मांजा

बाळा, आता खूप उशीर झालाय. अगदी महत्वाची आणि मोक्याची वेळही तू कधीच गमावून बसला आहेस. आपल्या संपूर्ण आयुष्याला कलाटणी देईल असा निर्णय घेत असताना आधी खरंतर दहावेळा विचार करायचा असतो. पण अगदी लहानपणापासून तुझा हा आततायी स्वभाव, तुला आणि पर्यायाने संपूर्ण कुटुंबाला नेहमीच त्रासदायक ठरत आलाय. बाळा, मला मान्य आहे की, तुझ्या मनासारखं कधी घडलच नाही. आणि एक गोष्ट आम्ही घडवायला गेलो तर तिथंही तुझ्या नशीबाने तुला दगा दिला. आता जिथं नशीब आडवं येतं तिथं दोष द्यायचा तरी कुणाला.? आईबाप म्हणून तुझी ही अवस्था आम्हाला पाहवत नाही रे, पतंगाचा मांजा एकदा का हातातून निसटला की तो पतंग दिसेनसा होईपर्यंत आपण त्याला पाहत राहतो, पण इथं आमची अवस्था जरा वेगळीच झाली आहे रे. कारण मांजा तर हातातच आहे, पण पतंग मात्र नजरेला अजिबात दिसतच नाहीये. आणि हातातून मांजा सोडून द्यायची हिंमतही होत नाहीये. तो पतंग तू आहेस बाळा. आणि आता तू नेमका कुणापासून, कुठे पळतो आहेस, ते नेमकं तुझं तुलाही नीट माहीत नाहीये. बाळा, कित्ती जागा बदलणार आहेस.? जगाच्या पाठीवर कुठेही गेलास तरीही तुझा भूतकाळ आणि त्याच्याशी निगडीत आठवणी तुझा पिच्छा सोडणार नाहीत रे.!🎭

#अडगळ 💔

कलियुग..

काही दिवसांपूर्वी कामानिमित्त एका छोट्या गावात गेलो होतो.

काम वगैरे आवरून झाल्यावर बसची वाट पाहत स्टॅंडच्या बाजूला असलेल्या पारावरच्या कट्ट्यावर बसलो. जवळचं एक मोडकंतोडकं खोकं होतं. तिथं चहा, भडंग यांवर ताव मारत काही मध्यमवयीन माणसं जमली होती. तिथं जवळच मागच्या बाजूला गावच्या यात्रेतलं खास आकर्षण म्हणून असलेल्या तमाशाचं एक भलं मोठ्ठं फ्लेक्स उभं होतं. त्यावर अगदी खालच्या बाजूला, अगदी बारीक अक्षरात यात्रेतल्या सगळ्या कार्यक्रमाचं वेळापत्रक ही होतं. गावची बरीच लहानथोर मंडळी ते वाचण्यात मग्न होती.

तसा बस यायला अजून वेळ होता, म्हणून मी सुद्धा हळूच त्या खोक्याकडे सरकलो. एखादं जुनं खोडही तिथंच बाजूला जमीनीवर बसून बीडी फुंकण्यात मग्न होतं. नको वाटत असला तरीही बळजबरीने बीडीचा तो विशिष्ट वास नाकाला बिनशर्त पाठिंबा देतच होता, आणि नाकाला ही तो स्वीकारण्या शिवाय गत्यंतर नव्हते. एव्हाना मी दोन कप चहा ढोसला होता, आणि सोबत एक प्लेट भडंग ही संपवला होता. मस्त वाटलं. बाकी काही ठराविक गोष्टींच्या चवीला, विषेश म्हणजे त्या खेडेगावातील असतील, तर त्यांच्या चवीला तोडच नाही. आजही तसा उन्हाचा कडाका भरपूर होता, पण आजूबाजूला सगळा मोकळा आणि माळरानाचा परिसर असल्यामुळे 

हवा ब-यापैकी खेळती होती. त्या खोक्यात खूप उशीरा पासून सुरू असलेल्या रेडिओचा आवाज, त्या रेडिओला तरी ऐकू येत असेल की नाही, हा प्रश्न मला सतावत होता. आता बस येईपर्यंत कुठंतरी बुड टेकावं म्हणून मी तिथून निघणारच तितक्यात तिथं सुरू असलेल्या चर्चेने माझं पाय जागच्या जागी जमीनीवर रुतून बसलं, आणि मी ती चर्चा ऐकू लागलो.

भाऊच्या पहिल्या दोन बायका कशा मेल्या ते काय माहीत नाही, पण भाऊनं (गावच्या माजी झेडपी सदस्यानं) तिसरं लग्न केलं. आणि भाउच्या लग्नात बहुतांश पदवीधर, बेरोजगार, अविवाहित पोरं मंडळी झिंगून नाचली. मी क्षणभर त्या बोलण्यात हरवून गेलो होतो. तितक्यात तिथलं एक जुनं खोड बोलून गेलं की, हे कलियुग हाये लेकरांनो. मुबलक परमाणात पैका जवळ आसल तर कायबी होवू शकतं.!🎭

#आयुष्य_वगैरे 

#अडगळ 

#गावाकडच्या_गोष्टी 

सोन्याच्या थप्प्या...

