संपून जातं..! 🎭
#आयुष्य_वगैरे ❤️🫂
जेजुरी गडाचं नाव कानावर पडलं की आजही माझ्या मनात सर्वात आधी भंडाऱ्याचा पिवळा रंग उधळला जात नाही, तर उधळला जातो तो, कधीकाळी आपण पाहिलेल्या आपल्या स्वप्नांचा सप्तरंगी इंद्रधनुष्य. आणि त्या इंद्रधनुष्याच्या प्रत्येक रंगावर मला अजूनही तुझ्या पावलांचे ठसे अगदी स्पष्टपणे दिसू लागतात.
दहा वर्षं... काळाच्या हिशोबाने खूप मोठा प्रवास. पण काही क्षण असे असतात की ते वेळेच्या कॅलेंडरवर जगतच नाहीत. ते कायमचे मनाच्या एका कोपऱ्यात थांबून राहतात.
खंडोबाच्या गडाच्या त्या पायऱ्या आजही माझ्या स्मरणात तितक्याच स्पष्ट आहेत. प्रत्येक पायरीवर तुझं ते निखळ हसणं जपून ठेवलं आहे मी. प्रत्येक वळणावर तुझ्या डोळ्यांत उमटलेला विश्वास अजूनही तसाच उभा आहे.
तुला अलगद उचलून, गडाच्या त्या पायऱ्या चढताना मला त्या क्षणी गड किती उंच आहे याचं भान नव्हतं. कारण माझ्यासाठी त्या दिवशी सर्वात मोठं शिखर म्हणजे तू होतीस. तुला जपणं, तुला हसताना पाहणं आणि इथून पुढे फक्त तुझ्याच डोळ्यांत माझं पूर्ण आयुष्य दिसणं, यापेक्षा मोठ्ठं सुख मला माझ्या आयुष्यात कधीच हवंहवंसं नव्हतं. माझ्या आयुष्यात मला हवंहवंसं असं नसलं तरी, आता माझं हक्काचं माणूस आलं होतं. आता या माणसाच्या वाट्याला मला फक्त सुखाचे दिवस आणि प्रेमाचे क्षण इतकंच येऊ द्यायचं होतं, बाकी सगळं काही झेलायला फक्त मी एकाटाच सामोरे जाणार होतो.
त्या गडावर, त्या क्षणी सभोवतालची गर्दीही अक्षरशः विरघळून गेली होती. मंदिराच्या घंटानादापेक्षा आपल्या हसण्याचा आवाज मोठा वाटत होता. वाराही अगदी निवांत होता, जणू त्याला घाई नव्हतीच. तोही अलगद आपल्या भोवती फिरत होता, जणू त्या क्षणाला कुणाची नजर लागू नये म्हणून.
त्या दिवशी आपण देवाकडे काय मागितलं होतं, हे आज खरंच आठवत नाही. पण देवाने काय दिलं होतं, हे मात्र विसरता येत नाही. त्याने काही क्षणांसाठी का होईना, निदान माझ्या आयुष्याला तरी पूर्णत्वाची चव दिली होती.
पण आयुष्याला पूर्णत्व फार काळ सहन होत नसावं बहुतेक.
आता आज पुन्हा पुन्हा जेंव्हा जेंव्हा जेजुरीचं नाव ऐकतो, तेव्हा त्या पायऱ्या डोळ्यांसमोर उभ्या राहतात, पण यावेळी त्या पायऱ्यांवर तू नसतेस. माझ्या हातात तुझा हात नसतो. मी तुला उचलण्याइतकं जवळचं अंतर तर सोड, आता आठवण आणि वास्तव यांच्यामध्येच एक अख्खं आयुष्य उभं आहे.
मग मन नकळत त्या दिवसात शिरून जातं. तुझ्या हसण्याच्या आवाजाचा पाठलाग करत राहतं. तिथं दिसणारी प्रत्येक आठवण वेचून ती काही क्षण पुन्हा एकदा जगण्याचा निष्फळ प्रयत्न करत राहतं.
