#१७४ ❤️‍🩹🫂

खरे तर माणसाने कुठेतरी रेंगाळत राहणे हीच एक मोठी शोकांतिका असते. आपण नको तिथे, नको त्या माणसांमध्ये स्वतःला कोंडून घेतो आणि त्याला 'तडजोड' असे गोंडस नाव देतो. एखादी जागा, एखादे घर किंवा एखादे नाते आपल्याला आतून पोखरत असते, तिथे राहणे म्हणजे रोज स्वतःचा थोडा थोडा खून करण्यासारखे असते. तरीही आपण तिथे थांबतो, कारण तिथे एक परिचित दुःख असते. त्या दुःखाची आपल्याला सवय झालेली असते. माणसाला सुखापेक्षा दुःखाची सवय लवकर होते, कारण दुःख माणसाला गुंतवून ठेवते. पण ज्या क्षणी तुम्हाला ही जाणीव होते की, तुमच्या केवळ असण्याने समोरील माणसाच्या मोकळ्या श्वासात अडथळा निर्माण होतोय, त्या क्षणी तिथे थांबणे म्हणजे स्वतःच्या विद्रुपीकरणाची परिसीमा असते. तिथे तुमची लायकी शून्य झालेली असते. अशा वेळी कुठलाही अभिनिवेश न बाळगता, कोणताही गाजावाजा न करता, अत्यंत मूकपणे तिथून पाय काढावा.

निघून जाणे ही पलायनवादाची निशाणी नाही, तर तो एका प्रगल्भ आणि धारदार शहाणपणाचा भाग आहे. आपण कुणाच्यातरी आयुष्यातली 'अडचण' बनून राहण्यापेक्षा, स्वतःच्याच नजरेत थोडे उंच झालेले कधीही चांगले. लोक म्हणतात की नाती टिकवायला हवीत, पण कोणाच्यातरी सुखाच्या आड येऊन टिकवलेले नाते म्हणजे निव्वळ एक जिवंत प्रेत असते. समोरच्याच्या डोळ्यातला तो संकोच, त्याच्या बोलण्यातला तो कोरडेपणा आणि तुमच्या उपस्थितीमुळे अचानक बदलणारे तिथले वातावरण... हे सगळे डोळ्यांना स्पष्ट दिसत असतानाही जे लोक तिथेच रेंगाळतात, ते स्वतःचाच अपमान करत असतात. नेमाडेंच्या भाषेत सांगायचे तर, हा जगाचा पसारा असाच आहे, इथे प्रत्येकाला आपापली जागा शोधायची असते आणि दुसऱ्याच्या जागेवर अतिक्रमण न करता जगता आले पाहिजे.

आपल्यामुळे कोणाला त्रास होतोय ही जाणीव माणसाला आतून हलवून सोडणारी असावी. तिथे अहंकार बाजूला पडावा आणि एक प्रकारची विरक्ती यावी. तिथून निघताना मनात कोणताही आकस, राग किंवा सूडबुद्धी नसावी. उलट, 'आपण निघालो हेच बरे झाले' अशी एक शांत, संथ जाणीव मनात उरावी. रेल्वे स्टेशनवर सुटून गेलेल्या गाडीकडे जसे आपण पाहत राहतो, तसेच त्या सोडून आलेल्या जागेकडे कोरड्या डोळ्यांनी पाहता आले पाहिजे. कारण शेवटी हे आयुष्य आहे, इथे आपण एकटेच आलो आहोत आणि एकटेच जाणार आहोत. मग कोणाच्यातरी नावडत्या चौकटीत स्वतःला बळजबरीने फिट करण्याचा हा केविलवाणा प्रयत्न कशासाठी..? क्षणभरही न थांबता निघून जाणे, हेच त्या क्षणाचे आणि स्वतःचे सर्वोच्च सत्य असते.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

#१७५ ❤️‍🩹🫂

तिला विसरण्याच्या नादात मी उलट तिच्याच जास्त जवळ जातोय की काय, अशी भीती वाटायला लागलीय. कारण प्रत्येक 'न आठवण्याचा' प्रयत्न हा शेवटी तिचाच एक नवीन उच्चार ठरतो आहे. मनाचा हा कोपरा आता अगदी जीर्ण झालेल्या वाड्यासारखा झाला आहे. खरंतर भिंतींवरून चुना निखळावा तशा तिच्या आठवणी हळूहळू सुटायला हव्यात, पण त्या तर दगडावर कोरल्यासारख्या तशाच आहेत. मला कळतच नाहीये की या चक्रव्यूहातून बाहेर कसं पडायचं. म्हणून स्वतःशीच भांडत राहतो मी रोज. कधी राग येतो तिचा, कधी स्वतःचाच वीट येतो, तर कधी वाटतं की हे सगळं सोडून कुठेतरी दूर निघून जावं, जिथे माणूस नावाचा प्राणीच नसेल. पण तितक्यात एक गोष्ट लक्षात येते की, "भूगोल बदलून इतिहास बदलता येत नाही." शेवटी, हा जो विसरण्याचा प्रवास आहे, तो तिला विसरण्याचा नाहीच आहे बहुदा. तो स्वतःला पुन्हा शोधण्याचा प्रवास आहे. तिच्याशिवाय मी कोण आहे, हे मला आता नव्यानं शोधावं लागणार आहे. हे दुःख, ही अस्वस्थता, हा एकाकीपणा, हे सगळं पचवून, यातूनच पुन्हा उभं राहावं लागेल. आज कदाचित मार्ग दिसत नाहीये, अंधार दाट आहे, पण कधीतरी हा भुताटकीसारखा छळणारा काळही शांत होईल. तेव्हा मी अस्तित्वात असेन की नाही, ते काही माहीत नाही. निदान तोपर्यंत या मनस्थितीशी दोन हात करत राहणं, जमत नसलं तरीही स्वतःला जपायचा प्रयत्न करत राहणं आणि या अव्यवस्थेतूनच एक नवीन व्यवस्था उभी करणं, एवढंच कदाचित आता माझ्या हातात उरलं आहे.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

#१७६ ❤️‍🩹🫂

माणसाचं आयुष्य नेमकं किती असतं, याचा हिशेब आता डॉक्टरांच्या पुस्तकांतून नाही तर अंत्ययात्रांच्या संख्येतून कळू लागला आहे. कालपरवापर्यंत खांद्याला खांदा लावून चालणारे कितीतरी जण आता फोटोंमध्ये अडकून पडले आहेत. उरलेले दिवस मोजण्याचं वय नकळत येऊन ठेपलं आहे. अशा वेळी मागे वळून पाहिलं की एक गोष्ट अक्षरशः अंगावर येते आहे. ती म्हणजे या आयुष्याचा कितीतरी मोठा हिस्सा मी जगलोच नाहीच. ना जाणो कधीपासून माझ्याही नकळत, तो मी एका अशा स्त्रीच्या नावावर गहाण टाकला, जिला माझ्या या व्यवहाराची साधी पावतीसुद्धा माहीत नव्हती.

खरंतर एकतर्फी प्रेम ही काही प्रेमाची जात नाही. तो अक्षरशः एक मुर्खपणा आहे. सुरुवातीला तो सवय वाटतो, मग व्यसन होतो, आणि शेवटी तोच आपली ओळख बनून बसतो. एखाद्या जुन्या वाड्याच्या भिंतींवर शेवाळ जसं वर्षानुवर्षं वाढत राहतं, तसं तिचं नाव मनाच्या प्रत्येक कोपऱ्यावर नकळत पसरत गेलं. आणि आता वयाच्या एका विशिष्ट टप्प्यानंतर ते खरवडून काढण्याचा प्रयत्न म्हणजे माझ्यासाठी भिंतच उध्वस्त करण्यासारखा प्रकार ठरतो आहे.

