अगं... ऐक ना..

तुझी आठवण येत नाही असं काही नाही, पण दररोज उठून, मी सतत तुला तेच ते सार काही पुन्हा पुन्हा सांगणं हे ही बरोबर नाही. तुला आवडेल, ना आवडेल, तुला काय वाटेल, काय वाटत असेल, ही भीती पण असतेच ना गं.!

कधी कधी आठवणींच्या एखाद्या गोड क्षणाने अचानक भरून आलेलं डोळे, तेव्हा तुझ्याशी खूप खूप खूप काही बोलावंस वाटणं, कधी कधी तुला पहायला, तर कधी तुझा आवाज ऐकायला माझं मन कावरबावरं होतं, या सा-या गोष्टींवर माझं नियंत्रण अजिबात नसतं. अचानक एखादा आठवणींचा झोका येतो, आणि मला अलगद त्याच्या कवेत घेऊन जातो, पण मी सतत तुला तेच ते सार काही पुन्हा पुन्हा सांगणं हे ही बरोबर नाही. तुला आवडेल, ना आवडेल, तुला काय वाटेल, काय वाटत असेल, ही भीती पण असतेच ना गं.!

दररोज मला माझ्या सभोवती दिसणारे शेकडो चेहरे, थोडेसे ओळखीचे अन् कितीतरी अनोळखी, पण त्या सा-यांच्या गर्दीत तुला सतत शोधणा-या माझ्या मनाला कसं समजवावं, आणि भावनांना बांधून कसं ठेवावं, हे मला काहीच कळत नाही. कधी कधी सभोवताली दिसणा-या प्रत्येक व्यक्तीत जेव्हा तुझाच चेहरा दिसू लागतो, तेव्हा मी आनंदाने हसत असतो आणि मी एकटाच का हसतोय म्हणून माझ्या आसपासचे माझ्यावर हसत असतात. कधी कधी मग मोबाईलची गॅलरी चेक करताना तुझा ठेवलेला तो एक स्टेटस आठवतो., " जो लोग किस्मत में नहीं, उन्हें गॅलरी में संभाल के रखा हैं ना." हो. खूप नसतीलही कदाचित, पण एक दोन फोटो तरी सांभाळून ठेवलेतच गं मी. कधी कधी मोबाईल तर वाजलेला नसतो, पण मी उगाचच अधेमधे चेक करत असतो की, तुझा तर मेसेज आला नाही ना ? मोबाईलची रिंग वाजली की वाटतं, तुझाच तर फोन आला नाही ना ? कधी आपलं ते काही महिन्यांपूर्वीचं सतत सुरू असलेलं बोलणं आठवून मी खूप खूप सुखावतो, तुझा शब्द न शब्द तेव्हा माझ्या डोळ्यासमोर नाचू लागतो, तुझ्या हसण्याचा तो आवाज, मग माझं अंतरंग रोमांचित करून जातो, अशावेळी मग स्वतःशीच थोड पुटपुटत मी स्वतःवरच हसतो, आणि पुन्हा वेड्या मनाला समजावून शांत करतो. मी सतत तुला तेच ते सारं काही पुन्हा पुन्हा सांगणं हे ही बरोबर नाही. तुला आवडेल ना आवडेल, तुला काय वाटेल, काय वाटत असेल, ही भीती पण असतेच ना गं.!

कधी कधी तुझ्याशी बोलायचं तर खूप खूप असतं, अशा वेळी शेवटी निरोप घेताना भरून आलेल्या मनाला आणि दाटून आलेल्या हुंदक्याला कसं सावरावं, हे मला काहीच कळत नाही, पण हे सारं काही तुला कळलं नाही पाहिजे, याची मी खूप खूप काळजी घेतो. माझ्या चेहऱ्यावरील आनंद बघून खुश असणारे माझे आप्तस्वकीय पाहून मला खूप छान वाटत, आणि याचं एकमेव कारण तूच आहेस हे जाणून मग मला आभाळही ठेंगणं वाटतं. पण मी सतत तुला तेच ते सारं काही पुन्हा पुन्हा सांगणं हे ही बरोबर नाही. तुला आवडेल, ना आवडेल, तुला काय वाटेल, काय वाटत असेल, ही भीती पण असतेच ना गं.!

