पगार

पगाराचा दिवस जवळ येऊ लागला की,
महिनाभरापासून अडगळीत पडलेली बिलं
आनंदाने उड्या मारू लागतात.
कोप-यावरचा भाजीवाला,
दररोजचा दुधवाला ते पेठेतील किराणावाला,
या  सगळ्यांच्या आशादायी नजरा,
हळूहळू दररोज आपल्यावर रोखल्या जाऊ लागतात. पप्पांचा #पगार झाला की घेऊ,
या एका वाक्याने कोंडून ठेवलेली,
घरच्या चिमण्यापाखरांची स्वप्नांची फुलपाखरं,
मग आनंदाने बागडू लागतात.
शेवटी एकदाचा पगाराचा दिवस उजाडतो.
पगार देताना नेहमीप्रमाणेच मालकाचा हात आखडताच असतो. कसाबसा एकदाचा पगार हातात पडला की,
मग डोक्यात देण्यांचा हिशोब सुरू होतो.
आणि संध्याकाळी घरी परतेपर्यत
खिसा जवळपास रिकामाच होतो.
पुन्हा एकदा चिमणीपाखरं मनात आशा घेऊन
कधीच निजून गेलेली असतात.
आणि पुढल्या सकाळी,
पुन्हा एकदा,
पप्पांचा पगार झाला की घेऊ.....🎭
#आयुष्य_वगैरे
#अडगळ 💔
#मध्यमवर्ग

मृगजळ

एका प्रेमळ नजरेच्या शोधात सगळं आयुष्य संपून चाललं आहे. दररोजच्या ठरलेल्या साचेबद्ध आयुष्यात, पावलोपावली माझा हा शोध सुरूच असतो. मोजताही येऊ नये, नजरेत बसूही नये, इतक्या माणसांच्या भाऊगर्दीत असूनही, आपलं हक्काचं असं, फक्त एक माणूस आपण निर्माण करू शकलो नाही, कुणाच्या मनात घर करू शकलो नाही, कुणाच्या काळजाचा ठाव घेऊ शकलो नाही, कुणाच्या अधु-या स्वप्नांचा भाग होऊ शकलो नाही, कुणी आपल्याला miss करत नाही, कुणी आपल्या आठवणीत रमत नाही, कुणाची मैफिल आपल्याविना अधुरी नाही, कुणी आपल्याला समजून घेत नाही, आणि आपल्यावर आपल्यासारखंच प्रेम करणारं, आजवर आपल्याला कुणीही भेटलं नाही, आणि बहुतेक कधीच भेटणार ही नाही, अशा अनेक अनुत्तरीत प्रश्नांच्या उत्तरांच्या शोधाचा हा प्रवास, बहुतेक आपल्या शेवटच्या श्वासाबरोबरच संपणार आहे, ही एक जीवघेणी जाणीव सतत मन कुरतडत असते. आपण नेमकं कुठे कमी पडलो, आपलं नेमकं कुठे काय चुकलं,‌ या प्रश्नांचं धुकं तर, रखरखत्या उन्हात ही मनात नेहमीच दाटलेलं असतं. अशावेळी कधी कधी मनात विचार येऊन जातो की, खरंच.., काही प्रश्नांची उत्तरं आपल्याला मिळालीच नसती तर किती बरं झालं असतं ना.!
किंबहुना आपण  त्या प्रश्नांचा पाठलाग केलाच नसता, तर किती बरं झालं असतं ना.! आयुष्याने मला मरेपर्यंत फाशीची शिक्षा तर दिलीच आहे, पण सगळा जन्म उपाशी गेल्यामुळे शरीरावर मांसाचा लवलेशही नाही, आणि कित्येक अधु-या स्वप्नांचा भार, माझ्या गळ्यात अडकवलेल्या त्या फासाच्या तर खिजगणतीतही नाही. त्यामुळे माझा देह, एखाद्या मोरपिसासारखा, मरणाची वाट पाहत त्या फासावर तसाच लटकतो आहे. आणि माझी ही तडफड एखाद्याच्या लक्षातही येऊ नये, यासारखा नरक नाही.! कधी कधी तर मला असंही वाटून जातं की, निर्मिकाने प्रत्येक एकाकी माणसाला अंशतः अमरत्वाचा शाप दिला आहे. त्यामुळे त्याला लवकर मरण येतच नाही.!
#आयुष्य_वगैरे 🎭
#अडगळ
#गोष्ट_छोटीशी_डोंगराएवढी 💔

मैत्रीच्या पलीकडे आणि प्रेमाच्या अलीकडे..

आज एक गोष्ट लक्षात आली काय गं तुझ्या.?
आज माझा सकाळचा मेसेज तुला पहाटे पहाटे जवळपास साडेचार वाजता आलाय.‌तो आज इतक्या लवकर का आला माहिती आहे. कारण तू स्वप्नात आली होती.‌ काहीतरी बोलायचं आहे म्हणून, मला वाडीवर भेटायला बोलावली होती. तिथं आपण भेटल्यावर...

तू - कडू.. हाणला पाहिजे रे तुला. काय झालंय एकदमच. खूप वेगळा वेगळा वागत आहेस, आणि वाटतही आहेस.

मी - काय कुठं.! उगाचच काहीतरी विचार करत बसू नकोस.

तू - मी खुळी नाहीये, सगळं कळतं मला. तुझं तूच विचार करून बघ.

मी - अगं., खरंच तसं काही नाहीये,
अगदी नॉर्मलच आहे मी.

तू - हेच हेच तर तुझं वागणं खटकते आहे मला. आधी असा नव्हता तू.‌ आधी असं पलटून उत्तर देत नव्हता मला. आणि उगाच मला बोलायला लावू नकोस हं. तुझं काय चुकते आहे ते तुझं तूच कबूल कर पाहू पटकन, नाहीतर हाणते बघ बुक्का..!

मी - अगं, आता कसं समजावू तुला. तसं काहीच नाहीये.

तू - ऐ, उगाच तापवू नकोस हं मला. मग मार खाशिल ते वेगळं आणि बोलून ही खूप घ्यावं लागेल हं श-या..!

मी - हसत हसत, आहाहा... तुझ्या तोंडून माझं नांव ऐकायला कित्ती मस्त वाटतं मला....

तू - कडू.. विषय बदलू नकोस.‌ आता मी काय सांगते ते नीट ऐकून उत्तरं दे, आणि खोटं बोललास तर इथं तुडव तुडव तुडवणार आहे तुला आज.

मी - खूप खूप जोरजोरात हसत दोन पावलं मागे सरकलो.

तू - हसत हसत.. कित्ती घाबरतो रे तू मला अजूनही. मी बोलून दाखवत नाही, म्हणजे मला काहीच कळतं नाही किंवा लक्षात येत नाही असं नाही रे. एका वेळेला एका नावेत स्वार हो रे.  तू उगाच कसरत करत स्वतच्या जीवाचं हाल का करून घेत आहेस.

मी - अगं, तू काय बोलते आहेस मला काहीच कळत नाहीये.

तू - कडू.. नाटकं करू नकोस. मला माहीत आहे, तुला सगळं काही माझ्या तोंडूनच ऐकायचं आहे. बरोबर ना.?

