आपली माणसं

बाळा, असं नसतं रे.

आपली जीभ जेव्हा चुकून आपल्याच दाताखाली सापडते, तेव्हा तक्रार करायची तरी कुणाकडे.? सर्वस्वी जबाबदार तर आपणच, बरोबर ना.? अगदी असंच कधी कधी ज्यांना आपण आपलं मानतो, सर्वस्व मानतो, तीच आपली माणसं कळत नकळत आपल्याला दुखावत असतात. पण निदान त्यांच्या सुखासाठी का होईना, आपल्याला आपल्या चेह-यावर हसू कायम ठेवावचं लागतं.!🎭

#आई_म्हणे 

#आयुष्य_वगैरे 

कुलूप

बाळा, ऐक माझं. तू पुन्हा चुकतो आहेस.

अरे, दरवाजा ठोठावण्याआधी आत कुणी आहे की नाही,

निदान याची तरी खात्री करून घ्यायची रे. 

तू कधी पासून दरवाजा ठोठावतो आहेस, 

पण दरवाज्याला लावलेलं भलं मोठं कुलूप 

तू का बरं दुर्लक्षित करतो आहेस.? 

आपण डोळे मिटले म्हणून 

सा-या जगात अंधार पसरत नाही रे.

तो फक्त आपल्यापुरताच मर्यादित असतो. 

अगदी तसंच जे त्रिकालाबाधित सत्य आहे, 

तिकडं तू कितीही कानाडोळा केलास तरीही 

परिस्थिती आहे तीच राहणार आहे. 

जे आडात नाही ते पोह-यात कसं काय येईल.? 

बाळा, शहाणा हो, डोळसपणे बघ.!🎭

#आई_म्हणे 

#आयुष्य_वगैरे 

प्रारब्ध वगैरे

"बाबुमोशाय, 

जिंदगी और मौत ऊपर वाले के हाथ है. 

उसे ना तो आप बदल सकते है, ना मैं. 

हम सब तो रंगमंच की कठपुतलियां है, 

जिनकी डोर उपरवाले की उंगलियों में बंधी है. 

कब, कौन‌, कैसे उठेगा? ये कोई नहीं बता सकता."

राजेश खन्ना यांच्या आनंद चित्रपटातील 

फक्त एका डायलॉग मध्ये आपलं जगणं मरणं 

सगळं काही सामावलं आहे,‌ आणि आपण 

कसं जगलं पाहिजे, हे सुद्धा सांगितलं आहे. 

आपल्या प्रत्येकाच्या आयुष्यातला प्रत्येक क्षण हा आधीपासूनच प्लॅनड असतो. तो क्षण कधी आपल्याला मनासारखा वाटतो, तर कधी मनाविरुद्ध. 

मग याला अनुसरून चांगलं वाईट काहीही घडलं की 

अशा प्रत्येक वेळी आपण नशीबालाच जबाबदार धरत असतो. पण खरंतर हा आपला प्रारब्ध आहे, 

हे आपल्या लक्षातच येत नसतं. पहा विचार करून, 

एखाद्याचा अचानक अकाली मृत्यू झाला की आपल्या जीवाला चटका बसून जातो, तर कधी कुणी, साधी ओळखपाळख नसतानाही, आपल्याला जीव लावून, आपल्या मनात कायमस्वरूपी घर करून जातो. हे असं सगळं चांगलं वाईट उगाचच तर घडत नाही. बरोबर ना.? कुठल्यातरी जन्मातलं देणं घेणं लागत असावं आपलं त्यांच्याशी कदाचित.!🎭

#आयुष्य_वगैरे 

टपाल

बाळा, ऐक माझं. 

उगाच जीवाला लावून घेऊ नकोस.

आठवतंय काय? एकदा तूच तर म्हणाला होतास की, 

"खरंतर पत्रांचीच दुनिया बरी होती,

भावनांची जाण तेव्हा खरी होती.!"

कधी कधी आपले फक्त शब्दच पोहोचतात रे,

पण त्या शब्दांमागची भावना पोहोचायची मात्र राहूनच जाते.!