#आयुष्य_वगैरे
#गंध_आठवणींचा

त्याच्या_मनातलं

आज अचानकच हवेत उकाडा खूप वाढला होता. शरीराची लाही लाही होत होती. आणि अशातच आज कामानिमित्त मला अॉफिस सोडून बाहेर यायला लागलं होतं. तासाभरात काम आवरल्यानंतर मी बसची वाट पाहत थांबलो होतो. डेपोत फोन लावून चौकशी केली होती. बस यायला अजुन बराच वेळ होता. उन्हाच्या तडाख्याने तिथं थांबण नको नको झालं होतं. म्हणून मग जीवाला जरा गारवा वाटावा म्हणून बाजूच्या दुकानावर जाऊन ग्लासभर ऊसाचा रस पिऊन आलो. तितक्यात लांबून कुणीतरी मला हाक देत माझ्याकडे येत असल्याचं मला दिसलं. हो, अगदी बरोबर. तोच होता. आज खूप दिवसांनी आमची भेट झाली होती. बाकड्यावर थोडीशी

जागा झाली होती, तिथं आम्ही दोघं अॅडजस्ट करून बसलो. अजूनही बस आली नव्हतीच. इकडच्या तिकडच्या गप्पा झाल्या. तितक्यात त्याच्या हाताचे तळवे पाहत त्याने मला विचारलं. मित्रा., तुझा या हातांच्या रेषांवर विश्वास आहे काय रे.? मी त्याच्याकडे पाहून स्मितहास्य केलं आणि गप्प बसलो. तो ही माझ्याकडे पाहून मिश्कीलपणे हसला आणि म्हणाला की., "एकमेकांचे हात हातात घ्यायचा योग कधी आला नाही, पण एकदा तिच्या हातावर काढलेली मेहंदी दाखवताना गंमतीने एकमेकांच्या हाताचे फोटो आम्ही एकमेकांसोबत शेअर केले होते. तेव्हा माझ्या हाताच्या रेषा पाहून ती सहज बोलून गेली होती की., अरे, किती वेगळा आहे तुझा हात. अशा रेषा निदान मी तरी आजपर्यंत पाहिलेल्या नाहीत रे. आणि तेव्हा तिचं ते बोलणं ऐकून मी मनातल्या मनात विचार करत होतो की, बरोबरच तर बोलते आहे ती. बहुतेक म्हणूनच तर ती माझ्या नाही, तर आणखीन कुणाच्या तरी आयुष्यात आहे." त्याच हे

बोलणं ऐकून मी पुढं काहीतरी बोलणार तितक्यात बस आली. आमचं बोलणं पुन्हा एकदा अधुरं राहिलं. आधीच उन्हाने वैतागलेला मी पटकन बसमध्ये चढून खिडकीजवळची जागा पकडून बसलो. तो तिथंच बाकड्यावर बसून, अजूनही त्याच्या हाताच्या रेषांकडे पाहत होता.

#त्याच्या_मनातलं 

#आयुष्य_वगैरे

तांदूळ..

रेशनिंगच्या तांदळाचा मोह काही केल्या सुटत नाही. ते मोठे मोठे थोडेफार पांढरे-काळपट शिजल्यानंतर फुगीर दिसणारे दाणे, त्यात शिजवताना टाकलेले मुगाच्या वा तुरीच्या डाळीचे काही दाणे.!! आहाहा... कमालीची लाजवाब चव..! कितीही महागडा तांदूळ आणून खाल्ला तरीही, जेवणाच्या शेवटी रेशनिंगच्या तांदळाच्या भाताचे दोन घास  खाल्ल्याशिवाय, जेवणं परिपुर्ण वाटतच नाही. रेशनिंगच्या धान्याची ही ओढ तशी जुनीच आहे. बालपणी रेशन दुकानाच्या लाईनीत थांबण्यापासूनच ती नसानसांत भिनलीय. आता रेशनकार्डावर रॉकेल तेल मिळायचं बंद झालं असलं तरी, आजन्म त्या रॉकेल तेलाचा वास कधीही विसरणार नाही, कारण तेव्हा पाच-सात लिटर रॉकेल तेल मिळालं तरी, निदान आठ पंधरा दिवस तरी आईचा स्वंयपाक करतानाच त्रास कमी व्हायचा. तिची कामं वेळेत व्हायची. स्टोव्ह पेटवताना आवळलेली ती चावी, मग त्यात भरलेली ती हवा, नंतर बर्नर मधून रॉकेल बाहेर येण्यासाठी केलेली पिन, आणि लगेचच काडी पेटवताच स्टोव्हचा येणारा तो भप्प असा आवाज. अजूनही नुसतं आठवलं तरी सगळं काही जसच्या तसं नजरेसमोर उभं राहतं.! 🎭
#आयुष्य_वगैरे
#गंध_आठवणींचा

याला जीवन ऐसे नाव..