मी - खरंच तसं काही नाही गं.. सच्ची.!

तू - ए चुप रे.. चुप म्हणजे चुप.! गप्पगुमान ऐक आता.
गेल्या काही दिवसांपासून मी बघते आहे तुझ्या मनाची चलबिचल सुरू आहे, बरोबर ना.! आपणा दोघांनाही माहीत आहे की, आपण दोघं एकमेकांना हवं आहोत, अगदी शेवटच्या श्वासापर्यंत, बरोबर ना.! तरीही तुला अजूनही कळत नाहीये की नेमक्या कुठल्या मार्गाने पुढे जावं, म्हणून तुझं मन खूप द्विधा मनःस्थितीत अडकले आहे, बरोबर ना.! मी तुला नेहमीच सांगत आली आहे की, तू माझ्याकडे आलेला नाहीयेस, मी तुझ्याकडे आलीय, आणि मी तुला कधीही सोडणार नाही अथवा अंतर देणार नाही. पण तरीही कधी कधी का कुणास ठाऊक तुला भिती वाटत असते की मी तुला सोडून जाईल. एक गोष्ट लक्षात ठेव, तू मला हवा आहेस, that's it.!

मी - हो गं., मला ही तू हवी आहेसच. पण ते एका नावेत स्वार होणं वगैरे काय म्हणत होतीस तू, मला ते काहीच कळलं नाही अजूनही.

तू - वेडेपणाचे सोंग घेऊ नकोस हं श-या..

मी - पुन्हा हसू लागलो.

तू - उगाच मला तापवून दात दाखवू नकोस रे कडू..

मी - आणखी जास्त हसू लागलो.

तू - हसत हसत.., येडा झाला आहेस रे, पार कामातून गेला आहेस तू. ऐक आता, एका नावेत स्वार हो म्हणजे, मनात काहीतरी एक भावना घेऊन वाटचाल सुरू ठेव रे. मला माहीत आहे की तुझं माझ्यावर खूप खूप प्रेम आहे. पण आता तुझ्या मनाला याही गोष्टीची जाणीव आहे की, मी आता एका मुलाची आई आहे, म्हणून तू नेहमी एक मर्यादा राखूनच माझ्याशी वागतोस. पण तुझ्या मनात नेहमीच जे एक युद्ध सुरू असतं ना, त्यात तुलाच खूप खूप इजा होत आहे. बरोबर ना. श-या.., मला तुझं प्रेमही हवं आहे, आणि तुझी मैत्रीही हवी आहे. तुझ्याकडून मिळणाऱ्या या दोन्ही गोष्टी मला प्रियच आहेत. पण या सगळ्यात तुझ्या मनाच्या बाजूने विचार करताना कधी कधी खूप वाईट वाटतं रे.!
कडू... काय बघतो आहेस एकटक. मी काय बोलते आहे तिकडे लक्ष आहे की नाही तुझ,? की पुन्हा हरवलास तुझ्या जगात आणि माझ्या आठवणीत.
तुझ्या या वाक्यानंतर आपण दोघे खूप खूप हसलो. तितक्यात नकळत जवळ येऊन, तू मला दोन चार बुक्के हाणले होतेसच.

तू - असा कसा रे वेडा तू. मी समोर असतानाही आणि माझ्याशी बोलत असतानाही तू माझ्या आठवणीत कसं काय हरवून जातोस.

मी - माझी खूप जुनी सवय आहे गं ही. तुला चोरुन चोरुन बघायचो ना, तेव्हाही ब-याचदा तू पुढे निघून गेली, तरीही मी खूप खूप वेळ तिथंच थांबून असायचो.

तू - ए चुप रे.. चुप म्हणजे चुप.! हां तर कुठं आले होते मगाशी मी.!?

मी - हसत हसत.., अगं.,‌ वाडीत आहोत गं आपण.

तू - कडू... हस तू हस.! मी सिरियसली काहीतरी सागंते आहे आणि तू हस.

मी - sorry... Sorry...

तू - हं sorry sorry..! आधी चुकायचं आणि मग sorry sorry म्हणायचं. वेड्या, मी काय सांगते आहे ते लक्षात आलं की नाही तुझ्या.?

मी - नाही गं.. सच्ची.

तू - अरे, तू कोणताही स्टॅंड घे. मग ते प्रेम असो वा मैत्री, मला काहीच तक्रार नाही. फक्त माझ्याशी वागताना तू अगदी मोकळेपणाने वाग.

मी - हो.‌ बरोबर आहे तुझं. कसं काय कुणास ठाऊक, पण नेहमीच तू माझ्या मनातलं अचूकपणे ओळखतेस.
खरंच गं, मी गेल्या काही दिवसांपासून याच द्विधा मनःस्थितीत अडकलो आहे. अगं पण तुला काय वाटतंय ते सांग ना.

तू - कडू.. इतका वेळ काय सांगते आहे मी. तू मैत्रीचं नातं ठेव किंवा प्रेमाचं, ते सगळं काही तुझ्या मनात असेल. बरोबर ना.! मला त्याच्याशी काहीही तक्रार नाहीये. हां. पण नातं कोणतंही असो, मला तू हवा आहेस, अगदी शेवटपर्यंत...बस्स.! हां पण, मैत्री की प्रेम.?
ते मात्र तुझं तू ठरवायचं आहेस, त्याबद्दल मी काहीही बोलणार नाही. तुला मी नेहमीच सांगत आलीय त्याप्रमाणे मी तुझ्याकडे आलीय, त्यामुळे मी तुला कधीच सोडून जाणार नाही. मला माहीत आहे, तू वेडा आहेसच,
म्हणून तुला नेहमीच सांभाळून घेईन.

मी - अगं.. असं असेल तर मग मला मैत्रीचं नातं महत्त्वाचं वाटतंय गं. कारण त्यात आपण पुर्णपणे स्वतंत्र असू.
प्रेम वगैरे म्हटलं की कालांतराने हक्क गाजवणं,
ऐकमेकांचं उणदुणं काढणं, जुन्या आणाभाका आठवून एकमेकांना टोमणे मारणं, त्यातून मन दुखावलं जाणं, आणि नको नको त्या वेडपट अपेक्षाही वाढू शकतात गं. त्यापेक्षा हे आपलं निखळ,निस्वार्थ आणि काळवेळ न पाहता, नेहमीच एकमेकांच्या सोबतीला उभं राहणारं, मैत्रीच्या पलीकडचं आणि प्रेमाच्या अलीकडचं नातं, केव्हाही कैकपटीने चांगलंच ना गं.!

तू - कडू.. तू कसाही वाग, मैत्रीच्या नात्याने बोल किंवा प्रेमाच्या वाग, मला काहीच तक्रार नाही.
मी नेहमी सांगते ना,
माझा स्वभाव कसा आहे, ते माहीत आहेच तुला.
एकदा माणूस आपला म्हटला, की विषय संपला.

मी - ओके दोस्त. छान वाटलं तुला इथं भेटून.
माझं स्वप्नं होतं की, तुझ्याशी इथं नदीकाठी बसून बोलावं, तुझ्यासोबत फिरावं, आणि ते स्वप्नं आज तू पुर्ण केलंस.
तू - कडू.. जा आता. स्वप्नातच आहेस तू.
स्वप्नातून जागा हो.