बाळा, Text message पाठवत असताना 

आपल्या रडण्याला काहीच अर्थ नसतो.‌‌ 

कारण फक्त मेसेजच send होतो, 

आणि मोबाईलच्या स्क्रीनवर पडलेला अश्रूंचा थेंब, 

तिथल्या तिथेच आपल्या नजरेसमोर हरवून जातो.!🎭

#आई_म्हणे 

#आयुष्य_वगैरे 

कॅलेंडर

घरी काही किरकोळ वादविवाद वगैरे झाले, किंवा माझा सख्खा काका नेहमीप्रमाणे दारू पिऊन वगैरे घरी धांगडधिंगा घातला, किंवा माझ्या वडिलांशी, आजोबांशी शिवागीळ वगैरे केला की आई खूप दुःखात असायची. त्यावेळी रात्री ती सगळ्यांना जेवू घालायची, पण स्वतः मात्र उपाशीपोटी झोपायची. पुढचा दिवस उजाडला की पुन्हा सगळं काही नेहमीप्रमाणेच सुरळीत पार पडायचं. पण भिंतीवर टांगलेल्या कॅलेंडर कडे सहज नजर गेली की, तिथं कालच्या तारखेला निळ्या रंगाच्या बॉलपेनने गोल गोल गोल असं भरपूर गिरवलेलं दिसायचं. तेव्हा या गोष्टी फक्त नजरेला दिसायच्या, पण त्यामागचं कारण मात्र कधीच लक्षात येत नसायचं. नंतर काही वर्षांनी एकदा सहज म्हणून आईला विचारलं असता तिनं सांगितलं, तेव्हा मला सगळं काही कळून चुकलं. पण आश्चर्य ही वाटलं की, आईचं तत्वज्ञान कित्ती साधं, सोपं, आणि सुंदर आहे. ती शक्यतो वाईटसाईट काहीच लक्षात ठेवत नाही. त्या आठवणी ती लगेचच त्याच दिवशी पुसून टाकते, आणि प्रत्येक दिवसाची सुरुवात दररोज नव्याने करते. पण प्रत्येक वर्षाकाठी जेव्हा घरात नवीन कॅलेंडर यायचं, तेव्हा मी अगदी गुपचूप जुन्या कॅलेंडर मधे आईने अशा खोडलेल्या तारखा मोजायचो. तेव्हा लक्षात यायचं की वर्षातले कितीतरी दिवस आई सगळं काही विसरून, वाईट अनुभव पाठीशी टाकून, नेहमीच हसत खेळत राहते, आनंदी दिसते, ती फक्त आणि फक्त कुटूंबासाठी.!🎭

#आयुष्य_वगैरे 

#प्रेम_आई ❤️

मी आणि माझा काका...

माझं नाव रिया. 

मी माझ्या आईवडिलांची एकुलती एक. 

मी आणि आईबाबा वरच्या मजल्यावर राहतो. 

खालच्या मजल्यावर आजी-आजोबा आणि माझा काका.! 

#काका हा शब्द ऐकला की माझ्या मनात नेहमीच नुसता गोंधळ माजतो. मला माझ्या काकांबद्दल खूप कुतूहल वाटतं. माझ्या लहानपणी वगैरे मला त्यांनी त्यांच्या अंगाखांद्यावर खेळवलं ही असेल बहुतेक, पण मला त्यातलं काहीच ठाऊक ही नाही, आणि तसं काही आठवत ही नाही. माझे आईवडील काकांशी बोलत नाहीत. काकाही आईवडिलांशी बोलत नाही. याच कारण काय ते मला तर अजिबात ठाऊक नाही.

काकाच्या माघारी ही घरी कुणी काकांबद्दल बोलत असल्याचं मला आठवत नाही. खाली आजी आजोबा ही नेहमी आपापल्या नादात असतात. मी तर काकाला कधी फोनवर बोलताना ही ऐकलं नाही. कधी कधी तर माझ्या मनात विचार येऊन जातो की, बहुतेक आपला काका मूकबधिर वगैरे असावा. पण निदान काकाला पाहून तरी तसं काहीच वाटत नाही. ब-यापैकी देखणा, सावळा रंग, उंची साडेपाच फुटांपेक्षा किंचित जास्तच, भरपूर वाढलेली आणि काळी पांढरी दाढी, त्या दाढीशी अगदी तुल्यबळ स्पर्धा करणारे काळे पांढरे केस, नेहमी अंगात कुर्ता शर्ट आणि बहुतेक काकांच्या आवडत्या रंगाची, दररोजची‌ ठरलेली आकाशी निळ्या रंगाची जीन्स पँट.

मी दररोज सकाळी काकाला कामावर जाताना पहायची, पण संध्याकाळी काका घरी कधी परतला हे मला माहितच नसायचं. कारण काका ब-यापैकी रात्री उशिरा घरी परतायचा.

असं कुणाशी ही, काहीही न बोलता हा माणूस कसा काय राहू शकतो, याच मला नेहमीच अप्रूप वाटायचं. 

मी खाली आजी आजोबा यांचेकडे गेले, तरीही काका मला कधीच हॉलमध्ये वगैरे दिसलाच नाही. तो नेहमीच अगदी मागच्या खोलीत एकतर मोबाईल घेऊन बसलेला असायचा, किंवा खिडकीतून बाहेर पाहत बसलेला असायचा. मी त्याला ज्या ज्या वेळी जेवताना ही पाहिलं त्या प्रत्येक वेळी तो जेवणाचं ताट घेऊन ही त्या मागच्या खोलीतच जाऊन बसायचा. तो सुद्धा कुणाच्या अस्तित्वाची दखल घेत नव्हता, आणि त्याच्या आजूबाजूला असलेले सुद्धा त्याच्याशी अगदी तसच वागत होते. पण आजी आजोबा सुद्धा काकांची साधी विचारपूस ही का करत नाहीत, हे मला कळतच नव्हतं. 