मरण यायला वयाचं काही बंधन नसतं. ते कधीही, कुठेही कसंही ते येऊ शकतं. कधी कधी तर असं वाटतं की, एखादी व्यक्ती मरणाच्या अगदी हातात हात घालून फिरते आहे. त्यांच्या बोलण्यात सतत..., अरे.., जो काय आहे तो आजचा दिवस, आत्ताचा क्षणच आहे. उद्या काय होईल कोण पाहिलंय.? आणि असं वागणारी, बोलणारी माणसंच एक दिवस अचानक आपल्यातून निघून जातात. हिरव्यागार झाडाची, हिरवीगार पानं ही कधी कधी अचानक गळून पडतात.! 

#आयुष्य_वगैरे

कुबेराचा खजिना..

मनात आलेलं बरंच काही, ब-याचदा वेळेअभावी लिहायचं राहून जातं. पण कागदावर न उतरलेल्या, मनात घुटमळत असलेल्या त्या शब्दांची, बाहेर पडायची धडपड काही केल्या कमी झालेली नसते. मग कधीतरी एखाद्या निवांत क्षणी, स्वस्थ बसून असताना अचानकपणे सगळं सगळं काही आठवू लागतं. आख्खं आयुष्य दारिद्यात काढलेल्या एखाद्याला कुबेराचा खजिना सापडावा, तसं काहीसं मग तेव्हा वाटतं. स्वप्नंवत वाटणारी अशी ही श्रीमंती, कधीतरीच वाट्याला येत असली तरी, ते सुख अगदी जसच्या तसं नेहमीच शब्दांत मांडता येत नाही.! 

#आयुष्य_वगैरे

#जुन्या_आठवणी

पुढला दिवस सुट्टीचा असला की आदल्या रात्री कधी कधी मुद्दामहून दोन चार जास्त भाक-या बडवल्या जातात. नाश्त्याला नेहमीच तेच ते उप्पीट पोहे खाऊन कंटाळा आला असला की, हा असा बेत ठरलेला असतो. मग त्या कांद्याने तेलात उडी मारल्या मारल्या घरभर पसरलेल्या सुवासाने पोटं पार खवळून जातात. कुणी याला तुकडं म्हणतं, तर कुणी भाकरीचं पोहे म्हणतं, पण जीभेचे असे चोचले पुरवायला खरंच बाकी कशानेही सर येत नाही. मस्तपैकी कांदा टोमॅटो, बाकी किरकोळ मसाले आणि वरतून थोडी कोथिंबीर पेरली की बस्स. थोडं ओलसर हवं असेल तर पाण्याचा किंचित शिडकावा, अथवा नुसतं वाफेवर ही काम होवून जात. अगदी असंच आदल्या रात्रीची एखादी भाजी शिल्लक असेल तर ती सुध्दा भाकरीच्या पिठात मिसळून, अगदी भाकरीप्रमाणेच थापटलेला, पण खरपूस भाजलेला एखादा #धपाटा सोबतीला थोडं दही आणि खर्डाही स्वर्गसुखाचा अनुभव देऊन जातो.! बहुतेक #जुन्या आठवणी ही अशाच असतात, फक्त अधेमध्ये त्यांना नव्याने #फोडणी देत जायचं असतं.! 

#आयुष्य_वगैरे

स्पर्श..

कितीही आठवलं तरी, काहीच आठवत नाही आता. तुझा घरामधला वावर, तुझ्या हातातील बांगड्यांची किणकिण, त्या पैंजणातील निवडक अशा घुंगरांचा आवाज, धुणं भांडी झाल्यावर तुझ्या हातांना येणारा तो विशिष्ट मोहक सुवास, तासभर एकसारखं पाण्यामध्ये असल्यामुळे, पांढरे फटक पडलेले तुझे गोरे गोरे पान हात-पाय, त्या तशाच ओल्या गारेगार हातांनी, तुझं माझ्या गालांना स्पर्श करणं, आणि तुझा तो नेहमीच मला हवाहवासा वाटणारा असा स्पर्श ही..!! 