एव्हाना शाळवाची मळणी वगैरे होऊन घरात पोत्यांच्या थप्प्या लागलेल्या असायच्या. आता पुन्हा रानं पावसाच्या प्रतीक्षेत आकाशाकडे तोंड करून उताणी पडलेली असायची. मे जून तर तसा आधीपासूनच शाळेला सुटट्यांचा. दोन टायम खायचं आणि दिवसभर गल्ली-बोळात, हायस्कूलच्या मैदानावर, दर्गाह मधल्या कबरीवर, शासकीय धान्य गोदामाच्या परिसरात, तर कधी तिथल्याच जवळच्या बाभळीच्या हगणदारीत फिरत रहायचं. तेव्हा मटका जोरात सुरू असायचा. गल्लीतल्या मुख्य चौकात काही वयोवृद्ध मंडळी आणि तरणीबांड मंडळी कायमच्याच ओपन-क्लोजमधे गुंतून असायची. कुठंतरी दाट सावली बघून एखादं टोळकं चटई पसरून टाईमपास म्हणून पत्त्यांचा डाव मांडून बसलेलं असायचं. एखादं तरूण पोरं आणि पोरगी आपापल्या उंब-यात थांबून, सर्वांची नजर चुकवून, एकमेकांकडे पाहत उभं राहिलेलं असायचं. माझी भिरभिरती नजर त्यांच्यावर पडली की ते क्षणभर बावचळून जायचे. काही निवडक सासवा एकत्र येऊन नेहमीप्रमाणे डोळ्यात पाणी आणून आपापलं रडगाणं लावून बसलेल्या असायच्या. घरी ब-यापैकी बाथरूम वगैरे असूनही काही बायका अगदी आपापल्या उंब-याशी बसूनच धुणं भांडी उरकत बसलेल्या असायच्या. त्यातल्या त्यात काळ्याभोर दगडावर दणादण आपटल्या जाणाऱ्या कपड्यांचा कोरस फारच विषेश वाटायचा, आणि एक आर रहमानचं एखादं गाणं आठवून जायचं. गल्लीतल्या एकमेव उघड्या गटाराचा दर्प नेहमीच गल्लीभर पसरलेला असायचा. मे महिन्याच्या अखेरीस उन्हाचा ताव तसा भलताच वाढलेला असायचा. अशावेळी पांडू लोहाराच्या घराजवळचा तो गुलमोहर आठवायचा आणि वाटायचं की एवढ्या उन्हातही हा इतक्या प्रसन्नतेने कसा काय फुलू शकतो.? जूनच्या अखेरीस संध्याकाळच्या वेळी हमखास पाऊस पडायचाच. जोरदार वारे, भलेमोठे टपोरे थेंब. तासाभरात सगळं कसं गारेगार होऊन जायचं. घरात शाळवाची पोती येऊन पडल्यापासून आता घर जरा अडचणीचं वाटायचं आणि आपल्या इनमिन चौकोनी कुटुंबासाठी वडिलांनी इतकी पोती भरून धान्य कशासाठी ठेवलं असेल, असा प्रश्न पडायचा. नंतर काही महिन्यांनी हळूहळू त्यातलं एकेक पोतं कमी होत जात, निवडक एक दोन पोतीच शिल्लक रहायची. त्यातलं ही १०-१५ किलो धान्य वडील कधी कधी पोत्यात घालून कुठंतरी घेऊन जायचे आणि परत येताना ते पोतं मोकळं असायचं आणि सोबतीला एखादी भाजीपाला अथवा किरकोळ किराणा याने भरलेली पिशवी असायची. एके दिवशी नेहेमीप्रमाणेच वडील असं जात असताना मी सुद्धा सोबत गेलो आणि मग मला घरातल्या त्या शाळवाच्या थप्प्यांचं मोल कळालं. शेती ब-यापैकी पावसावर अवलंबून असलेली. त्यामुळे वर्षाकाठी जे काही पीक येईल ते आणि ते विकून मिळणारा पैसा यातच वर्षभर उदरनिर्वाह चालवायचा. वडिलांच्या पगारात घरखर्च भागवताना होणारी ओढाताण कधी कधी थेट आईच्या गळ्यातील मंगळसूत्रापाशी जाऊनच संपायची. तेव्हा घरात एका कोपऱ्यात गुपचूप पडून असलेली ही धान्याची पोती मदतीला धावून यायची आणि त्यातलं किरकोळ १०-२० किलो विकून आमचा आणखीन एक आठवडा बाहेर पडायचा.!🎭

#आयुष्य_वगैरे 

#अडगळ 

#गंध_आठवणींचा 

आत्महत्या वगैरे..

तसं प्रॉब्लेम्स नसतात कुणाला.?

गल्लीतल्या एका मयताच्या निमित्ताने काल खूप दिवसांनी त्याची आणि माझी भेट झाली. 