मी - अगं..‌ खरंच आपण स्वप्नात आहोत काय.?
आणि तितक्यात जवळपास पहाटे साडेचार वाजता मला जाग आली आणि लागलीच मी तुला good morning चा मेसेज केला.! 🎭
#आयुष्य_वगैरे
#वेड 🌼🌼🌼
#गंध_आठवणींचा 🏃‍♀️________🏃‍♂️

एक क्षण पुरे प्रेमाचा..?? 💔

बाळांनो..,
सात जन्म साथ देण्याच्या आणाभाका घेऊन,
तुम्हाला आता जवळपास सात वर्षे व्हायला आलीत. त्यातही तुमची गेली तीन वर्षेही, कोर्ट कचेरीच्या हेलपाट्यातच गेली आहेत. यादरम्यान कोर्टाने कित्तीतरी वेळा मध्यस्थी केली, तरीही तुमच्यात समेट होत नाहीये. म्हणून अगदी हताश मनाने, एक शेवटचा प्रयत्न म्हणून आज हे कोर्ट तुम्हाला सांगत आहे की, पुन्हा एकदा निदान सात आठवडे तरी तुम्ही दोघांनी एकत्र राहून पहा. झालं गेलं ते गंगेला मिळालं‌ असं समजून, जुनं सारं काही विसरून, एकमेकांच्या वागण्यात काही बदल जाणवतो आहे की नाही, ते पहा. मग आपण पुढील निर्णय घेऊयात.
बाळांनो, आम्ही इथं संसार तोडायला बसलेलो नाही आहोत. कित्ती छोटीशी गोष्ट आहे रे. समजून घ्या, विचार करा.!
बाहेर व्हरांड्यात थांबून, मी हे सारं काही ऐकत होतो. हे ऐकत असताना लग्न, सात जन्म, आणाभाका हे सगळं काही अगदी गौण वाटत होतं. प्रेमाचा एक क्षणही रागाच्या कित्येक क्षणांना भारी पडतो म्हणे. अशावेळी मग ही जोडपी, एकत्र घालवलेला तो एक प्रेमाचा क्षण, का बरं आठवत नसतील.? कोर्ट म्हणत होतं त्याप्रमाणे, ती छोटीशी गोष्ट नेमकी काय.? या आणि अशा अनेक प्रश्नाच्या वावटळीत अडकून, माझं मन इकडं तिकडं भरकटत जात होतं.! 🎭
#आयुष्य_वगैरे
#अडगळ
#गोष्ट_छोटीशी_डोंगराएवढी 💔

पार्टनर

हो., मला माहित आहे की
तू आता एका मुलाची आई आहेस. पण तरीही
इतक्या वर्षात कधीच आपलं जरासं ही बोलणं नसताना,
तुझ्या घराच्या वळणावर नेहमीच उभ्या असणा-या,
या वेड्याला तू आठवणीत जपलसं,
याच मला नेहमीच खूप अप्रूप वाटतं.
आणि जेव्हा तुला हे कळालं की,
माझ्या आयुष्यात खूपच problems सुरू आहेत,
नेमकं तेव्हाच तुझ्या मैत्रीची साथ मला मिळणं,
म्हणजे माझ्यासाठी काय आहे, हे तर मी तुला
शब्दांत कधीच सांगू शकणार नाही.
कारण मला खात्री आहे की,
तुला आत्तापर्यंत नक्कीच लक्षात आलं असेल की,
तू माझ्यासाठी किती महत्वाची होतीस
आणि अजूनही आहेस.
तुला हसू येईल कदाचित,
आणि मी वेगळी वाट पकडतोय असंही वाटेल,
पण त्यादिवशी आपण बालाजी मंदिरात भेटलो ना,
तिथं पहिल्यांदाच इतक्या जवळून तुला पाहताना,
तुझ्याशी बोलताना, आणि नंतर मंदिरात
तुझ्या मागे मागे फिरताना तर आपण सप्तपदी चालतोय,
आणि देवाला एक प्रदक्षिणा घातली ना,
तेव्हा आपण सात फेरे पुर्ण केले
असं समजून तेव्हापासूनच,
मी तुला मनापासून माझी बायको मानलं आहे,
आणि मनातल्या मनात तुझ्याशी संसार ही सुरू केलाय.
खरंतर तेव्हापासूनच तू आणि मी वेगवेगळे राहतोय,
असं मला कधीच वाटलं नाही आणि वाटतही नाही.
त्यामुळे तुझं सुखदुःख, अडीअडचणी काहीही असो,
त्यात मी स्वतःला तुझा हक्काचा #पार्टनर समजतो.! 🎭
#आयुष्य_वगैरे
#गंध_आठवणींचा

वेताळ

दुपारची वेळ.
नेहमीसारखाच आजही तो अचानक गाठ पडला.
चला सर, चहा घेऊयात. असं म्हणून माझ्या हाताला धरून जवळजवळ ओढतच, त्याने मला त्या कोप-यावरच्या टपरीत नेलं. जेवून नुकताच अर्धा पाऊण तास झाला असला, तरी मला वडापाव खायचा मोह आवरता आला नाही. म्हणून मी चहासोबत वडापाव ही घेतलाच. माझ्या बाजूलाच तो नुसता चहा पीत बसला होता. तितक्यात मी त्याला सहज विचारलं की, मग.. आणि काय.? काय म्हणतंय नवीन वर्ष. यंदा काही नवीन संकल्प वगैरे. कसं वाटतं आहे नवीन वर्षात.? हे ऐकून आधी तो भरपूर हसला. थोड्या वेळाने पुन्हा एकदा चहाचा मोठा घोट घेतला, आणि दूरवर टक लावून, कुठेतरी हरवल्यासारखा बोलू लागला.
सर, एक सांगू, मराठी नववर्ष असो वा इंग्रजी नववर्ष,
तसा आता विषेश काही आनंद वाटत नाही हो.‌ कारण आधीच ही सरूण जाणारी वर्ष, दिवसागणिक आयुष्यातील कित्येक वर्ष खाऊन जातात, आणि त्यात भर म्हणून आपण जिवंत आहोत तोपर्यंत भळभळत रहावी, अशी एखादी जखमही कधी कधी देऊन जातात. सरतेशेवटी शरीराला/मनाला जरी वेदना होत असल्या, तरीही विषेश काही वाईट वाटतच नाही. तशी इथं चूक ही तर सर्वस्वी आपलीच असते म्हणा, कारण आपण आपल्या आजूबाजूच्या इतर सामान्य माणसांसारखं, सामान्य आचारविचार अंमलात आणून जीवन जगू शकलो नाही. उगाच नको नको ती स्वप्नं बाळगत, आयुष्यभर त्यांच्यापाठी धावत राहिलो. या सगळ्या विचारात हरवून कधी कधी मागे पाहत असताना खूप त्रास होतो. सर, तेव्हा वाटतं की, बस्स झालं आता.! आता आणखी पुढे जायला नको, इथून मागे परतूया. पण तेव्हाही मन सांगत की, अरे वेड्या..
आता फार पुढे निघून आला आहेस तू. इथून मागे फिरून, जिथून सुरूवात केली होती, पुन्हा तिथेच पोहचायचे असं ठरवलसं, तर ते कदापि शक्य होणार नाही. तो प्रवासही बहुतेक निम्म्यातच संपेल रे कदाचित. मनाचं हे असं सांगणं ही बरोबरच तर आहे ना‌ हो सर.! जे काही उर्वरित आयुष्य राहिलयं, ते किती आहे माहीत नाही, मग उगाच पुन्हा मागे जाऊन गुंता का वाढवावा.? वेड्या जीवाला आणखी त्रास तरी किती द्यावा.? मग अशावेळी नकळत विचार येऊन जातो की, किती बाकी आहे, ते काही माहीत नसलं तरी, जे आत्ता शेष आहे, तेच विषेशच आहे.! मग हळूहळू मन, नव्या उमेदीने पुन्हा भरारी घेऊ लागतं. वर्षात मोजताना कमी वाटणारं आयुष्य, दिवसांत, तासांत, मिनिटांत, सेकंदात मोजलं तर कित्ती कित्ती मोठ्ठं होऊन जातं. सर,‌ कुठला दिवस, तास, क्षण, शेवटचा आहे, ते काही माहीत नाही. म्हणून मी कितीही नैराश्य आलं, कितीही वाईट वाटलं, तरीही शक्य तितकं आनंदाने जगायचा करतो. आणि सर,‌ जिंदगी लंबी नहीं, बडी होनी चाहिये.! हे जरी खरं असलं ना, तरी ती जिंदगी बडी होण्यासाठी, आपल्या वाट्याला येणारे छोटे मोठे आनंदाचे, दुःखाचे क्षणही सेलिब्रेट करता यायला हवं.! बरोबर ना हो सर.!?
इतकं बोलून तो शांत झाला. पुढे काय बोलावं, ते मला काहीच सुचत नव्हतं. त्याची ही अशी अचानक होणारी भेट, मला नेहमी विक्रम वेताळाच्या गोष्टीची आठवण करून देते. पण त्या गोष्टीत वेताळ विक्रमाला बोलतं करायचा, आणि हा वेताळ नेहमीच मला निशब्द करून जातो.!🎭
#आयुष्य_वगैरे
#अडगळ
#त्याच्या_मनातलं