कितीही आठवलं तरी, काहीच आठवत नाही आता.! 

#आयुष्य_वगैरे #गंध_आठवणींचा

दिवास्वप्नं...!! २८/०५/२०२३

हे नेहमीच असं होतं,

तुझ्या आठवणींचा एखादा डोह जणू, अन् माझ्या मनाची नौका त्यात सतत दोलायमान स्थितीत.

तुझ्या आठवणींनी कुठल्याही क्षणी हक्कानं यावं, आणि माझ्या मनावर अधिराज्य गाजवावं अशा सा-या तुझ्या आठवणी. कधी कधी हा डोह शांत असतानाही, माझं प्रतिबिंब मला त्यात दिसत नाही, तिथं दिसतेस तर फक्त तू आणि तूच.! तुला तर माहीतीये, मग शांतपणे टक लावून एकसारखं पाहत असतो मी तुला, नेहमीप्रमाणेच!

तुला अन् तुझा चेहरा पहायची माझ्या मनाची तृष्णा, मग भागतच नाही, तुला एकटक कितीही वेळ पाहिलं तरीही.

तिथं आपलं सारं बोलणं डोळ्यांनी होतं, पण तुझं लाजणं आणि सतत नजर चोरणं न्याहाळत, मी माझी नाव, त्या डोहात अलगद हाकतच असतो. तेव्हा अधेमध्ये माझ्या नजरेला अचानक भिडणारी तुझी नजर, मला एखाद्या वादळासारखी भासते. मग अचानकपणे त्या डोहात उठतात तरंग, सगळं काही क्षणार्धात अस्पष्ट होऊनं जातं. दिवास्वप्न वगैरे.!

शाळेतल्या आठवणी... २८/०५/२०२२

काल खूप वर्षांनी पुन्हा एकदा शाळेत जाण्याचा योग आला. जुने दिवस आठवले. भरपूर वेळ शाळेच्या कट्ट्यावर बसून जे जे आठवतील ते प्रसंग पुन्हा जगत होतो. शाळेच्या आवारात फिरताना नजर सतत आजूबाजूला लिहिलेल्या सुविचारांवर जात होती. ते वाचत वाचतच सगळीकडे फिरलो. अधेमधे भिंतीवर दिसणारी महापुरुषांची चित्रं पाहून खूप मस्त वाटत होतं. हा इथं आपण अमुक इयत्तेत होतो, इथं अमुक इयत्तेत. या ठिकाणी बसून आपण नेहमीच डबा खायचो, इथं खेळायचो, प्रार्थनेच्या वेळी उभं रहायची ही आपली ठरलेली जागा, कवायत प्रकार करताना साथीला वाजणारं ते ढोलताशाचं संगीत, दररोज सकाळी मंदिरात होणा-या आरतीचा घंटानाद, दररोज सकाळी सकाळी मिळणारं ते चवदार सुगंधी दूध, इथं साचणा-या पावसाच्या पाण्यात आपण नेहमीच धिंगाणा घालायचो, शाळेत जाताना सर्वांनी चप्पला काढायची ती ठरलेली जागा आणि शाळा सुटल्यावर एकमेकांच्या चप्पला विस्कटून होणारा गोंधळ, असलं भरपूर भरपूर काही आठवत होतं.!! हे सारं  मनातल्या मनात आठवत आणि गालातल्या गालात हसत माझं फिरणं सुरूच होतं. नंतर हळूहळू पावलं वर्गाकडे वळली. वर्गात पाऊल टाकताक्षणी पहिल्यांदा कानात आवाज घुमला तो "एक साथ नमस्ते.!!" या वाक्याचा. प्रत्येक तासाला  गुरूजी वर्गात आले की हे ठरलेलं असायचं आणि ते ही अगदी एकदम जोशात. बाकड्यावरनं, भिंतीवरनं हात फिरवत मी बसलेला प्रत्येक वर्ग फिरलो. तिथल्या भिंती आणि बाकडे जरी आता जुने झाली असली तरी त्या आठवणी अजूनही तशाच ताज्या टवटवीत होत्या आणि आहेतही. भिंतीवर, बाकड्यावर आम्ही आणि आमच्या नंतरच्या व  आधीच्या विद्यार्थ्यांनी केलेली बरीच कलाकुसर अजूनही दिसत होती. बऱ्याच जणांच्या प्रेमकाहान्यांची साक्ष त्या वर्गाच्या भिंती आणि बाक अजूनही देत होत्या. कुठं बदामात तिच्या अन् त्याच्या नावाची आद्याक्षरं तर कुठं अगदी बिनधास्त त्याचं आणि तिचं पुर्ण नाव, बदामात.!! हे सारं काही मी मनात साठवत असताना, अधेमध्ये शाळेची तास बदलल्याची घंटा वाजल्याचा भास मला सतत होत होता.! पुन्हा कधी यायला जमेल ते माहीत नव्हतं म्हणून मग आठवण म्हणून थोडे फोटो काढून आवडत्या शाळेच्या स्वप्नमयी दुनियेच्या आवारातून बाहेर पडून 'दुनियादारी'च्या जगात आलो.!