माती सावरल्यावर आम्ही दोघेही त्याच्या घरी गेलो. 

त्यानं पायावर फक्त दोन तांबी पाणी ओतून घेतलं आणि तसाच घरात प्रवेश केला. मी सुद्धा त्याचं अनुकरण केलं. 

नेहमीप्रमाणे त्यानं मला त्याच्या बेडरूममध्ये बसवलं. 

एव्हाना तो किचनमध्ये गेला होता. मी आजूबाजूला नजर फिरवत होतो. त्याचं ते घर आता आणखीन जास्त भकास आणि भेसूर वाटू लागलं होतं. भिंतीवर जळमटं खूपच वाढली होती, खाली मुंग्यां तर इतक्या की खालच्या जमीनीचा कुठे लवलेशही दिसत नव्हता. सॉरी सर, आज मी दूध आणायला विसरलो आहे. असं म्हणत त्यानं पाण्याचा तांब्या आणि एक फुलपात्र पुढे केलं. थोडं पाणी पिऊन मी तो तांब्या खाली ठेवला. तो माझ्या बाजूला येऊन बसला, अगदी चटकन् त्यानं पंख्याचं बटन दाबलं. तो पुन्हा सॉरी बोलला. अरे, it's ok मी म्हणालो. दोघेही शांत बसून होतो. पंख्याचा बारीक असा टुकटुक आवाज खोलीत घुमत होता. नेमकं काय बोलावं आणि कसं बोलावं, हे आम्हा दोघांना काहीच सुचत नव्हतं. तितक्यात मला अपेक्षित विषयाला त्याने स्वतःच हात घातला आणि तो बोलू लागला.,

सर, त्यादिवशी मला कळून चुकलं की माझा सख्खा भाऊ आणि माझा मित्रपरिवार या सर्वांच्याच वैवाहिक जीवनात कुरबुरी सुरू होत्या, आणि अजूनही आहेतच. पण त्या कुरबुरी त्यांनी कधीच जगजाहीर केल्या नाहीत अथवा त्यांचा बाऊ केला नाही. हां., तसे त्यांचे ते इश्यू किरकोळ वगैरे असतीलही बहुतेक. पण त्या कुरबुरीमुळे त्यांच्या मनात आलेले अती टोकाचे निर्णय ते कधीच घेऊ शकले नाहीत. पण त्यांच्या मनात ती चीड कुठेतरी खूप खोलवर तग धरून होती आणि त्या चीडीचं बीज त्या सर्वांनी नकळत माझ्या मनात पेरलं आणि हळूहळू त्या रोपट्याचा त्यांनी वटवृक्ष केला. त्यांनी अगदी नकळतपणे त्यांच्या मनातील ती चीड धरून बसलेली सुप्त इच्छा माझ्या मार्फत पुर्ण करुन घेतली. कधी कधी एखाद्याचा सल्ला घेतल्यावर आपले प्रॉब्लेम्स कमी तर होतच नाहीत, उलट जास्त वाढतच जातात. आजवर या सा-यांनी जो खड्डा फक्त लांबूनच पाहिला होता, त्यात मला अगदी हेतुपुरस्सर ढकललं होतं. खड्डा किती खोल आहे, त्याच्या तळाशी काय आहे, यात पडल्यावर जगेल की मरेल.? हे पाहण्यासाठी आणि त्यांची ती चीड आणि मनातील सुप्त इच्छा पूर्ण करण्यासाठी. पण आता ज्या खोल खड्डयात मी पडलेलो आहे, तिथं आणखी कुणीही नाही. शक्यतो इकडं कुणी फिरकत ही नाही. खूप वेळ झालाय आता, मी सुद्धा वैतागलोय. आता मलाही त्या खड्डयातून‌‌ वर यायचंच नाहीये, म्हणून मी स्वतःला त्याच खड्डयात गाडून घ्यायचं ठरवलंय. आता मी तो खड्डा माझ्या नखांनी कुरतडतो आहे, आणि माझ्या आजूबाजूला हळूहळू मातीचा ढीग वाढत जात आहे. पण तो मातीचा ढीग अजून माझ्या पायाच्या बोटांच्या नखांच्या वरही आला नाही. एकंदरीत सगळं अवघड दिसतंय. एकटेपणा कित्ती जीवघेणा असतो, हे जो तो अनुभवतोय, भोगतोय त्यालाच चांगलं ठाऊक असतं. ज्याला काटा टोचतो, ती वेदना फक्त त्याची त्यालाच ठाऊक असते. एखाद्याचं सांत्वन करणं वेगळं, आणि ते दुःख आपण स्वतः भोगणं वेगळं. शेवटी आपण कुणाचा सल्ला घेतोय यावरच आपलं वाटोळं होणार की भलं होणारं, हे सगळं काही अवलंबून असतं. आयुष्य हे महाभारत असलं तरीही आपल्या रथाचे सारथ्य करायला कृष्ण हा सर्वांच्या वाट्याला येईलच असं नाही. सर, आता त्या सर्वांची आयुष्यं अजूनही तशीच सुरू आहेत आणि त्या कुरबुरी ही. पण मी मात्र कुठे होतो, कुठे निघालो आहे, आणि कुठे पोहचणार आहे, ते काहीच माहीत नाही. आला दिवस ढकलायचं आणि शेवटच्या घटकेची वाट पहायची, किंवा कधीतरी स्वतःच तिला बिलगायचं, बस्स इतकंच सतत मनात सुरू असतं. वपु म्हणतात तसं प्रॉब्लेम्स नसतात कुणाला.? ते शेवटपर्य असतात.! आणि प्रत्येक प्राॅब्लेमला उत्तर हे असतंच म्हणे. पण जिथं आपण स्वतःच एक प्रॉब्लेम असतो, तिथं नेमकं करायचं तरी काय.? तिथं आपल्याकडे वेळ, पैसा, माणसं सर्व काही असूनही काहीच उपयोग होत नसतो. कारण प्रॉब्लेम तर आपण स्वतःच असतो. पण सर, अजूनही कधी कधी वाटून जातं की, गोष्ट छोटीशी होती.. गोष्ट हातातली होती.!🎭