Tattoo

आज महिन्याचा आणि वर्षाचा शेवटचा दिवस. सकाळपासूनच सगळीकडे संध्याकाळ कशी, आणि कुठे घालवायची, याच नियोजन सुरू होतं. मला माहित होतं की माझ्या घराला माझ्याशिवाय कुणीच नाही, म्हणून मी माझा 31st माझ्या घरासोबत साजरा करायचं ठरवलं होतं. तसा गेल्या काही वर्षांपासून माझा हाच बेत जवळपास ठरलेलाच, तोच यंदाही.!
माझं काम आवरल्यावर, दुपारच्या वेळी कोर्टासमोरून जात असताना, कोपऱ्यावरच्या टपरीवर मी नेहमीप्रमाणे चहासाठी थांबलो. हवेत तसा दिवसभर गारठा जाणवत रहायचा, त्यामुळे अधेमध्ये सतत चहा प्यावासा वाटायचं. टपरीवर गेल्यावर वडापाव खाल्ला नाही, असं कधीच होत नाही, म्हणून मग सोबतीला एक वडापाव घेतलाच. चहा आणि वडापावचे आमदार, तोंडाच्या विधानसभेत शपथविधीला जाणारच, तितक्यात मला ती‌ ओळखीची हाक ऐकू आली.
हो.. बरोबर,‌ तोच होता तो.‌ नेहमीच इथंच आसपास गाठ पडणारा. तो आला, बाजूला बसला, आणि मी त्याच्या बोलण्यात हरवून, आमच्या गप्पा टप्पा कधी सुरू झाल्या, ते माझं मलाही कळलं नाही. नेहमीसारखच त्याला सहज न्याहाळत असताना, मला त्याच्या उजव्या हाताच्या करंगळी आणि मनगटाच्या मधल्या भागावर काहीतरी लिहलेलं दिसलं. तसं लगेचच मी त्याला त्याबद्दल कुतूहलाने विचारलं. त्यावर पहिल्या प्रथम तो खूप हसला, आणि म्हणाला की, सर.., खरंच तुम्ही हे आज पाहिलं की माझी फिरकी घेत आहात.? कारण हे तसं फार फार जुनं आहे, आणि पहा ना, आता ते फिकट ही होत चाललं आहे. मग त्याबद्दल मी पुढचं काही विचारणारच, तितक्यात तो स्वतःच सारं काही सांगू लागला..
तिच्याशी कधीच, काहीच, स्पष्टपणे न बोललेला हा वेडा, एकदा तिचं नाव हातावर गोंदून घ्यायचं म्हणून टॅटूवाल्याकडे गेला होता. तिथं जात असताना ही माझ्या मनाची चलबिचल सुरूच होती. कारण मन सुध्दा दोन भागात विभागलं गेलं होतं. एक मन या खुशीत होतं की, आपल्या मनावर कधीचं‌ कोरलेलं तिचं नाव, आता आपल्या हातावर ही कायमस्वरूपी कोरलं जाणार. तर दुसरं मन म्हणत होतं की, उगाच कशाला ही उठाठेव.? तिला माहीत नसेलही कदाचित, पण आपल्या मनावर तर ती कधीपासून राज्य करतीच आहे, आणि मनाच्या प्रत्येक कोपऱ्यात तीच तर आहे.! दुसरं मन पहिल्या मनाला खूप समजावत होतं, पण पहिलं मन काही केल्या ऐकत नव्हतं. तेव्हा दुसरं मन म्हणालं की, अरे.., तुझ्या शरीरात वाहणाऱ्या रक्ताच्या थेंबाला जर बोलता येत असतं ना, तर त्या प्रत्येक थेंबानेही तिचंच हेच नाव पुकारलं असतं. तूच तर म्हणतोस ना की, आपण नेमके कसे आहोत, ते आपलं आपल्याला चांगलच ठाउक असतं, आणि देव सारं काही पाहत असतो. मग या गोष्टीचा विचार कर ना, की तुझ्या एकतर्फी प्रेमाला, तुझ्या आजूबाजूच्या सर्व सजीव-निर्जीव गोष्टी आणि तो ईश्वर ही साक्षीला आहे रे. त्याला सगळं ठाऊक होतं, आणि आहेच. आणि असाही विचार कर ना की, या गोष्टी कदाचित तिला आवडतच नसलीत तर.!
म्हणून ऐक माझं, असा वेडेपणा नको.!
काही गोष्टी आपल्यापुरत्याच मर्यादित ठेवलेल्या ब-या असतात रे.! मग त्यातून मिळणारं सुखही आपलं, आणि दुःखही आपलं. हे सगळं ऐकून माझं पहिलं मन हळूहळू भानावर आलं, आणि त्याने निर्णय बदलला. तरीही तोपर्यंत तिच्या नावाची दोन अक्षरं गोंदवून झाली होतीच.
मी त्याच्या हातावरील त्या अर्धवट टॅटूला पाहण्यात हरवलो होतो, आणि नकळत तोही त्या दोन शब्दांवरून एकसारखा हात फिरवत होता. आता दिवस हळूहळू मावळतीकडे झुकू लागला होता. त्याच्या चेहऱ्यावर पडणारी मावळतीच्या सुर्याची ती सोनेरी किरणं, त्याच्या डोळ्यात नकळत दाटून आलेल्या आसवांना मोत्यांचं रूप देऊन जात होती.!🎭
#आयुष्य_वगैरे 
#अडगळ
#त्याच्या_मनातलं  

छे.... मला कुठे येते गं तुझी आठवण.?