काही लोक मोठ्या सहजपणे मला सांगतात की, "विसरून जा."

पण हे असं सांगणाऱ्यांना कधी हा प्रश्न पडत नाही की विसरण्यासाठी आधी आठवण वेगळी काढावी लागते. माझ्याकडे ती वेगळी काढण्याची सोयच उरलेली नाही. कारण ती एखादी घटना नव्हती. ती माझ्या जगण्याची पद्धत होती. माझ्या चालण्यात, माझ्या थांबण्यात, माझ्या शांततेत, पुस्तकांच्या कडेला काढलेल्या रेघांमध्ये, वहीच्या शेवटच्या पानावर लिहिलेल्या तिच्या नावामध्ये, जुन्या गाण्यांच्या ओळींत, पावसाच्या पहिल्या वासात, संध्याकाळच्या उदास प्रकाशात... सगळीकडे ती थोडीथोडी मिसळली आहे.

म्हणून मला हा प्रश्न नेहमीच सतावत राहतो की तिला विसरण्यासाठी मी नेमकं करावं तरी काय...?

घर बदलावं..? शहर बदलावं..? फोन नंबर बदलावेत..? की देव बदलावा..? पण या सगळ्या बदलांमध्ये एक गोष्ट तशीच राहते, ती म्हणजे स्वतःपासून पळून जाण्याचा मार्ग अजून कोणत्याच भूगोलाने शोधलेला नाही.

वर्षानुवर्षं माणूस स्वतःलाच फसवत राहतो. "उद्या विसरेन", "पुढच्या वर्षी सगळं संपेल", "एखादी नवीन व्यक्ती आयुष्यात आली की हे सगळं निघून जाईल." पण आठवणींना गणित कळत नाही. त्या कॅलेंडर पाळत नाहीत. त्या कोणत्याही क्षणी दार ठोठावतात. कधी एखाद्या जुन्या गाण्याच्या दोन ओळींतून, कधी रस्त्यावरून चालताना अचानक दिसलेल्या ओळखीच्या चालण्यातून, तर कधी कारण नसतानाही मध्यरात्रीच्या शांततेत.

मग लक्षात येतं, आपण तिच्यावर फक्त प्रेम करत नव्हतो, तर आपण आपल्या आयुष्यातील प्रत्येक सुंदर शक्यता तिच्या नावावर लिहून ठेवली होती. ती मिळाली नाही म्हणून दुःख झालं नाही, पण तिच्यानंतर दुसऱ्या कोणत्याही शक्यतेवर विश्वास ठेवण्याची ताकदच उरली नाही. कारण तिच्याशिवाय दुसऱ्या कुणाची कल्पना या मनाने कधीच केली नाही.

काळ मोठा वैद्य आहे, असं म्हणणारे बहुधा जखमेवर कधी प्रेम करून बसले नसावेत. काळ औषध देत नाही, तो फक्त वेदना सहन करण्याची ताकद वाढवतो. 

आता या वयात कधी कधी वाटतं, तिला विसरण्यासाठी मला माझ्या आयुष्याचाच अर्धा भाग पुसून टाकावा लागेल. माझं तारुण्य, माझी स्वप्नं, तिच्यापर्यंत कधीच न पोहोचलेली पण फक्त तिच्यासाठी मी लिहिलेली माझी पत्रं, न झालेले संवाद, माझ्या एकांताची कारणं, तिथं मनमुराद रडणं... हे सगळं जर मिटवलं, तर उरेल कोण.?

कदाचित म्हणूनच काही माणसं प्रेमातून बाहेर पडत नाहीत. ती प्रेमात राहतही नाहीत. ती फक्त त्या प्रेमाच्या दीर्घ सावलीत आयुष्यभर चालत राहतात. आणि बाहेरून पाहणाऱ्यांना वाटत राहतं, हा माणूस जगतो आहे. प्रत्यक्षात मात्र तो एका कधीही न घडलेल्या आयुष्याचं शोकगीत अगदी शांतपणे गुणगुणत असतो.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

#१७७ ❤️‍🩹🫂

वयाचं एक पन्नाशी-साठीचं स्टेशन ओलांडलं की, अचानक प्लॅटफॉर्मवरची गर्दी विरळ झाल्यासारखी वाटू लागते. लहानपणापासून ज्या सावल्यांच्या छायेत आपण मोठे झालो, ज्या हातांनी आपल्याला बोट धरून जगायला शिकवलं, ते हात आता एकेक करून सुटायला लागतात. हा काळ असा असतो जिथे घराच्या भिंतींवरचे फोटो वाढतात आणि दिवाणखान्यातल्या माणसांच्या संवादाचे आवाज कमी होत जातात. हा अगदी नको असलेला असा हा 'मोसम' एक ना एक दिवस आपल्या प्रत्येकाच्या वाट्याला येतोच. अगदी घराच्या उंबरठ्याशी उभं राहून पायातले जोडे न काढता, तो एकामागून एक आपली हवीहवीशी माणसं गोळा करतो. आपण फक्त उघड्या डोळ्यांनी, हताशपणे हे सगळं पाहत राहतो, कारण त्याला अडवण्याची ताकद ना या जगातल्या कोणत्याही देवामध्ये आहे, ना माणसाच्या विज्ञानात. मागे उरतात फक्त कडू-गोड आठवणींचे ढीग, जे आपण मनाच्या कोपऱ्यात गोळा करून ठेवतो. एखाद्या जुन्या ट्रंकेत ठेवलेल्या कपड्यांना जसा कपाटाचा वास येतो, तसाच या आठवणींना एकाकीपणाचा वास यायला लागतो. ही माणसं आपल्याला या जगात पोरकं करून, शांतपणे पाठीवरची गोणती टाकून अनंताच्या प्रवासाला निघून जातात. त्यांच्या जाण्याने पडलेली पोकळी इतकी भयानक असते की, भरल्या घरातही माणसाला एखाद्या निर्मनुष्य वाळवंटात उभं असल्यासारखं वाटतं. आपण ज्यांना आपलं म्हणत होतो, ज्यांच्या हसण्या-रुसण्यात आपलं आयुष्य गुंफलं होतं, ती सगळी नाती त्या एका क्षणात अगदी अचानक केवळ कागदावरच्या अक्षरांसारखी पुसट होऊन जातात. आणि या सगळ्यात सर्वात क्रूर सत्य कोणतं असेल, तर ते म्हणजे या रांगेत पुढचा नंबर आपलाच आहे. आज आपण ज्यांच्यासाठी डोळ्यात पाणी आणतोय, उद्या आपल्यासाठीही कोणीतरी दोन थेंब ढाळेल आणि विसरून जाईल. या सृष्टीचा हा गाळ उपसण्याचा धंदा अव्याहत सुरू आहे. शेवटी आपणही एक दिवस अचानक, कोणालाही न सांगता, आपली गुंडाळी बांधून निघून जाणार आहोत. हे जे #आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂 नावाचं नाटक आपण रोज स्टेजवर येऊन तावातावाने जगत असतो, त्याचा पडदा कधीतरी असाच अनपेक्षितपणे पडणार आहे. आपण फक्त या प्रवासातले तात्पुरते प्रवासी आहोत, आणि आपलं स्टेशन आलं की आपल्याला उतरावंच लागणार, हेच या जगण्याचं अंतिम आणि एकमेव ढळढळीत सत्य आहे.! 🎭