#आयुष्य_वगैरे 

#अडगळ 

#गोष्ट_छोटीशी_डोंगराएवढी 💔

पार्टनर..

बाळा., एक गोष्ट नेहमी लक्षात ठेव. 

जिथं आपल्या हाताची बोटं एकसारखी नाहीत, 

तिथं आपल्याला माणसं तरी एकसारखी कशी काय भेटतील रे.? 

जो तो सर्वात आधी आपला स्वार्थ आणि सोय पाहत असतो.

आपण चांगले आहोत, चांगलं वागत आहोत, 

म्हणून चांगलीच माणसं आपल्या वाट्याला येतील, 

आपल्यासोबत चांगलंच होईल, असं नसतं रे. 

आपण घेतलेल्या पहिल्या श्वासापासून ते अखेरच्या श्वासापर्यंत

आपल्याला फक्त आणि फक्त एकाच व्यक्तीची सोबत असते, 

जी आपल्याला नीट जाणते, समजते. 

ती व्यक्ती म्हणजे आपण स्वत:च.! 

बाळा, आपल्याला आपल्याइतकं कुणीही समजून घेऊ शकत नाही. 

सगळे नुसतं नावालाच सोबत असतात. या अशा 

दिखावा करणा-यांच्या घोळक्यात खोटं खोटं रमण्यापेक्षा, 

आपला खराखुरा असा एकांतच बरा ना.

बाळा, जितक्या अपेक्षा जास्त, 

अपेक्षाभंगाचं दुःखही तितकंच मोठ्ठं असतं रे.!🎭

#आई_म्हणे 

#आयुष्य_वगैरे 

पत्रास कारण की...

प्रिय 🌼🌼🌼,

पत्रास कारण की, थेट बोलायची माझ्यात हिम्मत नाही.

आज १४ मे २०२४. 

आज तू माझ्याशी बोलून ३ वर्षे पूर्ण झाली.

Happy Anniversary.!

तू अगदी बरोबर आहेस, चूक माझीच आहे, आणि मी तुझ्या आयुष्यात नसणं हेच तुझ्यासाठी चांगलं आहे. माझ्यामुळे तुझ्या आयुष्यात आनंदाचे कमी आणि मनस्तापाचे क्षणच जास्त येत आहेत. तू वैतागली आहेस, आणि तसं तू बोलून ही दाखवलं आहेस की, माझ्यासंग बोलून तुझी चूक तर झाली नाही ना.? याचं कारण माझं चुकीचं वागणं, अवास्तव अपेक्षा.! खरंतर तुझ्यासारख्या इतक्या सुंदर, सुशिल आणि गुणी मुलीवर प्रेम करण्याची, आजन्म प्रेम करतच राहण्याची माझी लायकीच नाही. तू कुठं आणि मी कुठं? जास्त काही बोलण्यात अर्थ नाही आता, कारण तू नेहमीच मला माझ्या लायकीत ठेवलं आहेस. आठवतंय का? १४ मे २०२१ आजच्याच दिवशी तू माझ्याकडे आली होतीस, मी नाही. ते सुद्धा तू formality म्हणून sorry म्हणायला आली होतीस, मी उगाचच गुंतून पडलो. चुकलंच‌ माझं. तुला फक्त sorry म्हणून निघून जायचं होतं, पण मीच लांबड लावली. पहिलं एक वर्षभर तुला सगळं काही चांगलं वाटलं गं, पण हळूहळू माझ्या वागण्या बोलण्याला तू वैतागलीस. मीच मुर्ख, नंतर तू इतकं दुर्लक्ष करूनही मला शहाणपण आलं नाही. ज्याला आपण स्वतःच जवळ केलंय त्याला दूर करायचं तरी कसं.? म्हणून माझा सगळा मुर्खपणा दुर्लक्षित करून तू उगाच आपली ओढून ताणून नातं निभावते आहेस. तू कधीच सोडलं आहेस गं, पण मीच आशा लावून बसलो होतो, हे ही चुकलंच ना माझं. तू कधी कुणाला दूर करत नाहीस, नातं स्वतःहून तोडत नाहीस, कुणी समोरच्या दारातून हाकलून लावलं तर मागल्या दारातून पुन्हा हट्टाने आत येऊन बसतेस, असं तू म्हणतेस. पण आता खूप झालं ना, तुला आणखी मनस्ताप नको. मुर्ख, वेडा, कपटी, स्वार्थी, नालायक, हलकट, माणूसघाणा, नाटकी, प्रेम तर दूरच, पण मैत्रीच्या लायकीचा ही नसलेला‌‌. यातलं तुला मला काय समजायचं ते समज आणि मला कायमचं block कर,‌ कारण काही केल्या मला तुला block करणं जमायचं नाही. तुला माझ्या प्रेमाची कदर नसली तरीही माझं तुझ्यावर प्रेम होतं आणि आजन्म राहील. आजवर आठवणीत जगलोय, इथून पुढेही जगेणच. I Promise.. या तीन वर्षांत आपल्यात असलेलं नातं कायम माझ्यापुरतंच गुपित राहिल.! काळजी घे..🙏