छे.... मला कुठे येते गं तुझी आठवण.?
मी अगदी मस्त मजेत निवांत आहे.
मी नाही शोधत आता
अंगणात तुझ्या हातची रांगोळी,
मला नाही ऐकू येत आता
तुझ्या हातच्या बांगड्यांची किणकिण,
मला नाही जाणवत आता
तुझ्या पावलांचा तो लयबद्ध आवाज,
मला नाही भुलवत आता
तुझ्या पैंजणाचा तो साज,
दिसत नाही मला आता
ताटातल्या भाकरीवर तुझ्या बोटांची नक्षी,
माझी वाट पाहत नाहीत आता
तुझ्या नजरेचे ते उनाड पक्षी,
छे.... मला कुठे येते गं तुझी आठवण.?
मी अगदी मस्त मजेत निवांत आहे.
नाही आठवत तू मला आता
मी जेवायला बसल्यावर,
नाही आठवत मला ती आता
तुझ्या हातची चटणी भाकर,
किती छान करायचीस गं तू
ती तिखट सांडग्याची आमटी,
ती चवही आठवत नाही मला आता
तिखट सांडगा ताटात आल्यावर,
नाही बोलत गं माझ्याशी आता
ती तांब्या वाटीची जोडी,
किती खोड्या काढायचीस तू जेवताना
कित्ती वाढायची ना गं जेवणाची गोडी,
छे.... मला कुठे येते गं तुझी आठवण.?
मी अगदी मस्त मजेत निवांत आहे.
माझ्या कपड्यांना येत नाही‌ आता
कंम्फर्टचा तो विषेश वास,
कपड्यांची घडीही विस्कटलेली अन्
फक्त नावालाच धुतलेला असतो
तो माझा हातरूमाल,
मी आरशात स्वतःला पाहताना आता
कुणीच माझ्या मागे थांबत नाही,
किती देखणं दिसतंय गं माझ्झं सोन्नं
असं म्हणून कुणीच माया करत नाही,
मी घरातून निघताना आता
कुणीच मला पाठमोरा पाहत नाही,
संध्याकाळी मी परतण्याची ही आता
तसं कुणीच वाट पाहत नाही,
छे.... मला कुठे येते गं तुझी आठवण.?
मी अगदी मस्त मजेत निवांत आहे.!🎭
#आयुष्य_वगैरे
#गोष्ट_छोटीशी_डोंगराएवढी 💔
#अडगळ

तसं काहीच नाही रे...💔

कधी नव्हे ते
भेटली #ती
किती काय काय
बोलली ती,
मी म्हणालो
मी वेडा गं
माझं तुझ्यावर
कित्ती #प्रेम गं,
ती म्हणाली
वेडाच रे तू
असलं तर कधीच माझ्या
स्वप्नातही नव्हतं,
मी म्हणालो
काय करावं मी
ते आता मला
सांग ना,
ती म्हणाली
मला विचारून प्रेम केलंस.?
आता तूच तुझं बघ ना,
#एकतर्फी 💔प्रेम तुझं,
त्यात माझा काय रे दोष,
उगाच उदास रडत बसतोस,
होऊन आठवणीत बेहोश,
न मागता मला माझ्या
प्रश्नांची #उत्तरं मिळाली,
उरलीसुरली #स्वप्नं माझी
कायमची मातीत मिळाली,
आजही नेहमीच अधेमधे
आमचं बोलणं होतं,
मी नॉर्मल वागतो
पण तिला चुकल्यासारखं होतं.!🎭
#अडगळ
#काल्पनिक_वगैरे

रिया राणी

Happy Birthday to you रिया राणी..!💓🤗🎂

आत्ता आपली रिया राणी ज्या वयात आहे ना,
बालपणी तू आणि मी बहुतेक याच वयामध्ये असताना,
मी तुझ्या प्रेमात(एकतर्फी) पडलो होतो बघ.
तेव्हा मला तुझा बर्थडे वगैरे कधी आहे, हे काही माहित नव्हतं, आणि त्यानंतर ही बरीच वर्षे माहीत नव्हतं.
आणि तुझा बर्थडे अमुक दिवशी असतो, हे मला नेमकं कधी कळालं, हे मला आत्ता देखील अजिबात आठवत नाही. हां., पण जेव्हा कधी मला कळालं ना, की तुझा बर्थडे अमुक दिवशी असतो, तेव्हा पासून नेहमीच वाटायचं की, आपण हिला बर्थडे विश केलं पाहिजे.
छोटीशी का असेना, पण आपल्या ऐपतीप्रमाणे काहीतरी भेटवस्तू दिली पाहिजे. पण तेव्हा असा योग कधी जमून आलाच नाही. तुझा बर्थडे वगैरे असला की, मी तुझ्या घराजवळ घिरट्या घालायचो, पण बोलायची हिम्मतच व्हायची नाही. तेव्हा आमच्या घराजवळ फक्त शेजारच्या सरांच्या घरी लॅंडलाईन होता, आणि फोन नंबरची एक भली मोठी डिरेक्टरी ही होती. मग त्यातून मी तुझ्या पप्पांच्या नावाचा नंबर शोधून काढला होता. तेव्हा वाटायचं की, तुझ्या घरच्या लॅंडलाईनवर रात्री बारा वाजता फोन करून, तुला सर्वात आधी वाढदिवसाच्या शुभेच्छा द्याव्यात,
पण दुर्दैवाने ते ही कधी जमलंच नाही.
असेच हळूहळू दिवस पुढे सरकत होते.
मग सोशल मीडिया वगैरे जोरात सुरू झालं.
तेव्हाही मी फेसबुकवर खातं उघडण्यामागचं मुख्य कारण तूच होतीस, पण तिथंही तुला मेसेज करायची हिम्मत कधीच झाली नाही. पण तिथला तुझा DP मी सारखं पाहत असायचो. बरीच वर्षे तर तो अमृता रावचा फोटो तुझ्या DPला फिक्स होता.
आणि मग एके वर्षी हिंमतीने,
काय व्हायचं ते होऊदे, असं ठरवून मी मेसेज केलाच,
पण तेव्हा ही तुझा काहीच रिप्लाय आला नाही.
म्हणून मग मी पुन्हा फेसबुकवर ही तुला कधीच मेसेज केला नाही.
पण आत्ता ना, आपल्या रिया राणीला,
असं रात्री बारा वाजता बर्थडे विश करताना,
माझ्या मनातील, तुला तुझ्या बर्थडेला,
रात्री बारा वाजता सर्वात आधी बर्थडे विश करायची राहिलेली सलही, नकळतपणे भरून निघते आहे.!
याबद्दल मी खूप खूप आभारी आहे..!!😌🙏
#आयुष्य_वगैरे
#एकतर्फी