कधी कधी मी हळूच काकांच्या त्या मागच्या खोलीत डोकावायचे, त्यावेळी ते खिडकीतून बाहेर पाहत असत, अगदी एकटक.! मग कधीतरी काका घरी नसताना मी त्या खिडकीत जाऊन थांबायचे, आणि तिथून बाहेर पहायचे. तसं त्या खिडकीतून बाहेर विषेश असं काहीच दिसतं नव्हतं. जिथंवर नजर जाईल तिथंवर फक्त आणि फक्त काटेरी बाभळीचं जंगल आणि अधेमध्ये अंगावर येणारी हवेची एखादी थंडगार झुळूक. पण आपल्या काकाला या खिडकीतून काय दिसतं कुणास ठाऊक, की तो तासनतास बाहेर पाहत बसतो.

काका घरी असताना ही आणि नसताना ही काकाच्या खोलीत कुणीच जात नसायचं. तशी ती खोली कायम उघडीच असायची. कारण मी तर कधीच त्या खोलीला कडी कुलूप वगैरे पाहिलेलं नाही. कधी आजीची नजर चुकवून मी तिथं गेली तर आजी आजोबा मला रागावून वगैरे लगेचच तिथून बाहेर घेऊन यायचे, आणि सांगायचे की काकांच्या कोणत्याही गोष्टीला हात लावायचं नाही, त्यांना राग येतो. 

तिथं त्या खोलीत एका टेबलावर लॅपटॉप, 

त्याच्या बाजूलाच पडलेलं दाढी करायचं सामान, 

एक दोन कात्र्या, एक डिओड्रंट, एक तुटका इअर फोन 

आणि खालील बाजूस बरीचशी कागदपत्रं.

बाजूलाच भिंतीवर मारलेल्या एका लोखंडी पट्टीवर अडकवलेली एकच जीन्स पँट आणि भरपूर कुर्ता शर्ट. 

त्या खोलीच्या सगळ्या भिंती अगदीच मोकळ्या. 

केव्हातरी एखादी डास वगैरे मारल्याचा पुरावा म्हणून 

कुठंतरी भिंतीवर पडलेले माणसाच्या रक्ताचे डाग. 

इतकाच काय तो रंग दिसत होता त्या खोलीत, 

बाकी सगळं बेरंग.! त्या भिंतीकडे पाहत असताना असं वाटत होतं की त्या भिंतींना खूप काही बोलायच आहे, सांगायचं आहे, पण त्या भिंतीही बहुतेक काका रागावेल, म्हणून मूग गिळून गप्प उभ्या आहेत.

काकांचं एक जुनं घर आहे म्हणे शहरात, पण आता तिथं कुणीच राहत नाही. अधेमध्ये आजी आजोबा आणि कधीतरी स्वतः काका तासाभरासाठी तिकडं जाऊन येतात. 

पण काकांचं ते स्वतःच घर सोडून काका इथं असे आश्रितांसारखे आणि दगड बनून का राहत असतील.? 

काका माझ्या पप्पांपेक्षा दोन वर्षांनी लहान आहे म्हणे, 

म्हणजे काका आता जवळपास अडतीस च्या घरात. 

पण काका एकटा का राहतो.? 

घरी वगैरे कुणाशी ही बोलत का नाही.? 

मी तर काकाला भेटायला असं, फक्त काकासाठी घरी कुणी आलंय, असं कधीच पाहिलेलं नाही. काकाला काहीच कसं काय वाटत नसेल. आणि जर काकाला काही वाटत असेल, तर त्याच्या मनातील ती खदखद, काका कुणापुढे आणि कशी व्यक्त करत असेल.? 🎭

#आयुष्य_वगैरे 

#अडगळ 

मी... की आणखी कुणी.??

मिस्टर, आठवतंय काय हो तुम्हाला.?कधी कधी तुम्ही ना उगाचच मला प्रेमळ हाका मारत असायचा. त्यावेळी मी किचनमध्ये वगैरे किंवा इतर किरकोळ कामात मग्न असायचे. 

हो.. आले आले., मी असा प्रतिसाद दिला, तरीही तुमचं ते एकसारखं हाका मारणं सुरुच असायचं. मग नाईलाजाने मी माझं ते हातातलं काम टाकून, तुमच्यासमोर येऊन उभी रहायचे. त्यावेळी हां, बोला.. काय काम आहे हो मिस्टर.? 

माझ्या या प्रश्नाला तुमच्याकडे नेहमीप्रमाणेच काहीच उत्तर नसायचं. तुम्ही फक्त माझ्याकडे एकटक पाहत रहायचा, आणि काही वेळाने म्हणायचा की, काही नाही गं, सहज हाक मारत होतो. मग आपला काही वेळ तसाच हसण्यात निघून जायचा, आणि आपण पुन्हा आपापल्या कामात मग्न व्हायचो.! पण त्यावेळी मी तुमच्या समोरून निघून आले, तरीही मनाने तिथेच उभी असायची. कारण अशावेळी मला नेहमीच वाटून जायचं की, तुमच्या समोर तर मी उभी आहे, पण तुमची नजर मात्र काहीतरी वेगळंच शोधते आहे. ते नेमकं काय.!? हे मात्र मला‌ अजूनही उमगलं नाही. 🎭

#Miss_You_मिस्टर 

#गोष्ट_छोटीशी_डोंगराएवढी 💔

वास्तू तथास्तु..

मिस्टर, आठवतंय का हो.? 

मी तुम्हाला नेहमीच सांगायचे की, शुभ शुभ बोला हो. 