०७ मे २००४

मी नसेन ही बहुतेक

तुझ्या एकाही क्षणाचा किस्सा 

तू तर खूप आधीपासूनच 

माझ्या प्रत्येक श्वासाचा हिस्सा.!

एक जुनी आठवण..

कधी तुझ्या खिडकीकडे पाहत, कधी तुझ्या मागे मागे फिरत, तर कधी तुला आठवत तुझ्या आठवणीत रमत, या गाण्याची शीळ वाजवण्याच्या गोष्टीला आज २० वर्षे पूर्ण झाली. आजवर तुला कधी काही feel झालंय की नाही ते काय ठाऊक नाही, पण मला तुझ्याबद्दल तेव्हा जे feel झालंय ना, ते आजही तसंच टिकून आहे, आणि नेहमीच राहील, जे आजवर आणखी कुणाबद्दल कधीच वाटलं नाही..!❤️

#प्रेम_वगैरे 

https://youtu.be/dUPXRnyvLtE?si=jpKRi_GIGPIplzOV

राजकारण वगैरे..

उजवे-डावे, वरचे-खालचे, आतले-बाहेरचे, देशी-परदेशी यांनी कितीही आपटली, तरीही आता कुणालाही काहीच फरक पडत नाही. कारण जनता ही आता इतकी काही मूर्ख राहिलेली नाही. 

आपल्या लोकशाहीच्या या इतक्या प्रदीर्घ अशा इतिहासाला पाहता आता जनतेला अचूक माहिती आहे की, आपल्या देशाचे राजकारण नेमकं कोणत्या गोष्टींच्या भोवती फिरत आणि आपल्या सभोवती नेमकं काय चाललं आहे. म्हणून जो तो आपापल्या सोयीचं बटन दाबून मोकळा होणार आहे. लोकशाही निवडणुकीची वाटचाल ही हळूहळू लोकसंख्या निवडणुकीकडे सुरू आहे, हे सत्य कुणीही नाकारू शकत नाही.!🎭

#अडगळ 

जन्म बाईचा..

ताई किती द्विधा मनःस्थितीत असते. माहेरी आली की सासरच्या आठवणीत हरवते, आणि सासरी गेली की माहेरच्या आठवणीत हरवते. आता तर अगदीच चुटकीसरशी संपर्क करायची साधनेही उपलब्ध आहेतच, ऑडियो/व्हिडिओ कॉल, मेसेजेस वगैरे. पण तरीही ताईची होत असलेली तगमग बघवत नाही. अशावेळी का कुणास ठाऊक पण अचानक आई/आत्या वगैरे यांचा विचार मनात डोकावून जातो. कारण तेव्हा तर लग्नानंतर जास्त प्रमाणात माहेरी येणं जाणंही होत नसायचं, आणि फोन वगैरे तर खूप लांबची गोष्ट. वर्षातून एक दोन वेळाच आई तिच्या माहेरी जायची, तेसुद्धा एखादा सणवार किंवा इतर एखाद्या सुखदुःखाच्या प्रसंगाच्या निमित्ताने. मग कधीतरी, अगदी रखरखत्या उन्हात, दुपारच्या वेळी पोस्टमन एखादं टपाल घेऊन यायचा, तोच काय तो आईसाठी अचानक आलेला एखादा दसरा दिवाळी असायचा. आईचे वडील तर खूप आधीच वारलेले. आता तर आईची आईही नाही, मोठा/लहान भाऊ वगैरेही कुणी नाही. आईला काहीच वाटत नसेल काय.? आईला तिच्या आईवडिलांची, भावंडांची आठवण येत नसेल काय.? 🎭

#अडगळ 

#प्रेम_आई 

#आयुष्य_वगैरे 

आपली माणसं

बाळा, असं नसतं रे.