सोन्याचा पिंजरा... ❤️‍🩹🫂

हे असं आहे तर सगळं. आपण आपलं एकेक पाऊल टाकत चाललोय असं वाटतं, पण खरं तर आपण एकाच जागी गरगर गिरक्या घेतोय. ही जी चाकोरी म्हणतो आपण, ती काही आपण स्वतः तयार केलेली नसते. समाज नावाचा एक अवाढव्य, आळशी अजगर असतो. त्याने आखून दिलेली ही वाट असते. त्या वाटेवरून सरपटत गेलं की लोक टाळ्या वाजवतात. पण चुकून कधीतरी आतला माणूस जागा होतो. त्याला वाटतं, 'बस्स, आता स्वतःच्या भाषेत बोलावं.' तो चार शब्द लिहितो. ते शब्द कोणाला सुखावण्यासाठी नसतात, ती फक्त आतल्या अंधाऱ्या खोलीत साचलेली धूळ झटकण्याची धडपड असते.

पण इथे तर सगळाच बाजार मांडून बसलेत लोक. कोणाला तुमचं सत्य नको असतं, त्यांना फक्त त्यांच्या सोयीचं मनोरंजन हवं असतं. तुमच्या त्या दोन ओळींनी कोणाच्यातरी सोयीस्कर सुप्त जाणिवांना धक्का लागतो. मग सुरू होतो हा 'DM' नावाचा आधुनिक नरक. तिथे अभिव्यक्ती स्वातंत्र्य वगैरे शब्द इतके सडतात की त्यांची दुर्गंधी यायला लागते. समोरचा माणूस, ज्याचा तुमच्या जगण्याशी तीळमात्र संबंध नसतो, तो अचानक तुमच्या सात पिढ्यांचा हिशोब काढायला लागतो. तो तुमच्या कुळाचा उद्धार करतो, कारण त्याच्या स्वतःच्या कुळात वैचारिक दारिद्र्याशिवाय दुसरं काही उरलेलं नसतं.

या अशा झुंडशाहीला पाहून हसू येतं आणि कीवही वाटते. आपली भाषा, आपलं संस्कृतीचं अभिमानगीत हे सगळं या असल्या ट्रोल गँगच्या उथळपणात वाहून गेलंय. आपण लिहितो कारण आपल्याला जगायचं असतं. पण हे लोक वाचतात कारण त्यांना कोणालातरी मारायचं असतं. या असल्या अडाणी, हिंस्त्र गर्दीला घाबरून जर आपण आपली लेखणी बोथट केली, तर आपणही त्यांच्यातलेच एक होऊ. त्यामुळे हा कुळाचा उद्धार वगैरे सोडून द्यायचा. हे जग असंच आहे; इथे शहाण्याला वेड्यात काढल्याशिवाय लोकांचा भात शिजत नाही. आपण आपली चाकोरी मोडत राहायची, कारण ती मोडल्याशिवाय आतला कोंब बाहेर येत नाही.!🎭

#मनात_येईल_ते

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

Gen Z चे YZ आंदोलन - १

सध्या जंतरमंतरवर जे काही नाट्य सुरू आहे, ते डोळसपणे पाहिले तर एक गोष्ट स्पष्ट होते की आंदोलन आणि अराजकता यातील पुसट रेषा आता पूर्णपणे पुसून टाकण्यात आली आहे. आपल्या देशात लोकशाहीने प्रत्येकाला निषेध करण्याचा, आपले म्हणणे मांडण्याचा अधिकार दिला आहे, यात तीळमात्र शंका नाही. उदाहरणार्थ जर रस्ता खराब आहे, म्हणजेच व्यवस्थेत काही त्रुटी आहेत, हे जर तुमचे गाऱ्हाणे असेल, तर त्यावर आवाज उठवणे गैर नाही. पण रस्ता खराब आहे म्हणून मी थेट विरुद्ध दिशेने गाडी चालवणार, सिग्नल तोडणार आणि अपघाताला निमंत्रण देणार, हा कसला शहाणपणा..? आज जंतरमंतरवर नेमकी हीच 'अतिशहाणी' मानसिकता उघडी पडत आहे. मूळ प्रश्नावरून लक्ष भरकटवून कायद्याला आणि व्यवस्थेलाच ओलीस धरण्याचा हा एक सुनियोजित खेळ आहे. जेव्हा तुम्ही रस्त्यावर उतरून सर्वसामान्यांचे जगणे असह्य करता, तेव्हा तुम्ही हक्कांची भाषा बोलण्याचा नैतिक अधिकार गमावून बसता. उदाहरणार्थ वाहतुकीचे नियम हे रस्ता चांगला असो वा वाईट, सुरक्षिततेसाठी असतात. तसेच लोकशाहीचे नियमही व्यवस्था टिकवण्यासाठी असतात. पण इथे तर 'आम्हाला हवे तेच होणार, नाहीतर आम्ही संपूर्ण वाहतूकच ठप्प करू' अशी उघड धमकी दिली जात आहे. हा निव्वळ हट्ट नाही, तर लोकशाहीच्या नावाखाली चालवलेली हुकूमशाही आहे. आणि सर्वात मोठे आश्चर्य म्हणजे, या अराजकतेला काही स्वयंघोषित बुद्धिवंत आणि माध्यमवीर 'क्रांती'चे लेबल लावून मोकळे होत आहेत. पण जनतेला वेड्यात काढण्याचा हा प्रयत्न फार काळ टिकत नसतो, हे या आंदोलकांनी आणि त्यांच्या पडद्यामागच्या सुत्रधारांनी लक्षात ठेवलेले बरे.!🎭

#मनात_येईल_ते 

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

Gen Z चे YZ आंदोलन...

आज जंतरमंतर आणि संसद भवनाच्या परिसरात Gen Z आंदोलनाच्या नावाखाली जो काही तमाशा झाला, त्याला निव्वळ आणि निव्वळ पोरखेळच म्हणावा लागेल. खरं सांगायचं तर, हा लोकशाहीचा किंवा अधिकारांचा लढा नाही, तर ही सरळ सरळ वैचारिक दिवाळखोरी आणि उथळपणाचे प्रदर्शन आहे. आजकालच्या या नव्या पिढीला इतिहास माहिती नाही आणि वर्तमानाचे भान नाही. केवळ सोशल मीडियावर चार लाईक्स मिळवण्यासाठी आणि काही Reels बनवण्यासाठी देशाच्या सर्वोच्च कायदा बनवणाऱ्या संस्थेच्या दारात जाऊन स्टंटबाजी करायची, हाच या आंदोलकांचा एकमेव अजेंडा दिसतोय.

कुठल्याही आंदोलनाला एक नैतिक अधिष्ठान असावं लागतं, एक ठोस वैचारिक बैठक असावी लागते. पण इथे काय दिसतंय..? कसलाही अभ्यास नाही, मागण्यांमध्ये कोणतीही स्पष्टता नाही, फक्त गोंधळ घालणे आणि स्वतःला मोठे 'क्रांतिकारक' म्हणून प्रस्थापित करण्याचा हा केविलवाणा प्रयत्न आहे. याला आंदोलनाच्या नावाखाली चाललेली 'वायझेडगिरी' नाही म्हणायचं तर दुसरं काय म्हणायचं..? संसद भवन ही काय तुमच्या कॉलेजची कँटीन किंवा पिकनिक स्पॉट आहे का, जिथे जाऊन तुम्ही कसलेही नियम न पाळता हुल्लडबाजी करणार..?