उगाच चेष्टा मस्करीत ही असं वाईट वंगाळ बोलत जाऊ नका हो. पण तुम्ही माझं ते बोलणं कधीच गांभीर्याने घेत नसायचा. मिस्टर, वास्तू तथास्तु म्हणत असते हो. कित्ती वेळा समजावलं मी तुम्हाला, पण तुमचं आपलं नेहमीप्रमाणे एकच वाक्य, माणसाचे विचार हेच त्याचा वर्तमान असतात, व हे विचारच त्याचा भविष्यकाळ घडवत असतात. मिस्टर, तुम्ही अगदी सहजपणे बोलून गेलेल्या गोष्टी कित्ती पटापट घडत गेल्या हो. बहुतेक आत्तातरी तुम्हाला ही पटल असेलच की, वास्तू तथास्तु म्हणत असते.!🎭

#अडगळ 

#गोष्ट_छोटीशी_डोंगराएवढी 💔

मरेपर्यंत फाशी...

"ढाई किलो का हात" या आंतरराष्ट्रीय संघटनेचे संस्थापक अध्यक्ष, मा. सनी (भाऊ) देओल यांनी त्यांच्या एका गद्यपद्यकाव्यमिश्रित अनुभवात कित्ती छान शब्दांत आपल्या न्यायव्यवस्थेचे वाभाडे काढले आहेत. "तारीख पे तारीख, तारीख पे तारीख, तारीख पे तारीख मिलती रही है, लेकिन इंसाफ नहीं मिला माई लॉर्ड, इंसाफ नहीं मिला. मिली हैं ,तो सिर्फ ये तारीख.! न्यायालयात आपण न्याय मागण्यासाठी गेल्यावर, जवळपास सगळ्या गोष्टी ब-यापैकी ठीकठाक कळूनही, उगाचच आपल्याला खेळवत ठेवलं जातं. आपला संयम तिथं तपासला जात असावा बहुतेक. पण जसजसा वेळ पुढे निघून जात असतो ना, तेव्हा हळूहळू आपल्या लक्षात येत जातं की, आपण जो न्याय आपल्या पदरात पडण्याची वाट पाहत बसलोय ना, तो पदरात पडण्याची वाट पाहणं, हीच आपल्यासाठी सर्वात मोठी शिक्षा आहे.! कोर्टात फक्त तारखा खेळत बसणं म्हणजे मरेपर्यंत फाशीची शिक्षा, मात्र फासावर लटकवून ही जीव न जाण्यासारखं आहे. फास तर गळ्यात पडलेलाच आहे, आता फक्त जीवघेणी प्रतिक्षा करत रहायचं.!🎭 

#आयुष्य_वगैरे 

#अडगळ 

(सौजन्य :- शरदबुवा महाराज मिरजकर)

आठवणींची खळखळ..

आईला अगदी तिच्या बालपणापासूनच ओढ्याच्या वाहत्या पाण्यात धुणं धुवायची सवय आहे, त्यामुळे ती नेहमीच कपडे दणादण आपटून आपटून धुते, आणि त्यावेळी अगदी बारीक आवाजात सss सss अशा आवाजाचं कोरसं ही देत असते. ती नेहमीच म्हणत असते की, वाहत्या पाण्यात कपडे धुवायची मजा काही औरच, पण आता ते शक्य होत नाही. कधी कधी सुट्टीच्या दिवशी जेव्हा मी #विरंगुळा म्हणून माझे कपडे धुवून टाकतो ना, तेव्हा ती म्हणते की, राजा.., माझ्यापेक्षा स्वच्छ कपडे धुतले रे तू.! तेव्हा मी म्हणतो की, आई.. सगळं काही तुझ्याकडूनच तर शिकलो आहे. हां.. पण ते आपटून आपटून कपडे धुणं मात्र काही केल्या जमत नाही हं.! माझ्या या वाक्यानंतर मग किरकोळ हशा वगैरे आणि मग पुन्हा एकदा आई कपडे धुण्यात मग्न..!🎭

#आयुष्य_वगैरे 

#प्रेम_आई ❤️

सुकलेल्या गुलाबाच्या आठवणी...

ती :- मला तुला आनंदी पहायला आवडतं नाही असं नाही, पण आज तू इतका आनंदी का आहेस रे.?

तो :- अगं..‌फक्त स्वप्नरंजन गं, बाकी काही नाही. 

ती :- स्वप्नरंजन..? असं कोणतं स्वप्नं आहे जे तुला इतका आनंद देऊन जातं, मलाही जाणून घ्यायचं आहे रे.! प्लीज.. सांगशील काय.!? If u don't mind..

तो :- अगं वेडाबाई.., त्यात काय एवढं. आणि तुझ्याशी संबंधित गोष्टी तुलाच सांगायला मला कसली अडचण वगैरे.

ती :- माझ्याबद्दल म्हणजे.? नेमकं काय म्हणायचं आहे तुला.?

तो :- अगं हो हो... Chill.. don't panic dear..

ती :- ए.. आता चुपचाप पटकन सांगतोस की नाही. नाही तर ही निघाले बघ मी.