पण या आठवणींची एक अत्यंत क्रूर सवय असते, त्या आपल्याला आनंद देण्यासाठी येत नाहीत, त्या येतात हे दाखवायला की, "आनंद कधीकाळी आपल्या आयुष्यात होता."
आणि मग अचानकपणे वर्तमानाचा एक थंडगार झोत येतो. डोळे उघडतात. समोर ना गड असतो, ना भंडाऱ्याची उधळण, ना तुझा हात, ना ते हसू. मागे उरलेला असतो तो फक्त स्वतःचाच आवाज, आतून तुटत जाणारा.
खरंच.... आपलं हे मनही किती हट्टी आहे ना. त्याला माहीत आहे की काळाची चक्रं मागे फिरत नाहीत. कधीकाळी प्रेमाच्या ओलाव्याने बहरून गेलेली नाती एकदा का सुकली की पुन्हा नव्याने कधीच बहरून येत नाहीत. तरीसुद्धा हे वेडं मन रोज त्याच दारावर जाऊन उभं राहतं, जिथून कोणीही पुन्हा परत येण्याची कोणतीच शक्यता उरलेली नसते.
कधी कधी वाटतं, माझ्या मनात एक कृष्णविवर तयार झालं आहे. जिथे प्रत्येक नवीन आनंद जाऊन हरवतो आणि प्रत्येक जुनी आठवण मात्र अधिक जिवंत होत जाते. त्या अंधाराला तळ नाही, किनारा नाही, शेवट नाही. तसा मी वर्तमानात जगतोय, पण माझं मन मात्र अजूनही त्या गडाच्या पायऱ्यांवर तुझ्यासोबत बसून आहे. हातात तुझा हात असल्याचा भास अनुभवत आहे. तू पुन्हा एकदा मागे वळून हसशील, एवढ्याशा अशक्य अशा आशेवर ते अजूनही श्वास घेत आहे.
आयुष्य पुढे निघून गेलं आहे, पण माझ्या भावनांचं घड्याळ अजूनही त्या गडाच्या पायथ्याशी, त्या गडाच्या प्रत्येक पायरीवर तिथेच थांबलं आहे.
जेजुरी आजही तशीच आहे. खंडोबाचा गडही तसाच आहे. त्या पायऱ्याही तशाच आहेत. बदललोय तर फक्त मी, आणि बदलली आहे ती व्यक्ती, जिने कधीकाळी माझ्या आयुष्याच्या प्रत्येक पायरीला अर्थ देण्याचं वचन दिलं होतं, ते ही अगदी साता जन्माचं..!
ज्या जेजुरी गडावर माझा देव आहे, तिथं माझा हा निर्जीव देह घेऊन, त्या पाय-या चढण्याची, त्याच्यासमोर उभं राहण्याची मला भीती वाटते. ही भीती खरंतर फक्त आणि फक्त त्या जुन्या आठवणींची आहे, ही भीती प्रत्येक पायरी चढून जात असताना, माझ्या डोळ्यांतून वाहणाऱ्या अश्रुंची आहे. प्रत्येक पायरी चढून जात असताना, त्याबरोबर वाढत जाणारं ते प्रत्येक अश्रुंचं वजन इतकं वाढत जातं की एक पाऊल उचलणं ही अगदी अशक्य होऊन जातं आणि मी साश्रू नयनांनी गड न चढता तसाच माघारी फिरतो.
काही ठिकाणं नकाशावर नसतात, ती माणसाच्या हृदयात असतात. आणि जेजुरी गड.. माझ्या देवाचं गाव.. माझ्यासाठी ते एक तीर्थक्षेत्र नसून, माझ्या अपूर्ण संसाराची अखेरची जिवंत स्मृती आहे.!🎭
#आयुष्य_वगैरे ❤️🩹🫂
कधी कधी मला स्वतःचंच हसू येतं. कारण माझ्या मनाला आता कळून चुकलं आहे की, तू कधीच परत येणार नाहीस, आपल्यामधलं सगळं काही कधीच पूर्वीसारखं होणार नाही. आणि हे सगळं काही माझ्या मनाने मान्यही केलं आहे. पण तरीसुद्धा माझ्या नजरा का कुणास ठाऊक अजूनही हे सत्य स्वीकारायला तयार नाहीत.