मुख्य प्रवाहातील काही माध्यमं आणि स्वतःला विचारवंत म्हणवणारे काही पांढरपेशा लोक या उथळपणाचे 'युवा क्रांती' म्हणून कौतुक करायला लगेच पुढे सरसावतात, ही तर याहून मोठी शोकांतिका आहे. पण सामान्य जनतेला डोळे आहेत आणि त्यांना यामागचा फोलपणा स्पष्ट दिसतोय. लोकशाहीने प्रत्येकाला निषेध करण्याचा अधिकार दिला आहे, पण त्या अधिकाराचा वापर जेव्हा निव्वळ स्वस्तातली प्रसिद्धी मिळवण्यासाठी आणि कायदा-सुव्यवस्थेची थट्टा उडवण्यासाठी केला जातो, तेव्हा त्याला अराजकता म्हणतात. आज जंतरमंतरवर जे घडलं, ते देशाच्या सुजाण नागरिकाला अस्वस्थ करणारं आहे. या तथाकथित आंदोलकांनी आणि त्यांच्या पाठीशी उभ्या राहणाऱ्या सूत्रधारांनी हे लक्षात ठेवलं पाहिजे की, स्टंटबाजीने हेडलाईन्स मिळवता येतात, पण इतिहास घडवता येत नाही. हा निव्वळ पोरकटपणा असून, अशाने देशाचे किंवा या पिढीचे कोणतेही भले होणार नाही, हेच आजच्या या संपूर्ण प्रकरणाचे ढळढळीत सत्य आहे.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

#१७८ ❤️‍🩹🫂

पावसाचा असा एक मंद, सलग आणि निरुपद्रवी सूर लागतो तेव्हा रात्रीच्या अंधाराला एका वेगळ्याच संथपणाची लय येते. जसा एखादा म्हातारा रेडिओ बारीक आवाजात लावून घरातल्या अंधाऱ्या कोपऱ्यात, भिंतीच्या एखाद्या जुन्या खुंटीला अडकवून ठेवावा आणि त्यातून जुनी, काहीशी विसरलेली पण मनात घर करून राहिलेली गाणी पाझरत राहावीत, अगदी तसाच हा पाऊस गेल्या काही रात्रींपासून अखंड, रात्रभर पडतो आहे. तो कुठेही आदळत नाही, पत्र्यावर त्याचा अवाजवी धिंगाणा नाही की खिडक्यांच्या काचांवर तो उगीचच थपडा मारत नाही. तो फक्त चालत राहतो, एका अत्यंत सुजाण आणि सोशिक प्रवाशासारखा.

जगण्याचा एक आंतरिक, मूक एकाकीपणा ओढून या पावसाने रात्रीच्या या प्रहराला वेढून टाकलं आहे. बिछान्यावर पडून राहिल्यावर डोळे मिटले तरी बाहेर पडणाऱ्या पाण्याचे थेंब आणि मातीचा तो ओलसर, कुबट पण हवाहवासा वाटणारा गंध थेट मेंदूच्या गाभाऱ्यात उतरत जातो. भिंतीवरचे पापुद्रे निघालेले जुने रंग, कोपऱ्यात पडलेली पुस्तकांची अस्ताव्यस्त थप्पी आणि अर्धवट उघड्या खिडकीतून येणारी थंड, ओलसर झुळूक. या सगळ्या गोष्टी एकाएकी जिवंत होतात. जणू काही या खोलीला, या वस्तूंना आणि मलासुद्धा या पावसाने आपल्या संथ लयीत बांधून घेतलं आहे. अशा वेळी भूतकाळातल्या काही विस्कळीत आठवणी उगीचच डोकावून जातात, जशा जुन्या अंबाडीच्या गोणपाटातून सुतळीचे दोरे बाहेर यावेत. काही माणसं आठवतात, जी कधीकाळी खूप जवळची होती आणि आता फक्त डायरीच्या पानांवर किंवा जुन्या फोटोंच्या कोपऱ्यात धुळीसारखी साचून राहिली आहेत. पण या आठवणींमध्ये कोणताही थयथयाट नाही, ना कुठला पश्चात्ताप. आहे तो फक्त एक शांत, सुन्न करून टाकणारा स्वीकार.

हा पाऊस म्हणजे कुठलीतरी निसर्गाची भव्य घटना नाही, तर तो आपल्याच आतल्या एकाकीपणाचा आरसा आहे. तो रात्रभर पडत राहतो कारण त्यालाही माहीत असतं की, दिवसाच्या उजेडात माणसांनी पांघरलेले मुखवटे गळून पडायला हीच एक वेळ योग्य असते. रेडिओवरचं ते गाणं जसं खोलीच्या वातावरणात नकळत मिसळून जातं, तसाच हा पाऊस माझ्या रक्तात, माझ्या विचारांत आणि माझ्या या अस्वस्थ मनस्थितीत संथपणे मिसळत चालला आहे. बाहेर अंधार अधिकच गडद होत जातो, आणि पाऊस अधिकच आपला वाटू लागतो. जसा एखादा जुना, निष्कांचन मित्र रात्रीच्या वेळी न सांगता घरात यावा, आणि कोपऱ्यात शांतपणे बसून राहावा, अगदी तसाच.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

#१७९ ❤️‍🩹🫂

क्षणभर वाटलं होतं की सुटलो. आज सकाळी सकाळी जेव्हा तिच्याशी जोडलेली ती शेवटची वस्तू, ती शेवटची खूण मी घरातून हद्दपार केली, तेव्हा एकाएकी मोकळं वाटलं. छातीवरचं एक वर्षानुवर्षांचं ओझं उतरल्यासारखं झालं. आपण आता भूतकाळाच्या या जुन्या, गंजलेल्या जोखडातून कायमचे मुक्त झालो, असा एक भाबडा, सुटकेचा सुस्कारा मी सोडला होता. पण हा फक्त एक आभास होता.

माणूस वस्तू बदलू शकतो, जागा बदलू शकतो, अगदी स्वतःचं जगणंही वरवर बदलू शकतो. पण स्मृतींची गणितं एवढी सोपी नसतात. जसजसा दिवस मावळतीला गेला आणि तिन्हीसांजेची ती उदास, राखाडी सावली माझ्या घराच्या उंबरठ्याशी येऊन थबकली, तशी आतली शांतता अधिकच गडद झाली. त्या अंधुक प्रकाशात, कसं काय कुणास ठाऊक, पण तिची आठवण पुन्हा एकदा मनात रुंजी घालू लागली. अगदी नकळत, एखाद्या भुतासारखी ती समोर येऊन उभी राहिली.

मी कासावीस झालो. डोक्यात एकच चक्र सुरू होतं, असं कसं घडू शकतं.? मी तर तिच्याशी संबंधित प्रत्येक धागा कापून टाकला होता. तिच्या खाणाखुणा, तिचे शब्द, तिचे स्पर्श... सगळं काही मी कायमस्वरूपी बुजवून टाकलं होतं. मग हा अचानक आलेला आठवणींचा पूर कुठून आला.? या अस्वस्थतेने ग्रासून मी एखाद्या पिंजऱ्यातल्या वाघासारखा घरभर, या खोलीतून त्या खोलीत चकरा मारत होतो. पाय अस्वस्थ होते, मन व्याकूळ होतं.

