गोंदण... ❤️‍🩹🫂

कालचा तो टमटमचा प्रवास माझ्यासाठी केवळ एका ठिकाणाहून दुसऱ्या ठिकाणी जाणे नव्हता, तर तो मानवी मनाच्या अथांग डोहात डोकावून पाहणारा एक प्रवास ठरला. रोजच्या धावपळीत आपण अनेक चेहरे पाहतो, अनेक माणसांना ओलांडून पुढे जातो, पण कधीकधी एखादा अनोळखी चेहरा आपल्या अंतर्मनाला असा काही स्पर्श करून जातो की आपण थबकतो. त्या टमटम चालकाने गर्दीतही मला जागा करून दिली, ही त्याची केवळ व्यावसायिक गरज नव्हती, तर ती त्याच्यातील जिवंत माणसाची संवेदनशीलता होती. त्याच्या शर्टाच्या उघड्या बटणांमधून डोकावणारे त्याच्या पत्नीचे नाव हे केवळ गोंदण (टॅटू) नव्हते, तर तो त्याच्या प्रामाणिक आणि उघड्या-नागड्या प्रेमाचा उघड जाहीरनामा होता. आजच्या या दिखाऊ जगात जिथे नाती सोशल मीडियाच्या स्टेटसवर मोजली जातात, तिथे त्या चालकाने आपल्या छातीवरच आपल्या संसाराचे गर्दीतही उठून दिसणारे 'स्टेटस' कोरले होते. बायकोचे नाव छातीवर म्हणजे नक्कीच लव मॅरेज.? या माझ्या सहज विचारलेल्या प्रश्नावर त्याने दिलेले उत्तर काळजात थेट घर करून गेले. "लव्ह मॅरेज करण्याची आमची कुठे ताकद.?" त्याचे हे साधे वाक्य आपल्या समाजातील एका खूप मोठ्या आणि कटू वास्तवावर अगदी सहज बोट ठेवून गेले. आर्थिक गरिबी माणसाला केवळ भौतिक सुखांपासून वंचित ठेवत नाही, तर ती कधीकधी स्वतःच्या आवडीचे आयुष्य निवडण्याच्या, म्हणजेच प्रेम करण्याच्या हक्कावरही मर्यादा आणते, अशी भीती त्याच्या मनात असावी. स्वतःच्या अस्तित्वासाठी रोजचा संघर्ष करणाऱ्या त्या हातांना 'प्रेम' ही कदाचित श्रीमंतांची किंवा ताकदवानांची जहागीर वाटत असावी. पण तिथून उतरताना मी त्याला जे सांगितले, ते माझ्या अनुभवातून आलेले सत्य होते. प्रेम करायला/टिकवायला बाहुबळाची किंवा पैशांच्या ताकदीची गरज नसते. त्यासाठी गरज असते ती एका खंबीर मनाची. सर्वात महत्त्वाचे म्हणजे 'भारी नशिबाची'. दोन जिवांचे सूत जुळणे आणि जगाच्या विरोधात जाऊन ते नाते लग्नाच्या बेडीत यशस्वीपणे रूपांतरित होणे, हा केवळ योगायोग नसून यात नशिबाचाही मोठा भाग असतो. त्या टमटम चालकाने अरेंज मॅरेज केले असले तरी त्याच्या छातीवर कोरलेले ते नाव सांगत होते की नशिबाने त्याला दिलेली जोडीदार त्याच्यासाठी लव्ह मॅरेजपेक्षाही कितीतरी पटीने श्रेष्ठ ठरली आहे.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂 

बालहट्ट... ❤️‍🩹🫂

या सुट्टीच्या दिवशी मनाला इतर कामात गुंतवण्याचा खूप प्रयत्न करतो, पण हे मन काही केल्या ऐकतच नाही. अगदी आपल्या घरातील एखाद्या लहान मुलासारखं हट्टी झालं आहे हे मन. लहान मुलाला आपण एखादी गोष्ट करू नको म्हटली की ते नेमकी तीच गोष्ट करतं, ज्या दिशेला जाऊ नको म्हणावं तिकडेच धाव घेतं. माझं मनही आज अगदी असंच काहीसं वागत आहे. मी त्याला वर्तमानात आणू पाहतोय, पण ते सारखं मागं धावतंय. या मनाच्या अशा बालिश आणि हट्टी वागण्यामुळे कधीकधी खूप त्रास होतो. एरवी सहज निघून जाणारा इनमिन चोवीस तासांचा हा दिवस आज मात्र मला एखाद्या जन्मठेपेच्या शिक्षेसारखा वाटू लागला आहे. वेळेचा एक-एक सेकंद जणू थांबल्यासारखा वाटतोय आणि ही शांतता मला खायला उठते आहे. का कुणास ठाऊक, माझ्या या वेड्या मनाला आज काय झालंय..? त्याला आजच्या वास्तवाचा विसर पडला आहे. या बालिश मनाला काळाच्या पडद्याआड गेलेल्या आणि विस्मृतीत चाललेल्या जुन्या आठवणींना कुरवाळत बसण्यातच फार सुख मिळत आहे. ज्या गोष्टी, जी माणसं आणि जे प्रसंग आता कधीच परत येणार नाहीत, त्यांच्याच विश्वात रेंगाळायला याला आवडतंय. भूतकाळाच्या पाऊलखुणा शोधत हे मन जुन्या आठवणींचे कप्पे उघडत बसले आहे. त्यातल्या काही सुखाच्या तर काही दुःखाच्या छटा पुन्हा जिवंत करत आहे. मनाला आवर घालणं किती कठीण असतं, याचा अनुभव आज मला पावलोपावली येतोय. जितकं मी त्याला थांबवण्याचा प्रयत्न करतोय, तितकंच ते अधिक वेगाने भूतकाळाच्या गर्द झाडीत हरवून जातंय. कदाचित मनालाही कधीकधी थकवा येत असावा, आणि म्हणूनच ते विश्रांतीसाठी किंवा सुखाच्या शोधासाठी जुन्या आठवणींचा आसरा घेत असावं. मनाचं हे बालपण सांभाळत आजचा हा दिवस ढकलणं, हेच आता माझ्या हातात उरलं आहे.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