आजही गर्दीतून चालताना नकळत प्रत्येक चेहरा तुझ्यासारखा वाटून जातो. एखाद्या पैंजणाचा आवाजही माझ्या जीवाला वेड लावून जातो. एखादी पाठमोरी आकृती अचानक तुझा भास देऊन जाते अन् मी वेड्यासारखा मागे मागे धावत राहतो. तुझ्याकडून ऐकलेला एखादा शब्द कुठेतरी ऐकला की माझा जीव क्षणार्धात जुन्या आठवणींचा मागोवा घेण्यात हरवून जातो. आपली गल्ली, आपला चौक, आपलं मार्केट या आठवणीतल्या प्रत्येक वळणावर मी दररोज थांबतो, त्या प्रत्येक ठिकाणी तुला बघतो. खरंतर तिथं तू नसतेसच, पण मी तू तिथं असण्याचा भास जगतो. पण तितक्यात अंतर्मनातून आवाज येतो की, "नाही... ती इथे नाही."
मला माहितीये, माझी ही सवय आता निरर्थक झाली आहे. पण काही सवयी या तर्काने नाही, तर प्रेमाने जिवंत राहतात, आणि आपल्याला जिवंत ठेवतात. तुला शोधण्यात माझा प्रत्येक दिवस संपतो. आणि तू न सापडण्यात प्रत्येक रात्र पुन्हा सुरू होते.
या सगळ्याचा खरंतर मला खूप खूप त्रास होतो. इतका की काही क्षण स्वतःपासूनही दूर दूर पळून जावंसं वाटतं. पण गंमत अशी की, या त्रासापासून मुक्त व्हावं असंही कधी मनापासून वाटत नाही. कारण या वेदनेच्या निमित्ताने का होईना पण तू अजूनही माझ्यात जिवंत आहेस.
तुला शोधण्याची ही सवय म्हणजे माझ्या प्रेमाचा शेवटचा श्वास आहे. ती संपली, तर कदाचित माझ्यातलं तुझ्यावरचं प्रेमही कुठेतरी हरवून जाईल, आणि ते मला अजिबात मान्य नाही.
लोक म्हणतात, पुढे निघून जा. विसरून जा. नव्याने जग. पण त्यांना कसं सांगू... काही माणसं आयुष्यातून जातात, मात्र मनातून कधीच जात नाहीत. त्यांच्यासाठी दार तर बंद झालेलं असतं, पण खिडक्या कायम सताड उघड्याच राहतात. आज मी तुला शोधतो, कारण मला खात्री आहे म्हणून नाही, तर तू कधीकाळी माझं संपूर्ण जग होतीस म्हणून.
मला माहितीये, कदाचित तू हे कधीच वाचणार नाहीस. कदाचित तुला याचं काहीच वाटणार नाही. पण माझ्या प्रत्येक दिवसाचा हा एक न बोललेला विधी आहे.. तुला जगणं, तुझी सोबत जगणं, तुला आठवण आणि इतरांच्या नकळत सतत माझ्या आजूबाजूला तुला शोधत राहणं.
आता आपल्या दोघांतील सगळं काही संपलं आहे, हे सत्य आहे. पण तरीही अजूनही मी फक्त तुझाच आहे, हीसुद्धा तितकीच खरी गोष्ट आहे. आणि बहुतेक म्हणूनच, प्रत्येक वेळी तू मला न सापडूनही, मी तुला शोधतच राहतो. कारण काही प्रेमकथा एकत्र येऊन पूर्ण होत नाहीत, त्या आयुष्यभर कोणाची तरी वाट पाहण्यातच अमर होऊन जातात.!🎭
#आयुष्य_वगैरे ❤️🩹🫂
प्रिय मित्र गुप्ता जी... ❤️🫂
One Man Show.... 🔥 🔥
पत्रास कारण की, आज तुमचा वाढदिवस.