पाठलाग निरागस स्वप्नांचा

कधी कधी वाटतं की,
तुझ्याशी अजूनही खूप काही बोलायचं राहून गेलंय.
आणि कधी कधी वाटतं की,
आता बोलायला काहीच शिल्लक उरलं नाहीये बहुतेक.
आजही असचं काहीसं वाटते आहे बघ.
हां.., पण एक मात्र खरं की,
हा वेडा अजूनही खूप सारी वेडी स्वप्नं
उराशी बाळगून आहे. त्यापैकी
माझ्या मनाच्या अगदी जवळची, आणि
खूप खूप जुनी अशी स्वप्नं सांगायची झाली तर,
१) भल्या पहाटे पहाटे, तुझ्याशी गप्पा मारत आपलं घर ते #नरसोबाची_वाडी, चालत जायचं आहे.
तिथं तुझ्या सोबतीने देवदर्शन करायचं आहे,
एका पंगतीला, अगदी एकमेकांच्या बाजूला बसून
तीर्थप्रसाद घ्यायचा आहे, आणि शेवटी
पौर्णिमेच्या चंद्राला न्याहाळत, नदीकाठी खूप खूप उशीरापर्यंत तुझ्याशी बोलत बसायचं आहे.😌
२) RHTDM पिक्चरमध्ये मॅडीने रिनाचा बर्थडे,
ज्या पद्धतीने साजरा केला होता ना, अगदी तसाच,
मला तुझा एखादा तरी बर्थडे साजरा करायचा आहे.😌
३) मी नेहमीच तुला चोरट्या नजरेने पाहत आलोय,
पण निदान एकदा, एक दिवस तरी,
तू फक्त आणि फक्त माझ्यासाठी वेळ काढावास,
आणि तो अखंड दिवस, मला-तुला शक्य असेल तितका जास्तीत जास्त वेळ, मला फक्त आणि फक्त तुलाच पाहत बसून रहायचं आहे.😌
ही ना माझी खूप खूप जुनी स्वप्नं आहेत. आणि स्वप्नं पूर्ण होवोत, अथवा ना होवोत, पण ती स्वप्नं पहायला, आणि त्यात रमायला काहीच हरकत नाही. बरोबर ना.? 🎭
#आयुष्य_वगैरे
#वेड 🌼🌼🌼
#एकतर्फी ♥️

ओढ

नेहमीप्रमाणे तुझा फोटो पाहत असताना आज सहज वाटून गेलं की, मी तुझ्या फोटोला जितक्या उशीरापर्यंत टक लावून पाहू शकतो अथवा पाहतो, तेवढं टक लावून, वा तेवढ्या उशीरापर्यंत आजतागायत एकदाही मी तुला पाहिलेलं नाही. बालपणापासून ते आपण तरूणपणात पदार्पण करेपर्यंत, हे असंच सुरू होतं. तुला चोरुन चोरुन पाहताना, फार फार तर फक्त दीड दोन मिनिटेच मी टक लावून पाहू शकायचो. कारण तेव्हा मनात ही एक भीती असायची की कुणीतरी पाहिलं तर, आणि दुसरी भीती म्हणजे तू अचानकपणे एकदमच माझ्याकडे नजर वळवली तर. पण तरीही तेव्हापासूनच मी तुला दररोज थोडं थोडं पाहत पाहत, माझ्या मनात साठवत होतो. का कुणास ठाऊक, पण माझ्या मनाचा कोपरा न कोपरा तू व्यापून टाकलेला असूनही, तुला पहायची माझी ही ओढ
अजूनही तशीच कायम आहे.!
हां..,‌ पण जेव्हा आपण बालाजी मंदिरात भेटलो ना,
निदान तेव्हा तरी, एकदा का असेना, पण मी तुला खूप जवळून पाहिलं, आणि अनुभवलं ही. इतक्या वर्षात पहिल्यांदाच मी तुझ्याशी थेट बोलत होतो. लहानपणी आपण वंदना दी च्या क्लासमध्ये ब-यापैकी घोळका करून बसायचो, आणि वंदना दी आपल्या सर्वांच्या मध्ये बसायची. त्यावेळी नेहमीच मी तुझ्या समोरची, किंवा वंदना दी च्या अगदी समोरची जागा पकडायचो, जेणेकरून मला लपून छपून तुला पाहता येईल. तेव्हा ही तू इतरत्र पाहत असताना, वंदना दी शी बोलत असताना, माझी नजर तुझ्या डोळ्यांवरच खिळलेली असायची. एखाद्या बाहुलीच्या डोळ्यांगत तुझ्या डोळ्यांची होणारी उघडझाप पाहताना मला खूप मस्त वाटायचं. त्यातच तुझ्या उलटा यू कट केसांची, तुझ्या गो-या गो-या‌ गालांना स्पर्श करण्याची स्पर्धा लागलेली असायची. त्यावेळी जेव्हा जेव्हा गालावर येणारे तुझे केस, तू हळुवारपणे कानाच्या मागे सारायची ना, तेव्हा चुकून तुझा हलकासा स्पर्श त्या कानातल्या रिंगांना व्हायचा, तेव्हा मला त्या रिंगांचा खूप हेवा वाटायचा. त्यादिवशी तुझ्या मागं मागं बालाजी मंदिरात फिरताना मला बालपणीचे हे जुने दिवस आठवून जात होते.
नकळत एखादं पाऊल पुढे टाकून तुझ्या जवळ येऊन मी तुला आणखी जास्त जवळून न्याहाळत होतो.
हां.., ही इतकीशीच आहे..,
हां.., ही इथं लागते आपल्याला..,
हां.., हिचे केस किती मुलायम आहेत..,
हां..,‌ इथला‌ हा मानेवरला तीळ कित्ती शोभतोय हिला..,
हां.., ही कित्ती कित्ती गोरीपान आहे,
आणि मी सावळा कावळा.!
#गंध_आठवणींचा