'शो-पीस' 💔

आजकालची बरीचशी नाती ही केवळ आणि केवळ एका मुखवट्या सारखी झाली आहेत. आपण समोरच्याला अगदी मनापासून आपलं मानतो, त्याच्या सुखात खरोखर आनंदी होतो. पण कालांतराने एक गोष्ट प्रकर्षाने जाणवू लागते की, त्या व्यक्तीच्या आयुष्यात आपलं स्थान काय आहे..? तर फक्त त्याच्या यशाचा, त्याच्या सुखाचा आणि त्याच्या तथाकथित 'प्रगतीचा' एक मूक प्रेक्षक असणं..! त्यांना त्यांच्या आयुष्यात आपण हवे असतो, पण ते आपल्यावरील प्रेमापोटी किंवा आपुलकीपोटी नव्हे, तर फक्त त्यांचं आयुष्यं किती छान, किती 'परफेक्ट' चाललं आहे, हे आपल्याला दाखवण्यासाठी. आपण त्यांच्या त्या झगमगाटी दुनियेला कौतुकाची दाद द्यावी, एवढ्यापुरताच आपला वापर केला जातो. त्या पलीकडे जाऊन जेव्हा आपल्या मनाचा, आपल्या अस्तित्वाचा किंवा आपल्या सुख-दुःखाचा विचार येतो, तेव्हा तिथं फक्त एक शून्य उरलेलं असतं. आपण मात्र वेड्यासारखे समोरच्याला आपल्या आयुष्याचं केंद्रस्थान बनवून ठेवतो. पण त्यांच्यासाठी आपण फक्त एक 'शो-पीस' किंवा त्यांच्या सुखाच्या प्रदर्शनात टाळ्या वाजवणारे एक माध्यम असतो. ज्या क्षणी त्यांच्या आयुष्यातील तो देखावा संपतो किंवा त्यांना नवीन प्रेक्षक मिळतात, त्या क्षणी आपलं असणं, ना असणं त्यांच्यासाठी एकसारखं होऊन जातं. हे जेव्हा आपल्याला उमजतं, तेव्हा मनाला होणाऱ्या वेदना खूप खोल असतात. आपण ज्यांच्यासाठी उपलब्ध राहिलो, त्यांनी आपल्याला फक्त एक पर्याय म्हणून वापरलं, ही जाणीव मनाला आतून पोखरून काढते. पण या सगळ्या आभासी नात्यांच्या जत्रेत एक गोष्ट मात्र नक्की शिकायला मिळते, ती म्हणजे प्रत्येकावर भरभरून प्रेम करताना स्वतःचं अस्तित्व गहाण ठेवायचं नसतं. जोपर्यंत आपण दुसऱ्यांच्या आयुष्यात केवळ त्यांच्या सुखाचे साक्षीदार बनून राहू, तोपर्यंत आपली किंमत कधीच होणार नाही. म्हणूनच, अशा मुखवटे घातलेल्या लोकांपासून योग्य अंतरावर राहून, स्वतःच्या शांततेला आणि स्वाभिमानाला प्राधान्य देणं, हेच एक चांगल्या प्रकारचं #आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂 आहे, असं म्हटलं तर वावगं ठरणार नाही.!🎭

शेवटचा निरोप... ❤️‍🩹🫂

कधीकधी आयुष्यात नाईलाजाने एका अशा वळणावर यावं लागतं, जिथे कित्येक वर्षांपासून काळजात जपलेल्या एखाद्या जिवलगाचा, एखाद्या आवडत्या स्वप्नाचा हात ही नाईलाजाने का होईना, पण सोडावाच लागतो. ते स्वप्न पूर्ण न झाल्याच्या दुःखापेक्षा, त्या आभासी दुनियेतून बाहेर पडायला आपण खूप उशीर केला, ही जाणीव मनाला आतून पोखरत राहते. स्वप्नाचा पाठलाग करताना निसटून गेलेला वेळ आणि गमावलेले सुवर्णक्षण आता कधीच परत येणार नाहीत, ही रुखरुख शेवटच्या श्वासापर्यंत कायम राहील. पण जुनी स्वप्नं धुळीस मिळाली असली, तरीही थबकलेलं आयुष्य पुन्हा सुरू करावंच लागतं. आता इथून पुढे माझ्या त्या एकमेव स्वप्नाला फक्त डोळे मिटल्यावर येणाऱ्या आठवणीं पुरतंच मर्यादित ठेवून, वास्तवाच्या या खडतर जमिनीवर पुन्हा एकदा नव्याने उभं राहण्याची हिंमत मला गोळा करायची आहे, करावीच लागणार आहे.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