सर्वप्रथम मनापासून वाढदिवसाच्या खूप खूप शुभेच्छा.
देवाने आयुष्याच्या प्रत्येक वळणावर तुम्हाला भरभरून आनंद द्यावा, एवढीच प्रार्थना.
खरं सांगायचं तर, तुझा वाढदिवस हा फक्त तुझा राहत नाही. तो आमच्यासाठीही एक सण बनून जातो. विशेषतः वहिनी आणि समर्थच्या चेहऱ्यावरचा आनंद पाहिला की जाणवतं, काही माणसं फक्त स्वतःचं आयुष्य जगत नाहीत, ती आपल्या माणसांचं जगही उजळवत असतात.
कधी कधी मला वाटतं की, काही नात्यांना नाव देण्याचा प्रयत्नच करू नये. कारण शब्दांची मर्यादा असते, पण माणसाच्या जिव्हाळ्याची नसते. काही नाती रक्ताची नसतात, तरी ती रक्ताच्या नात्यांपेक्षाही जवळची असतात. त्यात अपेक्षा नसतात, हिशेब नसतात. असतो तो फक्त जिव्हाळा.
माझ्या आयुष्यातला असाच एक जिवंत, उबदार आणि निस्वार्थ अध्याय म्हणजे तू. एक माणूस म्हणून, माणूसकीचं नातं जपणारा माणूस म्हणून तू इतका मोठा आहेस की तुला मिठीत घ्यायला गेलं की हात कमी पडतात, आणि तुझ्याबद्दल लिहायला बसलं की शब्द अपुरे पडतात.
'मित्र', 'दोस्त', 'सखा' हे शब्द जेव्हा जेव्हा कानावर पडतात, तेव्हा सर्वप्रथम डोळ्यांसमोर तुझाच चेहरा उभा राहतो. कारण त्या प्रत्येक शब्दाचा अर्थ तू तुझ्या जगण्यातून सिद्ध केलायस, आणि अजूनही करतो आहेस.
रात्र असो की पहाट... आनंदाचा क्षण असो की संकटाची वेळ... मी फक्त हाक दिली, आणि तू मागे वळून पाहिलंस, असं कधी झालंच नाही. तू नेहमी धावत आलास. माझं दुःख स्वतःचं मानलंस आणि माझा आनंद स्वतःच्या चेहऱ्यावर मिरवलास.
माझी झोळी तुझ्या मायेने, तुझ्या आधाराने आणि तुझ्या प्रेमाने इतकी भरून गेली आहे की, आयुष्यभर ते ऋण फेडण्याचा प्रयत्न केला तरी कमीच पडेल.
पण या सगळ्यात एक खंत कायम मनाला टोचत राहते. तुला ज्या वेळी माझी सर्वाधिक गरज होती, त्या वेळी मी तुझ्यासोबत नव्हतो. त्या क्षणाची सल आजही मनात तशीच जिवंत आहे, आणि नेहमीच राहणार. आश्चर्य म्हणजे, तू त्या गोष्टीचा साधा उल्लेखही कधी केला नाहीस. उलट पूर्वीसारखंच प्रेम दिलंस. तेव्हा जाणवलं, मोठेपणा शब्दांत नसतो, तो क्षमा करण्यात आणि नातं आहे तसंच जपण्यात असतो.
आज या तुझ्या वाढदिवशी मी मोठमोठी वचने देणार नाही, पण एवढं मात्र नक्की सांगतो की, पुन्हा आयुष्याने अशी वेळ आणली, तर त्यावेळी तुझ्या खांद्याला खांदा लावून, तुला भावनिक आधार द्यायला उभा असलेला पहिला माणूस नक्कीच मी असेन. 🫂
बाकी काय... मजेत असतोसच, आणखी मजेत रहा. हसत असतोसच, आणखी हसत रहा. विशेषकरून स्वतःची काळजी घे. कारण आता तुझ्या हृदयाची धडधड फक्त तुझ्यासाठी नाहीये. त्या धडधडीवर वहिनीचं हसू आणि आपल्या लाडक्या समर्थचं संपूर्ण जग अवलंबून आहे. आणि हो...