आणि अचानक, माझे पाऊल आरशासमोर अडखळले.

मी थबकलो. आरशात पाहिलं. समोर एक चेहरा होता. थकलेला, हरवलेला, डोळ्यांत जुनीच व्याकुळता साठवलेला, माझा स्वतःचा चेहरा. आणि त्याच क्षणी विजेसारखा एक विचार डोक्यात चमकून गेला. 

मी ज्या आठवणींना घरातून, वस्तूंमधून बाहेर काढत होतो, ती मूळ आठवण तर इथे समोर उभी होती. हा आरशात दिसणारा माणूस, तिने बदललेला, तिच्या जगण्याशी जोडलेला माणूस... हीच तर तिची सगळ्यात मोठी खूण आहे. मी माझ्या मनाच्या स्वप्नातील जगातून तिचं अस्तित्व पुसलं, पण स्वतःमध्ये साठलेलं तिचं असणं कसं पुसणार.? आरशातली ही आठवण तर अजूनही आहे तशीच जिवंत आहे. आता या स्वतःला, या आरशातल्या माणसाला कसं आणि कुठे कायमस्वरूपी बुजवून टाकायचं.? हा प्रश्न आता अनुत्तरित आहे, आणि या विचाराने व्याकूळ होऊन गेलेली संध्याकाळ जाताना आणखीन अधिकच गडद अशी रात्र माझ्या सोबतीला सोडून गेलेली आहे.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

#१८० ❤️‍🩹🫂

कधीकधी वाटतं, आपण जे जगतोय ते खरंच आपलं आयुष्य आहे, की समोरच्यांच्या सोयीसाठी आपण घेतलेली एखादी तात्पुरती भूमिका..? आपण घेतलेल्या एखाद्या भूमिकेमागची आपली तगमग, आपली खरी भावना समजून घेण्याची साधी तजवीजही लोक करत नाहीत. वरून आपल्याबद्दल गैरसमजांचे डोंगर उभे करतात. भालचंद्र नेमाडे यांच्या 'कोसला'मधल्या चांगदेवाला जसा या जगाचा, इथल्या माणसांच्या निरर्थक व्यवहारांचा उबग आला होता, तसंच काहीसं आज जाणवू लागलंय. आपण कोणासाठी आणि का स्पष्टीकरण द्यायचं.? ज्यांना आपल्या अंतरंगात डोकावण्याची इच्छाच नाही, त्यांचे ते गैरसमज तसेच राहू द्यावेत, हेच उत्तम. खरेतर, जिथं न बोलता, केवळ शांततेच्या भाषेतून समोरच्याचं दुःख किंवा आनंद समजून घेतला जातो, तिथंच खरा आपलेपणा असतो. नात्यांमध्ये जेव्हा संवादापेक्षा स्पष्टीकरणाची गरज जास्त भासू लागते, तेव्हा समजून जावं की ती माणसं मुळात आपली कधी नव्हतीच. आपण मात्र उगीचच त्यांच्यात आपलं माणूस शोधत राहतो. ही माणसं आपली असण्याचा फक्त एक पोकळ आणि गुळगुळीत दिखावा करत असतात. वरवर मुखवटे लावून फिरणाऱ्या या गर्दीत मुखवट्यांच्या मागे दडलेला खरा चेहरा शोधणं आता मी सोडून दिलंय. हे जग म्हणजे एक मोठं नाटक आहे आणि आपण सगळे त्यात सक्तीने ढकलले गेलेले कलाकार आहोत. पण ज्यांना आपल्या रडण्यामागचं कारण आणि हसण्यामागची वेदना कळत नाही, त्यांच्यासमोर आपल्या भावनांचं प्रदर्शन मांडण्यात काय हशील.? आयुष्याच्या या वळणावर आता एक गोष्ट पक्की समजली आहे की, प्रत्येकाला खुश ठेवण्याचा मक्ता आपण घेतलेला नाही. ज्यांना गैरसमज करून घेण्यातच धन्यता वाटते, त्यांना त्यांच्या त्या काल्पनिक जगात सुखाने जगू द्यावं. आपण मात्र आपल्याच विश्वात, आपल्याच धूनमध्ये जगलेलं बरं. कारण शेवटी, स्वतःशी प्रामाणिक राहणं हेच सर्वात मोठं सत्य आहे, बाकी सगळा निव्वळ देखावा आहे.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

तुमच्या माझ्या मनातलं... ❤️‍🩹🫂

माझा हा ब्लॉग, इथं मांडले जाणारे विचार कदाचित प्रत्येकाला आवडतीलच असं नाही. कारण इथं गाजावाजा नाही, दिखावा नाही, तर आयुष्याच्या जखमांवरून अलगद फिरणारा शब्दांचा एक प्रेमळ हात आहे. इथली प्रत्येक ओळ ही कुणीतरी जगलेल्या, भोगलेल्या क्षणातून जन्माला आली आहे. इथल्या या शब्दांत तुम्हाला प्रामुख्याने प्रेम, विरह आठवणी, नियतीचे अजब खेळ आणि माणसांच्या कायमच्या निघून जाण्याची वेदना हेच विषय दिसून येतील. बहुतेक म्हणूनच ते फक्त लिहायचं म्हणून लिहिलेले कमी आणि प्रत्यक्षात जगलेले असे जास्त वाटतात. आणि म्हणूनच नकळतपणे तुम्हाला स्वतःशी, स्वतःच्या आयुष्याशी संवाद साधायला भाग पाडतात.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

#१८१ ❤️‍🩹🫂

बघ, शेवटी मी सुद्धा तुझ्यासारखाच झालोय. तुझी आठवण येणं आता पूर्णपणे बंद झालंय. हातातला चहाचा कप तसाच रिकामा पडलेला असतो, पण त्यात आता तुझा चेहरा तरंगताना नाही. दिवसामागून दिवस चाललेत, कॅलेंडरची पानं उलटतायत, आणि मी अगदी निर्विकारपणे या सगळ्याकडे पाहतोय. आपण ज्याला जगणं म्हणतो, ते खरंतर अशाच एकामागून एक येणाऱ्या सवयींच्या थपडा खात चालणं असतं. आणि माणसाचं मन म्हणजे काय हो..? शेवटी एक जुनाट, गंजलेलं यंत्रच ना.! सुरुवातीला खटखट करतं, नंतर त्याचाही आवाज सवयीचा होतो. तुझ्या नसण्याची जी काही रखरख होती, ती आता या मातीच्या रंगात आणि रोजच्या जगण्याच्या धुरळ्यात कुठेतरी विरघळून गेलीये, हे मात्र खरं.

नदी वाहत राहते आणि मागे फक्त वाळूचे ढीग सोडून जाते, तसंच काहीसं झालंय. आता तुझा फोन आला नाही, तरी छातीत तो जुना धस्स होणारा आवाज होत नाही. रस्त्यावरून चालताना तुझ्या आवडीचं गाणं कुठल्यातरी दुकानात वाजत असतं, पण माझे पाय तिथे आता रेंगाळत राहत नाहीत. मी पुढे निघून जातो. थेट व्यावहारिक आणि कोरडा होऊन. हा कोरडेपणा मी तुझ्याकडूनच शिकलो की काळानं मला जबरदस्तीनं शिकवला, कुणास ठाऊक.!? पण आता या शांततेची भीती वाटत नाही, उलट तिची सवय झालीये. माणूस जेव्हा स्वतःच्याच आठवणींच्या मलब्यातून बाहेर पडतो, तेव्हा तो असाच निबर बनतो.