माणूस..? 💔

कित्ती विचित्र गोष्ट आहे ना, प्रत्येक वर्षी 'जनावरं' माणसांना कमी आणि 'माणसं' जनावरांना जास्त खातात. नेमकं जनावर आहे तरी कोण.? कधी कधी हा विचार माझ्या मनाला सुन्नं करून जातो की आपण खरंच माणूस आहोत काय.? माणूस म्हणून घेण्याच्या लायक आहोत काय.? खरंच हा विषय जातीपातीच्या, चालीरीती, रूढी परंपरा यांच्या भिंती ओलांडून विचार करण्याजोगा आहे. ज्यांना आपण श्वापदं किंवा हिंस्त्र पशू वगैरे म्हणतो, ते तर फक्त स्वतःची भूक शमवण्यासाठी किंवा स्वसंरक्षणासाठी शिकार करतात. पण आपण, ज्यांना निसर्गातील सर्वात बुद्धिमान आणि संवेदनशील प्राणी मानलं जातं, त्यांनी मात्र केवळ जिभेचे चोचले पुरवण्यासाठी आणि व्यापारासाठी करोडो निष्पाप मुक्या जीवांना अन्न बनवून ठेवलं आहे. दरवर्षी कोट्यवधी प्राण्यांची कत्तल केली जाते, केवळ माणसाची भूक भागवण्यासाठी. अशावेळी मनात विचार येतो की, निसर्गाने ज्यांना विचार करण्याची ताकद दिली नाही, ती मुकी जनावरं जास्त हिंस्त्र..? की ज्याला बुद्धी, भावना आणि विवेक दिला आहे तो माणूस जास्त क्रूर..? जंगलातले प्राणी कधीही गरजेपेक्षा जास्त शिकार करत नाहीत, की कुणाचा अमानुष छळ करत नाहीत. याउलट, माणूस हा स्वतःला सुसंस्कृत म्हणवतो, पण त्याच्याकडून होणारा प्राण्यांचा संहार हा कोणत्याही राक्षसी वृत्तीपेक्षा कमी नाही. आज माणसाने स्वार्थापोटी पृथ्वीवरील इतर जीवांचा जगण्याचा हक्कच हिरावून घेतला आहे. दया, करुणा आणि संवेदनशीलता हे माणसाचे गुण जर लोप पावत असतील आणि तो केवळ वासनेपोटी, स्वतःच्या जीभेचे चोचले पुरवण्यासाठी, आत्मिक समाधानासाठी व सुखासाठी इतर जीवांचा बळी घेत असेल, तर खऱ्या अर्थाने 'जनावर' कोण हा प्रश्न पडणे अगदी स्वाभाविक आहे. निसर्गाचा समतोल बिघडवून स्वतःला श्रेष्ठ समजणारा माणूसच आज सर्वात मोठा हिंस्त्र प्राणी बनला आहे, यात मला तीळमात्र ही शंका नाहीये.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

शेवटी सगळं काही फक्त आपल्या माणसांसाठी... ❤️‍🩹

आयुष्याच्या या धावत्या गाडीत कधी कधी आपण नेमके कोण आहोत, हाच प्रश्न पडू लागतो. आपण या प्रवासाचे प्रवासी आहोत की फक्त एक कंडक्टर..? प्रवासी तरी निदान आपल्या सोयीने उतरू शकतात, थांबून विश्रांती घेऊ शकतात. पण आपली अवस्था त्या कंडक्टरसारखी झाली आहे, ज्याला प्रवासाचा प्रचंड थकवा आलाय. रोजची तीच धावपळ, तोच कोलाहल आणि तोच कंटाळवाणा रस्ता. आता तर पार वैतागून गेलोय आपण. मनातून सगळं काही नको नकोसं झालंय. असं वाटतं की याच क्षणी सगळं काही थांबवावं, कुठेतरी शांत बसून राहावं आणि या जगाच्या गतीतून स्वतःला मुक्त करून घ्यावं. पण आपल्याला थांबण्याची परवानगी नाही, कारण या गाडीत अनेकजण आपल्या आशेवर बसले आहेत. त्यांनी आपला चेहरा पाहून, आपल्यावर विश्वास ठेवून हा प्रवास सुरू केला आहे. त्यांना वाटतंय की हा माणूस आपल्याला सुरक्षितपणे आपल्या ध्येयापर्यंत पोहोचवेल. त्यांच्या डोळ्यांतील ती निष्पाप आशा आणि विश्वास आपल्याला थांबून देत नाही. जेव्हा स्वतःचे पाय थकलेले असतात, मन विषण्ण झालेलं असतं आणि आतून माणूस पूर्णपणे रिकामा झालेला असतो, नेमक्या त्याच वेळी इतरांसाठी चेहऱ्यावर एक खोटं हसू आणून पुढे सरकावं लागतं. हा उरलेला प्रवास आता आनंदासाठी उरलेला नाही, तर तो केवळ एका कर्तव्यासाठी, एका जबाबदारीसाठी सुरू आहे. आपण स्वतः वैतागलो आहोत हे मान्य, पण आपल्यामुळे इतरांचा प्रवास सुकर व्हावा, हाच एक एकमेव हेतू आता उरला आहे. निदान त्यांच्या आशेचा गळा घोटला जाऊ नये, म्हणून का असेना, पण आपल्याला रोज उठून या प्रवासाला सामोरं जावंच लागतं. हा प्रवास कठीण आहे, थकवणारा आहे, पण तो अपूर्ण सोडता येणार नाही. कारण आपल्याला नको नकोसे वाटत असलेले काही प्रवास हे आपल्यासाठी नसतातच, तर ते असतात आपल्या माणसांच्या आनंदासाठी, त्यांच्या चेहऱ्यावरच्या निखळ हास्यासाठी, त्यांच्या आनंदासाठी.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