मनातला पाऊस...! १५/०९/२०२२

हा पाऊस कधी कधी उनाड मुलासारखा वाटतो. घरची मंडळी याच्या बाल लीलांनी पार वैतागून गेलीयेत. आजूबाजूच्या परिसरात ही याची दहशत आहे. तसा हा खूप गोड आहे. पण सतत काहीतरी कांड करत असतो, म्हणून सारे याच्यावर जरा चिडूनच. तसं त्याच वयही ते काय, फारफार तर नाजूक हातांनी एखादा फटका देऊ आपण इतकंच, नाहीतर खूप जोरांनी ओरडू त्याच्यावर. म्हणून मग याला शिस्त लागावी, यासाठी वसतीगृह शाळेत खूप खूप खूप लांब धाडलयं. अथांग असा निळाशार समुद्र नेहमी उशाला असूनही तिथं त्याला करमत नाही. आपल्या माणसांच्या ओढीत त्याचा जीव सतत कावराबावरा होत असतो. मग अधेमध्ये तिथून पळ काढून घरी येऊन तो धिंगाणा घालून जातो, तो अवकाळी.!! मग तो असा वागायला नको म्हणून त्याला वर्षातून ठराविक दिवस घरी जायची मुभा दिली, तरीही तो जातो, ते धिंगाणा घालतच, आणि सुट्टया संपल्यावर वसतीगृहाकडे परतणं तर त्याच्या जीवावर येत. मग हात पाय बडवत, खूप जोरजोरांनी रडत, घरभर धिंगाणा घालत, नाईलाजाने तो जातोच, तो परतीचा पाऊस.!! अशी असते ही आपल्यांची ओढ, जवळ असताना आपलं लक्ष जात नाही अन् जीवघेणा दुरावा काही केल्या सोसवत नाही.!!🎭

हुंदका....! २४/०९/२०२२

तसं पहायला गेलं तर व्हिडिओ कॉलद्वारे अधेमध्ये त्यांची डिजिटल भेट सतत होत असते, तरीही प्रत्यक्ष भेटीची ओढ कधीच कमी होत नाही. अशावेळी थोड्या गप्पा टप्पा, कधी हलका फुलका विनोद, कधी पिठात माखलेले हात, तर कधी उकळी मारणारा चहा.,अशी किचनमध्ये तिची सुरू असलेली लुडबूड त्याच्या नजरेला पडायची. कधी कधी काहीही विषय नसताना ते तासनतास बोलायचे., अशावेळी त्याच्या अन् तिच्या चेहऱ्यावर एकसारखं, अविरत, एक हलकसं हसू, त्यांचं बोलणं संपेपर्यंतच्या अगदी शेवटच्या क्षणापर्यंत कायम असायचं. वर्षातून एकदा दोनदा कधीतरी मग त्यांच्या प्रत्यक्ष भेटीचा योग यायचा. दोन पाच मिनिटांचीच असायची ती भेट वगैरे. इथं पण तीच एकसारखी बोलायची, तो टक लावून तिच्याकडे पाहत असायचा. ती नजरेला नजर देणं टाळायची, सतत आजूबाजूला पाहत असायची, अधेमध्ये लाजून मस्त हसायची. हाणला पाहिजे तुला.., इतका टक लावून काय बघतो रे.?? तिचं हे बोलणं ऐकून तो हसून विषय टाळायचा. मग ती परतीच्या वाटेवरती निघाली की का कुणास ठाऊक, पण त्यांच डोळं अचानक भरून यायचं, भर गर्दीत, शेकडो माणसांत हुंदका दाटून यायचा, तिथं त्या गर्दीत हे सारं लपवणं त्याला खूप जड जायचं. त्याच्या पासून लांब जाणा-या तिला, हे कधीच लक्षात आलेलं असायचं. तरीही ती तशीच हसतमुखाने निघून जायची. अखेरीस तिची ट्रेन सुटली की, तिला बाय करण्यासाठी नकळतपणे वर चाललेला हात, अचानक मध्येच अडवून, मुठी आवळून, तो पट्कन मागे फिरून आडोसा गाठायचा, आणि इतका वेळ अडवून ठेवलेल्या हुंदक्याला वाट करून द्यायचा.🌼