तुला वाटत असेल की मला तुझा राग येतोय, पण तसंही काही नाही. राग यायलाही मनात काहीतरी ओल शिल्लक असावी लागते. इथे तर सगळंच वाळवंट झालंय. जुन्या पत्रांचे कपटे किंवा आपल्या मेसेजेचे स्क्रीनशॉट्स आता मोबाईलच्या कोणत्यातरी कोपऱ्यात पडून असतील, पण ते उघडून पाहण्याची ऊर्मी संपलीये. आपण दोघंही आपापल्या जगात एवढे गुंतलोय की आता एकमेकांचा पत्ता शोधण्याची गरजच उरलेली नाही. हे जे काही घडलंय, ते अत्यंत स्वाभाविक आहे. यात कोणताही आव नाही, कोणताही आव आणलेला संताप नाही. फक्त एक संथ, संथ चाललेला आयुष्याचा गाडा आहे, जो आता तुझ्याशिवायही तितक्याच गतीनं पुढे सरकतोय. मीही आता तुझ्यासारखाच झालोय गं... एकदम शांत, व्यवहारी आणि तितकाच तुटलेला.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

#१८२ ❤️‍🩹🫂

माणूस म्हणून जगताना एक गोष्ट फार उशिरा कळते, ती म्हणजे आपल्या आवडीनिवडीला या जगण्याच्या बाजारात कवडीचीही किंमत नसते. आपण आपल्या मनात सुबक, देखणे नकाशे आखून ठेवतो, पण आयुष्य आपल्याला अशा एका अनोळखी गल्लीत आणून सोडतं, जिचा रस्ता आपण कधी स्वप्नातही शोधला नसतो. आपली इच्छा असो वा नसो, हे जग आपल्या हातावर अशा विषयांचे जाडजूड ग्रंथ आणून ठेवतं, ज्यांची नावं वाचायलाही आपल्याला कंटाळा आलेला असतो. मग सुरू होतो एक सक्तीचा प्रवास. ज्या गोष्टींचा आपल्याला मनापासून वीट आलाय, त्याच गोष्टींच्या गराड्यात आपल्याला दिवस-रात्र काढावी लागते. हा कुठला खेळ आहे कुणास ठाऊक.? ज्या माणसांचा चेहरा पाहावासा वाटत नाही, त्यांच्याच स्वभावाचे बारकावे अभ्यासावे लागतात. ज्या सिच्युएशन्स चालढकल करून टाळायच्या असतात, नेमक्या त्याच संकटांच्या गाभ्यात शिरून आपल्याला उभे राहावे लागते.

हा सगळा प्रकार म्हणजे एका नावडत्या विषयात जबरदस्तीने ढकललेल्या 'पीएचडी'सारखाच आहे. इथे कोणतीही गाईडलाईन नसते, परीक्षा घेणारा कुणी नसतो आणि सगळ्यात महत्त्वाचं म्हणजे या संशोधनाला कोणताही शेवट नसतो. रोज सकाळी उठून आपण त्याच कंटाळवाण्या, निरर्थक वाटणाऱ्या प्रकरणांची पानं उलटत राहतो. मनात एक वेगळीच घुसमट असते. डोक्यावर अदृश्य ओझं घेऊन चालताना पाय थकून जातात, पण थांबण्याची सोय नसते. आजूबाजूची माणसं आपलं हे 'संशोधन' पाहून कौतुक करतात, त्यांना वाटतं आपण खूप मोठे काहीतरी मिळवतोय, पण आतल्या आत जे काही हरवत चाललंय, त्याची नोंद कोणत्या प्रबंधात होणार.? आपण ज्या सिस्टीमचा तिरस्कार करतो, त्याच सिस्टीमचे आपण कधी मूक भाग बनून जातो, हे आपले आपल्यालाच कळत नाही.

पण या सगळ्या उद्वेगात आणि उपरोधात एक वेगळेच सत्य दडलेले असते. या नावडत्या विषयांचा सखोल अभ्यास करता करता, माणसाला स्वतःचा एक नवा चेहरा गवसतो. जगण्यातला फोलपणा जितक्या जवळून पाहावा, तितकीच आतली जाणीव अधिक प्रगल्भ होत जाते. हे आयुष्य आपल्याला जाणीवपूर्वक त्या चिखलात उतरवतं, जेणेकरून आपल्याला कमळाची किंमत कळावी. ही सक्तीची पीएचडी करत असतानाच, माणसाला खऱ्या अर्थाने 'जगणे' समजायला लागते. हा प्रवास वेदनादायी नक्कीच आहे, पण तोच तुम्हाला निबर बनवतो. या प्रक्रियेत तुमच्यातला जुना, हळवा माणूस मागे पडतो आणि एक असा माणूस जन्माला येतो, ज्याला आता जगातील कोणत्याही वादळाची भीती उरत नाही. हाच या अनपेक्षित अभ्यासाचा खरा पदवीप्रदान सोहळा असतो.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

#१८३ ❤️‍🩹🫂

दिवसभर मी माझ्या स्वतःच्याच एका सुबक, देखण्या स्वप्नांच्या दुनियेत जगत असतो. तिथं मला कशाचीच कमतरता भासत नाही. खरं तर मी शरीराने फक्त कामाच्या ठिकाणी वावरत असतो, पण माझं मन मात्र कधीच उंबरा ओलांडून माझ्या त्या घरात जाऊन बसलेलं असतं. तिथं माझी बायको भाजी चिरता चिरता किंवा देवापाशी दिवा लावता लावता अगदी आतुरतेने माझ्या पावलांची चाहूल घेत असते. माझे शिवनंदन आणि शिवनंदिनी... ती दोघं 'बाबा आले, बाबा आले' करत अंगावर येण्यासाठी दाराकडे डोळे लावून बसलेली असतात. त्यांच्या त्या किलकिल्या हसण्यात आणि निरागस ओरडण्यात माझ्या अख्ख्या जन्माचा शिणवटा एका सेकंदात विरघळून जाईल, अशी माझी समजूत असते. हे चित्र माझ्या डोक्यात इतकं जिवंत असतं की, रोज संध्याकाळी तिथं पोहोचण्यासाठी माझी जी घालमेल होते, ती शब्दांत सांगता येण्यासारखी नाही. सगळी कामं वेळेवर आटोपून मी बस पकडण्यासाठी पळतो. ती नेहमीची एसटी बस चुकली, तर मग मिळेल त्या वाहनाला हात दाखवून, लटकून, कसाबसा लवकरात लवकर घर गाठण्याचा प्रयत्न करतो. त्या धावपळीला, त्या श्वास टाकण्याला एक जगण्याचा अर्थ असतो.

एसटीच्या खिडकीतून बाहेर बघताना भोवतालचे रस्ते, माणसं, वाहनांचे कर्कश हॉर्न आणि सहप्रवाशांचा तो घामट वास... हे सगळं माझ्या त्या स्वप्नाळू जगापुढे पार फिकं पडलेलं असतं. डोक्यात फक्त एकच वेळ असते.... ती म्हणजे सात ते सव्वा सातची. जेव्हा माझे पाय माझ्या अंगणात पडतात, तेव्हा माझं मन एका सुटकेच्या, तृप्त भावनेने भरून आलेलं असतं. आता घराचं कवाड उघडेल, आता पोरांचा गलका ऐकू येईल, आता घरातला तो उबदारपणा मला कवेत घेईल, असंच मला वाटत असतं.