बे'रंग' अंतरीचे... ❤️‍🩹

इथं तिथं मी व्यक्त होतो, ते फक्त माझ्या मनाचं ओझं हलकं करण्यासाठी. माझ्या लेखणीला कधीच कोणत्याही टाळ्यांची किंवा प्रसिद्धीची हाव नव्हती आणि कधी असणारही नाही. माझं लिहिणं म्हणजे जगाला दाखवण्यासाठी सजवलेली कोणती कलाकृती नव्हे, तर ती माझ्या अंतरंगाची आर्त हाक आहे. बालपण कसं असतं..? सवंगड्यांनी वेढलेलं, हसणारं, खेळणारं... पण माझ्या वाट्याला आलं ते फक्त एकटेपण आणि उपेक्षित नजरा. त्यानंतर शाळा अन् कॉलेजात ही हेच वाट्याला आलं. कुणी साधी विचारपूस ही करत नसायचं, त्यामुळे समजून सांभाळून घेणं वगैरे तर फारच दूरची गोष्ट. तो काळ सुखाचा नव्हता, पण बहुतेक तोच माझा पाया ठरला. तेव्हा मनात साचणाऱ्या प्रश्नांना वाट नव्हती, म्हणून मी एका कोपऱ्यात बसून असं का..? या एकाच विचारात स्वतःला हरवून बसायचो. काळ बदलला, वय वाढलं, पण अवतीभवतीची परिस्थिती आणि लोकांची वागणूक आजही फारशी बदलली नाही. आजही तीच रीत, तोच एकांत कायम आहे. पण आता एक मोठा फरक पडलाय. आता मी त्या एकांतात रडत किंवा विचार करत बसत नाही, तर त्या शांततेला शब्दांचं रूप देतो. माझं दुःख, माझा आनंद, माझी उपेक्षा आणि माझं जगणं... हे सगळं तेव्हा कागदावर उतरतं. हे सगळं लिहिल्यावर मनावरचा एक प्रचंड भार हलका होतो. माझ्यासाठी हे लिहिणं कोणती मोठी प्रेरणा किंवा छंद नाही, तर ती माझ्या जगण्याची आणि श्वास घेण्याची गरज आहे. शब्दांच्या या विश्वात मी स्वतःला शोधतो, तिथे मला कोणाच्या मान्यतेची गरज नसते, कुणी मला स्वीकारण्याची गरज नसते अथवा सगळ्यांनी मला नाकारलं, झिडकारलं आहे, याची जाणीवही नसते. हे माझे शब्द आहेत, हे माझे मित्र आहेत, हे माझे विश्व आहेत, हे माझं मन आहेत. आणि म्हणूनच हेच माझं संपूर्ण अस्तित्त्व आहेत.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

शब्दछळ... ❤️‍🩹

कसं काय कुणास ठाऊक, पण माणसाचं मन आणि समोरच्याची उत्सुकता यांचा कधीच मेळ बसत नाही. आपण ज्या गोष्टीपासून, ज्या आठवणीपासून किंवा ज्या विषयापासून चार हात लांब पळू पाहतो, नेमका तोच विषय आपल्या आसपासच्या लोकांच्या चर्चेचा केंद्रबिंदू बनतो. जणू काही आपल्या मनाच्या जखमांवर बोट ठेवल्याशिवाय समोरच्याच्या संभाषणाला पूर्णत्वच येत नाही. आपल्याला त्या गोष्टीचा, त्या प्रश्नांचा कित्ती त्रास होतोय, हे कदाचित त्यांना मनोमन माहीतही असतं, तरीही एका सुप्त कुतूहलापोटी किंवा निव्वळ सवयीपोटी ते पुन्हा पुन्हा त्याच संवेदनशील विषयाला कुरवाळत राहतात. अशा वेळी आसपास गर्दी असूनही मनात कमालीचा एकटेपणा जाणवू लागतो. आपण चेहरा हसता ठेवून विषय बदलण्याचा प्रयत्न करतो, शब्दांचे खेळ करतो, पण समोरची माणसं मात्र त्याच नकोशा वळणावर येऊन थांबतात. हा मानसिक छळ उघड नसला, तरी आतल्या आत माणसाला पोखरून काढणारा असतो. आपल्याला शांतता हवी असते, त्या नकोशा विषयापासून थोडी सुटका हवी असते, पण जग मात्र आपल्याला त्याच वर्तुळात गोलगोल फिरवत ठेवतं. समोरच्याची ती सांत्वनाची खोटी पांघरूणं किंवा उपदेशाचे डोस आपल्या त्या जखमेला आणखीनच जास्त चुरचुरत ठेवतात. माणसांना दुसऱ्याच्या वेदनेचा अंदाज नसतो असं नाही, पण दुसऱ्याच्या भावनांचा आदर करण्यापेक्षा त्यांना स्वतःची बोलण्याची हौस भागवण्यात जास्त रस असतो, हेच या मनस्थितीचं दुर्दैवी सत्य आहे. शेवटी, 'आपल्याला काय वाटतंय' यापेक्षा 'त्यांना काय विचारायचंय' यालाच लोक प्राधान्य देतात आणि आपण मात्र एका मूक असह्यतेत अडकून पडतो.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