माझ्या आयुष्यात तू आहेस, हीच माझ्यासाठी देवाने आजवर दिलेली सर्वात सुंदर भेट आहे.
खूप खूप प्रेम मित्रा... खूप खूप प्रेम.. ❤️🫂
आणि पुन्हा एकदा...
वाढदिवसाच्या मनःपूर्वक, मनापासून खूप खूप खूप शुभेच्छा! ❤️🎂🫂
एके दिवशी ती अगदी सहज बोलून गेली होती, "कधीकाळी जर तू माझ्या आयुष्यातून हरवू लागलास किंवा हरवलास, तर मी तुला शोधत शोधत नक्कीच येईन." त्या क्षणी तिच्या त्या वाक्यावर मी हसलो होतो. कारण त्यावेळी मला वाटलं होतं की, "प्रेमात दिलेली प्रत्येक खात्री शेवटपर्यंत जगत असते."
पण नंतर कळलं, "प्रेमात काही वाक्यं बोलण्यासाठी असतात, निभावण्यासाठी नाही."
मग एक दिवस मी मुद्दाम हरवायचं ठरवलं. न रागावता, न भांडता, न कोणाला दोष देता, फक्त शांतपणे तिच्या आयुष्यातून हळूहळू स्वतःला दूर दूर करत रहायचं. असं करत असताना मनाच्या एका कोपऱ्यात एक वेडा विश्वास होता की, आज नाही तर उद्या ती माझा शोध घेत येईल, नाही नाही.... नक्की येणारच..!
एखादा मेसेज.. एखादा फोन... किंवा निदान, "कुठे आहेस?" एवढाच एक साधा प्रश्न तरी नक्कीच विचारेल. पहिले काही दिवस आशेने गेले. मग आठवडे निघून गेले. महिनेही सरले. आणि आता जवळजवळ एक वर्ष पूर्ण व्हायला आलंय. ती मात्र अजूनही आलेली नाही. कदाचित तिला माझं हरवणं जाणवलंच नसेल. किंवा जाणवलं असेल, पण शोधण्याइतकं महत्त्वाचा मी तिच्यासाठी कधी नव्हतोच बहुतेक. आता मी तिची वाट पाहत नाही. मी फक्त त्या एका वाक्याची वाट पाहतोय, जे तिने कधीतरी अगदी सहज उच्चारलं होतं.
विरहाची एक विचित्र सवय लागली आहे. दररोज स्वतःलाच शोधण्याचा प्रयत्न करतोय, पण प्रत्येक वेळी तिच्या आठवणीच सापडतात. माझं अस्तित्व आता धुक्यासारखं झालंय. स्वतःलाच स्पर्श करायला गेलो, तर हातात काहीच लागत नाही. आणि खरं सांगायचं तर आज जर ती अचानक माझ्यासमोर आली, तर कदाचित तिला तिचा जुना "मी" सापडणार नाही. कारण तिच्या प्रतीक्षेत उभा असलेला तो माणूस, दिवसागणिक स्वतःपासूनच इतका दूर निघून गेलाय की आता मी तिला सापडणं तर दूरच, मी माझं मलाच पुन्हा कधीतरी सापडेल की नाही, याचीसुद्धा खात्री उरलेली नाही.!🎭
#आयुष्य_वगैरे ❤️🩹🫂
हे असं कधीतरी होणार, याची जाणीव मनाच्या एका शांत कोपऱ्यात आधीपासूनच होती. पण नियती इतकी घाई करेल, इतक्या अचानक आपल्याला एकमेकांच्या आयुष्यातून वेगळं करून टाकेल, हे मात्र मला कधीच वाटलं नव्हतं.