पण नेमका त्याच क्षणी, डोळ्यांसमोर तो लोखंडाचा थंडगार, निर्जीव तुकडा उभा ठाकतो. ते माझ्या घराच्या दाराला टांगलेलं भलं मोठं कुलूप.! ते नुसतं कुलूप नसतं, तर वास्तवाचा एक क्रूर पहारेकरी असतो. तो रोज संध्याकाळी माझ्या छातीवर पाय देऊन मला ओरडून सांगतो, "माणसा, भानावर ये. हे जे तू दिवसभर जगत होतास, तो म्हणजे तू विणलेला निव्वळ एक आभास होता." त्या कुलुपाच्या गर्द काळपट रंगात आणि त्याच्या जडपणात एका क्षणात माझं ते गोड स्वप्न उधळून जातं. मी अगदी तात्पुरता, निदान काही तासांकरिता तरी, पुन्हा भानावर येतो. माझ्या आनंदाचा तो खेळ आता तिथंच संपलेला असतो.

त्या कुलुपाला स्पर्श करताना हाताला लागणारा तो धातूचा थंडपणा थेट माझ्या काळजाला चिरत जातो. अगदी जड अंतःकरणानं, खांदे पाडून मी ती चावी फिरवतो. त्या चावीचा होणारा 'कर्कश' आवाज म्हणजे माझ्या त्या सुंदर स्वप्नाचा मरण पावलेला हुंदका असतो. मी ते कुलूप काढतो आणि त्या रिकाम्या, अंधाऱ्या घरात प्रवेश करतो. घरातला तो कोंदट वास आणि पसरलेली भयानक शांतता पुन्हा एकदा माझ्या छातीवर येऊन बसते. दिवसभर ज्या शिवनंदन आणि शिवनंदिनीला मी मनात कडेवर घेऊन फिरत होतो, ती केवळ हवेत विरून गेलेली नावं ठरतात. मी स्वतःच्याच हाताने स्वतःचा भ्रमनिरास करून घेतो आणि त्या रिकाम्या चौकटीत मुकाट्याने प्रवेश करतो. आता पुढचे काही तास हेच जळजळीत वास्तव सहन करायचं, रात्रीच्या अंधारात डोळे मिटून पुन्हा एकदा त्या स्वप्नाचे विखुरलेले तुकडे जोडायचे आणि उद्या सकाळी पुन्हा त्याच आभासाच्या पाठीमागे धावण्यासाठी स्वतःला पुन्हा तयार करायचं. आयुष्य म्हणजे दुसरं काय असतं.? एका कुलुपापासून सुरू होऊन दुसऱ्या कुलुपापाशी संपणारा एक वर्तुळाकार, एकाकी प्रवास...!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

धडपड...‌❤️‍🩹🫂

या माझ्या कल्पनेच्या चक्रव्यूहात मी आजवर इतक्या वेळा स्वतःला संपवलं आहे की, आता खरोखर जिवंत असणं म्हणजे काय, हेच मी विसरून गेलोय. रोज रात्री डोळे मिटले की विचारांचं एक वेगळंच वादळ सुरू होतं आणि त्या अंधाऱ्या दुनियेत मी स्वतःचेच तुकडे करत राहतो. प्रत्येक वेळी जेव्हा मी कल्पनेत स्वतःला मारतो, तेव्हा खऱ्या आयुष्यातल्या माझ्या अस्तित्वाचा एक भाग कायमचा निखळून पडतो. आता तर अशी वेळ आली आहे की, स्वतःच्याच हाताला स्पर्श केला तरी तिथे हाडामांसाचं शरीर असल्याचा भास होत नाही. आरशात पाहताना समोर दिसणारा चेहरा माझाच आहे का, असा प्रश्न पडतो आणि त्या प्रतिबिंबात फक्त एक रिकामेपण पाहायला मिळतं. माझ्या शरीरात वाहणारं रक्त, चालणारे श्वास आणि धडधडणारं हृदय... हे सगळं असूनही नसल्यासारखं वाटतंय. एका काल्पनिक मृत्यूच्या इतक्या फेऱ्या मी मारल्या आहेत की, जिवंतपणाची व्याख्याच माझ्यासाठी धूसर झाली आहे. लोक माझ्याशी बोलतात, मी त्यांना प्रतिसाद देतो, पण आतून मी पूर्णपणे सुन्न झालोय. या कोरडेपणामुळे मला स्वतःच्या हसण्याचा किंवा रडण्याचाही विसर पडलाय. जणू काही मी एकाच वेळी दोन वेगवेगळ्या जगात जगतोय—एक जिथे मी जिवंत आहे आणि दुसरं जिथे मी रोज स्वतःला मारतोय. या खेळात आता कल्पनेची ती भयंकर दुनियाच जास्त खरी वाटू लागली आहे. माझ्या अस्तित्वाचं हे असं जाणवेनासं होणं मला आतून पोखरत चाललंय. मी यातून बाहेर पडण्यासाठी धडपडतोय, पण माझे पाय त्याच काल्पनिक अंधाराकडे परत परत खेचले जातात. मला फक्त एकदाच, अगदी मनापासून, मी जिवंत असल्याचा तो जुना आणि उबदार भास पुन्हा अनुभवायचा आहे.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

#१८४ ❤️‍🩹🫂

घर विकणे म्हणजे केवळ विटा, सिमेंट आणि लाकूड यांचा व्यवहार नसतो. काही घरांच्या भिंतींमध्ये वर्षानुवर्षे साठलेल्या आठवणी असतात, आणि काही उंबरठ्यांवर आयुष्यभराची पावले रेंगाळलेली असतात. त्याला पैशांची तशी काहीच अडचण नव्हती. कारण पैसा तर भरपूर प्रमाणात होताच. पण आता त्याला त्या जुन्या आठवणींतून कायमचं बाहेर पडायचं होतं. ते शक्य होतं की नव्हतं हे त्याला ठाऊक नव्हतं, पण त्याला निदान तसा प्रयत्न तरी करून पहायचा होता. त्या दिवशी त्याने दलालाच्या हातात कागद दिले, तेव्हा बाहेरून तो पूर्णपणे शांत दिसत होता. मात्र आतून त्याचे संपूर्ण बालपण प्रश्नार्थक नजरेने त्याच्याकडे पाहत उभे होते.