तो :- अगं ऐक, अशी रागावू नकोस. अगं... थांब ना..

अगं., कधी कधी मी सहज कल्पना करतो आहे की, कधीतरी, कुठेतरी माझ्या अधु-या स्वप्नांच्या, त्या सुकलेल्या गुलाबाच्या आठवणी सोबत घेऊन, मी तुला एकांतात भेटेन. आणि तेव्हा खूप वर्षांपूर्वी, त्यादिवशी तुझ्याशी बोलायचं राहिलेलं सगळं काही बोलेन. नुसता असा विचार जरी केला तरी कित्ती आनंदून जात माझं मन.! हेच कारण आहे माझ्या इतक्या अमाप आनंदाचं.! वेडपट असं वाटेल तुला कदाचित, पण असाच आहे मी. वेडपट विचार करणारा आणि बहुतेक कधीही पुर्ण न होऊ शकणा-या स्वप्नांमागे धावणारा...!🎭

#आयुष्य_वगैरे 

#अडगळ 

नशीब वगैरे..

प्रवास तसा दररोज ठरलेलाच, मग त्या निमित्ताने बस आणि बस स्टॉप यांच्याशी संबंध येतोच येतो. बरेच ओळखीचे चेहरे तिथं दररोज गाठ पडतात, तसं फार काही बोलणं होत नाही, पण किरकोळ नजरानजर आणि चला.., हमालीला जाऊयात, अशा किरकोळ शब्दांची देवाणघेवाण होते. ब-यापैकी मुख्य रस्ता आणि गजबजलेला चौक वगैरे म्हणून तिथं भटकी कुत्री, एखादं मोकाट जनावरं, दोन चार वृध्द दिव्यांग भिकारी वगैरे ही कायमचीच. तसंच तिथं ब-याचशा किन्नर लोकांचाही दररोजचा वावर. आजूबाजूच्या सगळ्या छोट्या मोठ्या दुकानात थेट जायचं, त्यांच्या तोंडावरून मायेनं हात फिरवायचं, दुकानातल्या देवाच्या फोटोकडे पाहून, डोळे मिटून काहीतरी पुटपुटायचं, आणि दुकानदार हातात ठेवील ते पैसे घेऊन तिथून बाहेर पडायचं. अशावेळी त्यांचा मोर्चा अधेमध्ये बस स्टॉपकडेही यायचा. जवळपास सगळे तेच ते आणि ओळखीचे चेहरे म्हणून पटापट त्यांच्या हातात १०-२० च्या नोटा टेकवल्या जायच्या. किन्नरांच सर्वांच्या चेहऱ्यावर मायेनं हात फिरवणं एकसारखं सुरूच असायचं. माझ्याजवळ आल्यावर मला खिजवण्यासाठी त्यांचा एक ठरलेला डायलॉग असायचा. ए पांढरी दाढी..‌ पैसे दे ना रे..! त्यानंतर एकमेकांकडे पाहत ते खूप खूप हसायचे. नेहमीप्रमाणे मी सुद्धा फक्त स्मितहास्य करून शांत उभा रहायचो. अगदी नेहमीप्रमाणेच त्यांची बडबड आणि वरून खालपर्यंत मला न्याहाळणं सुरूच असायचं. बाकी सगळे पैसे बॅकपॅक मध्ये ठेवून मी फक्त वीसाची नोट शर्टाच्या वरच्या खिशात ठेवलेली असायची. मला थोडं खिजवून, चेष्टा मस्करी करून अगदी शेवटी त्यांचा हात माझ्या शर्टाच्या खिशाकडे यायचा, आणि ते ती वीसची नोट घ्यायचे. ती नोट हाताला लागल्यावर पुन्हा मी त्यांच्या त्या ठरलेल्या डायलॉगची वाट पहायचो. ए दाढी..‌ कधीतरी मोठी नोट दे रे..! आम्ही फक्त पैसेच तर मागत आहोत, तुझं नशीब तर मागत नाही रे.! मी पुन्हा फक्त स्मितहास्य करून शांत उभा रहायचो, आणि मनातल्या मनात विचार करायचो की, खरंच.., कित्ती बरं झालं असतं ना, जर असं मागून एखाद्याचं नशीब आपल्याला मिळालं असतं, वा कुणी आपलं नशीब घेऊन जाऊ शकलं असतं.! 🎭

#आयुष्य_वगैरे 

#अडगळ 

#गोष्टी_नशीबाच्या 

खुशबू 🌼🌼🌼

तू जितक्या सहजतेने माझ्या आयुष्यात आली होतीस ना, तितक्याच सहजतेने, तुझं माझ्या आयुष्यात येणं मला स्वीकारता आलं नाही गं.! ते तुझं येणंही फक्त निमित्तमात्र, म्हणजे formality नावाचे सोपस्कार पार पाडण्यासारखं होतं, हे खूप खूप उशीराने माझ्या लक्षात यावं, हे बाकी माझं आणखी एक दुर्देवच म्हणावं लागेल.! हे जेव्हा लक्षात आलं ना, तेव्हाच मला श्रावणातील पावसाचा खरा अर्थ उमगला गं.! 