अंतरपाट

सकाळी साडे अकराच्या सुमारास तो कोर्टात येऊन बसला होता. त्याच्या कामाचा नंबर येण्याआधी दुसऱ्या एका कामाचा cross सुरू होता. Cross, बोर्ड, मेहेरबान, या व  अशा अनेक वकीली शब्दांचा, त्याला तसा फारच कमी परिचय, पण गेल्या काही वर्षांत महिनाकाठी दोन तीनदा इथं येऊन, हे असे शब्द आता त्याला परिचयाचे झाले होते. जवळपास अर्ध्या पाऊण तासाने, तो सुरू असलेला cross संपला. मग दहा एक मिनिटं गेली असतील, तितक्यात उशिरापासून शांत बसून असलेले त्याचे वकील साहेब जागेवर उभे राहिले. सर्वात आधी त्यांनी अदबीने न्यायाधीशांना अभिवादन केलं, आणि लागलीच तिथल्या शिपायाने त्याच्या बायकोच्या नावाने आवाज दिला. तशी ती लगेचच पिंजऱ्यात येऊन उभी राहिली. तिला तिथं तसं उभं पाहून क्षणभरासाठी त्याच्या मनात खूप काही येऊन गेलं, आणि त्याला जुने दिवसही आठवून गेले. तो भूतकाळात हरवणार तितक्यात वकील साहेबांच्या आवाजाने तो भानावर आला. वकील साहेब न्यायाधीश महाराजांच्या अगदी समोर थांबून, दाखल केलेलं म्हणणं पुन्हा एकदा नजरेखालून घालत होते. आजूबाजूला जमलेल्या सर्वांच्या नजरा त्यांच्याकडे रोखल्या होत्या. आपापलं रडगाणं घेऊन कोर्टात आलेल्या आणि वर्षानुवर्षे कोर्टाचा उंबरठा झिजवणा-या कितीतरी जणांचा, बाहेर व्हरांड्यात बसून बारीक आवाजात बाजार भरला होता. मी इथं का आलो, तुम्ही इथं का आला, कोण चूक, कोण बरोबर, यासारख्या ब-याच गोष्टींवर तिथं कुजबुज सुरु होती.
तितक्यात न्यायाधीश महाराजांनी त्याच्या बायकोकडे पाहिलं, आणि तिला म्हणाले की, देवाशप्पथ खरं सांगेन, खोटं सांगणार नाही, अशी शपथ घ्या. त्याच्या बायकोने तशी शपथ घेतली, आणि पुढील कामकाजाला सुरुवात झाली. वकील साहेबांचा प्रश्न आणि त्या प्रश्नाला त्याच्या बायकोचे उत्तर, याने हळूहळू तो भुतकाळात हरवत जात होता. अगदी स्वप्नवत असा सुरू झालेला संसार, आणि मग अपेक्षा, अपेक्षाभंग, अहंकार यात विखरून गेलेलं कुटुंब, नाती आणि स्वप्नं.! अधेमधे त्याचं लक्ष डोक्यावर फिरणा-या पंख्याकडे जात होतं. तेव्हा त्या पंख्याचा कट्कट् कट्कट् असा येणारा आवाज त्याला सनईच्या सुरासारखा भासत होता. काळ्या कपड्यात आजूबाजूला उभे असलेले वकील वरातीतले बॅंडबाजावाले, समोर बसलेले न्यायाधीश महाराज भटजी, आणि पिंजऱ्यात उभी असलेली त्याची बायको, त्याला अंतरपाटापलीकडे उभी असल्याचे भासत होते. पण.., ते तर त्याचं दिवास्वप्नं होतं.!
अगदी खेळीमेळीत सुरू झालेलं कामकाज आता हळूहळू गंभीर होत जात होतं. वकील साहेबांच्या प्रश्नांची तीव्रता आणि त्यांचा aggressive approach वाढत चालला होता. वकील साहेबांच्या प्रश्नांची उत्तरे देत असताना, त्याच्या बायकोचा होणारा गोंधळ, त्याला खूप त्रास देऊन जात होता. आपल्या नजरेसमोर, आपली बायको अडचणीत असताना, आपण तिची मदत करू शकत नाहीये, या विचाराने तो कासावीस झाला होता. कौरव की पांडव.? दुर्योधन की युधिष्ठिर.? मी नेमका कोण, ते त्याला काहीच कळत नव्हतं. त्यातच अधेमधे त्याच्या बायकोची उत्तरं ऐकून, त्याला जुने दिवस आठवून जात होते. तर कधी तिचा खोटेपणा पाहून, ती अशी का वागते आहे,? अचानकच आपण तिला इतके नकोनकोसे का बरे झाले आहोत.? हे कोडं त्याला सुटत नव्हतं.
न्यायदान कक्षात सर्वात मागच्या बाकावर बसून, तो हे सगळं निमूटपणे पाहत आणि ऐकत होता. अधेमधे ती सतत त्याच्याकडे पाहत होती, कारण तिलाही माहित होतं की, खरं काय आणि खोटं काय.! नवरा बायकोचं भांडण हे जरी पेल्यातलं वादळ असलं, तरी त्या पेल्यातल्या वादळात बरेचदा आख्खं कुटुंब उध्वस्त होऊन जातं.
आता जवळपास पाच वाजयला आले होते. Cross जवळपास अर्धा निम्माच झालेला होता. म्हणून मग वकील साहेबांनी पुढील कामकाजासाठी जवळची तारीख मिळण्याची विनंती केली. एव्हाना न्यायाधीश महाराजांनाही विषय नेमका काय.? याची पूर्ण कल्पना आलेली होती. म्हणून त्यांनी निघून जाण्याआधी दोन्ही वकीलांना अजूनही काही तडजोड होऊ शकते का.? हे पहायला सांगितले. पण न्यायाधीश महाराजांचे ते शब्द ऐकताच, अगदी रागारागानेच त्याची बायको आत आली, आणि न्यायाधीश महाराजांना सांगू लागली की, आता मला नांदायला जाण्यात अजिबात रस उरला नाहीये. लवकरात लवकर काय असेल ती पुढील प्रोसेस करा, आणि आम्हाला यातून मोकळं करा. तिचं ते वाक्य ऐकताच कुणीही तिथं थांबलं नाही, आणि हळूहळू सर्व जण निघून गेले. वकील साहेब आणि तो, जिना उतरून लगेचच पार्कींगमधे आले. वकील साहेबांनी आपला कोट उतरविला, आणि गाडीच्या डिकीत ठेवला. त्यानंतर ते दोन मिनिटे त्याच्याकडे एकसारखं पाहत राहिले, आणि म्हणाले की, देशपांडे.., मला काहीच कळत नाहीये की, तुम्हाला भरपूर शिव्या द्याव्यात, दोन चार कानाखाली द्याव्यात, की तुमच्या बायकोप्रती तुमच्या असलेल्या प्रेमाला दाद द्यावी. फसलात तुम्ही, सोसताय तुम्ही, भविष्य आणि उरलीसुरली स्वप्नं, पणाला लावताय तुम्ही, तडजोड करायलाही तयार आहात तुम्ही, तरीही हे सगळं तुमच्या नशीबी का यावं.? आणि तुमचा वकील म्हणून नियतीनं मलाच का बरं निवडावं.? मला काहीच कळत नाहीये. तुमचा खटला माझ्याकडे आल्यापासून, इनमिन तीन वर्षांचा आपला परिचय, पण तुमच्या इतका व्यवहारी आणि प्रामाणिक माणूस मी अजून पर्यंत तरी पाहिला नाही. अगदी साचेबद्ध आणि वक्तशीरपणात बांधलेलं असं, अगदी अतिसामान्य असं, एका सामान्य माणसाचं तुमचं जगणं. आणि त्या सामान्य माणसाची, अगदी सामान्य अशी स्वप्नं. पण आपण एकच स्वप्नं पहावं, आणि तेही आपल्या आयुष्यातील सर्वात मोठी, नेहमीच भळभळत राहणारी जखम बनून जावं, यासारखं दुर्देव नाही हो देशपांडे. आणि हे दुर्दैव ज्याच्या नशीबी यावं,
ती दुर्दैवी व्यक्ती तुम्ही.!
किती सवयीचं झालं आहे ना आता, तुम्हाला हे जगणं.
आठवतंय मला, अगदी सुरुवातीला मला भेटलेले तुम्ही, आणि आताचे तुम्ही, यात खूप खूप फरक आहे. कारण आता तुम्ही खोटं हसायला, आणि मनातलं चेह-यावर न दाखवता, आतल्या आत दाबून ठेवायला शिकला आहात.!
देशपांडे, मला‌ माहीत आहे की, हे ही दिवस नक्कीच जातील.‌ पण एका गोष्टीचा मला नेहमीच, तुमच्यापेक्षा जास्त पश्चात्ताप वाटत राहिलं की, तुमच्या आयुष्यातील ते ऐन उमेदीचे दिवस, पुन्हा कधीच परत येणार नाहीत. आणि मी किंवा आणखी कुणीही, ते दिवस पुन्हा कधीही परत आणू शकणार नाही.!
#आयुष्य_वगैरे 🎭
#अडगळ
#तारीख_पे_तारीख