सुखाची बाजू...! २६/११/२०२२

कुणीतरी जवळचं आपल्याला त्याच्या अडीअडचणी, सतत येणार अपयश वगैरे सांगत असतं. आपणही ते सारं काही अगदी मनापासून ऐकत असतो. त्याच्या खांद्यावर हात टाकून, त्याला आधार द्यायचा प्रयत्न करत असतो, त्याला सांगत असतो की, हे ही दिवस जातील, हताश होऊ नकोस. तरीही समोरची व्यक्ती exactly जे काही feel करतीय ना, नेमकं तेच आपण feel नाही करू शकत, हे कुठंतरी आपल्याला पक्कं ठाऊक असतं. त्याच्या लाईफ मध्ये काय सुरू आहे, त्यातलं चांगलं वाईट हे त्यांच त्यालाच ठाउक असतं. खरंच त्याची नेमकी मनस्थिती कुणीही समजू शकत नाही. अशावेळी त्याला आधार देण्यासाठी आपण एकच गोष्ट करू शकतो, ते म्हणजे दोन चार आश्वासात्मक आणि तू एकटा नाहीयेस, आम्ही आहोत सोबत सदैव, याची जाणीव करून देणारे शब्द.! खरंच, एक गोष्ट मात्र खरी की, कुणाच्याही आयुष्यात शंभर टक्के वाईट कधीच घडत नाही... आपल्या शेकडो दुःखांना पुरून उरेल, अशी एक सुखाची बाजू आपल्या सर्वांना मिळालेली असते. फक्त आपण ती शोधली पाहिजे, मनसोक्त जगली पाहिजे.! 

#आयुष्य_वगैरे

विरंगुळा...! ०४/०१/२०२३

रोजच्या जगण्या पलीकडेही आपल्या मनाचं एक भावविश्व असतं. त्या भावविश्वात काहीतरी हरवण्या सापडण्याचे प्रसंग सतत आपल्या सोबत घडत असतात. आपल्या प्रत्येक दिवसाच शेड्युल तसं ठरलेलंच असतं, आणि शेड्युल म्हटलं की अगदी घड्याळाच्या काट्यावर नेमून दिल्याप्रमाणे तोचतोचपणा आलाच. मग या सा-यातून विरंगुळा म्हणून, एक हक्काची मधली सुट्टी म्हणून, फक्त आपला असा एक क्षण, अधेमध्ये सतत आपल्या वाट्याला येत असतो. तो क्षण म्हणजे कुणाचीतरी अचानक येणारी आठवण, क्षणार्धात आपल्या डोळ्यांसमोर उभा राहणारा त्याचा/तिचा चेहरा, आणि नकळतपणे आपल्या चेहऱ्यावर खुललेलं हसू.! खरंच, सर्व काही विसरायला लावणारा, बेभान होऊन हरवून जायला लावणारा, असा एक तर वेडावणारा विरंगुळा माणसाला हवाच, नाहीतर माणसं ठार वेडी होतील.! 