या मध्यंतरीच्या इतक्या वर्षात जेव्हा आपलं तीळमात्र ही बोलणं होत नसायचं, आणि त्याआधीही कधी झालेलचं नव्हतं, या काळात ऐनकेन प्रकारे एखादा पाऊस तुझ्या वाट्याला नक्कीच आला असेल गं. पण मी मात्र नेहमीच तुझ्या पावसाच्या प्रतीक्षेत, त्याच त्याच वळणावर, पुन्हा पुन्हा उभा राहिलो. मग इतक्या वर्षांनी, जवळपास निम्मं आयुष्य संपल्यावर, जेव्हा माझा हक्काचा पाऊस स्वतःहून माझ्याकडे आला, तेव्हा मी वेडसर वाटणार नाही, वागणार नाही, असं कसं होईल गं. पण माझं #वेड तुला ना तेव्हा समजलं होतं ,ना आत्ता.! 🎭

#आयुष्य_वगैरे 

#गोष्ट_वेडेपणाची 

तुझं नांव... 🌼🌼🌼

एक #पत्र पाठवलंय तुला. 

खरंतर ते पत्र नाहीच गं, तो मी आहे. 

त्यात नेमकं काय लिहावं, 

ते काहीच सुचत नव्हतं. 

खूप विचार करताना सहज जाणवलं की, 

मी जे बाहेर शोधतो आहे, ते खरंतर खूप आधीपासूनच,

माझ्या आतमध्ये खूप खोलवर दडून बसले आहे, 

ते म्हणजे तुझं नांव.! 

मग ज्या एका नावानं आपलं #आयुष्य व्यापलं आहे,

त्याबद्दल आणखी काय लिहायचं.!? 

खरंतर जिथं मी तुला #आयुष्य म्हणतो, आयुष्य मानतो,

तिथेच विषय संपला ना. 

म्हणून मग त्या पत्राच्या शेवटी, 

अगदी खालच्या बाजूला, 

फक्त तुझं नावच लिहून पाठवलं आहे.! 🎭

#आयुष्य_वगैरे 

#वेड 🌼🌼🌼

#गंध_आठवणींचा 

Miss You मिस्टर...💔

मिस्टर, तुमचं एक वाक्य मला नेहमी आठवतं हो, 

''देवाधर्माच्या साक्षीनं, अगदी वाजत गाजत घरी आणलेल्या आपल्या हक्काच्या बायकोला जीव नाही लावायचा, 

तिच्यावर सर्वस्व उधळून प्रेम नाही करायचं, तर मग कुणावर करायचं.?'' मिस्टर, आपलं तर अरेंज मॅरेज, तरीही मला नेहमीच हा प्रश्न सतावायचा की, तुम्ही मला इतका जीव का लावता.? माझ्यावर इतकं प्रेम का करता.? कारण अगदी लहानपणापासून अशा गोष्टी, मी फक्त टिव्ही मालिका आणि हिंदी-मराठी चित्रपट यातच पाहत आलीय. मिस्टर, आठवतंय काय हो तुम्हाला, कधी कधी तर आपले शेजारीपाजारी ही 

सहज गंमतीने आपल्याला विचारायचे की, नक्की अरेंज मॅरेजच आहे ना तुमचं.? मिस्टर, तुम्ही इतकं प्रेम करत होता माझ्यावर, आणि ते सर्वांना दिसतही होतं. लग्नानंतर काही दिवस, महिने, किंवा फारतर एखादं वर्ष हे असंच सुरू राहील, असं मला वाटलं होतं. पण तुमचं माझ्यावरील प्रेम, आणि माझी काळजी घेण्याची तुमची सवय उत्तरोत्तर वाढतच गेली हो.! आपलं लग्न जुलैमध्ये झालं होतं, त्यामुळे माझ्या पहिल्या valentine's day साठी मला फारच वाट पहावी लागली. तसं याबद्दल मी तुम्हाला काहीही बोलले नव्हते, कारण तुम्हाला हे असे दिवस साजरे करणे वगैरे आवडत असेल की नाही, हा विचार मनात डोकावून जात होता. आणि तसं पहायला गेलं तर, मला त्या अमुक तमुक एका प्रेमाच्या दिवसाची गरज भासलीच नाही. कारण तुमच्या सोबतीने घालवलेला प्रत्येक क्षण, प्रत्येक दिवस मला valentine's day सारखाच वाटायचा. का हो मिस्टर... का तुम्ही मला इतका जीव लावलात.? नवीन वर्ष वगैरे उजाडलं. माझी पहिली संक्रांत ही तुम्ही अगदी धूमधडाक्यात पार पाडलीत. कित्ती कित्ती भारी वाटलं मला.! मिस्टर.., कधी कधी तर आपण एकांतात असताना, जेव्हा मी तुमच्या मांडीवर डोके ठेवून झोपायचे ना, आणि तुम्ही माझ्या कपाळावरून हात फिरवत, अधेमध्ये माझा कानातील रिंगांसोबत चाळे करत असायचा ना, तेव्हा माझ्या मनात एकच विचार सुरू असायचा की, प्रेम प्रेम वगैरे म्हणतात ना, ते बहुतेक हेच असावं.! 