आपली जीभ जेव्हा चुकून आपल्याच दाताखाली सापडते, तेव्हा तक्रार करायची तरी कुणाकडे.? सर्वस्वी जबाबदार तर आपणच, बरोबर ना.? अगदी असंच कधी कधी ज्यांना आपण आपलं मानतो, सर्वस्व मानतो, तीच आपली माणसं कळत नकळत आपल्याला दुखावत असतात. पण निदान त्यांच्या सुखासाठी का होईना, आपल्याला आपल्या चेह-यावर हसू कायम ठेवावचं लागतं.!🎭

#आई_म्हणे 

#आयुष्य_वगैरे 

कुलूप

बाळा, ऐक माझं. तू पुन्हा चुकतो आहेस.

अरे, दरवाजा ठोठावण्याआधी आत कुणी आहे की नाही,

निदान याची तरी खात्री करून घ्यायची रे. 

तू कधी पासून दरवाजा ठोठावतो आहेस, 

पण दरवाज्याला लावलेलं भलं मोठं कुलूप 

तू का बरं दुर्लक्षित करतो आहेस.? 

आपण डोळे मिटले म्हणून 

सा-या जगात अंधार पसरत नाही रे.

तो फक्त आपल्यापुरताच मर्यादित असतो. 

अगदी तसंच जे त्रिकालाबाधित सत्य आहे, 

तिकडं तू कितीही कानाडोळा केलास तरीही 

परिस्थिती आहे तीच राहणार आहे. 

जे आडात नाही ते पोह-यात कसं काय येईल.? 

बाळा, शहाणा हो, डोळसपणे बघ.!🎭

#आई_म्हणे 

#आयुष्य_वगैरे 

प्रारब्ध वगैरे

"बाबुमोशाय, 

जिंदगी और मौत ऊपर वाले के हाथ है. 

उसे ना तो आप बदल सकते है, ना मैं. 

हम सब तो रंगमंच की कठपुतलियां है, 

जिनकी डोर उपरवाले की उंगलियों में बंधी है. 

कब, कौन‌, कैसे उठेगा? ये कोई नहीं बता सकता."

राजेश खन्ना यांच्या आनंद चित्रपटातील 

फक्त एका डायलॉग मध्ये आपलं जगणं मरणं 

सगळं काही सामावलं आहे,‌ आणि आपण 

कसं जगलं पाहिजे, हे सुद्धा सांगितलं आहे. 

आपल्या प्रत्येकाच्या आयुष्यातला प्रत्येक क्षण हा आधीपासूनच प्लॅनड असतो. तो क्षण कधी आपल्याला मनासारखा वाटतो, तर कधी मनाविरुद्ध. 

मग याला अनुसरून चांगलं वाईट काहीही घडलं की 

अशा प्रत्येक वेळी आपण नशीबालाच जबाबदार धरत असतो. पण खरंतर हा आपला प्रारब्ध आहे, 

हे आपल्या लक्षातच येत नसतं. पहा विचार करून, 

एखाद्याचा अचानक अकाली मृत्यू झाला की आपल्या जीवाला चटका बसून जातो, तर कधी कुणी, साधी ओळखपाळख नसतानाही, आपल्याला जीव लावून, आपल्या मनात कायमस्वरूपी घर करून जातो. हे असं सगळं चांगलं वाईट उगाचच तर घडत नाही. बरोबर ना.? कुठल्यातरी जन्मातलं देणं घेणं लागत असावं आपलं त्यांच्याशी कदाचित.!🎭

#आयुष्य_वगैरे 

टपाल

बाळा, ऐक माझं. 

उगाच जीवाला लावून घेऊ नकोस.

आठवतंय काय? एकदा तूच तर म्हणाला होतास की, 

"खरंतर पत्रांचीच दुनिया बरी होती,

भावनांची जाण तेव्हा खरी होती.!"

कधी कधी आपले फक्त शब्दच पोहोचतात रे,

पण त्या शब्दांमागची भावना पोहोचायची मात्र राहूनच जाते.!