थलापती... ❤️‍🩹

मी कोणी पडद्यावरचा 'थलापती' नाही, न माझा तसा रुबाब आहे, न ती शरीरयष्टी. वाढत्या वयासोबत निसर्गाच्या नियमाप्रमाणे माझेही केस आणि दाढी आता पांढरी होऊ लागली आहे. मी त्याला रंगांचा खोटा मुलामा देऊन लपवण्याचा प्रयत्न केला नाही, इतकंच काय ते माझे वेगळेपण. पण माझी ही 'सॉल्ट अँड पेपर' स्टाईल पाहून ऑफिसमधील सहकारी आणि मित्रपरिवार मला आजकाल गंमतीने 'थलापती' म्हणून हाका मारतात. त्यांच्यासाठी ती केवळ एक रोजची थट्टा असते, चेष्टेचा एक सहज क्षण असतो, आणि त्याचं मला विशेष काही वाईट वगैरे वाटतं असंही काही नाही. पण त्यांच्या त्या एका शब्दासरशी माझ्या मनाचा कोपरा तीव्रतेने पेटून उठतो. चित्रपटामधल्या थलापतीच्या सोबतीला नेहमीच त्याची 'त्रिशा' असते, आणि ती ख-या आयुष्यात ही त्याच्या सोबतीला उभी असते. पण माझ्या आयुष्यातून मात्र माझी 'त्रिशा' कायमची दूर निघून गेली आहे, याची जाणीव मला त्या प्रत्येक क्षणी अत्यंत तीव्रतेने आणि वेदनादायी पद्धतीने होते. लोकांना माझ्या पांढऱ्या केसांत एक स्टार दिसतो, पण मला त्यात फक्त माझ्या एकाकीपणाची चाहुल लागते. जेव्हा जेव्हा 'थलापती' अशी हाक कानावर पडते, तेव्हा तेव्हा भूतकाळातील सोनेरी पाने डोळ्यांसमोरून सरकतात. 'ती' अजूनही सोबत असती, मला असं एकाकी सोडून निघून गेली नसती, तर कदाचित मला माझ्या या पांढऱ्या होत जाणाऱ्या केसांचेही कौतुक वाटलं असतं. पण आता त्या दोघीही माझ्या आयुष्याचा भाग उरलेल्या नाहीत, हे कटू सत्य मला रोज स्वीकारावं लागतं. जगासमोर हसताना आणि मित्रांच्या थट्टेत सामील होताना आतून मात्र मन त्या दोघींच्या आठवणीने सतत व्याकुळ होत राहतं. हा पांढरा रंग वयाचा जितका नाही, तितका तो त्या दोघींच्या विरहाच्या छायेचा वाटू लागतो. शेवटी, पडद्यावरचा थलापती सिनेमा संपला की त्याच्या ख-या आयुष्यात त्याच्या त्रिशाला पुन्हा भेटू शकतो, पण माझ्या या खऱ्या आयुष्याच्या खेळातून माझ्या त्या दोघीही मात्र कधीच्या निघून गेलेल्या आहेत, आणि ते सुद्धा कायमस्वरूपी. अन् हे दुःख घेऊनच मला रोज जगावे लागते, आणि जगतच रहावे लागणार आहे.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

पुन्हा भेटूच.. ❤️‍🩹

आज एका मित्राने सहज प्रश्न केला की, आपण दररोज तर भेटतो. आज भेटलो, उद्याही भेटणार, परवाही भेटणार आणि तिथून पुढेही भेटतच राहणार.‌ पण असं असूनही प्रत्येकवेळी तू आमचा निरोप घेत असताना हे 'पुन्हा भेटूच' असं का म्हणतोस.? त्यावर मी त्याला म्हणालो की, निरोप घेणं ही मानवी आयुष्यातील एक कधीही न टाळता येण्यासारखी गोष्ट आहे. प्रत्येक प्रवासाला जसा अंत असतो, तसाच प्रत्येक भेटीलाही एक निरोप असतो. पण हा निरोप आपण कोणत्या शब्दांनी घेतो, यावरच त्या नात्याची वीण आणि पुढच्या भेटीची उत्सुकता पुर्णपणे अवलंबून असते. आजकालच्या या धावपळीच्या युगात आपण अगदी सहज 'टाटा' किंवा 'बाय-बाय' म्हणून मोकळे होतो. पण खरे पाहता हे शब्द जितके इंग्रजी धाटणीचे आहेत, तितकेच ते एकाएकी नाते संपल्याची जाणीव करून देणारे आहेत. निदान मलातरी यांच्यात एक प्रकारचा साचेबद्धपणा आणि कोरडेपणा जाणवतो. जणू काही एका क्षणात आपण समोरच्या व्यक्तीला आपल्या विश्वातून बाजूला करत आहोत. याच्या अगदी उलट, जेव्हा आपण एखाद्या व्यक्तीचा निरोप घेत असताना 'पुन्हा भेटूच' असं म्हणतो, तेव्हा त्या निरोपाचे स्वरूप पूर्णपणे बदलून जाते. 'पुन्हा भेटूच' या दोन शब्दांत केवळ निरोप नसतो, तर तो एका नव्या सुरुवातीचा पूल असतो. 'पुन्हा भेटूच' हा शब्दप्रयोग नात्यामध्ये एक आश्वासक चैतन्य आणि Positive Note भरतो, असं मला वाटतं. हा निरोप शेवट मानत नाही. 'पुन्हा भेटूच' यामध्ये समोरच्या व्यक्तीबद्दल वाटणारा आदर, जिव्हाळा आणि पुन्हा एकत्र येण्याची आर्त इच्छा स्पष्टपणे दिसून येते. आपल्यात येणारा हा तात्पुरता दुरावा हा कायमचा नसून, आपण लवकरच पुन्हा एकत्र येणार आहोत, हा विश्वास हे शब्द देतात. हे शब्द मनाला एक अनामिक दिलासा देऊन जातात की, आपल्या सगळ्यांचा प्रवास जरी वेगळा झाला तरी आपली दिशा मात्र एकच आहे. म्हणूनच, नाते कोणतेही असो, तिथून बाहेर पडताना अंतःकरणात एक आशेचा किरण जिवंत ठेवणारं 'पुन्हा भेटूच' हे वाक्य मला खरंच खूप खूप भारी आणि मनाला सुखावणारं वाटतं.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