आणि मिस्टर.., त्यावेळी मी स्वतःला खूपच नशीबवान समजायचे की, इतकी सर्वस्व उधळून प्रेम करणारी व्यक्ती, मला नवरा म्हणून लाभली आहे. 

आपल्या लग्नाला आता फारतर सात आठ महिने झाले होते.

नेहमीसारखाच फेब्रुवारी उगवला, पण यंदा तो इतका खास ठरेल, असं मला कधीच वाटलं नव्हतं, आणि असा एखादा फेब्रुवारी कधी माझ्या आयुष्यात येईल, असा मी स्वप्नातही विचार केला नव्हता. मला सरप्राइज आवडतं, असं मी एकदा तुम्हाला सहज बोलली होती. आणि अगदी त्या क्षणापासूनच माझं सगळं आयुष्य कसं सरप्राइजेसनी भरभरून गेलं होतं. आजवर नेहमीच सिनेमात पाहत आलेला valentine's week वगैरे, मी त्यावर्षी पहिल्यांदा अनुभवला. त्या week मधला प्रत्येक दिवस तर अगदी स्वप्नवत असा गेला. मिस्टर, मी मनानं जे काही अनुभवलं आहे ना, ते सगळं काही शब्दांत सांगू शकत नाही हो.!

दिवसामागून दिवस सरत जात होते, पण तुमच्या माझ्या प्रती असलेल्या प्रेमात तसूभरही फरक पडल्याचं मला जाणवत नव्हतं. पण तुम्हाला हवा असलेला नेमका प्रतिसाद आणि प्रेम द्यायला मी कुठेतरी कमी पडते आहे, हे तुम्ही जाणून होता. तरीही तुम्ही इतके नॉर्मल कसे काय राहत होता, याचं मला नेहमीच नवल वाटायचं. मिस्टर, साध्या भाषेत सांगायचे झाले तर तुमचं माझ्यावर एकतर्फी प्रेम होतं. हो मिस्टर, तुम्ही इतका जीव लावून ही, का कुणास ठाऊक, पण माझ्या मनातून तुम्हाला हवं तसं, किंवा तुमच्याबद्दल म्हणावं तसं प्रेम मला वाटतंच नव्हतं हो. मिस्टर, कधी कधी तर मला असंही वाटायचं की, तुम्ही ठार वेडे झाला आहात. कारण त्या त्या वेळी तुमचं वागणं बोलणं नेहमीपेक्षा कमालीचं वेगळं असायचं. कधी कधी हातातली कामं बाजूला ठेवून तुम्ही तासनतास फक्त मलाच न्याहाळत असायचा, तर कधी दर पाच दहा मिनिटाला हाक मारायचात, पण मी प्रतिसाद दिला की, तुम्ही काही नाही गं, असं म्हणून पुन्हा आपल्या विचारात हरवून जायचा. तुम्ही खरंच वेडे आहात की वेडेपणाचे सोंग घेतलं आहे, हेच मला कळत नव्हतं. पण मी नेहमीच अगदी रूक्षपणे वागताना तुमच्या चेहऱ्यावर पसरणारी निराशा लपवणं, कधी कधी तुम्हाला शक्य व्हायचं नाही. मी अशी, इतकी रूक्षपणे का वागते, या कोड्यात तुम्ही. आणि तुम्ही इतके दिलखुलास, सर्वस्व उधळून प्रेम का करता, या कोड्यात मी.!🎭

मिस्टर, मी रडत असतानाही तुमच्या हसण्याचं मागचं कारण मला अजूनही कळलेलं नाही हो. मिस्टर, कधी कधी तर अगदी सहजच माझ्या मनात विचार येऊन जातो की, बहुतेक सगळं काही माहीत असूनही तुम्ही मला स्वीकारलं होतं. मी कधीतरी तुम्हाला अर्ध्या वाटेवर सोडून निघून जाणार आहे, हे तुम्हाला पक्कं ठाऊक होतं. पण कसं काय हो मिस्टर.? जी गोष्ट मला अथवा माझ्या कुटुंबाला ही माहित नव्हती, ती गोष्ट तुम्हाला कशी माहीत असू शकते.? आणि जर असं असेल तर, तरीही तुम्ही तुमचं आयुष्य पणाला का बरं लावावं.? मिस्टर, कित्ती बरं झालं असतं ना हो, जर आपल्याला उद्याचा दिवस आजच कळला असता तर.! मिस्टर, जेव्हा जेव्हा मी अशी कोड्यात टाकणारं बोलते ना, तेव्हा तुम्ही नेहमीच अगदी माझ्याजवळ, माझा हात हातात घेऊन बसून असता, आणि एकसारखं माझ्या कपाळावरून हात फिरवता, तेव्हा ना कधी कधी मनात विचार येऊन जातो की, माझा शेवटचा श्वास अगदी असाच असावा, तुम्ही माझ्या जवळ असताना, माझा हात तुमच्या हाती असताना.! पण मिस्टर, असं घडलं तर आपण एकत्र पाहिलेली स्वप्नं आणि एकमेकांना दिलेली वचनं यांचं काय करायचं हो मग.? मिस्टर, आठवतंय काय हो.? तुम्ही मला नेहमीच नारायण सुर्वे यांची "तेव्हा एक कर.." ही एक कविता ऐकवायचात. पण या कवितेत जे सांगितलं आहे, त्याच्या नेमकं उलट घडलं, तर तुम्ही काय करायचं, याचा विचार तुम्ही कधी केला आहे काय हो मिस्टर.?? 