बाळा, Text message पाठवत असताना 

आपल्या रडण्याला काहीच अर्थ नसतो.‌‌ 

कारण फक्त मेसेजच send होतो, 

आणि मोबाईलच्या स्क्रीनवर पडलेला अश्रूंचा थेंब, 

तिथल्या तिथेच आपल्या नजरेसमोर हरवून जातो.!🎭

#आई_म्हणे 

#आयुष्य_वगैरे 

कॅलेंडर

घरी काही किरकोळ वादविवाद वगैरे झाले, किंवा माझा सख्खा काका नेहमीप्रमाणे दारू पिऊन वगैरे घरी धांगडधिंगा घातला, किंवा माझ्या वडिलांशी, आजोबांशी शिवागीळ वगैरे केला की आई खूप दुःखात असायची. त्यावेळी रात्री ती सगळ्यांना जेवू घालायची, पण स्वतः मात्र उपाशीपोटी झोपायची. पुढचा दिवस उजाडला की पुन्हा सगळं काही नेहमीप्रमाणेच सुरळीत पार पडायचं. पण भिंतीवर टांगलेल्या कॅलेंडर कडे सहज नजर गेली की, तिथं कालच्या तारखेला निळ्या रंगाच्या बॉलपेनने गोल गोल गोल असं भरपूर गिरवलेलं दिसायचं. तेव्हा या गोष्टी फक्त नजरेला दिसायच्या, पण त्यामागचं कारण मात्र कधीच लक्षात येत नसायचं. नंतर काही वर्षांनी एकदा सहज म्हणून आईला विचारलं असता तिनं सांगितलं, तेव्हा मला सगळं काही कळून चुकलं. पण आश्चर्य ही वाटलं की, आईचं तत्वज्ञान कित्ती साधं, सोपं, आणि सुंदर आहे. ती शक्यतो वाईटसाईट काहीच लक्षात ठेवत नाही. त्या आठवणी ती लगेचच त्याच दिवशी पुसून टाकते, आणि प्रत्येक दिवसाची सुरुवात दररोज नव्याने करते. पण प्रत्येक वर्षाकाठी जेव्हा घरात नवीन कॅलेंडर यायचं, तेव्हा मी अगदी गुपचूप जुन्या कॅलेंडर मधे आईने अशा खोडलेल्या तारखा मोजायचो. तेव्हा लक्षात यायचं की वर्षातले कितीतरी दिवस आई सगळं काही विसरून, वाईट अनुभव पाठीशी टाकून, नेहमीच हसत खेळत राहते, आनंदी दिसते, ती फक्त आणि फक्त कुटूंबासाठी.!🎭

#आयुष्य_वगैरे 

#प्रेम_आई ❤️

मी आणि माझा काका...

माझं नाव रिया. 

मी माझ्या आईवडिलांची एकुलती एक. 

मी आणि आईबाबा वरच्या मजल्यावर राहतो. 

खालच्या मजल्यावर आजी-आजोबा आणि माझा काका.! 

#काका हा शब्द ऐकला की माझ्या मनात नेहमीच नुसता गोंधळ माजतो. मला माझ्या काकांबद्दल खूप कुतूहल वाटतं. माझ्या लहानपणी वगैरे मला त्यांनी त्यांच्या अंगाखांद्यावर खेळवलं ही असेल बहुतेक, पण मला त्यातलं काहीच ठाऊक ही नाही, आणि तसं काही आठवत ही नाही. माझे आईवडील काकांशी बोलत नाहीत. काकाही आईवडिलांशी बोलत नाही. याच कारण काय ते मला तर अजिबात ठाऊक नाही.

काकाच्या माघारी ही घरी कुणी काकांबद्दल बोलत असल्याचं मला आठवत नाही. खाली आजी आजोबा ही नेहमी आपापल्या नादात असतात. मी तर काकाला कधी फोनवर बोलताना ही ऐकलं नाही. कधी कधी तर माझ्या मनात विचार येऊन जातो की, बहुतेक आपला काका मूकबधिर वगैरे असावा. पण निदान काकाला पाहून तरी तसं काहीच वाटत नाही. ब-यापैकी देखणा, सावळा रंग, उंची साडेपाच फुटांपेक्षा किंचित जास्तच, भरपूर वाढलेली आणि काळी पांढरी दाढी, त्या दाढीशी अगदी तुल्यबळ स्पर्धा करणारे काळे पांढरे केस, नेहमी अंगात कुर्ता शर्ट आणि बहुतेक काकांच्या आवडत्या रंगाची, दररोजची‌ ठरलेली आकाशी निळ्या रंगाची जीन्स पँट.

मी दररोज सकाळी काकाला कामावर जाताना पहायची, पण संध्याकाळी काका घरी कधी परतला हे मला माहितच नसायचं. कारण काका ब-यापैकी रात्री उशिरा घरी परतायचा.

असं कुणाशी ही, काहीही न बोलता हा माणूस कसा काय राहू शकतो, याच मला नेहमीच अप्रूप वाटायचं. 

मी खाली आजी आजोबा यांचेकडे गेले, तरीही काका मला कधीच हॉलमध्ये वगैरे दिसलाच नाही. तो नेहमीच अगदी मागच्या खोलीत एकतर मोबाईल घेऊन बसलेला असायचा, किंवा खिडकीतून बाहेर पाहत बसलेला असायचा. मी त्याला ज्या ज्या वेळी जेवताना ही पाहिलं त्या प्रत्येक वेळी तो जेवणाचं ताट घेऊन ही त्या मागच्या खोलीतच जाऊन बसायचा. तो सुद्धा कुणाच्या अस्तित्वाची दखल घेत नव्हता, आणि त्याच्या आजूबाजूला असलेले सुद्धा त्याच्याशी अगदी तसच वागत होते. पण आजी आजोबा सुद्धा काकांची साधी विचारपूस ही का करत नाहीत, हे मला कळतच नव्हतं. 