शर्यत... ❤️‍🩹

रोज सकाळी उठल्यापासून ते रात्री झोपेपर्यंत आयुष्याची एक न संपणारी शर्यत सुरू असते. ऑफिसचे टार्गेट्स, कामाचा अवाढव्य लोड, वेळेत पोहोचण्याची घाई आणि त्याअनुषंगाने होणारी प्रचंड चिडचिड. आणि हे सगळं काही बाकी सर्वांच्या प्रमाणे माझ्याही पाचवीला पुजलेलं आहे. मी काही मोकळा किंवा सर्व सुखांनी न्हाऊन निघालेला 'वेल सेटल्ड' वगैरे माणूस नाहीये. तर याच व्यवस्थेत रोज चहूबाजूंनी भरडला जाणारा एक अतिशय सामान्य नोकरदार आहे. रोजच्या प्रवासातील तो जीवघेणा गोंगाट, लोकांची ती निरर्थक, विनाकारण चाललेली बडबड ऐकून माझेही डोके भणभणून जाते. त्यात भर म्हणून कधीकधी कोणतीही चूक नसताना, केवळ समोरच्याच्या अहंकारापोटी होणारा अपमान काळजाला आतपर्यंत खोलवर जखम करून जातो, ते वेगळंच. या सगळ्याचा एक सुप्त राग, एक अस्वस्थता माझ्याही मनात धुमसत असते. पण, जेव्हा मी लिहायला बसतो, तेव्हा हे संपूर्ण जग मागे सुटते. हे लेखन म्हणजे माझ्यासाठी कोणती हौस किंवा टाईमपास नाही, तर तो माझ्या मनाचा श्वास आहे. दिवसभराच्या कोलाहलात हरवलेला 'मी' मला या कोरड्या कागदावर किंवा मोबाइलच्या स्क्रीनवर पुन्हा सापडतो. जगाने मला कितीही नाकारले, अपमानित केले, तरी माझे शब्द मला कधीच झिडकारत नाहीत. उलट, ते मला अत्यंत प्रेमाने जवळ घेतात, मला कुरवळतात, माझ्यावर जीवापाड प्रेम करतात, आणि मी जसा आहे, अगदी तसाच ते माझा स्वीकार करतात. लेखनाच्या या काही क्षणांमध्ये मला ती शांतता आणि आनंद मिळतो, जो मला संपूर्ण जगात कुठेच शोधून सापडत नाही. म्हणूनच, कितीही थकलो, कितीही उद्विग्न झालो, तरी मी लिहीत राहतो. कारण हीच ती एकमेव जागा आहे जिथे मी खऱ्या अर्थाने जगत असतो, आणि मुक्तपणे श्वास घेऊ शकतो.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

करार... ❤️‍🩹

डोळे मिटले की आजही सगळ्यात आधी समोर येतो तो फक्त आणि फक्त तुझाच चेहरा. अगदी लख्ख, हसरा आणि जसा मनात कोरला गेलाय अगदी तसाच. त्या प्रत्येक क्षणी मला असं वाटतं की धावत यावं, तुला घट्ट मिठी मारावी आणि मनामध्ये साठलेलं सगळं काही एका दमात सांगून टाकावं. पण जसे डोळे उघडतात, तसं वास्तवाचं चटके देणारं ऊन अंगावर पडतं. हात नकळत फोनकडे जातो, स्क्रीनवर तुझं नाव टाईप होतं, पण तिथून पुढे बोटं थांबतात. एक मेसेज करून किंवा कॉल करून मन हलकं करावं असं तीव्रतेने वाटतं, पण नेमका त्याच वेळी आपल्या दोघांमधील तो 'अबोल्याचा करार' आडवा येतो. तो अबोला, जो आपण दोघांनी कदाचित परिस्थितीमुळे किंवा एकमेकांच्या स्वाभिमानासाठी स्वीकारला आहे. तो करार जो मला रोज आठवण करून देतो की, आता माझा तुझ्यावर तो जुना हक्क उरलेला नाही. मनात शब्दांचा पूर आलेला असतो, प्रत्येक आठवण डोळ्यांतून वाहून जाण्यासाठी धडपडत असते, पण ओठांवर मात्र एक सक्तीचं मौन बाळगावं लागतं. किती विचित्र आहे ना हे.? ज्या व्यक्तीला आपण स्वतःपेक्षा जास्त ओळखतो, जिच्याशी आपण तासनतास बोलल्याशिवाय कधी दिवस मावळत नव्हता, आज त्याच व्यक्तीला एक साधा Hi असा मेसेज पाठवण्यासाठी हजार वेळा विचार करावा लागतो आहे. हा अबोला फक्त शांतता नाही, तर ती एक अशी शिक्षा आहे जी मी रोज स्वतःलाच देतोय. समोर फोन असतो, तुझं ऑनलाईन असणं दिसत असतं, पण आपल्यातील अंतराची भिंत एवढी मोठी झालीये की, ती ओलांडण्याची हिंमतच होत नाहीये. हृदय सांगतं की मी तुझ्यावर हक्क गाजवावा, पण मन ठामपणे बजावतं की नियमांचे उल्लंघन करू नये. हा कोंडमारा, ही घुसमट आणि या आठवणींमधील जगणं म्हणजेच कदाचित #आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂 असतं. डोळे मिटून तुला पाहणं जितकं सुखावह आहे, तितकंच डोळे उघडून तुझ्याशी बोलता न येणं हे मरणयातना देणारं आहे. पण तरीही, या अबोल्याच्या करारातही तुझं माझ्या मनात असणं, हेच माझ्या जगण्याचं एकमेव कारण बनलं आहे.!🎭

मनातलं... ❤️

माझ्या प्रिय बंधूंनो आणि (एक सोडून) बाकी सगळ्या भगिनींनो...