#आयुष्य_वगैरे

#प्रेम_आई 💓

दररोज सकाळी कामावर जाताना, मला आईला हसताना पहायला जाम भारी वाटत. कधी कधी काहीच कारण नसतं, किंवा कधी कधी मुद्दामहून मीच काहीतरी बोलून, वागून वगैरे तिला हसायला भाग पाडतो. मी आतल्या रूममध्ये लुडबुड करीत असतो, आणि आई रूमच्या चौकटीला बिलगून, अलगद थोडीशी मान झुकवून एकटक माझ्याकडे बघत असते आणि एकसारखी कित्ती गोड हसत असते. तिच्या डोळ्यांतला तो आनंद काय वर्णू.११ लय म्हणजे लय भारी वाटतं तेव्हा. तेव्हा जाम भारी लाजते ती, प्रेमाने दोन चार शिव्याही देते तेवढ्या सकाळी सकाळी, पण सकाळी घरातून बाहेर पडताना, आईला तसं खळखळून हसताना पाहिलं की, कधी कधी सगळ्या दिवसाच, तर कधी कधी आयुष्याचं सोनं झाल्यासारखं वाटतं.!
#प्रेम_आई 💓
#आयुष्य_वगैरे

किनारा.... १०/०१/२०२३

किनारा.. किना-याचं आयुष्य.! 

आतुरतेने वाट पाहत, विस्तीर्ण असे बाहुपाश कायम पसरलेले, त्या एका लाटेच्या प्रतिक्षेत.! लाट येते, लाट जाते. हे अविरत सुरू असतं. नेहमीच किना-याच्या वाट्याला येणारी, अगदी काही मोजक्याच क्षणांची ती लाट, तरीही त्या भेटीची ओढ कधीच कमी होत नाही. कुणी म्हणतं.., वेडा आहे हा किनारा, त्याच्या मिठीत ती लाट, कधीच नाही सामावणार.! पण किनारा मात्र आपल्याच विश्वात रमलेला. लाट धडकून धडकून भेगा पडल्या, तुकडे तुकडे झाले तरी बेहत्तर, पण किना-याला कोरडेपणा नकोय.! 

#आयुष्य_वगैरे

#एकतर्फी

वेड...!! ०९/०१/२०२३

प्रेम तिनेही केलं, प्रेम त्यानंही केलं. वेड तिच्यातही होतं, वेड याच्यातही होतं. पण सत्यानं केलेलं प्रेम हे सर्वस्व उधळून, सारं काही विसरून केलेलं होतं. तर श्रावणीचं प्रेम सत्य स्वीकारून, आपल्या असलेल्या एकतर्फी प्रेमासाठी स्वतच अस्तित्वच विसरून, नाकारून, सगळं काही सांभाळून  ठेवणारं, हातचं काहीही निसटू न देणारं असं होतं. शेवटी एक मात्र खरं की, एखाद्या निशा साठी वेडे असणारे सत्यासारखे गल्लोगल्ली खूप सापडतील, पण एखाद्याचं आपल्यावर #प्रेम नसतानाही, फक्त आणि फक्त त्याच्यावरच प्रेम करणारी, ते जपणारी, #श्रावणी फारच दुर्मिळ.! आपल्यावर असं वेड्यासारखं प्रेम करणारं, कुणी तरी आपल्या वाट्याला यायला खरंच खूप नशीब लागतं.!

#आयुष्य_वगैरे 

#एकतर्फी

आली माझ्या घरी ही दिवाळी...!! १७/१०/२०२२

आजूबाजूला भाजणीचे, तळणाचे वगैरे सुवास दरवळू लागले आहेत. पहिल्या फेरीत करंज्या आणि चकलीचा जास्त जोर आहे, असं सध्या तरी दिसतंय. हळूहळू बाजारपेठा ही गजबजू लागल्या आहेत. रात्रीच्या वेळी वेगवेगळ्या प्रकारच्या, वेगवेगळ्या रंगांच्या मनमोहक आकाश कंदीलांच्या माध्यमातून, मार्केटचा सगळा परिसर तर अगदी झगमगत्या तारांगणासारखा भासतो आहे. ठिकठिकाणी किल्ल्यांच्या सुंदर प्रतिकृती घडवल्या जात आहेत, तिथेच, अगदी बाजूलाच सैनिकांच्या फौजा तयार उभ्या आहेत, हत्ती, घोडे, उंट, वाघ, हरीण, मगर मानवी वस्तीत अगदी निवांत बसलेले आहेत., हो.., #दिवाळी जवळ आलीय.!!🎭
#आयुष्य_वगैरे