कधी कधी मी हळूच काकांच्या त्या मागच्या खोलीत डोकावायचे, त्यावेळी ते खिडकीतून बाहेर पाहत असत, अगदी एकटक.! मग कधीतरी काका घरी नसताना मी त्या खिडकीत जाऊन थांबायचे, आणि तिथून बाहेर पहायचे. तसं त्या खिडकीतून बाहेर विषेश असं काहीच दिसतं नव्हतं. जिथंवर नजर जाईल तिथंवर फक्त आणि फक्त काटेरी बाभळीचं जंगल आणि अधेमध्ये अंगावर येणारी हवेची एखादी थंडगार झुळूक. पण आपल्या काकाला या खिडकीतून काय दिसतं कुणास ठाऊक, की तो तासनतास बाहेर पाहत बसतो.

काका घरी असताना ही आणि नसताना ही काकाच्या खोलीत कुणीच जात नसायचं. तशी ती खोली कायम उघडीच असायची. कारण मी तर कधीच त्या खोलीला कडी कुलूप वगैरे पाहिलेलं नाही. कधी आजीची नजर चुकवून मी तिथं गेली तर आजी आजोबा मला रागावून वगैरे लगेचच तिथून बाहेर घेऊन यायचे, आणि सांगायचे की काकांच्या कोणत्याही गोष्टीला हात लावायचं नाही, त्यांना राग येतो. 

तिथं त्या खोलीत एका टेबलावर लॅपटॉप, 

त्याच्या बाजूलाच पडलेलं दाढी करायचं सामान, 

एक दोन कात्र्या, एक डिओड्रंट, एक तुटका इअर फोन 

आणि खालील बाजूस बरीचशी कागदपत्रं.

बाजूलाच भिंतीवर मारलेल्या एका लोखंडी पट्टीवर अडकवलेली एकच जीन्स पँट आणि भरपूर कुर्ता शर्ट. 

त्या खोलीच्या सगळ्या भिंती अगदीच मोकळ्या. 

केव्हातरी एखादी डास वगैरे मारल्याचा पुरावा म्हणून 

कुठंतरी भिंतीवर पडलेले माणसाच्या रक्ताचे डाग. 

इतकाच काय तो रंग दिसत होता त्या खोलीत, 

बाकी सगळं बेरंग.! त्या भिंतीकडे पाहत असताना असं वाटत होतं की त्या भिंतींना खूप काही बोलायच आहे, सांगायचं आहे, पण त्या भिंतीही बहुतेक काका रागावेल, म्हणून मूग गिळून गप्प उभ्या आहेत.

काकांचं एक जुनं घर आहे म्हणे शहरात, पण आता तिथं कुणीच राहत नाही. अधेमध्ये आजी आजोबा आणि कधीतरी स्वतः काका तासाभरासाठी तिकडं जाऊन येतात. 

पण काकांचं ते स्वतःच घर सोडून काका इथं असे आश्रितांसारखे आणि दगड बनून का राहत असतील.? 

काका माझ्या पप्पांपेक्षा दोन वर्षांनी लहान आहे म्हणे, 

म्हणजे काका आता जवळपास अडतीस च्या घरात. 

पण काका एकटा का राहतो.? 

घरी वगैरे कुणाशी ही बोलत का नाही.? 

मी तर काकाला भेटायला असं, फक्त काकासाठी घरी कुणी आलंय, असं कधीच पाहिलेलं नाही. काकाला काहीच कसं काय वाटत नसेल. आणि जर काकाला काही वाटत असेल, तर त्याच्या मनातील ती खदखद, काका कुणापुढे आणि कशी व्यक्त करत असेल.? 🎭

#आयुष्य_वगैरे 

#अडगळ 

मी... की आणखी कुणी.??

मिस्टर, आठवतंय काय हो तुम्हाला.?कधी कधी तुम्ही ना उगाचच मला प्रेमळ हाका मारत असायचा. त्यावेळी मी किचनमध्ये वगैरे किंवा इतर किरकोळ कामात मग्न असायचे. 

हो.. आले आले., मी असा प्रतिसाद दिला, तरीही तुमचं ते एकसारखं हाका मारणं सुरुच असायचं. मग नाईलाजाने मी माझं ते हातातलं काम टाकून, तुमच्यासमोर येऊन उभी रहायचे. त्यावेळी हां, बोला.. काय काम आहे हो मिस्टर.? 

माझ्या या प्रश्नाला तुमच्याकडे नेहमीप्रमाणेच काहीच उत्तर नसायचं. तुम्ही फक्त माझ्याकडे एकटक पाहत रहायचा, आणि काही वेळाने म्हणायचा की, काही नाही गं, सहज हाक मारत होतो. मग आपला काही वेळ तसाच हसण्यात निघून जायचा, आणि आपण पुन्हा आपापल्या कामात मग्न व्हायचो.! पण त्यावेळी मी तुमच्या समोरून निघून आले, तरीही मनाने तिथेच उभी असायची. कारण अशावेळी मला नेहमीच वाटून जायचं की, तुमच्या समोर तर मी उभी आहे, पण तुमची नजर मात्र काहीतरी वेगळंच शोधते आहे. ते नेमकं काय.!? हे मात्र मला‌ अजूनही उमगलं नाही. 🎭

#Miss_You_मिस्टर 

#गोष्ट_छोटीशी_डोंगराएवढी 💔