                               मी इथं व्यक्त होणं हा माझ्यासाठी केवळ एक संवाद आहे, स्वतःशी आणि तुमच्याशी साधलेला. माझ्या मनात येणारे विचार, भावनांचे तरंग मी शब्दांत उतरवतो. कारण या शब्दांशिवाय इतर कुणीही मला इतक्या मायेनं आणि प्रेमाने जवळ घेतलेलं नाहीये. या शब्दांशिवाय मला माझ्या मनाचा कोपरा रिकामा वाटतो. इथं लिहीत असताना माझे विचार प्रत्येकाला पटतील किंवा आवडतीलच असं नाही, कारण प्रत्येकाचा दृष्टिकोन वेगळा असतो. पण एक गोष्ट मात्र अगदी मनापासून खरी आहे की, माझ्या या लहानशा, अगदीच किरकोळ अशा लिखाणामागे कोणाच्याही भावना दुखावण्याचा किंवा कोणाला त्रास देण्याचा माझा हेतू कधीच नसतो. हे तर निव्वळ मनाच्या गाभाऱ्यातून आलेलं #आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂आहे, जे मला इथं मांडायला आवडतं. नकळतपणे कधी माझे शब्द चुकले, तर ती माझी मानवी मर्यादा समजा. माझ्या या प्रवासात जर काही उणिवा जाणवल्या, तर मोठ्या मनाने मला समजून घ्या आणि सांभाळून घ्या.!🎭

जय हिंद.. जय महाराष्ट्र

घुसमट... ❤️

होय, मला वेडा होण्याची ही मुभा नाहीये. कारण माझं वेडेपण तिच्यासाठी तिच्या बदनामीचं निमित्त बनून जाईल. होय, मला भीती वाटते त्या क्षणाची, जेव्हा माझा माझ्या मनावरचा ताबा सुटेल आणि माझ्या सदसद्विवेकबुद्धीचे सगळे बांध फुटून जातील. जर मी खरोखरच कधीतरी वेडा झालो, तर माझ्या या बेभान ओठांवर सर्वात आधी आणि फक्त तिचेच नाव येईल. माझ्या अवखळ जिभेला मग जगाच्या चौकटींचं आणि रीतीरिवाजांचं काहीच भान उरणार नाही. मी भरचौकात, गर्दीत किंवा शांततेतही फक्त तिच्याच नावाचा जप करायला लागेन. आणि हे जग..? हे जग तर अत्यंत क्रूर आहे. जे माझ्या वेडेपणाची, माझ्या वेड्या प्रेमाची किंमत तिच्या चारित्र्याकडून वसूल करेल. माझ्या वेड्या मनातलं माझ्या सर्वात जास्त आवडीचं तिचं नाव जेव्हा समाजातील लोकांच्या कानांवर पडेल, तेव्हा ते तिच्याकडे संशयाने आणि कुत्सितपणे पाहू लागतील. आणि तिच्या निष्पाप अस्तित्वावर माझ्या वेड्या प्रेमाचे शिंतोडे उडालेले मला कधीच सहन होणार नाही. तिच्या शांत आणि सुंदर आयुष्यात माझ्यामुळे वादळ यावं, असं मला स्वप्नातही वाटत नाही. म्हणूनच, मला स्वतःला सांभाळावं लागेल, प्रत्येक क्षणी शहाणपणाचा आव आणावा लागेल. माझ्या आत भावनांचा कितीही मोठा कल्लोळ उसळला, तरी चेहऱ्यावर एक खोटं हसू ठेवून मला जगावं लागेल. माझं तिच्यावरचं प्रेम एवढं ही स्वार्थी नाही की जे तिच्या सन्मानाला ठेच पोहोचवेल. तिच्या नावाभोवती मी माझ्या मौनाचा एक मजबूत तट उभारला आहे, जेणेकरून जगाची नजर तिथपर्यंत कधीच पोहोचू नये. मला माझ्या भावनांना दाबून ठेवावं लागेल, माझ्या अश्रूंना डोळ्यांच्या कडांआडच अडवून ठेवावं लागेल. मी वेडा होऊ शकत नाही, कारण माझं शहाणं राहणंच तिच्या सुरक्षिततेची हमी आहे. मी हे दुःख, ही घुसमट आणि हा विरह हसतमुखानं सहन करेन. तिच्या नावाचं रक्षण करण्यासाठी मला आयुष्यभर या शहाणपणाचा मुखवटा घालूनच जगावं लागेल, कारण तिची बदनामी होण्यापेक्षा माझं आतल्या आत मरणं मला मंजूर आहे.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

आभाळ... ❤️

व्यक्त होता येणं हे खरोखरच निसर्गाने मानवाला दिलेलं सर्वात श्रेष्ठ आणि सुंदर वरदान आहे. आपल्या मनात साचलेलं सुख-दुःख, प्रेम, विरह किंवा एखादी सल जेव्हा शब्दांच्या रूपात बाहेर पडते, तेव्हा मनावरचा खूप मोठा भार हलका होतो. अनेकदा आपण जगासमोर हसतमुख राहतो, पण आतून मन एखाद्या जखमेवर फुंकर घालण्यासाठी कोणाची तरी सोबत शोधत असतं. अशा वेळी जेव्हा आपण लिहितो किंवा व्यक्त होतो, तेव्हा आपण स्वतःशीच संवाद साधत असतो आणि स्वतःलाच धीर देत असतो. हे व्यक्त होणं म्हणजेच मनाला मिळालेलं एक वरदायिनी मलम असतं, जे आपल्याला पुन्हा नव्याने जगण्याची, सावरण्याची ताकद देतं. आयुष्याच्या या रंगमंचावर आपण प्रत्येक जण आपापली भूमिका निभावत असतो, जिथे कधी हसावं लागतं तर कधी आसवांना लपवून जगासमोर उभं राहावं लागतं. पण जेव्हा आपण या साऱ्या भावनांना वाट करून देतो, तेव्हाच आपल्याला माणसाच्या जगण्याचा खरा अर्थ समजतो. म्हणूनच, व्यक्त होत राहणं गरजेचं आहे. कारण जोपर्यंत मनातील भावना जिवंत आहेत आणि त्या व्यक्त करण्याची कला आपल्याकडे आहे, तोपर्यंत हे सुंदर आयुष्य कितीही कठीण वाटलं तरी त्यात जगण्याची एक वेगळीच उमेद कायम राहते.