हे तेच घर होते—

जिथे त्याने पहिल्यांदा धावायचा प्रयत्न केला होता, तेव्हा त्याने गुडघे फोडून घेतले होते. जिथे आईच्या हाकेत संध्याकाळ उतरायची, आणि बाबांच्या पावलांच्या आवाजात घराला सुरक्षिततेची चाहूल लागायची. जिथे पावसाच्या पहिल्या सरींचा सुगंध मातीपेक्षा आधी मनात दरवळायचा. आणि... जिथे समोरच्या घराच्या गॅलरीत उभ्या असलेल्या त्या एका चेहऱ्याने, प्रेमाचा अर्थ अजून शब्दांतही न समजणाऱ्या एका मुलाच्या हृदयात आयुष्यभरासाठी एक न बोललेली कथा लिहून ठेवली होती. त्याचं ते प्रेम कधी व्यक्त झालं नव्हतं. कधी हातात हात आला नव्हता. कधी वचनं दिली गेली नव्हती. तरीही त्या गल्लीतून जाताना त्याचं हृदय नकळत धडधडायचं. त्या खिडकीकडे पाहण्याची त्याची सवय वर्षानुवर्षे तशीच राहिली होती. काळाने त्या गल्लीतले चेहरे बदलले... दारांवरची नावं बदलली... झाडं मोठी झाली... रस्त्यांवर नवीन डांबर चढलं... पण त्याच्या मनातलं ते घर मात्र अजूनही तसंच होतं... एका लहान मुलाच्या निष्पाप स्वप्नांनी भरलेलं. आज त्या घराला कुलूप लावताना त्याने शेवटचं प्रत्येक खोलीकडे पाहिलं. भिंती काही बोलल्या नाहीत, पण त्यांच्या शांततेत हजारो आठवणींचा हुंदका दडलेला होता. उंबरठा ओलांडताना त्याला क्षणभर वाटलं, जणू हे घर त्याला थांबवून म्हणत आहे, "तू मला विकू शकतोस... पण माझ्यात जगलेलं तुझं आयुष्य कुठे विकणार आहेस?" त्याने हळूच मागे वळून पाहिले. दार बंद झाले. कुलूप लागले. व्यवहार पूर्ण झाला होता. पण त्या क्षणी विकलं गेलं ते घर नव्हतं... विकला गेला होता त्याच्या आयुष्याचा तो निरागस ऋतू, ज्यात प्रेमाला नाव नव्हतं, आठवणींना किंमत नव्हती, आणि प्रत्येक संध्याकाळ उद्याच्या आशेवर जगत होती. त्याच्या त्या स्वप्नातल्या छोट्याशा गल्लीत आता त्याचं असं काहीच उरलं नव्हतं...

पण त्याला सतत एक छोटासा मुलगा धावत गेल्याचा भास होत होता.. धावत असताना त्या मुलाची नजर त्या खिडकीकडे स्थिरावली होती, आणि बहुतेक त्याला अजूनही वाटत होते की, "काही घरे सोडून जाता येतात, पण काही घरे आयुष्यभर आपल्याला सोडत नाहीत.!" 🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

अल्गोरिदम वगैरे... ❤️‍🩹🫂

हल्ली माझ्या X च्या TLमध्ये अशी राजकीय परिस्थिती निर्माण झाली आहे की, निवडणूक आयोगाने तारीख जाहीर करण्यापूर्वीच सर्व पक्षांनी प्रचार सुरू केला आहे. मी मात्र अजूनही माझ्या त्याच जुन्या पक्षाचा साधासुधा कार्यकर्ता म्हणून उपस्थित राहतो. परंतु माझ्या TLमध्ये सर्वपक्षीय महाआघाडी स्थापन झाल्याचे स्पष्टपणे दिसते.

या "अल्गोरिदम" नावाच्या निवडणूक अधिकाऱ्याकडून बहुधा माझे मतदार ओळखपत्र तपासायचे राहून गेले असावे. कारण मी कोणाला फॉलो करतो, कोणाचे लेखन आवडीने वाचतो, याच्याशी त्याचा काहीही संबंध उरलेला दिसत नाही. उलट, ज्यांना मी प्रत्यक्ष आयुष्यात कधी नमस्कारही केलेला नाही, त्यांनाच तो रोज पहिल्या रांगेत बसवतो.

पूर्वी माझा TL म्हणजे माझा मतदारसंघच वाटायचा. ओळखीचे चेहरे, विश्वासार्ह माणसे, आपले खासदार, आपले आमदार, आपले कार्यकर्ते… सगळे अगदी सुरळीत. पण आता मात्र सकाळी TL उघडला की असे वाटते, रातोरात सीमाविस्तार झाला असून माझ्या मतदारसंघात पंधरा नवीन पक्षांनी उमेदवार उतरवले आहेत.

एखाद्या पोस्टखाली गेल्यावरही तोच प्रकार दिसतो. दोन माणसे संवाद साधत असतात आणि अचानक पन्नास जणांचा मोर्चा येतो. कोणाचे निवेदन, कोणाची पत्रकार परिषद, कोणाचा निषेध, कोणाचे अभिनंदन… इतका कार्यक्रम असतो की, मध्येच मला स्वतःचीच पोस्ट शोधण्यासाठी शोधमोहीम राबवावी लागते.

या सगळ्यात सर्वाधिक सहानुभूती वाटते ती माझ्या एकनिष्ठ कार्यकर्त्यांची. बिचारे रोज भेटायला येतात. पण अल्गोरिदमच्या सुरक्षा रक्षकांनी बहुधा त्यांना मागच्या गेटवरच अडवलेले असते. आणि बाहेरून आलेल्या प्रत्येकाला मात्र "व्हीआयपी" पास देऊन थेट मुख्य मंचावर बसवले जाते.

माझ्या TLचे मंत्रिमंडळ तर रोज बदलते. सकाळी एक मुख्यमंत्री, दुपारी दुसरा, संध्याकाळी तिसरा. रात्री झोपण्यापूर्वी वाटते, "चला, आता स्थिर सरकार आले." पण सकाळी उठेपर्यंत पुन्हा राष्ट्रपती राजवट लागू झालेली असते!

कधी कधी तर असा संशय येतो की माझा मोबाईल चार्जरला लावला आहे की नाही, यापेक्षा "आज कोणता पक्ष माझ्या TLवर सत्ता स्थापन करणार?" हा प्रश्न अधिक महत्त्वाचा झाला आहे.

तरी माझ्या सर्व एकनिष्ठ खासदार, आमदार आणि कार्यकर्त्यांना एवढेच सांगायचे आहे.., कृपया गैरसमज करून घेऊ नका. हा पक्षांतराचा प्रकार नाही. हा पूर्णपणे अल्गोरिदम-प्रायोजित राजकीय प्रयोग आहे. माझी निष्ठा अजूनही तिथेच आहे. फक्त माझ्या TLच्या सीमाशुल्क विभागाने बाहेरच्या वाहनांना टोलमुक्त प्रवेश दिला आहे.

तुम्ही अधूनमधून रिप्लाय करा, एखादा हलकासा विनोद करा, एखादा "जिवंत आहेस ना..?" असा मिश्किल उल्लेख करा. कारण आजकाल "सोशल मीडियावर मैत्री टिकवण्यासाठी विचारसरणीपेक्षा नोटिफिकेशन अधिक महत्त्वाचे झाले आहे..!"

बाकी अल्गोरिदमचे काय… तो आज विरोधी पक्षनेत्याला सत्तेत बसवेल, उद्या सत्ताधाऱ्यांना विरोधी बाकावर पाठवेल. त्याचे राजकारण त्यालाच लखलाभ. आपण मात्र आपली मैत्रीची आघाडी कायम ठेवूया. कारण ती ना निवडणूक आयोगाकडे नोंदणीकृत आहे, ना तिच्यावर अविश्वास ठराव लागू होतो.

आणि शेवटी एकच…

"माझ्या TLमध्ये कोणाचं सरकार आहे, यापेक्षा माझ्या मनात कोणाचं बहुमत आहे, हे अजूनही बदललेलं नाही!" 🎭

जय हिंद... जय महाराष्ट्र... जय X 

(टीप :- हे X वेगळं.. अन् ती X वेगळी..! 😂)

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🫂