भेट तुझी माझी

तू इथं नाही, असं समजून मी इकडं तिकडं वावरत होतो. पण काल अचानकच तुझा फोन काय येतो, आपलं बोलणं काय होतं, मग पुन्हा खूप उशीरापर्यंत आपला मेसेज मेसेजचा खेळ, आणि तुझं ते खास माझ्यासाठी, त्या रिक्षावाल्याला रस्ता सांगत सांगत, नेमकं त्याच गल्लीबोळातून रिक्षा न्यायला लावणं, जिथं मी तुझी वाट पाहत उभा राहिलो होतो.! बरोबर ना गं.?
कित्ती भारी... एकदम फिल्मी स्टाईल. हे सगळं घडण्याआधी सगळं काही अगदी शांत शांत होतं, पण आता एखाद्या वादळात सापडलेल्या पालापाचोळ्यासारखी झालीय माझी अवस्था. अजूनही जमीनीवर नाहीच मी, काल रात्री तर झोपच येत नव्हती. एक दीड वाजता तुला मेसेज करून, तुझ्याशी बोलावंसं वाटत होतं. आज पुन्हा एकदा किती जवळ होतीस तू माझ्या, नेहमी प्रमाणेच तुझ्या डोळ्यांत पाहत असताना तुझ्या चेहऱ्याकडे पहायचं राहूनच गेलं. ज्या कॉर्नरवर रिक्षा वळली ना, तेव्हा त्याच क्षणी, तिथंच सगळं काही कायमस्वरूपी थांबून जावं, असं वाटतं होतं. आज सुदैवाने तिथं ट्राफिकही खूप होतं, त्यामुळे मी रिक्षाच्या मागे मागे चालत येत होतो. रिक्षाच्या आरशात तुझा चेहरा शोधत होतो. तेव्हा कधी कधी त्या आरशात दिसणारा तुझा चेहरा आणि त्यावरच नटखट हसू पाहून मन सुखावून जात होतं. तुझ्या अंगावर कोणत्या रंगाचा ड्रेस होता, हेसुद्धा आठवत नाहीये, पण तू माझ्या समोरून गेलीस, हे मात्र माझ्या मनाला अजूनही खरं वाटतं नाहीये. आणि विषेश कौतुक आणि हेवा या गोष्टीचा वाटतोय की, हे सारं काही तू घडवून आणलसं, फक्त माझ्यासाठी, मी तुला डोळेभरून पहावं यासाठी, तुझ्या या वेड्याचं हे वेड जपण्यासाठी.!
#वेड 🌼🌼🌼
#गंध_आठवणींचा
#काल्पनिक_वगैरे

सामान्य माणूस

सामान्य माणसाचं जगणं हे रस्त्यावर फिरणा-या कुत्र्यासारखं असतं. इकडून तिकडे सतत नुसती पळापळ.

या पळापळीत एखाद्या मोठ्या अपेक्षेचं वा स्वप्नभंगाच वादळ कधी येऊन त्याला चिरडून गेलं, हे कुणाच्याही लक्षात येत नाही, आणि शेवटी मृत्यूनंतरही वाट्याला येणार हेळसांड तर जन्मताच भाळावर कोरलेली.!🎭

#आयुष्य_वगैरे 

#अडगळ 

मढं

तो लहानपणी खूप भांडखोर होता.
घरी, शेजारी, गल्लीत, शाळेत सतत वाद
अथवा किरकोळ हाणामारी करत असायचा.
त्याचा एकुलता एक मोठा भाऊही
त्याच्याशी पटवून घेत नसायचा.
दररोज संध्याकाळी त्याचे आई-बाबा
शेतावरून घरी परतले की,
याचा मोठ्या भावाच्या नावाने आणि
किरकोळ व्यक्तीगत बारीकसारीक तक्रारींचा
पाढा सुरू व्हायचा. पण तेव्हा त्याची आई
त्याला म्हणायची की, रोजचंच झालंय हे तुझं.
आणि रोजचंच मढं, त्याला कोण रड.!?
मग बहुतेक तेव्हापासूनच तो हळूहळू मरत गेला.
आणि मढं स्वताहून कधी कुठे जात नाही,
म्हणून मग अधेमधे त्याला मिरवलं जायचं.
पुन्हा घरी परतल्यावर अडगळीत फेकलं जायचं.
आता जुनी झालेली ती घरची खोडं,
अडगळीत पडलेल्या त्या मढ्याकडे
कधी खूप  आशेने बघत असतात,
पण त्या मढ्यालाही आता सवय झालीय,
मढ्यासारखचं निर्जीव जगण्याची.!🎭
#आयुष्य_वगैरे
#अडगळ

अडगळ

का कुणास ठाऊक,
पण आज त्याचं ते बोलणं मला खूप आठवत आहे.
बोलता बोलता तो नेहमी बोलून जायचा की,
रात्रीच्या झोपेचं पार खोबरं होऊन जातं यार.
माझे पप्पा खूप घोरतात रे.!
रात्री मी घरी असताना,
कानात हेडफोन्स वगैरे असतात,
तेव्हा काही वाटत नाही रे, पण ते काढून
झोपी जायचा प्रयत्न करू लागलो की,
पप्पाचं ते घोरणं एकसारखं कानावर येत राहतं.
मान्य की त्यांचं वय वगैरे झालंय आता,
पण तरीही it's so irritating यार..!!
पप्पा..
पप्पा...
अहो पप्पा... अशा हाका मारून,
किती घोरताय हो तुम्ही, असं म्हणून
त्यांना झोपेतून जागं करावं, तर तेवढ्यापुरतचं ५ - १० मिनिटे त्यांच्या घोरण्याचा आवाज बंद होतो,
आणि थोडावेळ गेला की,
पप्पाचं ते घोरणं पुन्हा सुरू व्हायचं.!
आता गेल्या महिनाभरापासून त्याचं घर अगदी शांत आहे, कारण त्याच्या पप्पांचं घोरणं कायमस्वरूपी थांबलं आहे. त्याला वाटणारी #अडगळ आता एक आठवण बनून, कायमस्वरूपी त्याच्या मनात घर करून बसली आहे.!🎭
#आयुष्य_वगैरे