मनात साचलेल्या भावनांना,

शब्दांचे सुंदर कोंदण मिळावे...

आभाळभर असणाऱ्या या आयुष्यात,

फक्त मनसोक्त व्यक्त होता यावे..! 🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

डोह आठवणींचा... ❤️

माणसाचं मन हे जगातील सगळ्यात अजब रसायन आहे. माणसाच्या या मनाच्या अथांग डोहात काही आठवणी अशा काही स्थिरावतात की, कितीही सुसाट वादळ वारं आलं तरी त्या आपली जागा सोडत नाहीत. आपण ज्या गोष्टी विसरण्यासाठी जीवाचा आकांत करतो, नेमक्या त्याच गोष्टी मनाच्या भिंतीवर अधिक गडद होत जातात. कितीही प्रयत्न केले, स्वतःला कामात कितीही गुंतवून ठेवलं, किंवा आभासी आनंदाचे कितीतरी रंगबिरंगी मुखवटे चढवले, तरीही शांततेच्या एका क्षणात त्या जुन्या आठवणी पुन्हा जिवंत होतात. कधीकधी वाटतं की विसरणं सोप्पं असतं, पण काही माणसं, त्यांनी दिलेले सुखाचे क्षण किंवा त्यांनीच मागे ठेवलेले दुःखाचे घाव काळजाच्या इतके आरपार गेलेले असतात की, तिथे त्या सर्वव्यापी काळाचा मलमही निष्प्रभ ठरतो. आपल्या आयुष्यात कितीही अडचणी आल्या, समोर संकटांचे डोंगर उभे राहिले आणि परिस्थितीने आपल्याला पार बदलून टाकलं, तरीही भूतकाळातील ते विशिष्ट प्रसंग मनात एखाद्या दीपगृहासारखे जळत राहतात. खरंच, काही गोष्टी विसरता येत नाहीत, कारण त्या केवळ आठवणी नसतात, तर त्या आपल्या अस्तित्वाचा, आपल्या जगण्याचा एक अविभाज्य भाग बनलेल्या असतात. आपण त्या आठवणींसोबत जगायला शिकतो, हसायला शिकतो आणि कधीकधी रडायलाही शिकतो. पण त्यांना मनातून पूर्णपणे काढून टाकणं आपल्याला कधीच शक्य होत नाही. शेवटी न विसरता येणाऱ्या याच गोष्टी माणसाला संवेदनशील ठेवतात, त्याच्यातलं माणूसपण जिवंत ठेवतात, आणि त्याच्या जगण्याला एक वेगळा अर्थ देतात.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂

नियती निमित्त... ❤️

आयुष्याच्या वाटेवर काही नाती अशी अचानक भेटतात, की ज्यांचा प्रवास तर खूप छोटा असतो, पण मनावर उमटलेला त्यांचा ठसा मात्र कधीच न मिटणारा असतो. आपल्या दोघांमधील तो प्रवास ही इतका घाईघाईत संपला की, आपल्याला नीट सावरताही आलं नाही. नियतीने किंवा परिस्थितीने खेळलेला तो खेळ इतका अजब होता की, आपण एकत्र चाललो खरं, पण तो रस्ता कधी संपला हे कळलंच नाही. आज मागे वळून पाहताना सगळ्यात जास्त काय सलत असेल, तर ते म्हणजे आपल्याकडे आपली हक्काची अशी एकही आठवण आपण डिजिटल पडद्यावर जतन केलेली नाही. सगळे म्हणतात आजकालच्या जगात फोटोशिवाय आठवणींना काय अर्थ.? पण त्यांना काय माहीत, कॅमेऱ्याच्या लेन्समध्ये जे कैद होऊ शकलं नाही, ते माझ्या मनाच्या कोपऱ्यात कायमचं कोरलं गेलंय. आपण दोघं एकदाच भेटलो, एकत्र फिरलो, एकत्र हसलो, एकत्र बोललो, तो प्रत्येक क्षण माझ्या डोळ्यांसमोर अगदी आजही जसाच्या तसा जिवंत आहे. कधी कधी वाटतं, आपल्या त्या भेटीचा आपण एखादा फोटो घेतला असता तर निदान जगाला दाखवायला किंवा स्वतःचं मन रमवायला तरी तो कामी आला असता. पण आता तर फक्त आणि फक्त तुझा चेहरा, तुझा आवाज माझ्या शांत रात्रींचा सोबती बनून राहिला आहे. आपला हा प्रवास अधुरा राहिला, आपलं नातं अपूर्ण राहिलं आणि आता त्या अपूर्णतेमध्येच मी आपल्या दोघांचा शोध घेत असतो. आपल्या दोघांचा एकत्र असा एक फोटोही नसणं, ही कदाचित त्या विधात्याचीच एक युक्ती असेल, जेणेकरून मी तुला कधीच विसरू शकणार नाही आणि तुझी उणीव नेहमीच जाणवत राहील. शेवटी एक गोष्ट मात्र खरी की, हे #आयुष्य_वगैरे असंच असतं. इथं नेहमीच आपल्या मनासारखं घडत नाही, इथं सगळंच पूर्ण मिळत नाही. बहुतेक काही गोष्टी अशा अधुऱ्या राहण्यातच त्यांचं खरं सौंदर्य दडलेलं असतं.!🎭

#आयुष्य_वगैरे ❤️‍🩹🫂