आज मागे वळून सगळा प्रवास पाहतो, तेव्हा एक गोष्ट अगदी स्पष्ट दिसते, ज्या दिवशी तू माझ्या आयुष्यात आलीस, त्या क्षणीच माझ्या मनाला समजलं होतं की मी वास्तव जगत नाहीये, मी एका सुंदर स्वप्नात जगतो आहे. आणि स्वप्नांचं एक अटळ सत्य असतं, कितीही सुंदर असलं तरी एका क्षणी डोळे उघडतातच. पण डोळे उघडल्यावर समोर उभं राहणारं वास्तव इतकं निष्ठुर, इतकं ओसाड आणि इतकं वेदनादायक असेल, याचा मी कधी विचारही केला नव्हता.
तू आजही मला माझ्या आयुष्यात तितकीच हवी आहेस, जितकी पहिल्या भेटीत होतीस. तुझ्या अस्तित्वाने माझ्या जगण्याला अर्थ मिळाला होता. जीवन जगण्याचं कारण मिळालं होतं. माझ्या प्रत्येक आनंदामागे तुझं हसू होतं, आणि प्रत्येक स्वप्नामागे तुझी सावली.
पण आयुष्याला आपल्या भावना कधीच मान्य नसतात. ते आपल्याला अशा वळणावर आणून उभं करतं, जिथे प्रेम तर जसं होतं तसंच असतं, पण प्रेम करणारी माणसं मात्र परिस्थिती समोर हतबल असतात. आज आपण दोघंही अशाच एका चक्रव्यूहात अडकलो आहोत. जबाबदाऱ्यांच्या, परिस्थितीच्या आणि काळाच्या अशा गुंत्यात अडकलो आहोत, जिथे आपल्या मनात प्रेमाचा अथांग सागर असूनही हात एकमेकांपर्यंत पोहोचत नाहीयेत. ना मला तुला थांबवण्याचा अधिकार उरलाय, ना तुला माझ्याकडे परत येण्याची मोकळीक उरली आहे.
कधीकाळी आपल्या दोघांमध्ये रंगणाऱ्या त्या गोड गप्पा, तुझं नकळत रुसणं, मी तुझा रूसवा दूर करणं, हे सगळं आता काळाच्या पानांमध्ये दडून बसलं आहे. आठवणी तर अजूनही जिवंत आहेत, पण त्या जगण्याची वेळ मात्र निघून गेली आहे.
तरीही एक गोष्ट काळालाही बदलता आली नाही, तुझ्यावरचं माझं प्रेम.
या जगाच्या नजरेत कदाचित आपली कहाणी संपली असेल. लोकांच्या मते आपण एकमेकांचे राहिलो नसेल. पण माझ्या मनात तुझ्यासाठी ज्या भावना जन्माला आल्या होत्या, त्या आजही तितक्याच पवित्र आहेत. काळाने त्यांच्यावर धूळ टाकण्याचा खूप प्रयत्न केला, पण त्या प्रत्येक वेळी पुन्हा नव्यासारख्या उमलल्या.
परिस्थितीने आपल्यातल्या संवादाला पूर्णविराम दिला असेल, पण आत्म्यांच्या नात्याला विराम देता येत नाही. काही नाती शब्दांनी टिकत नाहीत, ती शांततेतही श्वास घेत राहतात. काही प्रेमकथा भेटण्यात पूर्ण होत नाहीत, त्या विरहातच अजरामर होतात.
म्हणूनच मला आजही वाटतं, माझं तुझ्यावरचं प्रेम या एका जन्मापुरतं मर्यादित नाही. हा बंध जन्म-मृत्यूच्या पलीकडे जाणारा आहे. काळ संपेल, जन्म बदलतील, शरीरं बदलतील, आयुष्याची नावं बदलतील, पण जर पुनर्जन्म नावाची एखादी गोष्ट खरंच अस्तित्वात असेल, तर प्रत्येक जन्मात माझ्या हृदयाचा पहिला ठोका तुझंच नाव उच्चारेल.
तू दूर असशील... कदाचित कायमची. पण माझ्या मनात तू नेहमी माझीच राहशील. आणि मी ही... प्रत्येक जन्मात, प्रत्येक श्वासात, प्रत्येक प्रार्थनेत... फक्त आणि फक्त तुझाच राहीन.! 🎭
#आयुष्य_वगैरे ❤️🩹🫂