मिस्टर.. अहो मिस्टर... प्लीज सांगा ना.. 🎭

क्रमशः

#आयुष्य_वगैरे 

#Miss_You_मिस्टर 

#गोष्ट_छोटीशी_डोंगराएवढी 💔

डिसेंबर ०९, २०२१

कधी कधी वाटतं की माझा जन्म फक्त तुझ्यावर प्रेम करण्यासाठी आणि तुझ्या आठवणीत जगण्यासाठीच झालाय. तुझ्यावर प्रेम करत असताना मी एवढा हरवून गेलो की, देवाकडे तुझ्यासाठी सतत काहीतरी मागता मागता, त्याच देवाकडे मी तुला मागायचं विसरून गेलो. पण तो देव ही शेवटी दगडाचाच निघाला. एवढा रडलो त्याच्यापाशी, पण कधीच त्याला मायेचा पाझर फुटला नाही. तुला नेहमी आनंदी अन् हसत खेळत पहायचं होतं. तुझी सारी स्वप्नं पुर्ण झालेली पहायची होती. मला नेहमी असं वाटायचं की, तुला तुझ्या मनासारखा जोडीदार मिळावा, पण त्या जोडीदाराच्या जागी तुझा नवरा म्हणून, मी स्वतःला पहायचं विसरूनच गेलो गं. 'तुझ्याशी लग्न.... हे स्वप्नं खरंतर मी खूप आधीपासूनच पहायला हवं होतं, पण तुझी engagement झाल्याची कळाली, तेव्हा मी खडबडून जागा झालो, आणि स्वप्नातून सत्यात आलो. तुझ्या मागं मागं फिरणं, नुसतं लपून छपून तुला पाहणं, यातच गुंतून पडलो. आणि तुझ्याशी कधीच बोलायची हिम्मतच न झाल्यामुळे, आता ही वेळ पाहत होतो. सतत तुझ्या घराशेजारी घुटमळत राहिलो, प्रत्येक वाटेवर उभा राहिलो, पण कधीच आणि काहीच बोललो नाही. फक्त नेहमीच तू माझ्या या डोळ्यांना दिसावी, एवढी एकच आस घेऊन जगत आलो. नजरेची भाषा तुला कधी उमगली नाही, आणि मनातलं ओठांवर आणायची हिम्मत, मी कधी दाखवलीच नाही. सारं काही इथंच चुकलं गं बहुतेक. अगदी तुझ्या डोक्यावर शेवटच्या अक्षदा पडेपर्यंत मी आस सोडली नव्हती गं.! पण सारं व्यर्थ.! आता एखाद्या अथांग सागरासारखी तू, त्या तुझ्या आठवणींच्या लाटा, आणि मी तो स्तब्ध किनारा.! क्षणोक्षणी येणा-या तुझ्या आठवणींच्या लाटा, मला मनसोक्त भिजवून, थोडा वेळ का होईना, मला बिलगून सुखावून जात असतात.!🎭

#आयुष्य_वगैरे 

परीकथेतल्या परीसारखी ती

एकतर्फी असलं तरीही, मी तिला पुर्णपणे कधी विसरूच शकलो नाही. बालपण हे एखाद्या परिकथेतील स्वप्नासारखं असतं. आणि त्या परिकथेतील परी, हेच जर आपलं स्वप्नं असेल, तर मग ते स्वप्नं विसरायचं तरी कसं.? माझ्या लग्नाच्या दिवशी तर माझं मलाच खूप नवल वाटत होतं, आणि माझ्या अवस्थेवर हसूही येत होतं की, मी असा कसा इतका माझ्या मनाविरुद्ध वागू शकतो. पण बहुतेक नियती पुढे हरलेला माणूस सुख-दुःखाच्या या अवस्थेला ओलांडून, खूप पुढे निघून गेलेला असतो. लग्नाच्या मंडपात उभा राहिल्यापासून, ते संसाराचा पहिला दिवस सुरू करेपर्यंत, आणि त्यानंतर ही प्रत्येक दिवस, मी माझ्या बायकोमध्ये तिला शोधायचा प्रयत्न करायचो. आणि कधी काळी स्वप्नात जपलेला एखादा क्षण, मी तिच्या सोबत साजरा करण्याचा प्रयत्न करायचो. पण कसं काय कुणास ठाऊक, तिला त्या गोष्टींचं कधीच विषेश असं काही कौतुकचं वाटलं नाही. काही घडलच नाही, या आविर्भावात, ती अगदी तशीच आपल्या कामात मग्न रहायची. मग हसरा चेहरा घेऊन, निराश मनाने मी हळूच तिच्यापासून लांब व्हायचो, आणि अंगणात येऊन, ओट्यावर बसून जुन्या आठवणीत हरवून जायचो.! 🎭

#आयुष्य_वगैरे 

#गंध_आठवणींचा

#काल्पनिक_वगैरे